Önsöz
EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM
“İhsan; allah’ı görüyormuşçasına ona kulluk yapmak, âbd olmaktır.”1
(Hadis-i Şerif)
Allah kendine yetendir. Dileseydi hiçbirimizi yaratmazdı, biz de onun gibi bir rabbimiz olduğunu bilmezdik ve Allah gibi saf aşk, saf güzellik olan subhan bir rabbimiz olduğundan habersiz bir şekilde ondan mahrum olurduk; ama Allah yine de merhamet etti “benim gibi bir ilahlarının var olduğunu bilsinler” deyip bizi yarattı, böylelikle Allah gibi güzel bir rabbimiz olduğunu öğrendik. Hayatta hiçbir şeyimiz olmasa da, bütün nimetlerden mahrum kalsak bile Allah’ın bizim rabbimiz olduğunu bilmek her şeye, cennete bile bedeldir. Onun sadece varlığı bile bizim için yeterdir. Bu yüzden en büyük nimet Allah’ın zatının kendisidir. Kendi kendine yettiği halde yine de onu bilmemiz için bizi yaratıp kendini bizimle tanıştıran, güzelliğini bizimle paylaşan, bizi sadece varlığını bilmenin verdiği muhabbetle bile sarhoş eden, bizlere aşkından ötürü; “ya rabbi! Seni seviyorum. Senin gibi bir rabbimin olması bana şeref veriyor, seni ölümüne seviyorum ya rabbi” dedirten Allah’a onun hamdıyla, esmasıyla, efâliyle hamdolsun; çünkü o Mecid’dir, Muktedir’dir, Mütekebbir’dir.
Salat ve selam; Allah’ın nebisinin, resulünün, Fahri Kâinat Muhammed Mustafa (s.a.v.) Efendimiz’in, onun ehlibeytinin, ashâbının, Mürşid-i Kâmillerin ve bütün irşad ehlinin üzerine olsun.
Allah’ın bizi sevmesini istiyorsak yapmamız gereken şey Allah’ın kimleri sevdiğini bilmektir; çünkü Allah’ın kimi sevdiğini bilirsek onların yaptığını yapar ve Allah’ın sevgisini kazanırız. Allah ayeti kerimede; “Allah muhsinleri sever”2 buyurur. O halde Allah bizi sevsin istiyorsak muhsinlerin kim olduğunu bilmemiz ve onlardan olmamız gerekir ki Allah’ın sevgisini hak etmiş olalım.
Muhsin, ihsan sahibi olan demektir. İhsan da iyilikte, güzellikte bulunmak anlamına gelir. Allah ayeti kerimede; “hayatı ve ölümü yarattık ki hanginiz güzel yaparsınız diye”3 buyurur. O halde güzel yapmak hayatın gayesi, Allah’ın kulları üzerindeki muradıdır. Bu durumda muhsinler, Allah’ın muradını üzerinde gerçekleştirenlerdir. İhsan da Allah’ın muradını gerçekleştirmek için kulda tecelli eden güzelliklerdir.
İslam’la ihsan birbirinden ayrı değildir; çünkü İslam ihsanın zahiri tarafı, ihsan da islamın manevi tarafıdır, iman olmadan da bunların hiç biri meydana gelmez. Bunun için bir kulda iman, islam veyahut ihsandan biri eksik olursa dini yarım olur, eksik olur. Mesela; birinin İslamı olursa ama ihsanı olmazsa dini zahirden ibaret kalır ve bu din onun sadece bedenine amel işletir, gönlünü arşa çıkarmaz, onu kemale erdirmez. Aynı şekilde ihsanı olsa; ama islamı olmasa bu sefer de imanı onda amele dönüşmez, maneviyatı onda güzellik olarak tecelli etmez; yani var olan ihsanını da kaybeder. Bu yüzden İslamı İhsanı ve İmanı birbirinden ayırmak doğru değildir, bunları bir bütün olarak görmek gerekir. Eğer böyle olursa dini Allah’ın istediği, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in de yaşadığı şekilde yaşarız, böylelikle Allah’ın rızasını, dostluğunu ve muhabbetini kazanırız.
Bunun için ben mü’minim, Müslümanım diyen herkesin mutlaka imanı, islamı ve ihsanı bilmesi gerekir; çünkü bu, Müslümanın kimliğidir. Kardeşlerimiz İman İslam İhsan kitabını okuduklarında dinlerini yarım ya da eksik değil tam olarak öğrenecek, böylelikle kimliklerini bulacak, Allah’ı gönüllerinde nereye bıraktıklarını ve İmanı İslamı İhsanı ne şekilde yaşadıklarını öğrenecekler inşallah.
