İHSAN 5
EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM
Elhamdulillahi rabbil âlemin esselatu vesselamu aleyke ya seyyidel evveline vel ahirin ve ila cemiil enbiyayi vel murselin ve ila cemiil evliyayi vel hamdulillahi rabbil âlemin.
Görünen o ki arkadaşlar artık Allah’a dost olmaya karar vermişler. Bize de düşen; kapıları açıp gerekeni yapmaktır. Onları içeri davet edip “buyrun” demektir. Bunu yapacağız inşallah. Din ve iman hayal değildir. Hayal olan din, din değildir, iman da iman değildir. Bu yüzden “iman inanmak değildir. İman; aşktır, âşıklıktır” diyoruz.
Allah ayet-i kerimede; “Allah nankörleri sevmez”188 buyurur. Nankör; nimeti görmeyen, nimete karşı kâfir olan, hakikati örten, hakikati örtüp teşekkür etmeyen demektir. İnsanlardan bazıları nankörlük deyince öncelikli olarak; “nan= ekmek, kör de nimeti görmeyen, görmezlikten gelen demek olduğu için nankörlük; zahiri nimeti görmemektir” diye düşünür. Neden? -Onlar için ekmek çok kıymetlidir de ondan. Onlara göre insan, hayatını ekmekle devam ettiriyor da ondan.
Hâlbuki en büyük nankörlük zahiri nimete yapılan nankörlük değildir. Evet, bütün nimetler için şükretmek, nankörlük yapmamak gerekir; ama “en büyük nimet nedir” diye sorulsa her mü’minden alacağımız cevap iman nimeti olmalıdır. O halde asıl nankörlük iman nimetine karşı yapılan nankörlüktür. Bu yüzden bizim de iman nimetine şükür mü ettiğimize yoksa nankörlük mü yaptığımıza bakmamız gerekir; çünkü bakmadan şükredip etmediğimiz anlaşılmaz.
Devamlı söylüyoruz; “iman, âbdiyet sevmektir, aşktır.” Çünkü Resulullah (s.a.v.) Efendimiz; “sizden biri Allah ve resulünü her şeyden çok, canından çok sevmedikçe iman etmiş olmaz”189 buyurmuştur. İman inanmak demek olsaydı müşrikler de, Yahudiler de, Hristiyanlar da Allah’a inanıyordu, inandığını söylüyorlardı; ama Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e de düşmanlık yapıyorlardı. Bu yüzden iman inanmak, bilmek hatta görmek değildir; çünkü iman inanmak, bilmek olsaydı iblisin de mü’min olması gerekirdi. İblis, meleklerle beraber huzurdaydı, Allah ona hitap ediyordu; ama ayetlere baktığımızda Allah onun kâfir olduğunu söylemiştir.
Evet, nankörlüğü anlatıyoruz. Nankör, hakikati örten demektir. Allah, kulunu sevmiş öyle yaratmıştır. Bu sevgiye karşı nankörlük de nankörlüğün en büyüğüdür; çünkü kul bu sevgiyi bütün şiddetiyle gönlünde tadar, ondaki bütün sevginin, bütün vasıfların Allah’a ait olduğunu bilir. Bu durumda biri bunları görmezden gelip yok sayarsa ondan daha büyük nankör olur mu!
Bir de nankörlük etmeleri şöyle dursun bazıları iman ettiğinden, kulluk yapmaya çalıştığından dolayı bu kulluklarını Allah’a minnet edip “ben böyle, böyle kulluk yapıyorum” derler. Allah, ayet-i kerimede Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e buyurur; “onlar iman ettiklerinden dolayı bunu sana minnet ederler. Söyle onlara, Allah sizi hidayete, selamete erdirdiği için asıl siz Allah’a karşı minnet borçlusunuz.”190 Bir de sizin iman ettiğiniz için ayrıca şükredip hamd etmeniz gerekmez mi? Allah size hidayeti verip ikramda bulunmuş, siz de ona minnet ediyorsunuz öyle mi!
Evet, en büyük nankörlük imana karşı; yani Allah’ın sevgisine, Allah’ı sevmeye karşı yapılan nankörlüktür.
Bir kul, imanını ya da nankörlüğünü nasıl test etmelidir?
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bir hadis-i şerifinde; “kula teşekkür etmeyen Allah’a şükretmiş olmaz”191 buyurur. Biri bir kula, kulun sevgisine karşı nankörlük yapıyorsa bilsin ki rabbine karşı da nankördür. Kulun kendisine olan sevgisini yok sayıyor, ciddiye almıyor, hafife alıyorsa Allah’a karşı da nankördür. Kullar ona bir ikramda, iyilikte, güzellikte bulunduğunda onlara teşekkür etmiyorsa aynı şekilde Allah’a karşı da nankördür; çünkü onun gönlü, hali böyledir. Allah’ın kullarına teşekkür eden bir kulun da gönlü her daim Allah’a şükür ve hamd halindedir.
Bu yüzden bizim de sevgiye, bizi sevenlere karşı nankör olup olmadığımıza, sevgiyi ne kadar ciddiye alıp ona ne kadar kıymet, değer verdiğimize bakmamız gerekir.
Bir damladan deryayı anlamak lazımdır. Allah’a yapılacak şükür Allah’ın verdiği nimetin cinsiyle yapılır. Eğer Allah birine nimet olarak imanı, sevgiyi vermişse bu durumda yapılacak olan şükrün karşılığı iman ve sevmek olmalıdır. Allah, kullarını sonsuz bir sevgiyle sever; ama kul bunu gönlündeki genişliği, sevgisi muhabbeti kadar tadar. Kulun da, Allah’ın tecelli ettiği bu sevgiyle Allah’a karşılık verip rabbini sevdiğini ispatlaması gerekir. Zaten imtihan da budur. Biri rabbinin onu sevdiğini, onun da rabbine olan sevgisini ispatlaması gerektiğini anlamadıysa nankör biridir. Allah da ayet-i kerimede “Allah nankörleri sevmez” buyurmuştur.
İnsanın rabbine olan sevgisinde kendini anlaması için basit bir şekilde kullara karşı olan tavrına bakması yeterlidir; yoksa kendi kendini kandırır. Sonra bu sevgi elle tutulur, gözle görülür bir şey olmadığı için “ben, Allah’ı seviyorum, Allah’ın sevgisine karşı nankörlük yapmıyorum” der. Zaten genel olarak baktığımızda herkesin böyle dediğini görürüz.
İnsanın başına ne geliyorsa kendi kendini kandırmasından dolayı gelir. Kişinin kendini kandırmaması için kullardan gelen sevgiye eksik mi yoksa fazla mı karşılık verdiğine bakıp kıyas yapması lazımdır; çünkü insan olabilmek için Allah’ı sevmek, Allah’a âşık olmak, onun aşkıyla, imanıyla diri olmak gerekir. Allah ayet-i kerimede iman etmeyenler için; “onlar ölüdür, kördür, sağırdır, dilsizdir (kalpsizdir, gönülsüzdür)”192 buyurmuştur. Onlar neden böyledirler? -Allah’a iman etmedikleri için böyledirler.
Allah’ın aşkıyla, muhabbetiyle; yani imanla dirilmek gerekir. Birinin insan olup olmadığını, Allah’ın aşkıyla, muhabbetiyle diri olup olmadığını anlamak için bunu hem kendine, hem de karşısındakine sorması gerekir. Bu yüzden kendimize ve bunu gerçekten samimi bir şekilde öğrenmek isteyenlere soruyoruz; “sen hiç Allah’a âşık oldun mu, her şeyini Allah’a kurban edecek kadar kendini kandırmadan samimi ve ciddi bir şekilde ‘seni seviyorum ya rabbi’ dedin mi?” Bir kul eğer bu şekilde rabbine “seni seviyorum” derse “kulum, ben de seni seviyorum” diye rabbinden cevap alır.
Allah’ın sevdiği bir kulun kazanamadığı bir şey var mıdır? -Elbette ki yoktur. Aynı şekilde Allah’ın sevgisini kazanamayan birinin kazanabileceği bir şey var mıdır? -Yoktur, biri rabbinin sevgisini kazanmamışsa kazanabileceği bir şey olmaz. İnsan başka türlü sadece kendini kandırır. Oysaki Allah, insanı âbd olsun diye, kendisini sevsin diye yaratmıştır. Âbd olmak, iman etmek; sevmek demektir.
İnsanlar Allah’tan para isteyebilir. Siz para istemeyin, aşk isteyin, muhabbet isteyin, iman isteyin, Allah’a yakınlık isteyin, onun rızasını, dostluğunu isteyin. Herkes manevi büyüklüğüne göre Allah’tan istemelidir. Eğer Allah’tan hala para istiyorsak çocuklardan bir farkımız yok demektir.
Allah bizi onun aşkını, muhabbetini isteyen kullarından eylesin. Allah’a karşı nankör olanlardan eylemesin. Allah’ın ikram ettiği imanın bir nimet olduğunu bilen ve bunun şükrünü yapanlardan eylesin. Allah bizi imanla dirilen, tek derdi; Allah’ın rızası, dostluğu, aşkı ve muhabbeti olan kullarından eylesin. Allah bizi canıyla, malıyla her şeyiyle kurban olmuş kullarından eylesin.
Allah hepinizden razı olsun.
