close

VUSLAT YOLCULUĞU 17

EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM

BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

Elhamdulillahi rabbil âlemin esselatu vesselamu aleyke ya seyyidel evveline vel ahirin ve ila cemiil enbiyayi vel murselin ve ila cemiil evliyayi vel hamdulillahi rabbil âlemin.

İnsan bu âleme ait bir varlık değildir. Onun geldiği âlem elbette ki bu âleme benzemez; ama Allah insanı aşağı indirdiyse “haydi, yukarı gel” demiştir. Allah, insana geldiği âlemde cemalini müşahede ettirip, ona onu tanıtmış, kim olduğunu, ne olduğunu, ne yapması gerektiğini öğretmiştir. İmtihanı da ona göstererek; “seni bir yere göndereceğim” deyip, dünyayı, hayatındaki her safhayı ona göstermiştir.

Allah, insana doğumundan ölümüne kadar ne varsa, neyi yaşayacaksa hepsini bir bir gösterip; “seni bu şekilde imtihanlara tabi tutacağım, sen de her anda benim hesabımı, kendi hesabını yapacaksın, burayı unutmayacaksın. Kendi iradenle o manevi yolculukla, yürüyüşle, vuslat yolculuğuyla bir daha buraya geri geleceksin” buyurmuştur. Hiç kimse de buna “hayır” dememiş, aksine; “elbette ki öyle yapacağım. Ben bir avuç toprağa hiç minnet eder miyim, hiç o çamura tenezzül eder miyim” demiştir. Fakat gördüğünüz gibi işler hiç de öyle zannettiğimiz gibi değilmiş. Geldik, çamura bulandık, çamurun içinden bir türlü çıkamıyoruz, hatta battıkça batıyoruz.

Çamuru feda etmeden hakikisini, hakiki âlemi, cenneti tercih etmiş olmayız. Bununla beraber nefsimizi, isteklerimizi, arzularımızı, nefsimizin bize söylediklerini kurban etmeden, feda etmeden rabbimizi, onun rızasını, sevgisini kazanmamız mümkün değildir.

Allah, kulunu davet edip, kendine çekerken önce bu imkânı ona verir. Böyle küçük şeylerle kulunu yürütüp; “şu ufak şeyi yap, bana bu kadar yaklaş” der. Böyle kazanma imkânları çocukların bile yapabilecekleri şeylerdir. Allah, kuluna ağır bir sıkıntı vermeden, onun rahatlıkla geçebileceği imtihanlar yaşatarak; “haydi, şunu yap, al sana ikram” deyip üst üste böyle ikramlarda bulunur.

Elbette ki yol gidildikçe kul, Allah’a yaklaştıkça imtihanlar farklılaşır; çünkü kul yol boyunca büyür. Kulun manevi olarak büyümesi onun yolu yürümesine bağlıdır. Kul bu yolu ne kadar yürürse manevi olarak da o kadar büyür. Yol, kemalat yoludur. Bu yüzden kulun kâmil olması, kemale ermesi gerekir.

Kul, yolun ortasında; yani itminan mertebesinde buluğa erer. Artık, aklı başındadır, verdiği hüküm doğrudur, rabbini her şeyden, canından çok sevip; “iyyake na’budu ve iyyake nestain” der. Bununla beraber bunu ortaya koyup, ispatlar.

Elbette ki kul bu yolculuğu keyfine göre yapmaz; yani “herhalde Allah böyle istiyor, ben de böyle yapayım” demez. Onun önünde ya, Allah’ın bir nebisi, bir resulü vardır ya da bir peygamber varisi, Mürşid-i kâmil vardır, dolayısıyla kul, yolculuğu onunla beraber, onun üzerinden yapar. Yoksa kendi kendine; “işte ben de bir şeyler yapıyorum” derse, Allah’ın kendisine nimet verdiği kulları, onların yolunu kabul etmemiş, kendine sırat-el mustakimden ayrılan bir yol seçmiş olur.

Böyle biri ibadet yaparken bile ibadetleri, kulluk olarak zannettikleri onu Allah’a yaklaştırmaz sadece Allah’tan uzaklaştırır; çünkü ibadeti ona benlik verir, kibir verir, onu başkalarına karşı kibirlendirir, dolayısıyla ibadet onu Allah’tan uzaklaştırır. Oysaki ibadetinin onu dünyadan, nefsinden, nefsinin arzularından, isteklerinden, küfründen, şirkinden, nifakından alıkoyması ve temizlemesi gerekirdi; ama tam tersi olur. Kul kibirlenince zaten küfür de, şirk de, nifak da beraberinde gelir ve kul onu gönlünde büyütür, çoğaltır.

Kulluk gerçekten zor şeydir; ama gerçekten çok zor şeydir. Allah ayet-i kerimede; “insanların çoğu akletmez, aklını kullanmaz”366 buyurur. Aklı vardır; ama kullanmaz, bilerek kullanmaz. Allah bir de; “insanların çoğu şükretmez,367 insanların çoğu iman etmez”368 buyurur. Demek ki çoğunluk böyleymiş. Eğer kulluk kolay bir şey olsaydı çoğunluk böyle olmazdı. Demek ki kulluk kolay değilmiş! Çünkü kulun, rabbini tercih ederken sevgisini, imanını, aşkını ispatlaması gerekir. İspatlanmamış sevgi, sevgi değildir. İspatlanmamış aşk, aşk değildir. İspatlanmamış iman, iman değildir. Zaten imtihan; imanı ispatlama imtihanı, Allah’a olan sevgimizi, aşkımızı ispatlama imtihanı, imkânıdır.

Bu yüzden Allah, kuluna imkân verip; “haydi, kulum eğer doğru söylüyorsan, eğer sadıklardansan yap” der. Bu yüzden Allah ayet-i kerimede mü’minleri anlatırken; “mü’minlerden öyle adamlar vardır ki onlar verdikleri sözde sadıktır. Onlar Allah’a olan sadakatlerini ispatladılar. Onlardan bir kısmı Allah yolunda canlarını vererek sadakatlerini ispatladılar. Diğer sadık olanlar da sıralarını beklerler”369 buyurur. İnsanın sırasını beklerken ille de herhangi bir şekilde gidip ölmesi gerekmez. Mesele; sırayı bekleyebilmektir.

Kul sırayı nasıl bekler?

Kul “ya rabbi! Canım sana kurban olsun, her şeyim sana feda olsun, benim istediğim senin rızandır, senin sevgindir, senin beni sevmendir, bana ‘kulum’ demendir. Rahmet, muhabbet ve aşk nazarıyla bana nazar etmendir. Bunun için canımı vermeye hazırım, canım sana kurban olsun” derse sırayı bekler. Böyle söyleyen biri canını vermeye, sadakatini ispatlamaya hazırdır. Allah böylelerine “sadık, sadakatini ispatlamış olanlar” der.

Ölenler, öbür tarafa gidenler sadakatini ispatlayıp öyle gittiler. Ötekileri ise sırasını bekler; yani böyle bir imkân olduğunda canını Allah yolunda kurban eder, her şeyini feda eder. Mesele; o sadıklardan olmaktır. Allah, kendisine nimet verdiği kulları anlatırken sıraya göre; “Allah’ın nebileri, sıddıklar, şehitler, salihler”370 buyurur. En yüksek makamdaki resuller, veliler, Mürşid-i kâmiller bu sıddık grubunun içine girer.

Sonra şehitler gelir. Şehitler; hayatlarını imanına şahit kılanlar, hayatlarını âbdiyetine, âbd olmaya şahit kılanlardır. Onlara bakınca hayatını Allah’ın sevgisini kazanma yolunda, Allah’a âbd olma yolunda harcamış insan görünür. Bu onların üzerinde görünür; çünkü şehadet ediyorlar, “Allah” diyor başka bir şey demiyorlar. Yoksa şehitler denince savaşta ölenleri anlamamak gerekir. Şehitler, yaşayanlardır.

Bununla beraber Allah, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e; “şehit, şahit” der. Bununla ilgili olarak ayet-i kerimede; “ümmete şahit olasın diye, onlar da senin ümmetinden diğerlerine şahit olsun diye”371 buyurur.

Şehit aynı zamanda Allah’ın ismidir, Allah şehittir. Şehit ismi Allah için kullanılınca; her şeye şahit olan, kullarına şehadet ettiren, rabliğini, bütün isimlerini şehadet ettiren, ona gösteren, yaşatan, tattıran anlamına gelir. Kul için kullanılınca ise; kendi üzerinde rabbinin güzelliğini, âşıklığını, maşukluğunu, aşkı gösteren demektir. Kısacası şahit olan birinin hayatı buna şahittir.

Allah’ın nimet verdiği kullar; nebiler, sıddıklar, şehitler, bununla beraber salihlerdir. Salihler nefsini ıslah etmiş olanlar, nefsini ıslah etme yolunda çaba, gayret sarf edenlerdir. Biri amellerinin yarısından fazlasını Allah’ın istediği gibi yapmışsa Allah onu salihlerden sayar, salihler sınıfına koyar. Bunlar “sırâtellezîne en’amte aleyhim”372 ayetinde Allah’ın beyan ettiği, Allah’ın kendisine nimet verdiği kullardır. Allah onlarla beraber sırat-el mustakimde yürümeyi emreder.

Hatta biz de namazdayken Fatiha Suresi’ni her okuyuşumuzda Allah’a söz verip; “senin nimet verdiğin kullarınla beraber yürüyoruz” diyoruz. Böyle yapmıyorsak bu durumda namaz kılıp, Allah’ın huzurunda dururken yalan söylüyor, kendi kendimize iftira atıyoruz demektir.

Bin türlü bahane üretip, Allah’tan, sıddıklardan, salihlerden, şehitlerden kaçıyoruz, sonra da namaz kılıp Allah’a; “bizi onlarla beraber et” diyoruz. Bu durumda Allah; “sen alay mı ediyorsun, dalga mı geçiyorsun? ‘Beni salihlerle beraber et’ diyorsun; ama gerekeni yapmıyor, kaçıyorsun. Sen bunu söylerken benim huzurumda yalan söylemeye utanmıyor musun” demez mi! Bu, gazaba sebep olmaz mı? Allah ayet-i kerimede; “ey iman ettiğini iddia edenler! Yapamadığınız şeyleri neden söylersiniz? Yapmayacağınız şeyleri söylemeniz Allah katında gazaba sebep olur”373 buyurur. Bir şeyi yapamıyorsan onu söyleme; çünkü bu, Allah’ın gazabına sebebiyet verir.

Yani sen, böyle yapmakla Allah’ı kandırmaya mı çalışıyorsun? Bak yapmıyorsun, yapamıyorsun, yapamayacağını biliyorsun, peki, neden böyle söylüyorsun! Sonra Allah bu sözünü senin önüne getirir, rezil, rüsva olursun. Bak, Allah sana rahmetiyle muamele ediyor. Seni böyle bir şeyle karşı karşıya getirmemiş, bari yapamadığın, yapmayacağın şeyi söyleme; yani Fatiha’yı okuma, okuyup da hiç yalan söyleme. Önce bir iman et, önce bir anla; “benim bunu yapmam, Allah’ın kendisine nimet verdiği kullarla beraber sırat- el mustakimde yürümem, rabbime gitmem gerekir” de.

Allah’ın kendisine nimet verdiği kullarla beraber yürümek istemeyenler kendilerine bahaneler uydururlar. Şeytan onlara arkadaş olur ve onlara bahaneler söyler. Arkadaş kelimesini bu şekilde kullanan Allah’tır. Ayet-i kerimede; “arkadaşı ona böyle söyledi”374 buyurur. Şeytan arkadaşı ona; “işte bak şurada böyle bir yanlış var, burada böyle bir kusur var, burada böyle bir günah var” deyip ha bire ona kusur gösterir. Senin bu kusuru, yanlışı görmen sana bir fayda vermez. Ne sana bir fayda verir, ne de senin arkadaşın olan şeytana bir fayda verir. Sana düşen; ben nasıl kazanırım, nasıl kazanabilirim derdinde olmaktır. Yok, eğer bahane ararsan bu durumda; kibirlenir, kabul etmez, beğenmez, kendi kendini mahrum bırakırsın, dolayısıyla arkadaşınla da baş başa kalırsın. O zaman haydi yürüyün bakalım! Arkadaşın şeytanla nereye yürürsün? -Tabi ki cehenneme, Allah’ın azabına, gazabına yürürsün.

Allah, kullarını kendine davet edip; “kulum gel, gelmen lazım, gelmezsen, gelemezsen, gelmek istemezsen cehenneme yuvarlanır, kaybedersin” buyurur. Söyledim; bütün hayat aşktan, aşkı yaşamaktan, aşkı kazanmaktan, aşk ile yaşamaktan, aşk olmaktan ibarettir.

Evet, yol üç adımdır dedik. Birinci adım; aşka yolculuk, aşka yürüyüş, aşkı kazanmaya yolculuktur. Bu, her anımız için böyledir. Yaptığımız her iyilik, her güzellik, her ibadet, her “Allah” deyişimiz bize bu aşkı kazandırır. Bu, aşka yolculuktur.

İkinci adım; aşkla yolculuktur. Kul, aşka yolculuktan sonra aşkla yolculuğa başlar. İnsan bu aşkı kazandıktan sonra iki kanatlı bir kuş gibi uçar, aşkla gider ve engel tanımaz. Artık yerde sürünmekten, engellere takılmaktan, çukurlara düşmekten kurtulur. Neden? -Çünkü aşkı vardır, havalanır, uçar. Bu da aşkla yürüyüştür.

İnsan, aşkla yürüyüşü yaparken aşkı o kadar çok kazanır ki gönlüne tecelli eden aşk, onun vücudunun her zerresine tecelli eder ve o, aşk olur. Bu da üçüncü adım olan; aşkta yürüyüştür. Hayat bundan ibarettir, gerisi ise işin hikmet gereği perdesidir.

Allah bu aşkı perdelemiştir, onu alman için perdeyi kaldırman gerekir. Neyle? -Elbette ki okumakla, anlamakla, tefekkür etmekle, işin hikmetini, içini, özünü anlamaya çalışmakla perdeyi kaldırman gerekir. Böyle yaparsan perdeyi kaldırman mümkündür; ama herkesin böyle bir imkânı olmayabilir, Allah bunu biliyor. Allah kullarını hiç bilmez mi!

Bu nedenle Allah’ın ayet-i kerimede buyurduğu gibi kendisine nimet verdiği kullarla beraber olman lazım. İnsanın bulunduğu yerde mutlaka Allah’ın kendisine nimet verdiği kullardan birini bulma imkânı vardır. Bulduğu o kişi eksik olabilir; yani o kişi “nebi, sıddık yahut şahit, şehit” olmayabilir; ama mutlaka kenarda köşede bir tane salih kul vardır. İnsanın en azından o salih kulla arkadaş olup, dost olup, onun kazandığını kazanmaya çalışarak, onun gönül halini almaya çalışması gerekir. Kul ne zaman bu salih kulun seviyesine gelse, yolculuğu hâlâ devam ediyorsa, manevi olarak o salih kulu geçmişse Allah bu sefer ona başka bir imkân tanır. Şehitlerden veya sıddıklardan birini onun önüne koyar, onu onlarla buluşturur.

Kul, Kıyamet günü hiçbir mazeret üretip “ya rabbi! Benim imkânım yoktu” diyemez; çünkü Allah bu kulları ona bir yerde gösterir. Tabi ki kul bunu kabul ediyorsa, içindeki o acıyı hissediyor, ruhunun rabbinden ayrılış halini, feryadını duyup “ben rabbimi istiyorum” diyor, rabbine özlem duyuyorsa; yani imanı varsa onları kabul eder. Kabul etmiyorsa kütük gibi kupkurudur, yeşermemiştir. Bu yüzden arkadaşı şeytanla beraber bahaneler arayıp; “şu niye şöyle oldu, bu niye böyle oldu” der.

Bir de bir Mürşid-i kâmile tabi olup mürşidini eleştirenler vardır. Böylelerine söylenecek söz; “sen rabbini istemiyor musun! Bunun basit bir şey olduğunu mu zannediyorsun! Bu küçük bir şey midir! Neden rabbini bir kelimeye kurban ediyorsun! Sen Allah’a böyle mi iman etmişsin! Başkaları iki kelime söyledi diye sen nasıl ‘ben Allah’ı istemiyorum’ diyorsun, bu durumda sen insan mısın! Bir de ‘ben mü’minim, ben Müslümanım’ diyorsun. Sen nasıl, Mürşid-i kâmili eleştirebiliyorsun? İnsan, rabbine karşı bu kadar mı saygısız olur! Sen mürşidini biliyor, tanıyorsun, nasıl nefsini bu kadar büyük görüp, mürşidini böyle eleştiriyorsun. Bir derviş yanlış yaptı diye nasıl o yanlışı getirerek mürşidine mal ediyorsun! Sonra da ‘ben Allah’ı istemiyorum’ deyip, çekip gidiyorsun. Nereye gidiyorsun! Hani, Allah’ı istiyordun! Bu durumda senin ilahın, senin nefsin olmuş olmaz mı!”

Rabbini arayanlar böyle yapmazlar. Rabbini arayanlar, kendisini rabbine götürecek bir Mürşid-i kâmili, bir Allah dostunu bulduğunda ona sarılırlar. Onu hiç bırakırlar mı! Bir Mürşid-i kâmil bulduklarında; “beni rabbime götür, ben rabbimi istiyorum, sen neredeysen ben de ordayım” derler. Kapıdan kovulsalar bile pencereden girerler. Geçmişteki büyük zatlar böyle söylemediler mi, yoksa onlar işi bilmiyor muydu? “Derviş kapıdan kovulduğunda pencereden girer, duvarın üstünden atlar yine girer” demişlerdi.

Bahane üretip kaçan birinin neresi derviştir, Allah’ı nasıl istiyordur! Allah’ı isterken bu yolda hangi bedeli ödeyeceğine kara vermen gerekir; çünkü Allah’ı istiyorsan bunun bedelini ödemen lazım. Nefsini kurban etmeden, Allah için her şeyi (dedikoduyu, iftirayı, belayı, musibeti) yutmadan rabbini istemiş, tercih etmiş, onu seçmiş olmazsın, dolayısıyla rabbin de seni seçmez. Çünkü Allah ayet-i kerimede; “Allah dilediğini (kendisini dileyeni) zatına seçer”375 buyurdu. Dilemek öyle kolay bir şey değildir, lafla dilemek olmaz.

Allah, kendisini dileyen kulunun önüne Mürşid-i kâmili koyup; “al bunu izle, rabbini bulursun. Seni getirmezse hesabını ona sorarım” der. Tabi ki bunun hesabını ona sorar, yolda bir adımda bile yanlış yaparsa Allah bunun hesabını ona sorar. Bu durumda böyle bir kulun nasıl yanlış yapma ihtimali olabilir! O, Allah’a hesabını veremeyeceği bir tavırda, bir sözde, bir harekette, bir işte bulunabilir mi! O her ne yaparsa yapsın, her ne söylerse söylesin Allah’ın hesabını yapmaz mı! Allah ona yaptığı, söylediği her şeyin hesabını sorar ve hesabını yarına bırakmaz, hesabını burada anında sorar.

Allah’ı bilmeyenler, tanımayanlar Allah’ın hesap sormayacağını zanneder. Allah, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz için; “kendisi bir şeyler uydurup, bu Allah katından mı, diyor. Eğer böyle bir şey olursa onun can damarını koparırız. Hiçbiriniz buna mani de olamazsınız”376 buyurur. Yani kim ona yardım edebilir, kim onu bizden kurtarabilir, dedi Allah.

Bir Mürşid-i kâmil de vuslat yolculuğunda yanlış yaparsa Allah ona da anında hesap sorar. Böyle düşünenler Allah’ın muamelesini bilmeyenlerdir.

Niye bunu böyle anlatıyorum?

Çünkü benimle geleceksen bunları bilmek zorundasın. Rabbini istiyorsan bu perdeleri geçmek zorundasın. Bizimle gelmen için de bize güvenmen gerekir. Bize güvenmezsen bizimle gelemezsin, ayağın gelmez; çünkü nefsin bizimle gelmeyi kabul etmez. Bizi anlamamışsın ki bizimle gelebilesin, bizi anlamadığın için bize güvenme gücünü de kendinde bulamazsın; yani “ateşe gir” deyince giremez, “şuradan atla” deyince atlayamazsın. Oysaki yanman, atlaman gerekir, velayet çizgisi işte böyledir. Bu perdeden geçmen lazımdır. Bunun için de ilk önce sana vesvese veren o şeytanı yanından kovman; yani ona “ben rabbimi istiyorum, sen kimsin” demen lazımdır.

Sende zaten birazcık akıl olsaydı rabbine isyan etmez, iblise tabi olup onunla beraber olmaz, iblisin vazifesini yapmaz, iblise âbd olmaz, tapmaz, “iblis benim rabbimdir” demezdin. Bir de kalkmış beni iblise âbd olmaya davet ediyorsun. Kimsin sen! Ben seni nasıl dinlerim, Allah’ın yeryüzündeki halifesi olarak ben iblisi nasıl dinlerim! Nasıl ona; “o benim rabbimdir” derim! İblisi dinlemen; iblisi rabbin olarak kabul etmen demektir, başka bir şey değildir!

Biri “bence, bana göre” dediyse, bütün anlamasına, bilgisine rağmen bahane ürettiyse; “şeytan doğru söylüyor, iblis doğru söylüyor” demiştir. Kendisi zaten şeytana, iblise köledir, köle demek doğru değil iblise köpektir. Böyle olur mu; yani meleklerin secde ettiği varlık bu mudur! Sen şeytanın verdiği vesvesenin peşinden giderek mi Allah’a dost, âbd olacaksın, meleklerin secde ettiği varlık olacaksın!

Allah, kulunu kendine davet eder. Allah ayet-i kerimede; “kullarım sana beni sorarlar, ben yakınım. Bana dua edenin (beni davet edenin) duasına, (davetine) icabet ederim. Söyle onlara, onlar da benim davetime icabet etsinler, bana iman etsinler”377 buyurur.

Kul, Allah’ın davetine nasıl iman etmelidir?

Allah ayette Vel yu’minû bî kelimesini kullanır; yani “bana iman etsinler, bana benimle iman etsinler” der. Bu yüzden Allah’a iman ederken Allah’la iman etmek gerekir. Öyle insanın kafasına göre “iman inanmaktır, ben iman etmişim” demekle Allah’a iman olmaz. “Ben, Allah’a Allah ile iman etmişim, Allah’ı Allah ile seviyorum, Allah’ın bana nefhettiği ruhla Allah’ı seviyorum, onun aşkıyla, muhabbetiyle onu seviyorum” deyip bunu yaşamakla iman olur.

Evet, Allah; “bana böyle iman etsinler, davetime icabet etsinler” buyurdu. Allah kendine davet eder. Kendine davet ederken de insanı kendi kendisine davet edip; “kendine gel, sen kendi ruhumdan nefhettiğim Hz. İnsansın. Kendine gel, kendinle bana gel. Bana geleceksin, seni davet ediyorum, davetime icabet et. Sen benim davetime icabet edersen ben de senin davetine icabet ederim” buyurur.

Kim, Allah’ın hesabını yapmaz, Allah’ı ciddiye almaz, nefsini ilah edinir, bile bile Allah’a isyan eder, Allah’ın emrine karşı gelirse onun burada yeri olmaz. İnsan zahiri olarak, bedeni olarak günah ve yanlış karşısında kendine güç yettiremeyebilir. O bir beşerdir ve rabbi onu biliyor. Allah ğafurdur, ğaffardır, tevvabdır, afuvdur, mağfiret eder; ama Allah şirki affetmez, nefsini ilah edineni affetmez, “affetmem”378 dedi.

Kim nefsini, aklını ilah edinirse gitsin arkadaşlarıyla, iblisle, şeytanlarla beraber otursun, onlara arkadaş olsun, onlarla beraber cehenneme yolculuk yapsın. Kim “Allah” demiyor, “ben” diyorsa, “ben ilahım” deyip ilahlık taslıyorsa bu ilahlığı kime taslarsa taslasın, isterse çocuğuna taslasın bu fark etmez, cehenneme yolculuk yapıyor demektir. Kendini ilah zannediyor demektir.

Evet, geleceksiniz, “rabbim Allah’tır” demeye geleceksiniz. Şimdiye kadar güzellikle yalvardım; ama bu kadar yeter. Bu çizgiyi geçmek lazım. Çizgiyi geçersek mü’min olur, “rabbim Allah’tır” demiş oluruz. Böylelikle dünyamız da, ahiretimiz de cennet olur, her anda rabbimizle beraber oluruz. Bir daha oradan düşmek de mümkün olmaz.

Seven sevdiğini bir an bile unutmaz. Seven her anda sevdiğiyle beraber olmak ister, bir an ayrı kalmak istemez, istese de kalamaz. Bu, böyledir. Biri Allah’ı sevdiğinde Allah’ın sevgisini hak eder. Bu sevgisini ispatlayıp, imtihan ne olursa olsun, Allah’ın kendisini tabi tuttuğu her imtihanda, kazanma imkânında gereğini yaparak; “ben seni seviyorum ya rabbi! Senin beni tabi tuttuğun imtihanı da seviyorum” derse karşılığında Allah’ın sevgisini kazanır.

Allah’ın sevdiği birinin kazanamadığı, almadığı, alamadığı bir şey olmaz. Her şey onundur; ama o hiçbir şeyi almaz, hiçbir şeyi kabul etmez. O, bir tek Allah’ı kabul edip; “senden başka bir şey istemiyorum. Senden başka bir şeyi ne görmek istiyor, ne ona bakmak istiyor, ne de başka tarafa dönmek istiyorum. İstediğim, sevdiğim sadece sensin” der. Allah; “sana bütün cennetleri verdim” deyip bütün cennetleri ona ikram da etse yeminle söylüyorum dönüp bakmaz. “Hâşâ, ya rabbi! Ben yanlış bir şey mi yaptım? Yoksa ben senden başka tarafa, cennete mi baktım” der; ama bir imtihan gereği o da dünyada durur, herkes gibi yaşar, bu ayrı şeydir. Zaten bu ikisini beraber yürütmek çok zor şeydir.

Allah böyle bir kula istediğini verir mi; elbette ki verir. O isteyince vermez mi! Çünkü Allah onu seviyor. Bizim sevdiğimiz biri olsa, bizden ne isterse istesin ona onu vermez miyiz? Onun bizden istediği her ne olursa olsun, gücümüz ona yeterse, ihtiyacımız da yoksa sırf sevdiğimiz sevinsin diye istediğini ona vermez miyiz, vermememiz mümkün müdür!

Bir başka husus da bütün kardeşlerimizin “vazgeçtim” zikrini çekmeleri gerekir; çünkü sevgimiz nereye ve kime olursa olsun o sevgimizin mutlaka Allah ile bir bağlantısının olması gerekir ki bu sevgimiz oradan Allah’a gitsin. Allah’tan bağımsız her neyi seviyorsak; “ondan vazgeçtim ya rabbi! Ondan vazgeçtim, vazgeçmediğim sadece sensin. Her şeyden vazgeçiyorum, bir tek senden vazgeçmiyorum. Her şeyi sevmekten vazgeçerim; ama seni sevmekten, senin beni sevmeni istemekten vazgeçmem. İsterse bunun sonucunda ölüm olsun, sürünmek olsun, ayrılık olsun, o her ne olursa olsun, her şeyden vazgeçebilirim ama senden vazgeçmem” dememiz gerekir. Bu yüzden, rabbimizle aramıza giren her şey için “vazgeçtim” zikrini çekmemiz lazım.

Aslında neyden vazgeçiyoruz?

Günahlarımızdan değil bir beşer olarak yanlış yapabilir, günah da işleyebiliriz; ama şirkimizden, küfrümüzden, nifakımızdan, ikiyüzlülüğümüzden, kendi kendimizi kandırmaktan vazgeçeceğiz, vazgeçiyoruz. Aşk perdesinden geçerken zaten günahlarımızı yakarız, dolayısıyla orada günah falan kalmaz; ama şirkle bu aşk perdesinden içeri giremeyiz.

Geleceksiniz, gelmeniz gerekir, gelmelisiniz, gelip bu perdeden içeri girerek huzura varmalısınız. Bu aşk perdesinden geçersek huzura varacağız, huzura kabul edilmiş olacağız. Allah, kulunun gönlündeki şirkle, küfürle, nifakla beraber onu huzura kabul etmez. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “ölmeden evvel ölün.”379 Yani “ölmeden evvel ölün, huzura gelin” buyurur. Eğer huzura gelecekseniz, Allah ile aranıza her ne girmişse onu bırakıp; “vazgeçtim” demeniz gerekir.

“İnsanların şöyle ya da böyle demesinden vazgeçtim ya rabbi! İnsanların beni övmesinden de, yermesinden de vazgeçtim. Onların beni övmeleri yahut yermeleri benim için önemli değildir. Vazgeçmediğim, geçemediğim senin beni övmen ya da yermen, beni kabul etmen ya da etmemendir, bundan vazgeçmiyorum. Hamd âlemlerin rabbi olan Allah’a mahsustur; övmek de övülmek de sana mahsustur, ben övdüğün kullarından olmak istiyorum, senin beni övmenden vazgeçmiyorum; ama bütün insanların beni övmesinden vazgeçiyorum. Senin beni sevmenden vazgeçmiyorum; ama bütün insanların, bütün varlığın beni sevmesinden vazgeçiyorum. Seni sevmekten vazgeçmiyorum; ama sensiz her sevgiden vazgeçiyorum. Senin razı olmadığın hiç kimseyi, hiçbir şeyi sevmem, onları sevmekten vazgeçiyorum.”

Evet, zikrimiz; “vazgeçtim” zikriydi.

Sevgisinden bizi övmesinden, takdir etmesinden her vazgeçtiğimiz şey mutlaka Allah ile aramızdaki bir perdeyi kaldırır; çünkü bu, küfür perdesi, şirk perdesi, nifak perdesidir. Allah ile aramızdaki bu perdeleri kaldırmamız gerekir. Yoksa; âşık olmaz, aşk olmaz, o aşk perdesinden içeri giremeyiz. Girmeye kalkışırsak yanarız. Nefis bunu bildiği için oraya yaklaşmaz. Böyle birine; “gel” desen de gelemez. Bundan kurtulmadıkça gelemez.

Bir de bu işin mutlaka kolay bir yolu olmalıdır, Allah’ın, kullarına tanıdığı kestirme bir yol olmalıdır. Peki, bu kestirme yol nedir?

Mürşidine güvenmektir. Güven, dervişin sevgisinin sonucudur. Derviş, mürşidini sevince ona güvenir. “Bu beni rabbime götürüyor, götürür” deyip mürşidini sever, sevdiği için kendi sevgisine güvenir ve yanlış bir şey olmayacağını bilir. Aslında derviş kendi sevgisine değil, mürşidinin sevgisine güvenir ve onun hiçbir şeyi bırakmasına da gerek yoktur.

Kardeşlerimizden örnek vermek gerekirse onlara “gelin peşimden” dediğimizde peşimizden gelirlerse kazanırlar. Zaten peşimizden gelenler bizi sevdikleri için bize güvenip peşimizden gelmişlerdir. Gelenlere; “bırakın” dediğimizde de hiç endişe etmeksizin her şeyi bırakırlar. Onlar, bir şey olmayacağını bilip anlarlar; çünkü bize güvenirler. Yoksa gönüldeki sevgilerin her birini tek tek bırakmak çok zor bir şeydir. Rabbi için her şeyi bırakıp, huzura çıkana; “Allah mübarek etsin” diyoruz; ama biri de “yok bırakmıyorum, kabul etmiyorum, yapamıyorum, edemiyorum, bence, bana göre” dediyse, ona da; “sen bilirsin” deriz. Sana göre sen sensin ve böyle devam edersen hep sen olarak kalırsın.

Neden kardeşlerimizin kazanmasını istiyorum?

Çünkü Ümmet-i Muhammed’e şefaatçi, imam, önder, hidayetçi lazım. Kardeşlerimiz bulunduğu yerde Ümmet-i Muhammed’e hidayet olsun, iman olsun, aşk olsun, istiyorum. Allah ayet-i kerimede; “sen onlara şahit, onlar da insanlığa şahit olsun”380 buyurur. Allah, ümmet böyle olsun, dedi. Bu, Allah’ın muradıdır. Allah’ın muradı üzerimizde gerçekleşsin ve biz insanlığa şahit olalım; yani onlara şehadet ettirelim.

Neyi şehadet ettirelim?

Allah’a âşık olunacağına şehadet ettirelim ki bize bakanlar; “bunlar Allah’ı seven, Allah’ın sevdiği, Allah’a âbd olmuş kullardır. Rabbini seven, isteyen, onun için her şeyi yapabilen kullardır” desinler. Şahit budur; yani hâli, hayatı, konuşması, bakışı, her tavrı imanına, aşkına, muhabbetine şahittir.

Bilgi; aşkı kazanmak içindir, yol; yürünmek içindir. Yürünmeyen yol, yol değildir. Bakıyorsun adam; “ben sırat-el mustakim üzereyim” diyor. Ona; “orada ne yapıyorsun” dendiğinde “oturuyorum” diyor. İyi, bir de sana çay söyleyelim! Oturmakla olmaz, senin bu yolu yürümen gerekir, yürüyeceksin.

Peki, yolu yürürken nereye gitmen lazım?

Allah ayet-i kerimede; “benim rabbim sırat-el mustakim üzeredir”381 buyurur. Senin, yolu yürürken rabbinin huzuruna çıkman, rabbinle beraber olman gerekir. Rabbini öyle bir sevmelisin ki; onun aşkı, muhabbeti sende tecelliye dönüşsün, rabbinin cemali gönlünde tecelli etsin, gönlün ayna olsun, rabbini kendi gönül aynanda müşahede edesin. Yolu böyle yürümen gerekir.

Yok, “şunlar şöyle yaptı, bunlar böyle yaptı, biz de böyle yaptık” demekle yol yürünmez. Böyle yürüyebileceğini düşünüyorsan; haydi, yürü bakalım, nereye yürüyorsun! Senin derdin yolu yürümek değildir. Eğer yolun sonunda varacağın yerde seni yaratan rabbini bulacaksan o halde niye böyle şeylerle meşgul oluyorsun. Kimin ne yaptığından sana ne! İnsanların ne yaptığına bakma!

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz; “iki günü müsavi olan ziyandadır”382 buyurur. Yine başka bir hadisinde; “eğer gün benim üzerimde doğup batarken, rabbime ait bir marifet elde etmemişsem, o marifetten bir muhabbet, bir aşk elde etmemişsem o günün benim için hiçbir hayrı yoktur, o gün olmasa daha iyi olurdu. Ben o günü yaşamasam daha iyidir” buyurur. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz aynen böyle söyledi; “o gün içinde eğer rabbime bir marifet elde etmemiş, o marifetten bir aşk, bir muhabbet kazanmamışsam o gün hiç olmasa daha iyidir.” Yani yerimde saymışım, bir şey kazanamamışım. Senin de kazanman gereken, anlaman gereken budur.

Geriye kalan her şey bunu kazanmak; yani yolu yürümek içindir. İşte; “yolun etrafında ağaçlar ve taşlar var, onları seyrettik, onlara baktık” demekle yol yürünmez. Onlara bakmakla ne kazandın! Yol bunun için midir, yoksa yolu yürümen mi gerekir! Yol, sırat-el mustakimdir ve bu yol yürümek içindir. Bu yol, Allah’ın kendisine nimet verdiği kulların yoludur. Bu yüzden onların kazandığı nimeti kazanmak için yürümen gerekir.

Evet, yolu yürüyeceğiz. Bununla beraber yolda bize takılan her türlü bağı, engeli koparacağız, koparırken de “vazgeçtim” diyeceğiz; çünkü vazgeçmezsek bu bağı koparamayız. Dünya ayağına dolanmış, mevki, makam ayağına dolanmış, insanların şöyle ya da böyle demesi ayağına dolanmış. “İnsanlar bana âlim desinler” “akıllı desinler” “işini biliyor, desinler” “zeki, desinler” “şöyle güzel yapıyor, desinler” düşüncesi ayağına takılmış. Kopar onu, onu koparman gerekir; çünkü koparmazsan bu vuslat yolunda gidemezsin. Bu yolda yürüyebilmen için; “her birinden tek tek vazgeçtim” deyip seni çeken, düşündüren, endişe ettiren her şeyden vazgeçmen gerekir.

Gelecek korkusu, birilerinin korkusu, bunlar da vuslat yolculuğunu yürüyememene sebep olan, ayağına takılan şeylerdir, bunlardan da kurtulman gerekir.

Bununla beraber her konuda, gelecek için de, yarın için de elbette ki Allah’ın emrettiği, resulünün yaptığı gibi tedbir alman da lazımdır. Bu, başka bir şeydir. Tedbir almak, Allah’ın emridir; ama tedbir alırken de endişe etmemen gerekir. Allah ayet-i kerimede velileri anlatırken; “onlara hiçbir korku yoktur, onlar mahzun da olmazlar”383 buyurur. Veliler sadece ahirette böyle değil, dünyada da böyledirler; hiçbir şeyden korkmaz, hiçbir şeyden endişe etmezler. Peki, ne zaman veli olunur? -Sizi davet ettiğim bu perdeyi geçince veli olunur; yani aşk perdesini geçince...

Şunu da söyleyeyim; ne perdeden haberiniz vardır, ne perdeyi biliyorsunuz, ne de nasıl olmanız gerektiğini biliyorsunuz. Mürşid-i kâmille beraber olmadan bu perdenin açılması zaten imkânsızdır. Allah bir kuluna bunun vazifesini vermişse işi vazife verdiği kuluyla yapar; yani işi yapan Allah’tır ve bu işi Mürşid-i kâmilin üzerinden yapar. Yoksa bu, bir yerde perde var biz de onu geçeceğiz demek değildir. Bunu böyle anlamalıyız.

Bu yüzden beni yere davet etmeyin, benim sizi davet ettiğim yere gelin. “Gel benimle uğraş” demeyin, siz gelin, ben yukarıda sizinle uğraşayım.

Mesela bazıları; “işte şurada şu sıkıntı oldu, burada bu sorun oldu, burada bu böyle söyledi, şunlar şöyle yapıyor, şu sorunlar, şu sıkıntılar var” deyip şikâyet ediyor. Ben seni neye davet ediyorum, sen beni neye davet ediyorsun, insaf et!

Evet, işin özü, özeti; işi Allah’tan öğrenmek gerekir. Bir kul olarak, Allah’ın yeryüzündeki halifesi olarak rabbimizi tanıyıp anladıysak kendimizi de anlar, tanırız. Allah, kulunu sevmiş, yaratmıştır, dolayısıyla bu sevgisine de karşılık ister. Allah, kulunun kendisini sevmesini sever. İman; sevmektir, âbd olmak ise bu sevgiyi kazanmak için bu sevginin peşinden koşmaktır. Yani Allah, kulunun âbdiyetini, kendisini sevmesini, bu sevgiyi kazanmak için gösterdiği çabasını ve gayretini sever.

İnsan, Allah’ın yeryüzündeki halifesidir. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bir hadisinde; “Allah, insanı kendi fıtratı üzere yarattı”384 buyurur. İnsan hakikatte böyledir. Sever, sevilmeyi sever, sevmeyi sever, başka da bir şey yoktur. Bu yüzden Resulullah (s.a.v.) Efendimiz; “sevmeyen ve sevilmeyende hâyır yoktur”385 buyurur. Demek ki hâyır; bu aşktaymış, bu sevgide, bu muhabbeteymiş.

Birbirimizle yaptığımız bu alışveriş; sevgi ve muhabbet alışverişidir. Kul, alışverişi kiminle yapması gerektiğini anlamalı, alışverişi Allah ile yapmalıdır. Bu yüzden Allah ayet-i kerimede; “ey iman edenler! Allah ile yaptığınız alışverişten dolayı sevinin”386 buyurur.

Allah ile yaptığın bu alışveriş; aşk, muhabbet, sevgi alışverişidir; yani hem alıyor hem veriyorsun. Başka bir alışveriş yoktur. Bir kula iyilik, güzellik, fedakârlık yaptığında onun gönlünü, bunun karşılığında da Allah’ın sevgisini kazanırsın; ama bu alışveriş karşılığında Allah’ın sevgisini murad edip, istiyorsan bu sevgiyi kazanırsın. Hayat bundan ibarettir, başka da bir şey yoktur.

Birileri bir şeyi put gibi severse Allah’ı sever gibi sevmiş, Allah’tan bağımsız sevmiş olur. Biri bir şeyi Allah’tan bağımsız severse Allah onu şirk kabul eder. Allah’a ait olmayan bir şey mi var, onu Allah’tan nasıl ayırıp sevebilirsin! O sevdiğin, sana gelen bir nimetse ona şükretmen gerekir. Sevilecek bir şey varsa onu Allah’tan bir ikram olarak görmen, bilmen gerekir. Böyle görürsen bu sevgin Allah’a gider, dolayısıyla alışverişi Allah ile yapmış olursun.

Yok, bu alışverişi insanlarla, başka şeylerle, başka şeyin karşılığında yaparsan bu durumda alışverişi Allah ile yapmamış, Allah ile ticareti kabul etmemiş olursun. Allah; “alışverişten dolayı sevinin sevin” dedi ya, işte sen böyle yapmazsan yaptığın bu alışverişe sevinemezsin; çünkü cehenneme gidenler sevinemez. Allah ayet-i kerimede Kıyamet gününde mücrimler için; “bugün size sevinmek yoktur”387 buyurur. Ancak alışverişini Allah ile yapanlar sevinmeye layıktır. Alışverişini Allah ile değil başkalarıyla yapanlara; “bugün sizin için sevinmek yok” dedi Allah.

İnsan neyin alışverişini yaptığını, kiminle alışveriş yaptığını Kıyamet günü görecek. Mesele; onu burada görüp burada anlamaktır. Kul bunu burada anlayınca alışverişini Allah ile yapar. Alışverişini Allah ile yapınca da Allah onu sevgisiyle sevindirir, onu severek sevindirir, sevindirerek sevindirir.

Evet, alışverişimizi Allah ile yapalım, yaptığımızı Allah için yapalım. Her ne iyilik olursa olsun, ne ikram olursa olsun mutlaka bunun karşılığında Allah’ın sevgisini kazandığımızı, kazanacağımızı bilelim. Bu sevgiyi isteyerek alışveriş yapalım. Bir sorun, bir sıkıntı olduğunda; “senin için bunu yutuyorum ya rabbi! Bu senin kulun olduğu için senden dolayı bunu yutuyorum. Hani sen benim böyle yapmamı seviyorsun ya, bu yüzden bunu yutacağım. Nefsim feryat etmiş, o zaten köpektir, feryat etsin, zaten aramıza giren odur. Bir de ona taviz mi vereceğim, bir de onu mu dinleyeceğim! Zaten o, şeytanı, iblisi dinliyor, onunla beraber ben de mi şeytanı dinleyeyim! Ben sadece seni dinlerim; çünkü ben seni seviyorum” dememiz gerekir.

Âşık, şeytanı değil rabbini dinler. Âşık; maşukundan başkasını görmeyen, onun sevgisini görmekten başka sevgileri görmeyendir.

Mutlaka televizyondan izlemişsinizdir; bazı insanlar vardır, çöpün içinde ne bulursa getirip evine koyar. Öyle evler için “çöp ev” derler ya, işte bu zamanda gönüller de aynen çöp eve dönmüş. Bu yüzden çöpü boşaltmak gerekir. Bize lazım olur diye çöpten toplayıp gönlümüze koyduğumuz bu çöpleri boşaltmak için; “o çöplerden, her birinden vazgeçtim” diyerek onları gönlümüzden çıkarmamız gerekir. Çöplüğe dönmüş gönüllerimizi artık boşaltalım.

Allah bizi kendini tanıyanlardan eylesin. Allah bizi, bize nefhettiği ruhu tanıyanlardan eylesin. O ruhla rabbini tanıyanlardan, rabbinin cemalini müşahede edenlerden eylesin. Rabbinin, üzerindeki muradını anlayanlardan eylesin. Allah bizi huzuruna aldığı, kabul ettiği kullarından eylesin. Allah bizi hidayetçi ve şefaatçi eylesin. Nur saçan, insanlığa şahit olan kullarından eylesin. Allah bizi vahyini taşıyanlardan eylesin, vahyin nuruyla nurlananlardan eylesin. Allah bizi zatına seçtiklerinden eylesin. Allah bizi zatını seçenlerden eylesin, başka tarafa dönüp bakanlardan eylemesin. Şeytana tabi olanlardan, iblisin peşinden gidenlerden eylemesin. İblisin peşinden giderken kendine uyduğunu, aklına uyduğunu zannedenlerden eylemesin. “Ben böyle düşünüyorum” diyenlerden eylemesin. Bunun, şeytanın hilesi olduğunu anlayanlardan eylesin. Allah bizi huzura alırken bir dost gibi, bir sevgili gibi huzuruna aldığı kullarından eylesin.

Allah hepinizden razı olsun.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Ankebût /63 ↩
  2. Bakara /243, Yûsuf /38 ↩
  3. Mu’min /59, Ra’d /1 ↩
  4. Ahzâb /23 ↩
  5. Nisa /69 ↩
  6. Bakara /143, Hac /78 ↩
  7. Fâtiha /6 ↩
  8. Saff /2-3 ↩
  9. Kaf /27 ↩
  10. Şura /13 ↩
  11. Hakka /44-47 ↩
  12. Bakara /186 ↩
  13. Nisa /48, 116 ↩
  14. El Aclûnî, Keşfu’l Hafâ, 2:29 ↩
  15. Bakara /143 ↩
  16. Hûd /56 ↩
  17. Ali El-Karî, El-Masnû’ 174; Deylemi, El-Firdevs, III, 611. ↩
  18. Yûnus /62 ↩
  19. Buhari, İstizan 1; Müslim, Bir 115 ↩
  20. Ahmed, Teberânî, Hakim ↩
  21. Tevbe /111 ↩
  22. Furkân /22 ↩