İHSAN 7
EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM
Elhamdulillahi rabbil âlemin esselatu vesselamu aleyke ya seyyidel evveline vel ahirin ve ila cemiil enbiyayi vel murselin ve ila cemiil evliyayi vel hamdulillahi rabbil âlemin.
Hikâyeye göre imamın biri bir köye gitmiş; köylüler de imamı kovma derdindeymiş. Cuma günü hutbe zamanında; “hocam bize ne anlatacaksın” demişler. İmam da; “neyi sorarsanız sorun onu anlatacağım” demiş. Cemaattekiler de imamın gitmesini istediğinden onu zor duruma sokmak için “hepimiz Hz. Âdem’e kadar olan bölümü biliyoruz. Ondan sonrasını biliyorsan anlat, yoksa köyümüzden git” demişler. Zavallı hoca bilmediği için gitmiş tabi. Evet, bizim için sorunun ne olduğu fark etmez, ister öncesini, ister sonrasını sorun, hepsini anlatırız. Bu yüzden; “ne isterseniz sorun, cevabı olmayan hiçbir soru yoktur” diyoruz.
Geçen gün kanalları karıştırırken âlimlerimizin konuştuğu bir program gördüm. Durum çok vahimdir, zaten bundan dolayı böyle feryat ediyoruz. Mesela programda; “kim namazı terk ederse öldürülür, namazı terk edenin katli vaciptir” diyorlardı. Tabi, bunu kendi kafalarına göre söylemiyorlardı, önceki âlimlerin söylediğini naklediyorlardı. “Üç mezhebe göre namazı terk edenin katli vaciptir. Şafii, Hambeli, Maliki mezhebine göre biri üç gün namaz kılmazsa öldürülür. Hanefi mezhebine göre ise ölünceye kadar hapsedilir. Mezhep imamlarımız böyle içtihat etmişlerdir” diyorlardı. Peki, Allah böyle söylüyor mu, peygamber böyle söylemiş mi, peygamberin böyle bir uygulaması var mı? -Yok. Peki, kim bunları söylüyor? -Sadece âlimlerimiz, mezhep imamlarımız böyle söylüyor.
Başka ne söylüyorlar?
Kim dinden dönerse öldürülür, hatta cenaze namazı kılınmaz, naaşı çöplüğe atılır. Bu da dört mezhebe göre böyledir. Peki, doğru mudur? -Tabi ki değildir. Allah böyle mi söylemiştir? -Hayır.
Allah ayet-i kerimede; “kim dininden istidat eder, dönerse ve o hal üzere ölürse cezası ebedi cehennemdir”218 buyurmuştur. O hal üzere ölürse ne demektir? -“Onu kendi haline bırakın, ona karışmayın, nerden biliyorsunuz belki iman eder” demektir. Hatta âlimlerden biri üstüne üstlük; “biri dinden dönüp kâfir olsa sonra vazgeçip tövbe etse bile olmaz, hükmü uygulamak lazım, tövbe etse bile onu öldüreceksin” demiştir.
Bayanlar için de hüküm vermişlerdir. Mesela; “kaşını alan veya aldıran kadınlara Allah lanet etmiştir.” Aynı şekilde “saçını boyalayanlara Allah lanet etmiştir” demişlerdir. Siyaha boyarlarsa zaten hiç kurtuluşları yoktur, bu onlara göre en büyük lanettir. Kim söylemiş? -Âlimlerimiz. Âlimlerimiz derken mezhep imamlarımız.
Âlimlerimiz kadınlar hakkında başka ne demişlerdir?
“Kadınları dövmek lazım, dövmek onlara yapılmış bir ikramdır” demişlerdir. Hatta bir tanesi kadının neden dövülmesi gerektiğinin sebeplerini de saymıştır. “Bu bütün âlimlerimizin içtihadıdır, kadınların mutlaka dövülmesi gerekir. Kadınlar üç şey için dövülür; ya emre itaat etmediği için, ya daha önce evde dayağa alıştığı için, ya da daha güzel yapması için dövülür. Dövmek onlara bir ikramdır, mutlaka dövülmelidirler” demiştir. Bu hükmü verirken hiç Resulullah (s.a.v.) Efendimiz kadınları dövmüş mü, böyle bir durumda o nasıl bir muamelede bulunmuş diye bakmamıştır.
Bunları neden söylüyorum?
Dinimizi yanlış bir şekilde değil doğru bir şekilde öğrenelim diye söylüyorum. Âlimlerimizin anlattıkları din değildir, islam değildir, Allah’ın dini değildir, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in sahabesiyle yaşadığı din değildir. Bu, Kur’an’ın dini değildir.
Bunların yapılmasında, bunların söylenmesinde işin başında mutlaka iblis vardır, amacı dini tahrif etmektir. Zaten iblis, hükümleri değiştirip Allah’ın söylemediğini söyleterek dini tahrif eder.
Âlimlerimizin söylediği ama ayetlerde olmayan hükümleri anlamaya devam edelim. Öyle ki dinimizi başkalarından değil Allah’tan öğrenmiş olalım. Mesela; “kadın olsun, erkek olsun kim zina ederse taşlanır, recm edilir, taşlanarak öldürülür” demişlerdir. Yine dört mezhebe göre bu böyledir. Peki, Kur’an’da böyle bir hüküm var mıdır? -Yok.
Bir de bunları kabul edenlere senin söylediğin hükümler Kur’an’da yoktur, dediğimizde; “varsın olmasın imamlarımız böyle söylemiş ya Kur’an’da olmasa da onların söylediği doğrudur” diyorlar. Hatta biri çıkıp “recmle ilgili bir ayet vardı; ama sonra Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e unutturuldu. Bu yüzden recm cezası Kur’an’da olmasa da uygulanması gerekir” diyor. Hâşâ!
Bu, Allah’ın kitabını kabul etmemektir. Böyle söyleyenlerin Allah’ın kitabından, resulünden haberi yoktur. Bu, insanları sadece imandan, İslam’dan, Kur’an’dan, Allah’tan uzaklaştırmaktır. Böyle olur mu! Bu dinin kitabı hangi kitaptır, bu dinin peygamberi hangi peygamberdir! Siz bunu kendi kendinize ürettiniz. “Âlimlerimiz böyle söyledi” diyerek Allah’ın, resulünün sözünü yok saydınız.
Evet, aynı şekilde “kim dövme yaparsa Allah’ın laneti onun üzerinedir” demişlerdir. Yani onlara göre Allah dövme yapanları lanetlemiştir. Lanetlenmek, cehennemlik olmak demektir. Biri lanetlendiyse onun işi bitmiştir. Mesela; Allah’ın laneti iblisin üzerinedir, hepimiz iblisin cehennemlik olduğunu biliyoruz. Eğer biri Allah’ın lanetinin dövme yapanların üzerine olduğunu söylüyorsa bu durumda ona göre o dövme yapan kişi ebedi olarak cehenneme gidecek, demektir! Yani biri dövme yaptıysa ne olacak, ne var bunda! O kişi kendine eziyet ederek yanlış yapmıştır bu ayrı bir şeydir. Zaten “dövme yapmak güzel bir şey değildir” deseler sorun olmazdı; ama Allah lanet etti demek ne demektir, illa böyle mi demen gerekir. Sen Allah adına mı hüküm veriyorsun!
Bunlar yetmiyormuş gibi bir de; “kim sakalını jilet kullanarak tıraş ederse lanetlenmiştir” diyorlar. Yani makinayla alırsa bir şey olmaz; ama jilet kullanırsa Allah onu lanetler, diyorlar. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in de sakalı vardır, bu durumda onlara göre Resulullah (s.a.v.) Efendimiz de makineyle tıraş olursa lanetlenmez; ama jilet kullanırsa lanetlenir öyle mi! Bir de konuşanlar koca koca âlimler, sözde ümmete dinlerini öğretiyorlar.
Evet, böyle yapmak dini öğretmek değil, dinden uzaklaştırmaktır. Allah’ın dininin yerine başka şeyler koyup din diye takdim etmektir. Bunu ancak iblis yapar. Yaparken de birilerine yaptırır. Kime yaptırır? -Tabi ki cahillere yaptırır. Bunu gerçek bir âlime yaptıramaz; çünkü Allah, âlimleri anlatırken; “ancak Allah’ın âlim kulları Allah’tan layıkıyla haşyet duyar”219 buyurmuştur. Allah’tan haşyet duyanlar Allah adına konuşurken sadece Allah’ın söylediğini söyler, onun dışında bir şey söyleyemezler. Allah’ın resulü Allah’ın vahyini, emrini nasıl uygulamışsa öyle anlatırlar, kafalarına göre anlatmazlar. Yani Kur’an’ı, Allah’ın resulüne göre anlar ve anlatırlar. Kendilerinden bir şey ilave etmezler. Kendi nefsinden konuşan birinin sözünü alıp nakletmez, nakletmeye cesaret edemezler.
Allah adına konuştuğunu iddia edenlere sormak lazım; “sen ‘Allah böyle söyledi’ diyorsun, peki, bu konu hakkında ayet var mıdır? Senin bu söylediklerin ayette yoksa o halde sen yalan söylüyorsun, Allah’a iftira atıyorsun. ‘Allah onları lanetlemiş, gazap etmiş, onların cezası ölümdür’ diyerek kendine din üretmişsin ve ürettiğin bu din Allah’ın dini değildir” demek lazım.
Söylemiştim, Allah bizden canımızı istiyor, canımızı. Allah ayet-i kerimede; “Allah mü’minlerden cennet karşılığında mallarını ve canlarını satın almıştır”220 buyurur. Allah ölçüyü koymuştur; cenneti satın almak istiyorsan malını ve canını vermen gerekir. Yoksa cennet öyle ucuz değildir.
“İşte kaşımızı almadık, saçımızı boyamadık, tırnaklarımıza boya sürmedik” veya “sakalımızı jiletle tıraş etmedik, sakalımız, cübbemiz var, namazımızı da kılıyoruz” demekle kimse kurtulamaz. Bir kere senin kıldığın namaz namaz değildir; çünkü sende merhamet yok! Bir de utanmadan “böyle yapanları öldüreceğiz, onların cenaze namazı kılınmadığı için cenazelerini alıp bir de çöplüğe atacağız” diyorsun. Neden? -Üç gün namaz kılmamış, diye. Sen ne kadar vicdansız, ne kadar merhametsizsin öyle!
Böyleleri insanlıktan nasibini almamıştır, bunlar nasıl âlim olur! Oysaki Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in dönemine baktığımızda zaten on sene boyunca namaz yoktu, oruç yoktu, hac yoktu, zekât yoktu. Allah sadece imanı anlattı. Peki, bu zaman zarfında sahabeler arasında hiç namaz kılmadan, zekât vermeden vefat edenlerin hali ne olacak?
Evet, dinimizi Allah’ın kitabından, resulünden, Allah’ın resulünün Allah’ın kitabını uygulamasından öğrenmemiz lazım. Eğer biri insan olamadıysa Müslüman olmaz, önce insan olmak lazım. İnsan kendine tanıdığı hakkı karşısındaki insana da tanıyandır. Zaten Müslüman da budur. Resulullah (s.a.v.) efendimiz; “kim kendisi için istediğini kardeşi için de istemezse Müslüman olmaz.221 Müslüman, insanların ellinden ve dilinden emin olduğu kimsedir.”222 Mü’min zaten elinden, dilinden emin olunandır. Bir de “insanların kendisinden fayda umduğu kimsedir”223 buyurmuştur. Mü’min, insanların dara düştüğünde sığındığı, yardımını beklediği, umduğu kimsedir.
İnsanın düşünmesi lazım, üç gün namaz kılmayanların üç mezhebe göre öldürülmesi, Hanefi mezhebine göre ölünceye kadar hapsedilmesi gerekiyorsa o halde bunu uyguladığımızda sağlam kimse kalmaz. Her aileden iki üç kişi gider, böyle eksiksiz namaz kılan kaç kişi vardır ki!
Biri çıkıp; “mezhepler böyle söylemiş kabul etmek lazım” diyebilir. Evet, mezhepler de, mezheplerin babası da söylese o anlattıklarını yine kabul etmiyoruz. Böyle şey mi olur! Ortada Allah’ın kitabı, peygamberi vardır. Bizim mezhebimiz Kur’an’dır, imandır, mezhebimiz Allah’ın resulüdür, Allah’ın resulünün sahabesiyle gittiği yoldur. Mezhebimiz aşktır, muhabbettir, Allah’ı sevmektir, Allah için sevmektir. Bu yüzden Allah’ın emrettiği Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in de yaptığı şeyler dışında hiçbir şeyi kim söylerse söylesin asla kabul etmiyor, “bu doğrudur” demiyoruz, demememiz gerekir.
Mezhep din değildir. Öyle olmuş ki mezhepler böyle söylemiş diye bazıları artık Allah’ın söylediğini kabul etmiyor. Böyle bir şey olabilir mi! Âlim o anki, durum icabı kendine göre içtihat edip; “bu böyle olabilir, bence böyle olsa daha doğru olur” demiştir. Hal böyleyken onların her söylediğine kesin doğrudur mantığıyla yaklaşmak yanlıştır. Peki, onlar birbirine itiraz etmiş mi? -Tabi ki, etmişler. Birbirlerine itiraz etmeseler zaten başka mezhep çıkmazdı. Hiç biri ötekine uymamış, hepsi birbirine itiraz etmiştir.
Evet, biz de itiraz edeceğiz, herkes itiraz etmelidir. Allah’ın kitabına uymayan hiçbir hükmü kabul etmiyoruz. Hatta öyle yanlış içtihatları var ki insan söylemeye utanıyor; ama mezhep imamı olduğundan fitne için şeytana kapıyı açmak istemiyoruz. Mesela bu içtihatlardan bir tanesini söyleyeyim; Arapçada şarap içilen şey demektir. “Şerebe” kökünden gelir ve içti manasındadır. Allah şerebe derken sarhoş eden içkiyi kasteder. Bizim mezhep imamımız da “Allah burada şarap demiştir, öyleyse haram olan içki şaraptır, diğerleri haram değildir, diğerlerinden emin değiliz” diye içtihatta bulunmuştur. Yani rakı içsek bir şey olmaz mı! Böyle söylenerek içki içilmesine kapı açılmış olunuyor.
Şimdi biz de; “imamımız şarabın haram olduğunu söylemiş, öyleyse diğerlerini içelim” dersek bu doğru olur mu! Böyle bir şey olmaz. Allah; “kulum ben sana akıl verdim. Sana sarhoşken namaza yaklaşma224 demedim mi, bak bunların hepsi sarhoş ediyor, şimdi şarapla diğer içkiler arasında ne fark var” diye sorsa “imamımız böyle söyledi” mi diyeceğiz. O zaman da Allah bize; “senin rabbin imamın mıdır, yoksa ben miyim” demez mi!
Bir de bu içtihadı hangi mezhebin imamı vermiş biliyor musunuz? -Hanefi mezhebinin imamı, İmam-ı Azam. İmam-ı Azam bir de; azametli imam, en öndeki imam demektir. Şimdi o yanlış yaptı diye biz de yanlışını kabul edip “tamam” mı diyecek “o yanlış yapmaz” mı diyeceğiz. Herkes yanlış yapar, sadece Allah yanlış yapmaz. Mezhep imamlarının hepsi kuldur, beşerdir yanlış yaparlar, zaten yapmışlardır da.
Bu yüzden dinimizi Allah’ın kitabından, resulünden öğrenmemiz lazım, başka da çaremiz yoktur. Mezhebi öyle din zannetmek doğru değildir. Din zannedip onların her söylediğini uygularsak önümüze geleni asıp kesmemiz lazım, sonra da ortalık kan gölüne döner.
Evet, bütün kardeşlerimiz mutlaka Allah’ın kitabını okumalıdır. Anlamak için okumalıdır, anlamadan okumak olmaz, Bütün kardeşlerimiz mutlaka Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in hadislerini okumaya çalışmalı veya dinlemelidir. Televizyonumuzda her gün üç sefer; hem Arapça, hem Türkçe, hem de Türkçe- Arapça Kur’an-ı Kerim yayınlanıyor. Ayrıca bir de hadisler veriliyor, bu yüzden bu programları izleyip Allah’ın, resulünün ne söylediğini, rabbimizin bizden ne istediğini anlamamız gerekir.
Allah’ın bizden ne istediğini anlarsak; rabbimizin bizi imana, kendisine, kulluğa, âbd olmaya, onu sevmeye, onun için insanları sevmeye, insanlara yardım etmeye, insan olmaya, kardeş olmaya, bir ve beraber olmaya, birbirine hayır olmaya, ikram etmeye, hidayet olmaya, birbirini sevmeye, güzel yapmaya, güzellik yapmaya, ikram etmeye, infak etmeye, zekât vermeye, sadaka vermeye, düşküne, yoksula, yolda kalmışa, özgürlüğünü kaybetmiş olanlara, hapistekilere yardım etmeye davet ettiğini anlarız. Allah’ın bize sadece “güzel yap, yardım et kazan, Hz. İnsan ol” dediğini biliriz.
Ne buyurdu Resulullah (s.a.v.) Efendimiz; “sevmeyen ve sevilmeyende hayır yoktur. En hayırlınız seven ve sevilendir.” Sevmek için gönül kazanmak lazım kırmak değil. Yardım etmek, insanların sıkıntısını almaya çalışmak lazım. Böyle olursak Allah’ın rahmetini, sevgisini, yakınlığını hak ederiz.
Evet, mezheplerle, imamlarla ilgili bu sohbeti siz de televizyonda hocaların böyle söylediğini gördüğünüzde şaşırmayın “bunlar acaba neden böyle söylüyor, doğru mu söylüyorlar” demeyin diye yaptım. Zaten hocaların her biri mezhep imamlarına göre konuşuyor. Hem de bu mezheplere hak mezhep diyorlar. Tabi ki bu mezhepler hak mezheptir; ama her söylediklerini, yanlış hüküm verdikleri yeri de kabul edeceğiz diye bir şey yoktur.
Dünya da Allah’ındır, ahiret de Allah’ındır.225 Hepimiz yeryüzünde Allah’ın misafirleriyiz. Misafir ev sahibine karşı, rabbine karşı edepli olmalıdır. Diğer kullar da, diğer mahlûkatlar da Allah’ın misafiridir. Bu yüzden diğer misafirlere karşı da edepli olmak lazım, yoksa ev sahibini kızdırmış, küstürmüş, gazap ettirmiş oluruz. Bize düşen; Allah’ın bize ikram ettiğini yemek, içmek, insanlara ikram etmek, bir de şükretmektir.
Nasıl ki Kâbe’deyken dili, ırkı, rengi ne olursa olsun herkesle birlikte secde ediyor, tavaf ediyorsak, orada birbirimize kızmıyor, kardeş olduğumuzu biliyor, Allah’ın evindeyiz diye birbirimize hürmet ediyorsak memleketimize geldiğimizde de aynı hali devam ettirmemiz gerekir; çünkü Allah Kâbe’de bize aynı zamanda kardeşliği, misafirlere nasıl davranılması gerektiğini öğretir.
Bir de Kâbe’ye gidenler bilir, orda herkes rabbine dönmüş bir vaziyettedir. Herkes rabbini dert edinmiş, gönlünü gözünü rabbine çevirmiş ve gözyaşları içinde boyun bükmüştür. Oraya gidenler mutlaka bu hali yaşar, kendi acizyeti için, kulluğu için gözyaşı döküp Allah’tan af ve mağfiret ister.
Aynı şekilde mescitler, Allah’a secde edilen yerler de Allah’ın evidir, Kâbe’nin birer şubesidir. Bu yüzden Kâbe’de yaşananların mescitte de yaşanması, orada tadılanların mescitte de tadılması gerekir. Tadılmıyorsa orası mescit olmamış, Allah’ın evi olmamış, demektir.
Devamlı söylüyoruz; bir gözden Allah için yaş akmıyorsa eğer kör olsun daha iyidir. Gözyaşı rahmetten, merhametten, rabbimize karşı takvadan, rabbimizi ciddiye almamızdan, günahımızdan, yanlışımızdan, eksiğimizden, Allah’a karşı kulluğumuzu yapamadığımızdan ya da aşktan, muhabbetten akar. Gözden yaş akmadan olur mu hiç! Yaşarmayan göz kör olsun daha iyidir.
Allah ayet-i kerimede; “gülüyorsunuz da ağlamıyorsunuz”226 buyurur. Bu ağlanacak halinize gülüyorsunuz demektir. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz seccadeyi ıslatacak kadar ağlıyordu, sahabelerin hepsi de böyle feryat halindeydi. Bir de “erkekler ağlamaz” derler. Asıl kalbi taşlaşmış olanlar ağlamaz, gözyaşı dökemez. Nasıl ki biri ağladığında gönlümüzdeki rahmet dalgalanıyorsa aynı şekilde kul günahından, eksiğinden, yanlışından, kulluk yapamadığından ya da Allah’ı sevdiğinden dolayı ağlayınca Allah’ın rahmet deryası dalgalanır, yoksa dalgalanmaz.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bir hadis-i şerifinde; “cehennem, Kıyamet günü kıyamet yerindekilerini sarar sonra çember yavaş yavaş daralır, daraldıkça insanlar birbirine girmeye başlar ve sıkışır. Cehennem de kükremeye devam edip çemberini daraltırken ben ümmetimin Allah için, Allah’ı sevdiğinden dolayı veya kulluk yapamadığından dolayı döktüğü gözyaşlarını alır, kıyamet yerinde insanların üstüne savurur, serperim, cehennem ateşi de durur” buyurmuştur.
Allah için dökülen gözyaşı cehennemi durdurur, cehennem ateşi o gözyaşından ileri geçemez. Bir kul, Allah için iki damla gözyaşı dökse bile her ne kadar görünen iki damla olsa da manevi olarak o iki damla diye görünmez. O iki damla Kıyamet günü sanki bir nehir gibi akar ve cehenneme, ateşe, Allah’ın gazabına mani olur.
Kul kendi üzerinden rabbini tanımalı, anlamalıdır. Mesela evladımızın veya bir yakınımızın bir yanlış yapıp bizi kızdırdığını farz edelim. Biz de ona kızsak sonra o gelip önümüzde diz çökse ve ağlayıp “beni affet” dese onu affeder miyiz? -Affederiz; ama öylece soğuk bir şekilde durup hiçbir şey yapmadan “beni affet” derse onu affetmeyiz. İşte, gözyaşı böyle kıymetli, böyle değerlidir. Bu yüzden Resulullah (s.a.v.) Efendimiz; “yaşarmayan gözden, ürpermeyen kalpten hayır gelmez” buyurmuştur. Evet, kalbin ürpermesi lazım, yoksa kalp taşlaşmıştır.
Unutmamamız gereken bir şey vardır; hiç kimse ibadetiyle cennete gidemez. Bununla ilgili olarak bir hadis anlatayım; Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “hiç kimse ameliyle cennete gidemez” buyurur. Bunun üzerine sahabeler; “ya resulullah, ya sen” diye sorar. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz de; “evet, ben de cennette gidemem ancak Allah’ın rahmetiyle” buyurur. Demek ki Allah’ın rahmeti olmadan kimse cenneti hak etmiyormuş. Eğer Allah’ın rahmetine bütünüyle muhtaçsak o halde bu rahmeti hak etmemiz, kazanmamız gerekir.
Peki, Allah’ın rahmetini nasıl kazanırız?
Bunu nasıl kazanacağımızı yine Resulullah (s.a.v.) Efendimiz buyurur; “yeryüzündekiler birbirine merhamet etmezse Allah onlara rahmet etmez. Yeryüzündekiler birbirine rahmet ederse, merhamet ederse Allah da onlara rahmet eder. Onları rahmetinin içine alır.”227 Eğer yeryüzündekiler birbirine rahmet ettiğinde Allah’ın rahmetinin içine giriyorsa bu durumda birbirimize karşı merhametli olmamız lazım ki Allah’ın rahmetini, dolayısıyla cenneti hak etmiş olalım, yoksa cennet yoktur.
Evet, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz rahmeten lil âlemîndir,228 bütün âlemler için rahmettir. Biz de onu kabul etmişsek ona benzememiz, etrafımıza onun gibi rahmet olmamız gerekir. Yoksa asmakla, kesmekle, dövmekle, sövmekle ya da dedikodu yapmakla, iftira atmakla kimse bir şey kazanmaz.
Rahmet edenler rahmeti, sevenler, sevilmeyi, ikram edenler ikramı, affedenler ise affedilmeyi hak eder. İnsanların hatasını, günahını örtenlerin Allah da günahlarını örter. Böyleleri günahlarının örtünmesini hak eder; yani insanlara nasıl muamele edersek öyle bir muameleye layık oluruz. Bu liyakati biz tercih ederiz veya etmeyiz. Eğer Allah’a “ben affetmem, sen beni affet, ben kimseyi sevmem; ama sen yine de beni sev, ben ikram etmem sen bana ikram et” dersek Allah bunu kabul etmez; çünkü Allah’ın bize nasıl bir muamelede bulunmasını istiyorsak öyle yapmamız gerekir. Öyle yapalım ki bu bizim duamız olsun, Allah da duamızı kabul etsin. Yoksa yalan söylemiş oluruz.
Kardeşlerimiz biliyor ki yaklaşık yirmi, yirmi beş yıldır sohbet ediyoruz. Sohbetlerimizde hep neyi anlattık? -Sadece Allah’ı, Allah’a hiçbir şeyin şirk koşulmamasını, sadece “la ilahe illallah” denilmesi, sadece Allah’a âbd olunması, âşık olunması gerektiğini anlattık. Önce ibadetten hiç bahsetmedik; çünkü ibadetleri beş yaşındaki çocuklar da bilir. Bir namaz hocası ellerine alsalar İslam’ın beş şartını ve bütün ibadetleri üç günde hemen öğrenirler; ama din bu değildir.
Kul, Allah’ı bilmeden, rabbini tanımadan ona iman etmeden dini, imanı olmaz. İmanı olmayanın dini mi olur! Hep söylüyorum; herkesin imanım var mıdır, yok mudur diye imanını test etmesi lazım! Allah imanın sevmek olduğunu söylemiş ayet-i kerimede “mü’minlerin Allah’a olan muhabbetleri çok şiddetlidir”229 buyurmuştur. Çok şiddetli muhabbet aşk demektir. Mü’minleri anlatırken de; “mü’minler o kimselerdir ki Allah zikredildiğinde kalpleri titrer (ürperir). Allah’ın ayetleri kendilerine okunduğunda imanlarını artırırlar, (Allah’a olan o muhabbetlerini artırarak) rablerine bütünüyle tevekkül ederler (güvenirler)”230 buyurmuştur. Bunlar gerçek mü’min, hakiki mü’minlerdir. Hakiki mü’min olmayanlar sahte mü’min, imanı sadece dillerinde olanlardır.
Öyleyse Allah deyince kalbimizin ürperip ürpermediğine bakmamız lazım. Kalbimiz ürpermiyorsa Allah bizim için mü’min dememiştir. Kalbin ürperebilmesi için âşık olunması gerekir. Ancak âşık olduğumuz birinin ismini anınca, onu hatırlayınca kalbimiz ürperir. Eğer bizi yaratan âlemlerin rabbini andıysak, hatırladıysak, “Allah” deyip zikrettiysek işte o anda bitmemiz, dünyayı silmemiz gerekir. Allah’ı zikredince kalbimiz ürpermiyorsa, Allah’ın ayetleri okunduğunda imanımız artmıyorsa bizde bir sorun vardır. Bu yüzden kendimizi Allah bize mü’min demiş mi dememiş mi diye test etmemiz gerekir.
Allah ayet-i kerimede; “kullarım sana beni sorarlar. (De ki) Ben yakınım, bana dua edenin (beni davet edenin) duasına (davetine) icabet ederim. Söyle, onlar da benim davetime icabet etsinler, bana iman etinler”231 buyurur. Allah, kullarını iman etmeye davet eder. Eğer Allah duamıza icabet edecekse anında müracaat eder, icabet eder.
Başka bir ayet-i kerimede Allah Fezkurûnî ezkurkum:232 “Beni zikredin, ben de sizi zikredeyim” buyurur. Siz beni nasıl zikrederseniz ben de sizi öyle zikrederim. Yani kul, Allah derse Allah “buyur kulum” der. Kul, Allah’a “ya rabbi, şunu istiyorum” derse Allah onu ona ikram eder. Ya da o istediği onun için hayırlı değilse onu ona vermeyerek onu korur; ama kul “beni koru” derse onu korur. Kul, Allah’a “ya rabbi, ben seni seviyorum, sana iman etmişim” derse alacağı cevap; “kulum, ben de seni seviyorum” cevabıdır.
İmanımızı test etmek için tek başımıza olduğumuz bir anda bütün gönlümüzle Allah’a dönüp; “ya rabbi, sen benim rabbimsin, sen beni yaratan rabbimsin. Kendinden bana varlık veren rabbimsin. Ben seni seviyorum, sen benim mabudumsun, sen benim ilahımsın, ben seni seviyorum” dediğimizde tabir-i caizse tüylerimiz diken diken olursa bu durumda rabbimiz “ben de seni seviyorum” demiştir. Çünkü Resulullah (s.a.v.) Efendimiz öyle buyurmuştur. “Dua ettiğinizde duanızın kabul olduğunu nerden anlarsınız” diye sormuş, sonra da “eğer tüyleriniz diken diken oldu, içiniz bambaşka olduysa Allah duanızı kabul etmiştir” buyurmuştur. Yoksa; yoksa kabul etmemiştir, yoksa sen dua etmemişsin demektir.
Bana dua edenin duasına icabet ederim, diyerek Allah söz vermiş, vaatte bulunmuştur. Ancak baktığımızda zaten Müslümanlar olarak duayı yapamıyoruz, bari hiç olmazsa rabbimize “seni seviyorum” diyelim. Bir kere olsun bu cevabı alalım. Daha doğrusu rabbimizin gönlümüze olan “ben de seni seviyorum” hitabını alalım. Bunun sesle olması gerekmiyor, sesle de olabilir; ama bunu tatmamız lazım. Söyledim; “ya rabbi seni seviyorum” dediğimizde tüylerimizin diken diken olması, bambaşka bir hal almamız gerekir; çünkü Allah da o anda gönlümüze “kulum ben de seni seviyorum” diyordur. İmanımızı böyle test edeceğiz.
Rabbimizi sevip sevmediğimizi ya da ne kadar sevdiğimizi veya rabbimize “seni seviyorum” derken yalan söyleyip söylemediğimizi anlamak için böyle söylediysek; ama cevap alamadıysak; yani tüylerimiz diken diken, içimiz bir başka olmadıysa ya da herhangi bir şekilde cevap alamadıysak o halde kalbimiz taşlaşmış, taştan daha katı olmuş, demektir. Bu durumda ağlamamız, ağlayıp, secdeye kapanıp feryat etmemiz; “ya rabbi yoksa benim imanım yok mudur, yoksa ben sana iman etmemiş miyim? Daha sana ‘seni seviyorum’ diyemiyorum. Diğer ibadetler bir yana, ben daha sana ‘seni seviyorum’ diyemiyorum, ben nasıl bir kulum! Yani her şeyi sevmişim, bir tek seni sevememişim. Oysaki sen beni, seni seveyim, sana iman edeyim, sana âbd olayım diye yaratmışsın; ama bu bende yok, ibadetlerimin hepsi taklitmiş, hepsi lafmış” dememiz gerekir.
Evet, secdeye kapanıp feryat etmemiz lazım. Eğer böyle yaparsak rabbimizin “kaldır başını, ben de seni seviyorum” dediğini göreceğiz inşallah.
Din, hayal değildir, iman hayal değildir, Allah hayal değildir, kulluk hayal değildir. Bu yüzden “iman inanmak değildir. İman sevmektir ve onu tatmaktır” diyoruz. İmanı, tatmayanlar, bilmeyenler onu hayalden ibaret zanneder.
Mesela aşkı tatmamış bir çocuk aşkı bilmez, âşıklığı bilmez; çünkü küçüktür. Büyükler de çocuğa zahiri aşkı anlatamaz. Neden? -Çünkü çocuklar aşkı tatmadığı, bilmediği için büyükler aşkı istedikleri kadar anlatsınlar çocuklar aşkı anlayamazlar. İmanı tatmayanlar da aynen böyle aşkı bilmeyen, çocuklar gibidir. Onlar da imanı anlayamaz; çünkü Allah’a aşkı tatmayan, imanı anlayamaz. Biz “Allah’ı sevmek” diyoruz, onlar ise “sevmesek olmaz mı, namazımızı kılıyoruz, ibadetlerimizi yapıyoruz, yanlış yapmamaya da çalışıyoruz, sevmesek olmaz mı” diye soruyorlar! Evet, sevmesek olmaz; çünkü bu, Allah’ın hakkıdır, Allah bunu tüm kullarından ister.
Allah bizi kendisini bilen tanıyan kullarından eylesin, Allah denildiğinde kalpleri titreyen, imanları kendilerine fayda veren kullarından eylesin. Allah bizi Allah’ın emretmediğini emretmiş gibi gösterenlerden eylemesin. Allah bizi kendinden haşiyet duyan edepli kullarından eylesin. İman’ı İslam’ı ve İhsan’ı onun anlattığı gibi anlayanlardan, yaşayanlardan eylesin. Allah bizi bütün gönlüyle kendine dönüp; “ya rabbi, seni seviyorum” diyen kullarından eylesin.
Allah hepinizden razı olsun.
