

Allah kendine yetendir. Dileseydi hiçbirimizi yaratmazdı, biz de onun gibi bir rabbimiz olduğunu bilmezdik ve Allah gibi saf aşk, saf güzellik olan subhan bir rabbimiz olduğundan habersiz bir şekilde ondan mahrum olurduk; ama Allah yine de merhamet etti “benim gibi bir ilahlarının var olduğunu bilsinler” deyip bizi yarattı, böylelikle Allah gibi güzel bir rabbimiz olduğunu öğrendik. Hayatta hiçbir şeyimiz olmasa da, bütün nimetlerden mahrum kalsak bile Allah’ın bizim rabbimiz olduğunu bilmek her şeye, cennete bile bedeldir. Onun sadece varlığı bile bizim için yeterdir. Bu yüzden en büyük nimet Allah’ın zatının kendisidir. Kendi kendine yettiği halde yine de onu bilmemiz için bizi yaratıp kendini bizimle tanıştıran, güzelliğini bizimle paylaşan, bizi sadece varlığını bilmenin verdiği muhabbetle bile sarhoş eden, bizlere aşkından ötürü; “ya rabbi! Seni seviyorum. Senin gibi bir rabbimin olması bana şeref veriyor, seni ölümüne seviyorum ya rabbi” dedirten Allah’a onun hamdıyla, esmasıyla, efâliyle hamdolsun; çünkü o Mecid’dir, Muktedir’dir, Mütekebbir’dir.