close

VUSLAT YOLCULUĞU 19

EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM

BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

Elhamdulillahi rabbil âlemin esselatu vesselamu aleyke ya seyyidel evveline vel ahirin ve ila cemiil enbiyayi vel murselin ve ila cemiil evliyayi vel hamdulillahi rabbil âlemin.

Bu ramazanda özellikle işin sırrını, özünü, özetini; yani aşkı, âşıklığı, asıl aşkın, Allah’tan olduğunu, aşkın sahibinden olduğunu anlamaya çalıştık, anlamaya da devam ediyoruz. Asıl seven, asıl âşık; Allah’tır. Âşık denince elbette ki kendimiz gibi değil âşıklığı Allah’a yakışır şekilde anlamamız gerekir.

Aşka yolculuk, aşkla yolculuk, aşkta yolculuk, dedik. Bundan başka da bir şeyin olmadığını söyledik. Bunun artık böyle anlaşılması gerekir. Eğer dinimizi ciddiye almazsak rabbimizi, kendimizi ciddiye almamış oluruz. Allah her neyi söylediyse mutlaka onu anlamaya çalışmamız gerekir. Anlamazsak ne olur? -Anlamazsak kendimizi de anlayamayız. Anlamadığımız bir dini yaşamamız da, o dine iman etmemiz de, o dinde kazanmamız da mümkün değildir. Bu, herkes için böyledir.

Allah ayet-i kerimede; “emaneti göklere, yere, dağlara yükledik, onlar emaneti yüklenmekten çekindiler; ama insan onu yüklenmekten çekinmedi. O, zelum ve cehul idi”409 buyurur.

Zelum; zulmet demek, karanlık demektir. İnsan da kendini yok sayacak, “ben yokum Allah var” diyecek kadar kendine karşı, vehmi olan nefsine karşı öyle bir tavır ortaya koyacak ki Allah’ın ayet-i kerimede; “nefislerinizi öldürün”410 buyurduğu gibi nefsini öldürecek kadar zalim olabilsin. Zelum bir de; kendi nefsine karşı bu zalimliği gösterebilen, bu karanlığı yok edebilen, karanlığı, Allah’ın nuru ile aydınlatabilen demektir. Cehul ise kapkara cahil anlamına gelir; yani insan her konuda “ben bilmiyorum, Allah biliyor” diyecek kadar cahil, cehul olmalıdır.

İnsan böyle bir gücü, vasfı olan bir varlıktır. Bu yüzden emaneti yüklenebilmiştir. İnsan böyle bakmazsa emaneti göremez, görmeyince, anlamayınca da emanete ihanet eder, hainlik eder. Oysaki Allah ayet-i kerimede; “ey iman edenler (iman ettiğini iddia edenler)! Allah’a ve resulüne hainlik yapmayın. Kendi emanetlerinize de hainlik yapmayın ve siz bunu biliyorsunuz”411 buyurmuştur. Eğer emanetin ne olduğunu anlamazsak ona en büyük hainliği yapmış oluruz.

Önceki sohbetlerimizde emanetin, Allah’ın bize emanet ettiği, bize nefhettiği ruh olduğunu anladık. Bu emanet ne canlı ne cansız başka hiçbir varlıkta yoktur. Allah’ın nefhetmiş olduğu bu ruh, bir tek insanda mevcuttur ve biz bunu anladık.

Peki, Allah’ın bize emanet ettiği ruha nasıl ihanet ederiz?

Zahiri açıdan anlaşılsın diye söylüyorum; ruhumuzu aç, susuz, nefessiz bırakırsak, ona nefes aldırmazsak, bununla beraber o ağlayıp, feryat ettiği halde onun feryadını duymazsak, ruhumuz; “ben rabbimi istiyorum, rabbimi görmek, ona gitmek istiyorum” dediği halde onu ciddiye almazsak ruhumuza ihanet etmiş oluruz. Hiç bundan daha büyük hainlik olur mu!

Bunu bilmek, anlamak yetmez. Ne yapmak lazım? -Onu Allah’a giden yola koyup; “haydi gidelim” demek lazım ki ruhumuz sakinleşsin, gönlümüz sükûn bulsun. Bununla beraber ruhun gıdası aşktan, imandan, âbdlikten, âbd olmaktan ibarettir. Allah’ın sevgisi, aşkı ve muhabbetini kazanma peşinden koşarken onu doyurursun; çünkü ruh sevince, sevilince doyar. Yoksa ölür. Sevmezsen onu öldürmüş olursun, kendinle ruhun arasına perde koydukça onu bir adım daha ölüme yaklaştırmış olursun.

Aslında ölen ruh değil ruhtan uzaklaşandır. Kendi kendinden, Allah’ın nefhettiği ruhtan manevi olarak uzaklaşıp, ondan mahrum kalınca onu, daha doğrusu kendini öldürmüş olursun.

Allah bize emaneti yüklemiştir. Yani Allah bize; “ruhumdan sana nefhettiğim bu emaneti al, git dünyada gez, dolaş sonra gel mi” dedi? -Elbette ki hayır. Peki, bu emanetle ne yapmamız gerekir? Bu emanetin bizimle bir işinin olması gerekir. Allah, emaneti, bize ait olsun diye, ona varis olalım diye vermiştir; yani bize nefhedilen ruh olalım diye onu bize vermiştir. Böyle yapmazsak emanete ihanet etmiş, hainlik etmiş oluruz.

Allah ayet-i kerimede; “Allah hainleri sevmez”412 buyurur. Biri kendini, kendi hakikatini yok sayınca emanete hainlik yapmış, hain olmuş olur. Böyle olunca da kendini etten, kemikten, topraktan bir varlık olarak görür, dolayısıyla topraktan olan şeyleri sever, topraktan olanların peşinden koşar. Peşinde koştuğu her ne olursa olsun o topraktandır. Kendisi de toprağa ait bir varlık olmuştur; çünkü emaneti görmemiş, toprağa ait varlık olmayı tercih etmiştir.

Oysaki sen mü’min biri olarak bu âleme ait olmadığını, başka bir âlemden geldiğini biliyorsun. Eğer bu âleme ait olmadığın halde Allah seni buraya gönderdiyse Allah’ın bir muradı vardır ve bu muradı anlamaya çalışman gerekir. Yoksa; “namazımızı kılıyoruz, orucumuzu tutuyoruz, zekât da veriyoruz, paramız olsa hacca da gideriz, zaten kelime-i şehadet iki kelimedir, onu da söylüyoruz, o halde tamamdır” dersek bu düşüncemiz dini, Allah’ı, Allah’ın üzerimizdeki muradını, emaneti, kendimizi, anlamak ve tanımak olmaz. Durumun ne kadar vahim olduğunu buradan anlamak gerekir.

Rabbimizin bizi istediğini, bizi sevdiği için istediğini biliyoruz. Allah bizi sevip öyle yaratmış, sonra “sana emanet olarak nefhettiğim ruhla bana gel. Bana gelmen için sana lazım olan sana nefhettiğim ruhtur, onunla bana geleceksin” demiştir. Güç kuvvet onda, Allah’a gitme kabiliyeti, gücü ondadır; ama o ruhun mutlaka desteklenmesi gerekir. Allah onu bir vesile ile destekler; ona peygamberini gönderir, kitabını indirir, vahyini indirir onu destekler. Bununla beraber önüne bir Mürşid-i kâmil koyup, onu destekler, o gücü, kuvveti ona verir. Peki, bu gücü ona ne kadar, nasıl verir? Onun duasına, niyetine, isteğine, tercihine göre ona verir. O istemeyince ona hiçbir şey vermez.

Mesela; eskiden insanlar Mürşid-i kâmili arayıp, bulur, ona tâbi olurlardı. Bununla beraber kendileri işi bildiği için çocuklarını da götürüp bir Mürşid-i kâmile teslim eder, “çocuğumu nasıl gerekiyorsa öyle yetiştir” derlerdi. “Eti senin, kemiği benim” sözü buradan gelir. Eskiden herkes işi bilir, çocukları hakkında; “Mürşid-i kâmile tabi olmak mutlaka gereklidir, lazımdır, olmazsa olmaz olandır. Yoksa evlatlarımız kendini bilemez, anlayamaz, tanıyamaz, emanete ihanet eder, dolayısıyla Allah’a hainlik yapmış olur” derlerdi. Allah’a karşı hain olan birinden sadakat beklenmez. Zaten böyle bir durumda onun salih bir evlat olmasını beklemek de doğru bir şey değildir, olmaz da zaten.

Şimdi ise durum çok farklı, tam ters bir vaziyettedir ve “ben rabbimi istiyorum” diyen çok az insan vardır. “Ben rabbimi istiyorum” diyen de aslında neyi aradığını bilmiyor, aradığının rabbi olduğunu bilmiyor. Başka şeyler peşindedir, başka düşünceleri, başka fikirleri vardır. Hiç farkında olmadan o düşünceleri, o fikirleri yine dünyaya aittir, nefse aittir.

Böyle bir durumda Mürşid-i kâmilin ne yapması gerekir?

Rabbini isteyen vuslat yolcusuna önce işi öğretmesi, sonra ona istettirmesi gerekir. Ona rabbini istettirmesi gerekir. Daha önce söylediğim gibi; Mürşid-i kâmil ona o aşk şarabını içirecek, o muhabbeti verecek, istettirecek, sonra yolu gösterip “haydi bu yolda beraber yürüyelim” diyecek; ancak bunun için de mutlaka vuslat yolcusunun rabbini istemesi gerekir. Eğer onun gönül perdesi aralanırsa; yani nefsiyle ruhu arasındaki perde aralanırsa rabbini istediğini fark eder ve “ben rabbimi istiyorum” der.

Bir kul; “ben rabbimi istiyorum” dediyse velidir, velayeti almıştır; çünkü o, rabbini isterken aslında rabbi onu ister. Rabbinin kendisini istediğini, sevdiğini tadar, o da hemen rabbini isteyip; “ben de seni istiyorum, seviyorum ya rabbi” deyip feryat etmeye başlar.

Bu yüzden tercihi doğru yapmak, hainlerden olmamak gerekir. Hainlerden hiçbir şey beklenmez. Biri, rabbine karşı hainse kendine hain, Allah’ın kendisine nefhettiği ruha karşı hain, dolayısıyla Allah’ın vahyine, resulüne karşı haindir. Aslında böyle biri hayatı yaşarken onun her anı hainliktir. Bunu bilse de bilmese de bu böyledir. Dışarıdan hainliği de görünür.

Dünyaya, Allah’ın dünyadaki kullarına şöyle bir baktığımızda herhalde onlarda en önde göreceğimiz hal; hainliktir. İnsanlar rabbini unutmuş, rabbinden başka tarafa dönmüş haldedir. İnsanların dünyaya ait bir sürü hayalleri, arzuları, istekleri, geleceğe ait planları vardır. Bunlar; mevkidir, makamdır, insanların övgüsünü, sevgisini, takdirini istemektir. Zaten insanın dünyalık istemediği hiçbir şey yoktur. Ona “Allah’tan bir şey istiyor musun” diye sorduğunda ise gönlü kıpırdamaz, dili ile söyler ama söylediği dilindedir; yani iman kursağından aşağı inmemiştir. İman kursağından aşağı inse aşk dolu, muhabbet dolu bir gönüle sahip olurdu.

Bu yüzden söylemiştim; bir caminin, bir okulun önünde durup, çıkanlara tek tek; “senin bu hayatta ki hedefin nedir? Hayatını ne için yaşıyorsun, kime kurban ediyorsun” diye sorsak acaba kaç kişi; “benim bu hayattaki gayem; Allah’ın rızasını, dostluğunu, cemalini kazanmaktır. Allah’ın bana nefhettiği ruhu kazanıp, o olmaktır. Allah’ın muradı üzerimde gerçekleşsin diye hayatı yaşamaktır, hayatımı da böyle yaşıyorum” der, diyebilir.

Her anımızı bir şeylere kurban ediyoruz. Bununla beraber birbirimize Allah’ın bize nefhettiği ruha, emanetimize ihanet etmemek için bir tavsiyede de bulunmuyoruz; çünkü bunu kendimiz de bilmiyoruz.

Mesela; anneler ve babalar bilmiyor, çocuğuna da öğretmemiştir. Çocuğuna; “okulunu oku, çalış, meslek öğren, para kazan” deyip dünyaya ait ne kadar nasihat varsa yapar. Çocuk onun istediği yolda yürürse; yani dünyanın yolunda, nefsinin peşinde yürür, insanların hesabını yaparsa anne ve baba onu sever, takdir eder, över; ama rabbini isterse, rabbinin rızası peşinde koşarsa, “ben hayatımı Allah’a kurban ediyorum” derse bu onlar için bir felaket olur ve ona; “deli, akılsız, isyankâr” derler. “Nasıl bizi dinlemiyorsun, bize kul olmuyor, Allah’a kul oluyorsun” derler. “Sen nasıl bize kul olmazsın da Allah’a kul olursun” deyip ona yapmadığını bırakmazlar.

Evet, uyanmak gerekir. Uyanmak yetmez bir de feryat edip, insanları uyandırıp ayıktırmak gerekir ama anladığımız odur ki; gerçekten kulluk çok zor şeymiş, iman etmek çok zor şeymiş. Bir olmayınca, beraber olmayınca, birbirimize destek olmayınca iman etmek imkânsız gibi görünüyor. İnsanın tek başına nefsine, şeytana, dünyaya, bununla beraber dünyalık olan insanlara gücü yetmiyormuş, insan tek başına mücadele edemiyormuş.

Elbette ki Allah kullarını bilir, onun acziyetini, zayıflıklarını bilir. Bu yüzden de yardımcı gönderip; “sakın tek başınıza kalmayasınız” demiştir. Allah ayet-i kerimede; “hep beraber Allah’ın ipine sarılın”413 “Allah’a sarılın”414 “bölünüp parça parça olmayın, yoksa gücünüzü kaybedersiniz (bir ve beraber olun)”415 buyurmuştur.

Düşman denince onu sadece dışarıda arıyoruz, bu doğru değildir. Ayette geçen “gücünüzü kaybedersiniz” sözü sadece düşmana karşı gücünüzü kaybedersiniz demek değil “nefsinize karşı, şeytana karşı, dünyaya karşı gücünüzü kaybedersiniz” demektir. “Bir ve beraber olunca hep beraber birbirinize yardımcı olur, destek olur, kazanırsınız. Gücünüz yoksa kazanamazsınız. Bu yüzden bir ve beraber olup bu gücü hep beraber kullanın” demektir.

Evet, “işler zor” dedim. İşimiz zor, her birimizin işi zordur. Bu zorluğun farkında olmak gerekir; çünkü karşımızda düşman var ve onunla sürekli bir cihat, bir savaş halindeyiz. Her anda bu böyledir. Her anda kendimizle, nefsimizle, şeytanla savaşırız. Bilerek veya bilmeyerek şeytanın vazifesini yapanlarla savaşırız. Allah bizi bir imtihana tabi tuttuğunda karşı tarafta bu imtihanı kaybetmemiz için çalışan bir sürü düşmanımız vardır. Dışarıdaki düşmanlar ayrı, bir de içeride düşmanımız vardır; bu da terbiye olmamış nefsimizdir. İmtihanı kaybetmemiz için bize en büyük düşmanlığı o yapar.

Bu nedenle mutlaka bizi bize hatırlatan, bize rabbimizi hatırlatan, bununla beraber “yanındayım, sana yardım ediyorum” deyip, bize yardım eden, yardım edecek olan bir yardımcı, bir dosta ihtiyacımız vardır. Bu dost; Mürşid-i kâmildir. Bunu asla unutmamak gerekir. Yoksa bu savaşı, bu cihadı kazanmak mümkün değildir. Bu savaşı kazanmadan da hiç kimse cennetin kokusunu bile alamaz. Bu yüzden Allah ayet-i kerimede; “Allah sizi imtihana tabi tutmadan, içinizden sabredenleri, cihad edenleri ortaya çıkarmadan cennete gireceğinizi mi sandınız”416 buyurur. Yani Allah; “göreyim, bakayım cihad ederken, savaşırken sabredecek misin, sabredip cenneti kazanacak mısın” der. Yoksa cenneti kazanmak yoktur. Allah böyle söylüyor. Kendimizi kandırmanın bir âlemi var mı? -Yok.

Biri bu cihadı, bu savaşı görmek istemez, bu cihadı yapıp, sabrını ortaya koymazsa yüzünü Allah’tan, Allah’ın vahyinden, imtihandan çevirmiş olur; yani “ben görmedim, anlamadım” hatta “imtihan falan yoktur” der. “Falanca şöyle yaptı, onun için böyle oldu, filanca da böyle yapmış, ondan böyle oldu, durum kötü oldu, işler ters gitti, onun için böyle oldu” diyen biri, hayatından Allah’ı, imtihanı, cihadı, sabrı, kazanmayı çıkarmış, Allah’ın kendisine nefhettiği ruhu yok saymıştır. Bu yüzden savaşması gerektiğini anlamamış, daha doğrusu anlamak istememiş, onu perdelemiştir.

Böyleleri bir de “rabbim Allah’tır” der. Hani nerde! Allah hayatında hiç yok ki! Ne senin onunla bir işin var, ne de onun seninle bir işinin olduğunu kabul ediyorsun. Herkes ilah olmuş zaten. Herkes bir şeyler yapıyor; ama hayatında Allah yok, tam tersine hayatında bir sürü put var. Sen bir sürü şeyi Allah’a şirk koşuyorsun.

Söylemiştim; iman eşittir haşyetullah, eşittir edep. Muhabbetullah, haşyetullah ve edep bir bütündür, birbirinden ayrılmaz. Kulun imanı, Allah’a muhabbeti ne kadar varsa o kadar da haşyeti vardır; yani Allah’ın azametinden dolayı kendi küçüklüğünü o kadar bilir ve Allah’ın huzurunda yanlış yapmaktan, yanlış düşünmekten, yanlış konuşmaktan titrer. Bu hal kulda yoksa onun imanı yoktur, o yalan söylüyor demektir.

Aynı şekilde iman eşittir edep. Birinde ne kadar iman varsa Allah’a karşı Allah’ın kullarına, mahlûkata karşı da o kadar edepli olur. Hiçbirine zulmetmez, haksızlık etmez, hakaret gözüyle nazar etmez, edemez. Neye, kime bakarsa baksın, kiminle, neyle olursa olsun, hakkını teslim eder, ona kıymet, değer verir. Bununla beraber onları sever, onların Allah ile beraber olduğunu, Allah’ın onlarla beraber olduğunu unutmaz. Varlığa, mahlûkata, insana yaptığı her muamelede muameleyi Allah’a yaptığını bilir; çünkü alışverişi Allah ile yapar. İstese de istemese de, bunun farkında olsa da olmasa da bu böyledir; her insan alışverişi Allah ile yapar.

Kul neyi ekerse onu biçer; yani rüzgâr eken fırtına biçer. İnsanlara sorun, sıkıntı, bela, musibet olan onu eker, dolayısıyla onu biçer; ama biri aşk, rahmet, ikram, güzellik ekiyorsa elbette ki o da onu biçer.

Eğer hayatımızı yaşarken alışverişi Allah ile yaptığımızı unutursak, kendi kendimize, Allah’ın nefhettiği o emanete en büyük ihaneti, hainliği yapmış oluruz; çünkü Allah ile alışveriş yaparken iki değil tek bir alışveriş yapıyoruz. Gerisi bu alışverişin gereğidir.

Bu alışveriş; Allah’ın sevgisi, muhabbeti, senin Allah’ı sevmen, Allah’ın da seni sevmesidir. Alışverişi Allah ile yapmazsan başka şeylerin sevgisini gönlüne doldurursun. Gönlüne doldurduğun bu sevgiler de senin putun olur, ilahın olur, taptığın olur ve gönlün bu putlarla dolu olur.

“İşimiz zor” dedim, gerçekten işimiz zordur. Doğrusu ben hem kendim için, hem başkaları için işin bu kadar zor olduğunu bilmiyordum.

Durum ne olursa olsun insan, Allah’ın huzurunda hiçbir zaman “ben kazandım” diyemez, diyemiyor zaten; çünkü insan her neyi kazanırsa kazansın kazandığı, Allah’ın ikramıdır ve kul aslında sürekli kaybetmiştir. Kulun bir şey yaptığı yok, sadece başını kaldırıp ikramı almıştır. Allah, kulunu günde bin sefer imtihana tabi tutar ve o bunun en az dokuz yüz tanesini “hayır, kabul etmiyorum” deyip kaybeder ve imtihanı reddeder. Geriye kalanda da tereddüt içindeyken Allah ona ikram eder; yani bir nimeti almak için, Allah’ın sunduğu bu imkânı almak için doğru dürüst çaba, gayret sarf etmez, o gönül halini ortaya koymaz, bir tebessümü bile insanlardan esirger.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz; “tebessüm sadakadır”417 buyurur. Sadaka da sadakatini ispatlamak demektir; yani Allah’a karşı; “ya rabbi! Sana verdiğim sözü yerine getiriyorum, ben sadığım, yalancı değilim, seni seviyorum, senin sevdiğini seviyorum. Bununla beraber sen benim bir tebessümle ikram etmemi, tebessüm göstermemi seviyorsun ben de bunu yapıyorum” demektir.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz; “iman yetmiş küsür cüzdür” buyurur. Bu yetmiş sayısı bir sayı değildir, bunun sınırını Allah bilir. Binlerce, yüz binlerce; yani iyilikten yana her ne varsa imandan bir parça, bir cüzdür. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz hadisin devamında; “en büyüğü ‘lâ ilâhe illallah’ kelimesidir. En küçüğü de insanların ayağı ona değmesin diye yoldan bir taşı alıp kenara koymaktır. Bunların hepsi imandan bir cüzdür”418 buyurur.

Bir taşı kaldırıp kenara koymak nasıl iman olur?

Çünkü bunun karşılığında Allah’ın sevgisini kazanırsın. İman olmayan hiçbir şey yoktur, daha doğrusu imana, muhabbete, Allah’ın sevgisine dönüşmeyen hiçbir iyilik, hiçbir güzellik yoktur. Bu yüzden hiçbir güzelliği hafif görmeyelim, basit görmeyelim; çünkü bu Allah’ın sevgisine karşılık olduğundan kimse onu küçümseyemez, basite alamaz; bu bir tebessüm olsa bile, iki güzel kelime olsa bile.

Aynı şeklide imanı kaybetmek de söz konusudur. Yanlış yapınca da imanı; yani Allah’ın sevgisini kaybedebilirsiniz. Bir kelimeyle bile imanını kaybedebilirsin. Bir kelimeyle birini kırdığında, birine ters baktığında, yani yanlış baktığında Allah’ın sevgisini kaybetmiş olursun. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz; “mü’minin mü’mine sertçe bakması haramdır”419 buyurur. Bir haram işlersen Allah’ın sevgisini kaybedersin. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz başka bir hadis-i şerifte; “bir mü’minin bir mü’minle üç günden fazla küs kalması haramdır”420 buyurur. Bu yüzden iman olmayan hiçbir şey yoktur, iyi olan her şey imandan bir cüzdür ve her anda imanı; Allah’ın sevgisini kazanma imkânımız vardır yahut bu imanı kaybetme tehlikemiz vardır.

Allah ayet-i kerimede bir de; “birbirinizin gıybetini yapmayın. Hiç sizden biriniz ölü kardeşinin etini yemekten hoşlanır mı”421 buyurur. Mü’minin, kardeşinin gıybetini yapması haramdır. Bu, kardeşini öldürüp etini yemektir. Bunu Allah söylüyor. Ne kadar büyük bir şey! Başka bir ayet-i kerimede de Allah; “fitne, adam öldürmekten daha beterdir”422 buyuruyor. Fitne adam öldürmekten daha beterdir!

Biri fitne çıkarırsa; yani “falanca kötüdür” deyip iki kelimeyle birilerinin arasını bozarsa fitneyi çıkarmış olur. Allah da bunun adam öldürmekten daha beter olduğunu söyledi; yani “kulumu öldür daha iyidir, fitne ondan daha beterdir” buyurdu.

Kul olarak senin, kardeşin hakkında gıybet yapmak gibi bir hakkın var mıdır? O, Allah’a aittir ve o, Allah katında özel biridir. Allah her anda onunladır, her anda “kulum kazansın” diye ona muamelede bulunur. Allah onu kendine davet eder, ona güzelliğiyle, isimleriyle sürekli tecelli edip muamelede bulunur ve sen durup ona tükürüyorsun. Hiç sen, ona laf söyler, onu çekiştirir, eleştirir, ters bakar, yan bakar, hakaret nazarı ile nazar edersen Allah seni affeder mi!

Her şey Allah’ın ayeti, kul ise; Allah’ın kitabıdır, hem de özel kitabıdır. Her bir kul, Allah’ın özel kitabıdır. Bizim bir kitabımız olsa ve biri gelip bizim o kitabımıza tükürse ha kitaba tükürmüş ha bize tükürmüştür; çünkü kitaba kendi gönlümüzü dökmüş, düşünmüş, hüküm çıkarmış, anladığımızı, sevdiğimizi yazmışız. İnsan da Allah’ın kitabıdır. Bundan daha büyük bir hadsizlik yoktur ve sen gidip, Allah’ın kitabı olan insana tükürüyorsun!

Peki, nasıl tükürüyorsun?

Laf söyleyip, eleştirip, çekiştirip, gıybetini yaparak, hakaret ederek, onun hakkında su-i zanda bulunarak ona tükürüyorsun. Niye tükürüyor, beddua ediyorsun! Onu sen mi yarattın! O, senin kulun mudur! Kendinde böyle bir hakkı nasıl bulabiliyorsun!

Nasıl olduğunu söyleyeyim; kendini ilah zannediyorsun da ondan bu hakkı kendinde buluyorsun. Yetmez, bir de; “insanlar bana uysun, benim gibi yapsın, benim gibi yapmayanlar yanlış yoldadır” diyorsun. Büyük ilah! Ya da “falancalar doğru yapıyor, güzel yapıyor, haklıdır” diyorsun. Sana; “kime göre haklıdırlar, Allah’a göre mi, sana göre mi” diye sorduğumuzda ise “bana göre” diye cevap veriyorsun. Peki, Allah’a göre haklı mıdırlar diye sorduğumuzda bu sefer; “yok, Allah’a göre yanlış yapıyorlar, iman etmemişler, zalimdirler” diyorsun. Peki, o zaman onlar nasıl doğru yapıyor! Onlar, zalimse sen de bu durumda zalimlere köpek olmuş olursun. Senin haberin senden yok mu! Sen, Allah’ın yanlış dediğine “doğru” diyor, “güzel” diyorsun. Allah bilmiyor, sen biliyorsun öyle mi!

Sonra da; “elimde değil gönlüm kaymış” diyorsun. Bu gönül, Allah’ın evi değil miydi! Gönül, Allah’ın tecelli ettiği arşı değil miydi! Senin gönlüne kim tecelli etmiş öyle! Kimin sevgisi orda hâkimse senin ilahın odur. Bu putları temizlemen gerekmez mi! Bu üç günlük dünyada rabbinden nasıl yüz çevirebiliyor, ebedi hayatını nasıl cehenneme döndürebiliyorsun! Zaten böyle bir durumda dünyan da cehennem olmuş olur.

Evet, bu yüzden Allah ayet-i kerimede; “ey iman edenler, iman edin”423 buyurur. Allah, imana davet eder, bizim de iman etmemiz; yani imanın aşk olduğunu, muhabbet olduğunu, sevmek olduğunu anlayıp, Allah’ı, Allah’ı seveni sevmemiz gerekir.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz;

-İman bir nurdur, Allah o nuru insanın kalbine indirir, buyurur.

Sahabe;

-Ya Resulullah! İmanın kalbimize inip inmediğini nasıl anlarız, diye sorar.

Bunun üzerine Resulullah (s.a.v.) Efendimiz;

-Bunun alametleri vardır. Allah, imanı bir kulun gönlüne indirdiğinde o kul, Allah’ı sever, Allah için sever, Allah’ın sevdiğini sever, sevmediğini de sevmez. Bu onun en yakını olsa bile. Eğer o yakını Allah’ı sevmiyorsa o kişi de iman nurunun kalbine inmesinden sonra o yakını olan kişiyi sevmez, sevemez” buyurur.

İman nurunun kalbine inmesinden sonra iman etmeyen bir kişi onun yakını bile olsa iman nuru kalbine inen kişi onu sevmez, sevemez. Bu onun elindeki bir şey değildir; çünkü bakan, gönlü ile bakar. İman o gönüle indiyse artık o, imanı ile, feraseti ile, basireti ile, Allah’ın nuru ile bakar. Ölçü böyledir; ama onun yakını da Allah’ı severse bu, nur ala nur; yani nur üstüne nur olur.

Söyledim; işimiz zor, işimiz gerçekten çok zor. Kulluk gerçekten zor bir şeymiş. Kıyamet kopsa, Allah bütün insanlığı huzura alsa, kendimizin ve insanlığın şuandaki haline baksak acaba Allah’ın huzurunda nasıl ayakta durabiliriz, nasıl yüzümüz olabilir. Allah’a nasıl; “ben senin kulunum, sen de benim rabbimsin” deme yüzümüz olabilir! Geçmişteki ümmetler bizi ilgilendirmez, o onların zamanıydı, bizim şuandaki halimize bakmamız lazım.

Allah, sadece güzelliği ile tecelli eder. Allah ayet-i kerimede; “El Esmau’l Husna, en güzel isimler, bütün güzellikler ona aittir”424 buyurur. Allah’ın tecellisi sadece güzelliktir, güzellikten ibarettir. İnsan, Allah ile güzel olmalı, rabbini dinlemeli, haddini bilip kul olmalıdır, başkalarına kendi kulu gözüyle bakmamalı, “bu benim kulumdur” deyip onun hakkında hüküm vermemelidir. İnsana düşen; Allah’ın güzelliklerini, nimetini görmek, rabbinin huzurunda olduğunu unutmamak, her anda rabbi ile muhatap olup, rabbi ona nasıl bir imkân tanıdıysa kazanmak için gerekeni yapmaya çalışmaktır.

Daha önce söylemiştim; Allah’ın, kuluna, bütün varlığa tecellisi iki kelimeyle; seni seviyorumdur.

Kendim için söyleyeyim; yemin ederim “seni seviyorum”dan başka bir şey işitmiyor, başka bir şey duymuyorum. İşittiğim sadece bu iki kelimedir. Allah’ın tecellisi, muamelesi karşısında sadece bana değil bütün insanlara muamelesini görürken de, muamelesine bakarken de bundan başka bir şey görmüyorum. Bu bende iradesizdir. Sadece gördüğüm işittiğim şey; Allah’ın “seni seviyorum” demesidir. Allah; “seni seviyorum” diyor. Elbette ki bunu bütün şiddetiyle önce kendi üzerimde müşahede ediyorum ve bu tecelli her andadır. Allah bana “seni seviyorum” derken “seni seviyorum, sana böyle ikram etmeyi diliyorum” diyor ve bunu her zerremle işitiyorum. Bununla beraber her bir kula, her anda böyle söylediğini görüyor ve işitiyorum. Bundan başka bir şey duymuyor, başka bir şey görmüyorum. Allah, bütün şiddetiyle sadece “seni seviyorum ve senin kazanmanı istiyorum” diyor. Allah “seni seviyorum” diyorsa bu hitabın içinde o andaki duruma ait her şey vardır.

Allah, kuluna; “seni seviyorum, sana böyle muamelede bulunuyorum, seni şöyle temizlemek istiyorum” der. Mesela; birinin ayağı taşa takılıp yere düşse ve onun bir yeri kırılırsa kulun o anda Allah’tan alacağı hitap; “seni seviyorum” hitabıdır. Allah bu muameleyi yapmakla; “kulum böyle olmasaydı sen şurada şu yanlışları yapacaktın, bu yüzden böyle olması gerekiyor. Bu sana azap olsun diye değildir. Ben seni seviyorum, sana hiç azap eder miyim! Seni seviyorum, senin kazanmanı istiyorum. Bak şurada büyüklenip kibirlenerek aramıza perde koydun. Ben seni seviyorum, bu sana yakışıyor mu? Olmadı, sen işi beceremedin. Bak, ben seni sevdiğim için, bu perdeyi aralaman için sana bu muameleyi yapıyorum; çünkü seni seviyorum. Haydi, sen de şurayı düzelt, bunu anla kulum” der.

Evet, bu her anda böyledir; ama kul ne yapar?

Feryat eder, hatta feryat etmesi önemli değil, bu muameleyi ona yapan rabbini unutup; “falanca böyle yaptı” der. Böyle yapma! Seni yaratan, âlemlerin rabbi, seni varlıkta tutan, seni büyütmeyi dileyip, imtihana tabi tutan Allah değil midir! Niye böyle yapıyorsun! Niye imanla bakmıyorsun! Senin imanın yok mu! Senin dönüp; “ya rabbi! Ben de seni seviyorum” demen gerekmez mi!

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz; “ayağınız taşa değerse bunun hikmetini, sebebini düşünün” buyurur. Bu durum karşısında bir kul olarak senin de; “niye böyle oldu, nerde yanlış yaptım, rabbime nerde yüz çevirdim, Allah’a itaatten, resulüne tabi olmaktan nerde yüz çevirip, nefsime uydum” demen gerekmez mi! Bunu hemen düzeltmen gerekmez mi!

Söyledim; Allah’ın, kendisine hamd eden, kendisini hamd ile tesbih eden bütün varlığa tecellisi; “seni seviyorum”dur. Allah, varlığa bir an bile “seni seviyorum” demezse Kıyamet kopar ve her şey yok olur. Bütün varlık, Allah’ın “seni seviyorum” tecellisiyle, bu hitabıyla varlıkta durur. Allah bir an bu hitabı yapmazsa, bu aşkıyla, muhabbetiyle tecelli etmezse bütün varlık yok olur. Bu yüzden hepimiz bu aşkın, muhabbetin içinde yüzüyoruz, aşka ve muhabbete gark olmuş haldeyiz; ama gözümüzü, gönlümüzü, kulağımızı Allah’ın bu tecellisine kapatmışız, ne işitiyor, ne görüyor, ne de tadıyoruz. Zaten sorun da buradadır.

Her şey yerli yerindedir; ama biz bulunmamız, durmamız gereken yerde değiliz. Oysaki durmamız gereken yer; kulluk makamı, âbd olma makamı, Allah’ı sevme makamı, “ben de seni seviyorum” deme makamıdır, halidir. Kulluk makamında duramıyor, Allah’ın sevgisine cevap veremiyoruz; ama onun dışındaki her şeye cevap veriyoruz. İnsanlara, nefsimizin bize verdiği vesveseye, şüpheye, şeytanın verdiği her vesveseye cevap verme halimiz vardır, her şeye hatta bıkmadan, usanmadan köpeğin havlamasına bile cevap verme halimiz vardır; ama iş, Allah’ın “kulum ben seni seviyorum” demesine gelince ona cevap veremiyoruz, vermiyoruz.

İnsan bu durum karşısında; “subhanallah, ya rabbi! Bu ne biçim bir iştir böyle! Bu nasıl bir şeydir, bu varlık nasıl bir varlıktır böyle! Her şey seni hamd ile tesbih ederken bunların hali nedir böyle” diyor.

Peki, hamd ile tesbih ne demektir?

“Sen subhansın ya rabbi! Sen övgüye layıksın ya rabbi! Sen güzelsin ya rabbi! Sen en güzelsin ya rabbi! Ben seni seviyorum ya rabbi” demektir. Hamd budur, tesbih budur. Sen subhansın, sende hiçbir noksanlık, hiçbir eksiklik yoktur. Güzelliğinle o kadar tecelli ediyorsun ki sende güzellikten başka bir şey yoktur. Sen, aklımın alamayacağı kadar güzelsin.

Allah; “beni tesbih et, bana hamd et” der, “azim olan rabbinin ismini tesbih et.”425 “E’âla olan rabbinin ismini tesbih et.”426

E’âla olan, azim olan Allah’ın azametini, yüceliğini, güzelliğini, ikramının tecellisinin güzelliğini tesbih etmemiz gerekirken başka herkesi tesbih etme halimiz vardır. “Şu şöyle güzel yapıyor, bu böyle güzel yapıyor” diyoruz, hatta “aslında onlar güzel yapmıyor, aslında ben güzel yapıyorum, güzelliği ben biliyorum, onun için güzellik takdirini ben yaparım” diyoruz. İşte şirk budur. “Allah’a göre” değil “bana göre, bence” dediğimiz için böyle yapıyoruz.

Allah’a göre nasıldır?

Allah’a göre; insan, Allah’ın âbdidir. Allah onu âbd olarak yaratmış, özel olarak yaratmıştır ve her birine özel bir muamelede bulunur. İnsanın parmak izi bile farklıdır. İnsanın gönlü farklıdır, Allah’ın ona olan tecellisi ve muamelesi de farklıdır. Allah insanı birebir dostluğuna davet ederken, huzura alırken, Mürşid-i kâmil bile oraya giremez. Mürşid-i kâmil onu huzura götürürken; “işte sen, işte rabbin” deyip onu içeri davet eder ve “ben burada bekleyeceğim” der. Mürşid-i kâmil en öncesinden en sonuna kadar kulun önündedir, en sonda ise; “buyrun, sohbet sizindir, senle rabbin sohbet edeceksiniz” der. Artık bundan sonra mürşidin orda işi yoktur; çünkü işini tamamlamıştır. Vuslat yolcusu bundan sonra mürşide tabi olmak istese bile mürşidi onu kabul etmez ve “alacağını bundan sonra benden değil rabbinden alacaksın” der.

Bilelim ki, unutmayalım ki Kıyamet günü Allah perdeyi açtığında dehşete kapılacağız. Allah bizi ne için yaratmış, bizden ne istemiş, biz ne yapmışız, Allah bize nasıl imkânlar tanımış, biz onları nasıl reddetmişiz, hiç bakmamış, “bu nedir” dememişiz. Bu yüzden Allah ayet-i kerimede; “siz ayetlerimi dinlemeden, anlamadan inkâr ettiniz öyle mi? Yoksa bu yaptığınız neydi söyleyin bakayım? (Bunun dışındaki bir şeyse söyleyin)”427 buyurur.

Peki kul, Allah’ın nazarında nasıl görünür?

Her bir kul, Allah’a aittir, özeldir ve Allah ona her anda muamelede bulunur. Allah; kuluna muamele etmeyi, ikram etmeyi, kulunun “ben senin âbdinim ve ben seni seviyorum” demesini sever. Kulu ters tarafa gidebilir, hatta kulu müşrik olabilir, kâfir olabilir, o fark etmez. Allah kulunu varlıkta tutarak diri tutar, her anda onun gönlüne vahyederek kendine davet eder; ama bakıyorsun biri çıkıp ona tükürüyor. Niye ona tükürüyorsun, senin ne işin var orda! Allah sana; “ona tükür” mü dedi, yoksa “hidayete, imana davet et” mi dedi! Allah onu davet ediyor, senin de onu Allah ile davet etmen gerekir. Yoksa, Allah’a ters düşersin.

Evet, iş zor, gerçekten iş çok zor, işi anlamak zor! Daha önce söylemiştim; herkes, Allah’ın sevgisini insanların gönlünden, insana ve varlığa yaptığı muameleden alır.

İnsan, Allah’ı bilmediği için Allah’ın kullarına, mahlûkata nasıl bir muamelede bulunması gerektiğini de bilmez. Mesela öyleleri var ki; biri yanlış yaptığında, günah işlediğinde onu taşlar, taşlarken de dindarlık yaptığını zanneder.

Tabiin anlatır;

“Birkaç kişi oturup, yanlış yapan birinin yanlış yaptığını; yani bir mü’mine yakışmayan bir şey yaptığını söylüyorduk. Bu esnada sahabeden biri gelip önümüzde durdu ve bize baktı, sonra dedi ki; eğer bir insan yolu yürürken bir çukura düşse siz gidip o insanı oradan çıkarır mısınız, yoksa çukurun başına gidip onu taşlar mısınız? Biz de; çukurdan çıkarırız, o bizim kardeşimizdir, dedik. O sahabe de bize dedi ki; ama siz şimdi böyle yapmıyorsunuz. Bir kardeşiniz bir yanlış yapmış, çukura düşmüş, siz onu taşlıyorsunuz. Biz Resulullah (s.a.v.) döneminde böyle yapmıyorduk. Siz yanlış yapıyorsunuz, İslam bu değildir. Allah’ın resulü buna müsaade etmezdi. Biri bir çukura düştü mü onu çıkarmak gerekir. Siz çukurun başında durmuş, kardeşinizi taşlıyorsunuz.” Şu anda da aynen böyle yapıyoruz.

Birini taşlayınca ne olur?

Taşlayınca taşlanmayı hak ederiz. Sonra da başımıza taş yağar, biz de “bu taşlar nerden geldi” deriz. Hâlbuki bu taşları biz attık. Allah ayet-i kerimede; “onları kazdıkları kuyuya, kurdukları tuzağa düşürürüm”428 buyurur. Bu herkes için böyledir. Attığın bu taşlar senin kafana geliyor, sen ise; “Allah, kafama taş yağdırıyor” deyip feryat ediyorsun. Bu taşları sen atmıştın, şimdi ise bu taşlar havadayken sana geri geliyor. Bunlar başka taşlar değil senin taşlarındır, kimse sana taş atmıyor. Sen aklını başına alasın, tövbe edesin, bir daha kimseye taş atmayasın diye bu taşlar senin kafana geliyor. Allah’a göre bakınca bu böyledir.

Kul hiç kimse hakkında kendinde hüküm verme cesaretini gösteremez, biri hakkında karar verip; “şu şöyle olsun, bu böyle olsun” diyemez. Kulun yapabileceği tek şey vardır, o da; kendi peygamberine uyup, âlemlere, insanlara rahmet olmaktır. Biri eğer mü’minse ve Allah’ın nazarıyla nazar ettiyse bu durumda resulünün nazarıyla nazar etmesi gerekir ki âlemlere rahmet olması gerektiğini bilsin. Yok, âlemlere rahmet olmadıysa biri bu durumda Allah’ın resulüne tabi olmamış, bundan mahrum kalmıştır. Kul insanlara rahmet olmayıp bir de insanlara zahmet, musibet, sıkıntı, bela olduysa bu durumda iblise arkadaş olmuştur. İstediği kadar başka bir şey söylesin, hiç fark etmez. Allah, kulunun söylediğine değil gönlüne, ameline, işine bakar.

Evet, işimiz gerçekten zormuş. İşimiz cehaletimizden dolayı, anlamadığımızdan dolayı zormuş. Bütün bunları bilsek, anlasak mutlaka insana karşı farklı bir muamelede bulunur, farklı bir bakışla bakarız.

Allah ayet-i kerimede; “Allah (güzel yapanları) muhsinleri sever”429 buyurur. Muhsin; güzel yapan demektir. Güzelliğin ne olduğunu bilmek lazım. Kuluna güzelliği yapan Allah’tır. Bununla beraber herkes, bir beşer olarak güzelliği yapanın; Resulullah (s.a.v.) Efendimiz olduğunu, peygamberler olduğunu bilir. Kafamıza göre güzellik olmaz. Allah’ın sevgisini istiyorsan güzel yapman, güzel bakman, güzel düşünmen lazım.

Böyle yapmazsan Allah’ın kullarını sadece bir su-i zanla alıp yerden yere vurursun. Allah’ın kulunu yerden yere vuruyor, ona tükürüyorsun, hatta bu da yetmezmiş gibi başkalarına; “haydi gelin, siz de tükürün” diyorsun. Biri hakkında insanlara “bu yanlış yaptı” dediğinde böyle söylemiş olursun. Bir de Allah’ın huzurunda “ben senin kulunum” diyorsun. Sen ilahlık iddia ediyorsun, senin senden haberin yok mu! Allah seni, senin bu halini, bu tavrını affeder mi! Allah buna müsaade ettiyse o kulu üzerinde bir muradı olduğu, ona farklı bir muamelede bulunduğu içindir; yani kul bunu görsün, kötülüğe iyilikle mukabele edip sabretsin, Allah’a; “ben de senin kulunum, her muameleni kabul ediyorum, ben seni seviyorum” desin diyedir. Allah bu yüzden buna müsaade etmiştir. Yoksa senin işin bitmiş, sen zaten gazaba uğramışsın. Allah’ın kuluna tükürmüşsün, zaten tükürülmeyi hak etmişsin.

Evet, bir ve beraber olmamız, kardeş olmamız, birbirimize rahmet, ikram, nimet olmamız, aşk ve muhabbet olmamız, birbirimize; “ben seni seviyorum” dememiz lazım. Bununla beraber insana öyle bir muamele etmemiz gerekir ki o da gönlüyle bize; “ben de seni seviyorum” desin, daha doğrusu o gönülden Allah tecelli edip “kulum ben seni seviyorum” desin. Hakikat budur; ama birine sıkıntı verir, ona musibet olur, bela olursak, bundan dolayı o da bize kızar, kırılır, küserse o gönülden Allah’ın gazabını alırız. Allah’ın rahmetini, sevgisini oradan kaybeder, kendimizi Allah’a şirk koşarız.

Mesela; burada yirmi yıl, yirmi beş yıl bizimle beraber olan kardeşlerimiz vardır. Allah için söylesinler, bir gün birini bir kelimeyle kırdığımı gördünüz mü, farklı bir bakışla bakıp onu kırdığımı, üzdüğümü gördünüz mü? Ben bunu yapamam, ben böyle yapmayı Allah’a şirk sayarım, bu şirktir. Böyle bir şeye cesaret edemem, böyle bir gücüm de yoktur. Böyle bir şey yaparsam Allah’a nasıl kul olurum! Böyle bir şey olur mu! Benim işim; sevmek, insanların gönlünden Allah’ın sevgisini kazanmaktır. Benim işim; rabbimin bana “ben seni seviyorum” demesidir. Boynumu bükmek, yanlışı yutmak, kötülüğe iyilikle mukabele etmek, her hal ve durum karşısında Allah’a; “ben seni seviyorum ya rabbi” demektir. Kulluk böyledir. Yoksa kulluğu kabul etmemiş, Allah’a; “senin işini kabul etmiyorum, senin işini beğenmiyorum” demiş olurum. Yapmadığım bir şeyi sizden de isteyemem, “siz de böyle yapın” diyemem.

Kendim için böyle söylüyorum; ama bununla beraber her anımızın hata olduğunu, yanlış olduğunu, eksik olduğunu, Allah’a kul olamadığımızı, boynumuzun bükük olduğunu biliyoruz. Yeminle söylüyorum; yanlışlarımızdan eksikliklerimizden dolayı, kulluğumuzu yapamadığımızdan dolayı bazen ne yapacağımı bilemiyorum. Bununla beraber “bütün insanlığı Allah’a taşıyayım, hepsine yardım edeyim” diyorum. Elimden geleni tabi ki yapıyorum; ama bütün bunları Allah’ın bana yaptırdığını da görüyor, biliyorum; çünkü bu, onun işidir. Kullarını kendine davet eden, kendine çeken Allah’tır. Bizi sadece kulluğa, imana, aşka, muhabbete, dostluğuna vesile edip bunları yaptırıyor. Zaten bunları kendime ait kabul edemiyorum; yani bunların hepsi Allah’ın ikramıdır.

Kulluk çok zor şeydir. Herkesin kendine göre de bir duası vardır. Bu yüzden bir tek şey beni kurtarır diyorum, o da; Allah beni yok etsin, bir daha var etmesin, bir daha yaratmasın. O var ya bu bana yeter. Bu dua elimde değildir. Allah bize ne kadar ikramda bulunursa bulunsun. Aslında kulluğumuzdan utanıyoruz. O, biliyor…

Her ne olursa olsun, Allah’ın ilahlığına, rabliğine, rahmanlığına, rahimliğine; yani onun bütün isimlerine karşılık kul olmamız gerekir. Allah’ın isimleriyle kulluğumuzu böyle karşı karşıya koyduğumuzda kulluğumuz onun karşısında sıfır kalıyor. Yani hangi nimetin şükrünü eda edebiliyoruz, hangi nimetine, hangi güzelliğine, hangi ismine, tecellisine hamd edebiliyoruz ki! Yok, edemiyoruz, edemeyiz. Gece gündüz hiç durmadan hamd etsek, şükretsek, tesbih etsek Allah’a olan kulluğumuz yine de yetmez, kurtarmaz. Hiçbir şey kurtarmıyor, en iyisi olmamaktır! Allah’ın güzelliği karşısında kulluk olarak arz edebileceğimiz hiçbir şey huzura layık olmuyor. Görüp göreceğimiz tek bir şey vardır; Allah, nimetlerini sürekli yağdırıyor ve biz de o nimetlere sürekli boğuluyoruz. Bunun karşılığında biraz kıpırdayıp bir şeyleri yapmaya çalışıyoruz; ama bu kadar güzelliğin tecellisi karşısında bizim yaptığımız, yapacağımız kulluktan ne çıkar!

Zaten söylediğimiz iki kelimedir. “Sadece seni seviyoruz ya rabbi.” Başka da bir şeyimiz, başka da bir icraatımız yoktur! Sadece “seni seviyorum” diyoruz. Bunu da Allah’a cevap olarak söylüyoruz; yani ilk önce Allah “seni seviyorum” diyor, sonra biz de onun bu hitabına karşılık cevap veriyoruz. Allah’ın sürekli söylediği söz budur, “seni seviyorum” sözüdür. Biz de sadece; “ben de seni seviyorum” diyebiliyoruz. Hatta bunu söylemeye bile utanıyoruz.

Evet, anladık ki başka gücümüz yok. Artık her halimizle Allah’ın; “seni seviyorum” hitabına, “seni seviyorum” muamelesine “ben de seni seviyorum” diyeceğiz. Başka bir şeyi görmek doğru değildir. Muamele nereden, kimden gelirse gelsin, bu muamele nasıl bir muamele olursa olsun, “seni seviyorum, ya rabbi” dememiz lazım ve diyeceğiz inşallah. En azından biz bunu söylerken kardeşlerimiz bize tabi olduğunu iddia ediyorlarsa aynı şekilde onların da bizimle beraber Allah’a; “seni seviyorum” demelerini istiyoruz. Bu yol başka türlü yürünmez, Allah’a başka türlü gidilmez. Başka yol yoktur! “Aşktan öteye yol yok” dememiz bundandır! Allah’a; “seni seviyorum” deyip adım atman, yürümen, uçman gerekir.

Evet, sevmek lazım, sevmek yetmiyor, delice sevmek lazım.

Allah bizi onu tanıyanlardan, kendi kendisini tanıyanlardan eylesin. Allah bizi, rabbini tanırken onun saf güzellik, saf aşk, saf muhabbet, saf rahmet, saf hayır olduğunu, kuluna yaptığı her muamelenin sevgisinden, aşkından, muhabbetinden olduğunu anlayanlardan eylesin. Allah’ın bu sevgisine, aşkına, muhabbetine karşılık verip; “ben de seni seviyorum” diyenlerden eylesin. Allah bizi yüzünü ondan başka tarafa döndürenlerden eylemesin. “Ben” deyip kendi nefsini ilah edinenlerden eylemesin. Nefsinin arzusunu, isteğini ilah edinenlerden eylemesin. İnsana, varlığa muamele ederken onun sahibiymiş, onun rabbiymiş gibi konuşanlardan, düşünenlerden, muamele edenlerden eylemesin. Allah bizi aşka yolculuk yapanlardan, aşkla yolculuk yapanlardan, aşkta yolculuk yapanlardan eylesin. Allah bizi aşk eylesin. Allah hepinizden razı olsun.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Ahzâb /72 ↩
  2. Bakara /54 ↩
  3. Enfâl /27 ↩
  4. Enfâl /58 ↩
  5. Ali İmrân /103 ↩
  6. Hac /78 ↩
  7. Enfâl /46 ↩
  8. Bakara /214 ↩
  9. Tirmizî, Birr, 36 ↩
  10. Buhârî, Îmân, 3; Müslim, Îmân, 57, 58 ↩
  11. Deylemi, Müsnedü’l-Firdevs ↩
  12. Ebû Dâvûd, Edeb, 47 ↩
  13. Hucurât /12 ↩
  14. Bakara /191, 217 ↩
  15. Nisa /136 ↩
  16. Arâf /180, Haşr /24, İsra /110 ↩
  17. Hâkka /52, Vâkıa /74 ↩
  18. E’âla /1 ↩
  19. Neml /84 ↩
  20. Fâtır /43, Âli İmran /54 ↩
  21. Ali İmrân /134, 148, Mâide /93, Bakara /195 ↩