VUSLAT YOLCULUĞU 16
EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM
BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM
Elhamdulillahi rabbil âlemin esselatu vesselamu aleyke ya seyyidel evveline vel ahirin ve ila cemiil enbiyayi vel murselin ve ila cemiil evliyayi vel hamdulillahi rabbil âlemin.
Şimdiye kadar yapmış olduğumuz sohbetlerde aşkı, âşıklığı anlatmaya çalıştık. “Aşktan öteye yol yok, aşktan başka yol yok” dedik. Hayatın aşktan ibaret olduğunu ve yolun üç adımdan ibaret olduğunu söyledik. Bunu asla unutmamamız gerekir; çünkü yolu gidiyoruz, gitmeye de devam edeceğiz. Bununla beraber yolu bilmeyenlere de yolu tarif etmemiz gerekir.
Evet, yol üç adımdır; birinci adım aşka yolculuk, ikinci adım aşkla yolculuk, üçüncü adım ise aşkta yolculuktur. Daha önceki sohbetlerimizde anlatmıştım; aşka yolculuk, aşkı kazanmak için çaba, gayret sarf etmektir. Allah’ın emrettiği her şey bu aşkı kazanmamız içindir. Allah bize; “ben şunu şöyle seviyorum, bunu böyle yapın” dediğinde onu yaparsak Allah’ın sevgisini, aşkını kazanırız.
Allah’ın sevgisi, aşkı, kulların sevgisine, aşkına benzemez. Kul yaratılmış olduğu için sonsuz bir deryadan kendisine bu aşk ve muhabbet bir nebze verilmiştir; ama Allah’ın aşkı sonsuz ve sınırsızdır. Bu yüzden Allah’ın sevgisi, aşkı tarife gelmez, akıl ile anlaşılmaz. O, kendine yakıştığı gibi sever. Bu nedenle bizim onun aşkını, sevgisini idrak edebilmemiz mümkün değildir. Sadece kendi üzerimizden bunu anlamaya çalışabiliriz. Aşka yolculuk yaparken Allah’ın sevdiği şeyi yapmaya çalışıp güzel dediğine güzel diyerek ve o güzelliği yapmaya çalıştığımızda işte o zaman bu aşkı kazanırız. Bu; aşka yolculuktur.
Allah, Kur’an’da kendini, kendi ilahlığını, kulunu, kulunun kulluğunu anlatır. Kulluk; Allah’ı sevmek, onun peşinden koşmaktır, onun sevgisini kazanmak için çabamızı, gayretimizi sarf etmek, sevgimizi, imanımızı ispatlamak, Allah’a âbd olmaktır. Allah, Kur’an’da kulluğu öğreterek kulluğu nasıl yapmamız gerektiğini anlatır; yani “bunu yaparsan sevgiyi ve sevilmeyi hak edersin” der. Bunu böyle anlamak gerekir. Böyle yapmazsak bu sevgiyi kazanamaz, Allah’ın sevgisini kaybederiz. Yani Allah Kur’an’da; aşka yolculuğu, aşkı kazanmayı, bu aşkı kazandıktan sonra bu aşkla yola devam etmeyi emreder; çünkü Allah, kuluna “gel” der.
Sonra kul bu aşkı kazanıp, aşkla yolculuk yapınca gönlü aşkla öyle bir dolar ki gönlünden her zerresine bu aşk tecelli eder ve kul, saf aşk olur, Allah’ın sevgisi olur. Böylelikle aşkta yolculuk yapmaya başlar.
Aşkta yolculuk yapan bir kulun her zerresine Allah’ın sevgisi, aşkı, muhabbeti dolmuştur; yani o kul, aşk olmuştur. İşte bu makamda Allah, zatı ve sıfatı ile ona tecelli ederek cemalini ona müşahede ettirir. Müşahedeyi yapan, Allah’ın kuluna nefhettiği ruhtur. Sadece Allah’ın nefhettiği ruh, Allah’ın cemalini müşahede etmeye güç yetirebilir. Yoksa Allah’ın cemali baş gözü ile görülmez, akıl ile anlaşılmaz.
Aslında şimdiye kadar beraber olduğumuz süre içinde her zaman, hep beraber bu aşka yolculuğu yaptık. Aşkı kazandığımız kadarıyla da aşkla yolculuğu yaptık. Artık, bir kapıya gelip dayanmışız, tek kelime ile kapıdan içeri geçmek istiyoruz. Kullukta ayırım yoktur. Kadın da, erkek de Allah’ın kuludur, Allah her ikisinden de kulluk ister, âbdiyet ister. Kim kapıya gelirse kapı ona açılır. Uzaktakine “gel, içeri gir” denmez. İnşallah hep beraber kapıyı aralayacağız.
Evet, önce biraz bilgi vereyim ki iyice anlaşılsın. Daha önce Fatiha’yı anlatmıştım. Allah, Fatiha’da vuslat yolculuğunu; nefsin ve kalbin yedi mertebesini anlatır, demiştim. Allah Fatiha’daki o yedi ayetle nefsin yedi mertebesini herkesin anlayacağı şekilde anlatmıştır. Demek ki tasavvuf ve tarikat demek, Kur’an demekmiş. Vuslat yolculuğunu kısaca anlamak için Kur’an’ın özü olan Fatiha’yı anlamak yetiyormuş. Demek ki Allah herkesi davet etmiş. Yeter ki senin imanın taklidi olmasın, Kur’an’ı okurken anlamaya çalış. Haydi, anlamadın, Allah günde yirmi sefer, sünnetlerle beraber kırk sefer Fatiha’yı namazda sana tekrar ettiriyor. Buna rağmen hâlâ “ben anlamadım” diyorsan o halde sen anlamak istemiyorsun; çünkü “anlamadım” dediğin Fatiha sadece yedi cümleden ibarettir.
Allah ayet-i kerimede; “biz, insanı ahsen-i takvim üzere (en güzel kıvamda, surette, şekilde) yarattık. Sonra onu esfeli safiline (en aşağıya) indirdik”332 buyurur. Sen böylesine güzelsin, güzelliğim senin üzerinde tecelli etmiş, dedi Allah. Bir de ayet-i kerimede; “Allah, Âdem’in zürriyetini belinden alıp, onları onlar üzerinde şahit kıldı. Ben sizin rabbiniz değil miyim, dedi. Hepsi, kâlû belâ şehidnâ; evet, sen bizim rabbimizsin, biz buna şahidiz, gördük (ya rabbi)”333 buyurdu. Allah, sonra hiç kimse “ben bilmiyordum” demesin diye bunu böyle yaptı. “Sen bunu biliyorsun; çünkü bu senin gönlünde mevcuttur” dedi Allah.
Allah, insanı aşağıların aşağısına indirip; “haydi kulum gel” dedi. Bu durumda kulun nasıl gelmesi gerekir? -Fatiha’yla gelmesi gerekir. Bunu asla unutmayalım ki; biri manevi itibarla nerede olduğunu bilmek istiyorsa bunu ancak Fatiha’yla anlayabilir.
Fatiha yedi ayettir. En alttan yukarı doğru çıkacağız. Seyir, yolculuk böyledir. Fatiha’yı anlayıp yolculuğumuzu Fatiha’yla yapacağız.
Fatiha’daki en son ayet nedir?
Gayril magdûbi aleyhim ve lâd dâllîn:334 “Bizi delalette kalanlardan, gazaba uğramışlardan eyleme (ya rabbi)!” Allah’a; bizi orda bırakma ya rabbi, diyoruz; ama çaba, gayret sarf etmesi gereken biziz.
İnsan, Allah’ın vahyi ile, Allah’ın resulüyle, kitabıyla karşı karşıya gelmeden delalettedir; ama karşı karşıya gelmiş ve kabul etmemiş ise işte o zaman gazaba uğramış olur; yani gazaba uğramıştır. Bilmeyenler gazaba uğramaz; çünkü onlar delalettedir, onların da tercih yapmaları gerekir. Bu yüzden delalet gazaptan öncedir; yani insan önce delalettedir. Buna peygamberler de dâhildir; çünkü Allah, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz için ayet-i kerimede; “sen daha önce iman nedir, kitap nedir bilmezdin”335 “Allah seni delalette bulup, hidayete erdirmedi mi”336 buyurur. Demek ki delalet; yolu bilmemek hatta ne yapacağını bilmemekmiş.
Sonra Allah kuluna hidayeti verir. Peki, kiminle verir? -Elbette ki bir hidayetçi ile verir.
Fatiha’daki bir önceki ayet neydi? Sırâtallezîne en’amte aleyhim:337 “O sırat-el mustakimde olan (kullar ki) kendisine nimet vermişsin, (bizi onlarla beraber eyle)!” Biri delalette iken Allah’ın kendisine nimet verdiği kulları görüp anlarsa, Müslümanları, mü’minleri görüp, Müslümanlığı, mü’minliği anlarsa bununla beraber hidayetçiyi görüp, hidayeti kabul ederse bir adım atıp onlarla beraber olur. Bu adımı atmazsa hidayeti kabul etmediği için bir alttaki ayette kalır. Orası da Allah’ın gazap ettiği kimselerin yeridir, dolayısıyla o da gazaba uğramış olur; çünkü artık işi anlamıştır. Kısacası bilmeden gazap yoktur, biri anlayıp kabul etmezse gazaba uğrar, gazapta kalır.
Kul, bir adım atıp hidayeti kabul ederse Allah’ın kendisine nimet verdiği kullarla beraber olur. Eğer nimet verilen kullarla beraber olmayı kabul etmezse; peygamber döneminde peygamberle, kıyamete kadar da peygamber varisleriyle beraber olmayı kabul etmezse tek kelimeyle; kibirlenmiştir, böylelikle de gazaba uğramayı hak etmiştir; çünkü yolculuk devam eder.
Kalbin de, nefsin de yedi mertebesi vardır ve kulun bu yolculuğu yapıp aşağıdan yukarı çıkması gerekir. Peygamber varisleriyle beraber olmayanlar, onlarla birlikte yürümeyi kabul etmediği için bu yolculuğu yapıp aşağıdan yukarı çıkamazlar.
Kul, Allah’ın kendisine nimet verdiği kullarla beraber olduğunda ne olur?
İhdinâs sırâtel mustakîm.338 Onlarla beraber sırat-el mustakime girer, sırat-el mustakimde yol alır. Yol alırken aslında nereye koşar? -Aşka koşar, aşka yürüyüş yapar, aşka yolculuk yapar, aşkı kazanmak için çaba, gayret sarf eder. Kul onlarla beraber yürüdükçe aşkı ve muhabbeti kazanır; çünkü sırat-el mustakimde yolculuk yapıyordur. Peki, bu aşkı, muhabbeti ne kadar kazanır? -Tabi ki yolculuk yaptığı kadarıyla kazanır.
Evet, bu; aşka yolculuktur. Allah ayet-i kerimede; “(de ki): Rabbim sırat-el mustakim üzeredir”339 buyurur. Sırat-el mustakim üzere yürüyenler rabbini bulur. Bunu Allah söylüyor ve bu, hayali bir şey değildir. Yoksa “ben kendi kendime kulluğumu yaparım” demekle kimse rabbini bulamaz. Senin bunun için önce Fatiha’yı okuman gerekir. Fatiha’n yoksa, Fatiha’yı anlamadıysan namazın yoktur. Bu durumda sen ibadet yapmıyorsun, ibadeti taklit ediyorsun demektir.
Kul, Allah’ın nimet verdiği kullarla beraber yolda yürürken varacağı yer neresidir, nereye varır? İyyâke na’budu ve iyyâke nestaîn:340 “Sadece sana âbd oluyoruz (senin aşığınız) ve biz sadece seni istiyoruz (ya rabbi)!” Kul artık aşkı, muhabbeti öyle bir kazanır ki aşka yolculuk yapar.
Bu duayı yaparken “ben” değil “biz” diyoruz; yani “biz hidayet yolunda nimet verdiğin kullarla beraber, hidayetçinle beraber artık sadece seni istiyor, sana âbd oluyoruz. Bizim istediğimiz sensin, senin sevgindir, rızandır, dostluğundur, yakınlığındır, cemalindir. Biz sadece sana âbd oluyor ve yalnız seni istiyoruz” diyoruz. “İyyâke na’budu ve iyyâke nestaîn” demek bu demektir.
Kul bundan sonra yolculuğu aşk ile yapar. Evet, aşka yolculuğunu tamamlayıp, aşkı alır, gönlü aşk ile dolar. Artık zaman bu aşkın, onun her zerresine tecelli etme zamanıdır. O kul da artık, aşkla yolculuğu yapar. Ne diyerek aşkla yolculuk yapar? -“iyyâke na’budu ve iyyâke nestaîn” diyerek, hayatının her anında karşısına, önüne ne gelirse gelsin; “ben seni seviyorum ya rabbi! Benim istediğim sensin, sen nasıl istiyorsan, nasıl seviyorsan öyle olsun, öyle yapacağım” diyerek aşkla yolculuk yapar. İşte, Allah’a âbd olmuş kul budur.
Allah, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz için miracı anlatırken; “bir gece, kulunu Mescid-i Haram’dan Mescid-i Aksa’ya yürüten odur, miraca alan odur”341 buyurur. Dikkat edilirse Allah bu ayette “resulünü” demedi, “kulunu” dedi. Kul artık aşka yolculuğu aşkla yapıp; “iyyâke na’budu ve iyyâke nestaîn” dediğinden dolayı miraç etme zamanı gelmiştir. Bu yüzden günlük olarak çekilen dersimizde gönül ona alışsın diye bir de “iyyâke na’budu ve iyyâke nestaîn” zikri vardır.
Kul bu manevi yolculuğu yaparken bundan sonra hangi ayete gelir?
Bundan sonra Mâliki yevmid dîn342 ayetine gelir ve Allah’ın, din gününün sahibi olduğunu bütün şiddetiyle tadar. Öyle ki; “bana ait bir şey yok ya rabbi! Her şeyin sahibi sensin, mülkün maliki, meliki sensin. Benim de sahibim sensin. Ben hiçbir şeye sahip değilim, hatta ben kendime de sahip değilim; çünkü benim sahibim sensin, sana teslim oluyorum” der. Kul bunu söylediğinde artık hiçbir şeyi kendine ait görmez ve kendini de kendine ait görmez. Kendini Allah’ın kulu olarak görür ve “iyyâke na’budu ve iyyâke nestaîn” dediğinde de “ben Allah içinim” der. Ayet-i kerimede buyurduğu gibi; Ellezîne izâ esâbethum musîbetun, kâlû innâ lillâhi ve innâ ileyhi râciûn:343 “Onlara bir musibet geldiğinde ‘biz Allahtan geldik ve biz Allah’a dönüyoruz, (biz Allah içiniz, Allah’a aidiz)’ derler.”
Kul bunu nerde söyler?
“Mâliki yevmid dîn” ayetine geldiğinde söyler. Kul bu ayete geldiğinde; “Allah hem dünyanın hem de ahiretin malikidir, hem zahiri olarak hem de manevi olarak maliktir. Allah, zahiri ve batıni olarak her halükârda benim sahibim, malikimdir, ben ona aidim” der. Burada artık herhangi bir şekilde şirke, küfre, nifaka düşmesi mümkün değildir; çünkü “iyyâke na’budu ve iyyâke nestaîn” deyip, her şeyi rabbine teslim etmiş, rabbine teslim olmuştur.
Sonra; “er rahmânir rahîm”344 ayeti gelir. Allah, vuslat yolcusuna artık, rahmeti ile muamele eder. Allah ona hangi muameleyi yaparsa yapsın o bunun rahmet olduğunu bilir. Rabbinin kendisini sevdiğinden dolayı, rabbine; “iyyâke na’budu ve iyyâke nestaîn” dediğinden dolayı rabbinin ona rahmeti ile muamele ettiğini görür, bilir, bunu yaşar ve bunu bütün şiddetiyle tadar. Ne olursa olsun rabbinin kendisini sevdiğini kendinden, kendi gönlünden, kendi özelinden dolayı bilir.
Bu ayetle kul merziye makamındadır. Fatiha’yı nefsin mertebesine göre sıralarsak; gayril magdûbi aleyhim ve lâd dâllîn; emare makamı, sırâtallezîne en’amte aleyhim; levvame makamı, ihdinâs sırâtel mustakîm; mülhime makamı, iyyâke na’budu ve iyyâke nestaîn; itminan makamı, velayet makamı, mâliki yevmid dîn; raziye makamı, Allah’tan razı olma, teslim olma makamı, er rahmânir rahîm ise merziye; yani Allah’ın, kulundan razı olduğu makamdır. Allah, merziye makamında kulundan öyle razı olur ki sadece sevgisiyle, aşkıyla, muhabbetiyle, rahmetiyle ona tecelli eder, rahmetle muhabbetle ona muamele eder.
Safiye; yani kemalata erme makamı da bundan sonradır. O da; “el hamdu lillâhi rabbil âlemin”345 ayetidir.
Allah ayet-i kerimede; “(cennetlikler cennete girdikten sonra) onların son sözü; elhamdu lillâhi rabbil âlemîndir”346 buyurur. Kul bu ayetle artık, cennete girmiştir, onun gönlü bütünüyle cennet olmuştur. Cennet buradadır ve kulun gönlü burada cennet olduğu için; “bütün âlemlerden sana hamd olsun ya rabbi” deyip, rabbini hamd eder. O kul bütün varlığın, bütün âlemlerin hamdini işitir ve onlarla beraber hamd eder. Böyle birinin işi, tesbihi artık sadece hamddir; çünkü onun gönlü tamamen cennete dönmüştür.
Vuslat yolunu, yolculuğunu Kur’an ile, Kur’an’ın özü olan Fatiha ile anladık inşallah. Zaten Kur’an, Fatiha’yı tefsir eder. Bununla beraber söyledim; yol üç adım, üç bölümdür; yani aşka yolculuk, aşkla yolculuk, aşkta yolculuktur. Kul “iyyâke na’budu ve iyyâke nestaîn” ayetine kadar aşka yolculuk yapar. “İyyâke na’budu ve iyyâke nestaîn” dediğinde aşkla yolculuk yapar, bir adım attığında ise artık aşkta yolculuk yapar; aşkın deryasına dalar ve bütünüyle aşk olur.
Bu hayatta aşktan başka kazanabileceğimiz bir şey yoktur. Bununla beraber Allah bize hangi muameleyi yaparsa yapsın, bu aşkı, muhabbeti kazanmamızı ister; yani bu muamelelerle bize kazanma imkânı verir. Yoksa işin kabuğuna kapılırsak işin özünü, hakikatini ve kendimizi unutmuş oluruz.
Pir Hazretleri Abdulkadir Geylani anlatır; rabbimi gördüm ve seyir, manevi yolculuk nedir, nasıl yapılır, diye sordum.
Rabbim de;
-Ya Gavs-ul Âzam! Yolculuk; manevi yolculuktur, batini yolculuktur, gönülden yapılan yolculuktur. Kim bu manevi, batini yolculuğu bana yapmazsa onu zahiri yolculuğa müptela kılarım. O da zahiri yolculuğu yapmaya çalışırken sadece benden uzaklaşır, buyurdu.
Abdulkadir Geylani Hazretleri’nin bu konuda söylediği birçok şey vardır. Allah “ya Gavs-ul Âzam” hitabını ona bu şerefi bahşetmek için yapmıştır.
Zahiri yolculuk; “namaz kıldık, oruç tuttuk, sevap kazandık şunu yaptık kazandık, cennete gideceğiz” demektir. Allah; “bu zahiri yolculukla kişi sadece benden uzaklaşır” buyurdu.
Peki, zahiri yolculuk yapan bir kul Allah’tan niçin uzaklaşır?
Çünkü yaptıkları ile bir şey yaptığını zanneder. Allah böyle bir kul için; “beni, benim onun üzerindeki muradımı unutuyor. Ben ondan âbdiyet, âşıklık istiyorum; ama onun yaptığına bak! O kendini seviyor, kendisi için, nefsi için cenneti istiyor, hayatını ona göre yaşıyor, ona kurban ediyor, dolayısıyla nefsi için yaptığı her ne olursa olsun, bu onu benden uzaklaştırır” der. Hakikat böyledir.
Abdulkadir Geylani Hazretleri bir de;
-Ya rabbi! Namaz nedir, namazın hakikati nedir, katında makbul olan namaz hangi namazdır, diye sorar.
Allah;
-Katımda makbul olan namaz, kılanın içinde kaybolduğu namazdır, buyurur.
Kul, namaza dururken o namazın içinde kaybolduysa Allah katındaki makbul namaz bu namazdır, dedi Allah. Kul namazda nasıl kaybolur? -Huzurda öyle bir durur ki kendini bile unutur; çünkü Allah’ın olduğu, tecelli ettiği yerde varlık olmaz.
Abdulkadir Geylani Hazretleri anlatır; “Allah’a, namaz nedir” diye sorduktan sonra;
-Ya rabbi! Orucun hakikati nedir, katında makbul olan oruç hangisidir, diye sordum.
Allah da;
-Katımda makbul olan oruç, tutanın içinde kaybolduğu oruçtur, buyurdu. Demek ki ibadet böyle yapılıyormuş.
Abdulkadir Geylani Hazretleri bundan sonra;
-Ya Rabbi! Aşk nedir, diye sorar.
Allah da;
-Ya Gavs! Önce bana âşık ol, aşk benim, âşık benim, buyurur.347
Elbette ki Gavs-ul Âzam bunu sorarken dervişleri anlasın, yolculuğun nasıl yapıldığı anlaşılsın diye sormuştur.
“Önce bana âşık ol, aşka yolculuğu yap, âşık benim, aşk benim, bir kulum ancak bu aşkla bana vasıl olur. Eğer kulum âşık olursa, bu aşkla gelirse o aşk perdesinden geçebilir” dedi Allah. Aşk, aynı zamanda Allah’ın tecelli ettiği perdedir.
Kulun neden bu perdeden geçmesi gerekir?
Kul, rabbine âşık olunca, o aşk gönlünden her zerresine tecelli edince o kul zaten aşktan yanar. O aşkın perdesi onun önüne geldiğinde de o kulun ateşe girmesi kolay olur; çünkü o kul zaten yanıyor. Aşk aşkı yakmaz, ateş aşkı yakmaz, dolayısıyla kul da bu perdeden içeri girer. İşte kul, bu aşk perdesinden geçince, aşk olunca rabbine vasıl olur.
Bu arada, önceki sohbetlerimizde Allah’ın isimlerini, Allah’ın kulunu nasıl sevdiğini, Allah’ın aşkını anlattık. Aşkı, aşkın sahibinden öğrenelim dedik ve Allah’ın, kuluna olan aşkını anlattık.
Aşkı Allah’ın isimlerinden öğrenirken en son Allah’ın Şehid ismine kadar gelmiştik. Lakin Allah’ın esmasını biraz daha geriden Kahhar isminden tanımaya devam edelim; çünkü burası önemlidir.
Allah’ın Kahhar, Vahid, Müntakim, Kebir, Mütea’l ve Kaim ismi en derindeki isimlerdir. Tıpkı yukarıdan aşağıya, aşağıdan da yukarıya bir yolculuk gibi. Bu isimler esmadaki en alttaki isimlerdir ve orası kulun kendi varlığından kurtulup aşkla dolduğu en şiddetli yerdir; yani aşkın en şiddetli tecelli ettiği yerdir.
Evet, şimdi hep beraber bu en şiddetli perdeden geçeceğiz inşallah. Anlamanız için kısaca izah edeceğim.
Rahmetli mürşidim Fakirullah Hazretleri; “bilmeden bulunmaz, bulmadan olunmaz” demişti ve ayrıca yol üç adımdır; “bilmek, bulmak ve olmak” demişti. Bilmeden bulamazsın, bulmadan olamazsın. Önce aşkı bilmen, bildikten sonra onu bulman, onu almak için de çaba ve gayret sarf etmen, sonra da o aşk olman lazım. Bu nedenle bilmeden bulunmaz, bulmadan da olunmaz.
Allah’ın Kahhar ismi bir dervişin en son çekeceği isimdir; çünkü bu ismin bedeli, karşılığı ağırdır, hatta bütün insanlar bu isimden kaçar.
Allah’ın, isimlerini nüzul sırasına göre beyan etmesi de vuslat yolculuğu içindir. Bu yüzden biz de Allah’ın isimlerini anlatırken nüzul sırasına göre anlattık; çünkü Allah, kendini kuluna sırasıyla tanıtıp; “gel” demiştir. Kendini kuluna böyle adım adım tanıtmıştır.
Allah’ın Kahhar ismi tecelli ettiğinde musibetler, belalar, yokluklar, sıkıntılar, hastalıklar, dedikodular, iftiralar gelir. Bunların hepsi Kahhar isminden tecelli eder. Elbette ki hiç kimse kendisine musibet, bela, yokluk, sıkıntı, hastalık, dedikodu ve iftiranın gelmesini istemez. Bu yüzden insanlar, Allah’ın Kahhar isminden kaçar. Niçin kaçar? -Bilmediği, anlamadığı, tanımadığı için kaçar.
Allah kahrederken kimi kahreder?
Allah kulundan yanadır, kahrederken de nefsi kahreder. Nefis ilahlık iddia ettiği her zaman, “ben” dediği, her şey için “bu benimdir” dediği; “çocuklarımın sahibi benim, malik benim. Kendi evladıma rahmeti ben yapıyorum, rahman ve rahim olan benim. Ben idare ediyorum, melik benim. Ben seviyorum, vedud benim, ilah benim” dediği için Allah nefsi kahreder. Kulun böyle yaptığından, kendisinin bile haberi yoktur! Allah musibetlerle, sıkıntılarla, belalarla, hastalıklarla, dedikodularla, iftiralarla kuluna muamele ederken, onu benliğinden, nefsinin şirkinden, küfründen, nifakından kurtarmak için ona böyle muamele eder. Allah, kuluna Kahhar ismiyle tecelli ederken de rahmeti ile muamele eder; ama onun bundan haberi yoktur; çünkü bilmiyor, anlamamış, rabbini tanımamıştır.
Allah’ın Kahhar isminden sonra Muntakim ismi gelir.
Allah’ın Kahhar isminden önce Vahid ismi gelmişti. Vahid; isimlerinde bir olan, en güzel isimlerin kendisine ait olduğu zat demekti. Vahid isminden sonra Kahhar isminin gelmesinin nedeni; Vahid olan Allah’ın isimlerine sahip çıkan kulun Kahhar isminin tecellisiyle temizlenmesidir. Allah; “kulum, bak sen benim isimlerime sahip çıkmışsın ve kendini bana şirk koşuyorsun, senin temizlenmen gerekir” der. Bunun için olması gereken şey; nefsin kahrolmasıdır. Nefsimizin Allah ile aramızdan çekilmesi için Allah ruha tecelli eder; çünkü nefsin aradan çekilmesi için kahrolması gerekir. Allah bize; “sen müsaade et, ben nefsini kahredeyim, bu isimlerimin senin ruhuna ait olduğunu gör; çünkü sen osun, sen bu değilsin” der.
Muntakim; intikamını alan demektir. Kim intikam alır? - Allah alır. Kimden alır? -Kuldan alır, kulun nefsinden alır; çünkü hakkı olmayan, kendisinde olmayan bir şeye sahip çıkıp Allah’a şirk koşmuş, Allah’ın nefhettiği ruha ait olan özelliğe “bu benimdir” demiştir. Allah’ın Kahhar ve Muntakim ismi saf rahmettir; ama anlayana, bilene, bu yolu gidene rahmettir.
Söyledim; Allah’ın isimleri bir “v” harfi gibi yukarıdan aşağıya doğru gelir, sonra aşağıdan tekrar yukarıya doğru çıkar. Allah’ın Kahhar ve Muntakim isimleri de bu “v” harfinin altındaki çizgi gibi en aşağıdaki, derindeki isimlerdir ve yukarı doğru çıkarken burada bir kapı vardır.
Muntakim isminden sonra Allah’ın Kebir ismi gelir. Kul buraya geçince Allah’ın büyüklüğünü anlar ve “Allah-u ekber” der. Allah’ın büyüklüğünü, kendi yokluğunu, küçüklüğünü, daha doğrusu Allah’ın sevgisine olan ihanetini burada anlar.
Sonra Allah’ın Muteâ’l ismi gelir. Allah muteâ’ldır. Kulunu yüceltip, onu temizleyerek âliy kılar, yücelere çıkarır. Kul, Allah’ın muteâ’l olduğunu, Allah onu yukarı çıkarıp âliy kılınca anlar ve kul; “Allah muteâ’ldır” der.
Allah’ın Muteâ’l isminden sonra Kaim ismi gelir. Kul “Allah muteâ’ldır” dedikten sonra “Allah kaimdir” der. Allah, onu artık orda o makamda durdurur, kendini ona tanıtır, ona nefsini, ruhunu tanıtır ve kul bunu iyice anlar. Bununla beraber hayali, vehmi olan her şeyden vazgeçer, kurtulur. Hiçbir şeyin kendisine ait olmadığını, kendisi de dâhil olmak üzere her şeyin bütünüyle Allah’a ait olduğunu anlar, idrak eder, dolayısıyla hepsini Allah’a teslim eder.
Kaim isminden sonra Allah’ın Şehid ismi gelir. Evet, bu çıkıştır. Allah her şeye şahittir, kulunu her şeye şahit kılandır. Allah, kulunu kendine şahit kılar. Allah ayet-i kerimede; Şehidallâhu ennehû lâ ilâhe illâ hu:348 “Allah, kendisinden başka ilah olmadığına şehadet eder” buyurur. Bununla beraber Allah bu şehadeti kuluna yaptırır; yani Allah ona cemalini müşahede ettirir. Kul da kendisinde varlıktan, benlikten eser olmadığı için konuşurken Allah adına konuşur ve; “Allah kendisinden başka ilah olmayandır, Allah kendi kendine şahit olandır” der. Allah bundan sonra; “el melikul kuddûsus selâmul mu’minul muheyminul azîzul cebbârul mütekebbir, subhânallâhi ammâ yuşrikûn. Huvallâhul hâlikul bâriul musavvir”349 şeklinde isimlerini bir bir sayar.
Elbette ki Allah her şeyi adım adım, yavaş yavaş yaptırır. Allah ayet-i kerimede; “Allah hiç kimseye çekemeyeceği, kaldıramayacağı yükü yüklemez”350 buyurur. Hakikat de böyledir.
Kul, Allah’ı her şeyden çok sevdiğinde, “iyyâke na’budu ve iyyâke nestaîn” dediğinde mü’min olur. Bundan önce mü’min değildir, iman etmemiştir; ama müslümandır, İslam’ı kabul etmiştir. Kul, Müslüman olduğunda aşka yolculuk yapar, o aşkı kazanmak için çaba ve gayret sarf eder, Allah’ın kendisine nimet verdiği kullarla beraber sırat-el mustakimde yolculuk yapar; yani böyle bir kul levvame ya da mülhime makamındadır.
Kul bir adım atıp, iyyâke na’budu ve iyyâke nestaîn: “(Yalnız seni seviyor) Yalnız sana âbd oluyoruz, (senin aşığınız) yalnız seni istiyoruz” dediğinde artık veli olur. Allah ayet-i kerimede; “Allah mü’minlerin velisidir”351 ve “Allah muttakilerin; Allah’a karşı sorumluluğunu yerine getirenlerin velisidir”352 buyurur. Kul “iyyâke na’budu ve iyyâke nestaîn” ayetindeyken genel manadaki velidir, dolayısıyla mü’mindir, cennetliktir; ama bir adım öteye attığında bu sefer özel manadaki veli olur. Allah özel olarak; “benim velilerime hiçbir korku yoktur, onlar mahzun da olmazlar”353 buyurur. Bu ne demektir? -O, ahirette de, dünyada da böyledir. Dünyadayken böyle bir hali olmayan biri özel manada veli olmaz; çünkü Allah veliler için; “onlara hiçbir korku yoktur, onlar mahzun da olmazlar” buyurmuştur.
Bu durumda bu ayeti nasıl anlamamız gerekir?
Veli bir kul hiçbir şey karşısında mahzun olmaz. Neden? -Çünkü rabbini bilir, tanır, sever ve rabbinin de onu sevdiğini, ona rahmetiyle, sevgisiyle muamele ettiğini bilir. Böyle biri hiç korkar mı, hiç endişe eder mi? -Etmez. Geçmişten dolayı da mahzun olmaz; çünkü Allah’ın onun geçmişini sildiğini bilir ve oraya dönüp bakmaz. Allah nasıl ki sahabenin geçmişini sildiyse onun da geçmişini sildiğini bilir. Bu yüzden geçmişten dolayı mahzun olmaz, gelecekten dolayı, Allah’ın kendisine yaptığı muameleden dolayı da ne korkar, ne de endişe duyar; çünkü Allah’ın ona rahmetle, hayırla muamele edeceğini bilir. Bu nedenle hiçbir şeyden korkup endişe etmez.
Tedbir almak başka bir şeydir. Her konuda tedbir alacağız; çünkü bu, Allah’ın emridir.
Kul o bir adımı atıp, özel manadaki veli olunca işte onun böyle bir hali olur. Artık o kendinden, nefsinden, benliğinden, nefsinin kibrinden, şirkinden, nifakından kurtulmuştur. Her anda sadece “Allah” der. Bir an bile rabbini unutmaz ve her anda rabbinin kendisi ile beraber olduğunu, kendisine şah damarından daha yakın olduğunu bilir; çünkü onda “ne yana dönersen dön, rabbinin vechi ordadır”354 ayeti tecelli etmiştir ve o, “Allah insanları çepeçevre kuşatmış, ihata etmiştir”355 ayetini müşahede halindedir. Bu yüzden nereye bakarsa baksın Allah’ın tecellisini görür.
Her zaman için kardeşlerimize; “gönlünüzü açın beni dinleyin” diyorum. Bunu farklı farklı şekillerde izah ettim, anlatmaya çalıştım.
Neden gönlünüzü açıp beni dinleyin diyorum?
Çünkü gönlünüz benimle beraber olmazsa gideceğim yere sizi götüremem; ama gönlünüz benimle beraber olursa gideceğim yere benimle gelmiş olur, gelmeyi kabul etmiş olursunuz.
Peki, bu gönül beraberliğini nasıl kuracağız?
Elbette ki bunun tek bir çaresi vardır. Bu sadece sevmekle mümkündür. Rabıta da zaten bunun içindir. Ne kadar severseniz gönlünüz benimle o kadar beraber olur, o kadar bir olur. İşin sırrı da buradadır.
Bununla beraber şimdi gönlümüzü beraber edeceğiz. Bunu nasıl yapacağız? -Konuşurken hem kendi adıma hem de sizin adınıza konuşacağım. Siz gönlünüzü bizimle beraber edeceksiniz. Neden? -Çünkü bunu cemaat halinde yapmamız lazım. -Hani; “iyyâke na’budu ve iyyâke nestaîn” dedik ya, Allah bize “böyle söyle” dedi ya, ben de öyle söyleyeceğim, siz de gönlünüzü benimle beraber edeceksiniz. Ben her neyi söylersem siz de onu söyleyin, korkmayın, hiç kimseye bir şey olmaz. Bence söylemeden önce biraz hazırlık yapalım.
Aşk şarabını anlatmıştım; sanki bu şaraptan biraz içmeden burayı geçmek zor gibi görünüyor. Aşkın şarabını hepiniz mutlaka ayetlerden biliyorsunuz, Allah öyle buyurmuştu. Önce ondan biraz ikram edelim.
Her şeyi rabbimizden öğrenmemiz gerekir. Allah Mutaffifin Suresi’nde 18. Ayet’ten 28. Ayet’e kadar buyurur; “iyilerin kitabı illiyyundadır; cehennemliklerin kitabı da siccîndedir (en aşağıdadır).”356 Sonra Allah; “illiyyun nedir biliyor musun” diye sorar. Allah ne zaman ayette böyle sorsa; “sen bilmiyorsun, dur ben sana açıklayayım, kulum dur, ben sana izah edeyim” demiş olur. Ve mâ edrâke mâ illiyyûn:357 “İlliyyun nedir biliyor musun?” Kitâbun merkûm:358 “(İlliyyun, o kitaptır ki) Rakamlandırılmış bir kitaptır.” Bu, iyilerin kitabıdır, onların kitapları ordadır. İyiler derken Allah’ın iyi olarak anlattıklarını anlamamız gerekir. Onlar da; “iyyâke na’budu ve iyyâke nestaîn” demiş olanlardır. Herkesin kitabı rakamlanmış, bellidir, ayrı ayrıdır. Yeşheduhul mukarrabûn:359 “O kitapları mukarrebun görür.” Mukarrebun, bu iyilerin kitabına şahittir, bir tek Mukarrebunlar; yani Allaha yakın olanlar, iyilerin kitabını görür.
Mukarrebunun bu kitabı neden görmesi gerekir?
Çünkü o iyi olanları Allah’a, mukarrebun taşır. Bununla beraber mukarrebun oradaki kitabı gördüğü gibi, her bir kulun üzerindeki kitabı da görür, görmesi gerekir. Allah, ona bu müsaadeyi kullarının iyi olması için yapar. O iyi olanları, vuslat yolcularını “gayril magdûbi aleyhim ve lâd dâllîn” ayetinden “iyyâke na’budu ve iyyâke nestaîn” ayetine kadar mukarrebun taşımıştır ve bundan sonra yine o taşıyacaktır. Bu yüzden müsaade et o kitabı görsün; görsün ki ne yapması gerektiğini, ona nasıl bir muamelede bulunması gerektiğini bilsin.
Biri vuslat yolculuğunda ne yapması, nasıl yapılması gerektiğini bilmiyorsa kördür, dolayısıyla kör biri sana nasıl yardım edebilir. “Mukarrebun kitabı görür” dedi Allah. Onlar görür.
Evet, ayet devam eder; “sonra onlar karşılıklı oturup birbirlerine nazar ederler.”360 Peki, neden birbirlerine böyle nazar ederler? Bu nazarın hikmeti nedir?
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz; “cennete giremezsiniz iman etmedikçe, iman etmiş olmazsınız birbirinizi sevmedikçe”361 buyurur. İşte bu aşkı, muhabbeti almak için birbirlerine nazar ederler. Ayetin devamı var; “sonra onlara bir şaraptan içirir; aşktan bir şaraptan içirir, bunun karışımında tesnim vardır.”362 Bunu zahiri olarak anlamaya çalışırsak; bir bardak suya biraz tesnim karıştırarak onlara ikram edip onu içirir, şeklinde anlamak gerekir.
Böyleleri birbirlerine nazar ederken muhabbetle nazar ederler; çünkü birbirlerini seviyorlar. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz; “birbirinizi sevmeyince iman olmaz, sevmeyene cennet yok” buyurdu. Sevmeyince gönül cennete dönmez.
Mesela; siz o muhabbetle birbirinize nazar ediyorsunuz, birbirinizi seviyorsunuz, ben sizi seviyorum siz de bizi seviyorsunuz. Daha önce aramızda böyle bir sevgi var mıydı? -Yoktu. Peki, bu sevgiyi kim verdi? -Tabi ki Allah verdi; ama bu bir yolculuğun sonucudur.
“Onlara bu aşktan şarabı verir, içinde tesnim vardır, ona tesnim karıştırılmıştır” dedi Allah. Bu şaraptan içen ilk önce içtiğini fark etmez; ama sonra ona bir misk kokusu gelir.363 Size de misk kokusu geliyor mu? -Geliyor tabi! Bir de o tesnimi mukarrebun içer364 dedi Allah. Tesnim, mukarrebunun içeceğidir. Mukarrebun, tesnimi kendi gönlünden o şaraba karıştırıp verir. Karıştırıp verince de ondan misk kokusu gelir. Bu koku manevi bir kokudur. Allah nasıl da anlatmış ama!
Bu yüzden; “Allah hiçbir şeyi eksik bırakmamış, her şeyi en ince ayrıntısına kadar anlatmıştır” diyoruz. Sorunumuz; Allah’ın bize indirdiği kitabı muallimiyle beraber okumayışımız, tefekkür etmeyişimizdir. Kur’an’ı kendi kendimize “okuruz” deyip, Allah’a karşı kibirlenmişiz. Oysaki her kitabın bir muallimi vardır; ama biz onu mualliminden dinlemedik. Herkes kendisi okuyup anlayabilseydi Allah onu bir dağa indirip sonra da insanlara; “haydi, kitabımı okuyun” derdi, dolayısıyla peygambere de ihtiyaç olmazdı.
Kur’an’ın muallimi; onu yaşayıp üzerinde gösteren, canlı Kur’an olan Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’dir. Sonra Kıyamete kadar da onun varisleri olan Mürşid-i kâmiller, Kur’an’ın muallimidir ve insanları Kur’an’ı okumaya, öğrenmeye, anlamaya, yaşamaya, canlı Kur’an olmaya davet ederler.
Evet, hep beraber; İhdinâs sırâtel mustakîm: “Ya rabbi! Bizi sırat-el mustakime hidayet et.” Sırâtallezîne en’amte aleyhim: “Kendisine nimet verdiğin kulların yoluna (ilet)” dedik. Hep beraber o yoldayız inşallah.
Nimet; aşktır. Bu âlemde insanın kazanabileceği başka bir şey yoktur. İnsan, aşk için çaba ve gayret sarf ederek aşkı kazanır, o aşkla rabbine koşar, yürür, uçar, kulluğunu yapar, gözyaşı döker. Sonra aşk onun gönlünden her zerresine tecelli eder ve o, aşk olur, rabbinin tecellisine, Allah’ın huzura hazır hale gelir. Birinde benlikten, varlıktan bir eser varsa huzura layık olmaz, dolayısıyla huzura da alınmaz.
Mürşid-i kâmilin işi; kulu Allah’ın huzuruna hazır hale getirmektir. Allah ona “kullarımı getir” derken; “kulumu böyle alıp getirme, onu hazırla getir. Nasıl hazırlanması gerektiğini biliyorsun. İster yedir, ister aşk şarabından içir, ister süründür; ama temizle getir” der.
Hepimiz, hâşâ Allah’ın hiçbir şeyimize ihtiyacı olmadığını biliyoruz! Allah’ın bizden istediği tek şey; sevgisine, aşkına karşılık verip; “ya rabbi, seni seviyorum” dememizdir; ama bunu söylerken de doğru söylemek gerekir. Allah’a “seni seviyorum” derken mecazi olan, olmaması gereken, aşırı olan sevgilerimizden kurtulmamız gerekir; çünkü mecazi olan sevgilerimizin her biri rabbimizle aramızda perdedir. Bu perdeleri açmak için de biraz önce söylediğim gibi; gönlünüzü benimle beraber etmeniz gerekir; yani ben neyi söylersem siz de onu olduğu gibi söyleyeceksiniz. Söyledim; korkmayın bir şey olmaz. Allah’ın bir şeye ihtiyacı yok, sizden bir şey almayacak. Sadece yapmanız gereken şey onu gönlünüzden çıkarmaktır; yani duama âmin demektir.
Âmin ne demektir?
Mesela; Fatiha’yı okuduktan sonra “âmin” diyoruz ya da Fatiha’yı işitenlerin “âmin” demesi gerekir. Âmin demek; “ben de aynısını istiyorum, ben de aynısını ikrar ediyorum ya rabbi” demektir. Bütün dinlerde bu böyledir. Biliyorsunuz Hristiyanlarda “âmen” demek “âmin” demektir. Kullukta hiçbir fark yoktur. Hz. Âdem (a.s)’dan Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e ondan da kıyamete kadar kulluk aynıdır; çünkü Allah, kulunu kendine davet eder.
Biliyorsunuz genel olarak umreye geldiniz, gördünüz. Orada işin bir provasını yaptırdık. Hamdolsun bir adım atıp; “iyyâke na’budu ve iyyâke nestaîn” diyecek seviyeye geldiniz.
Umrede duayı yaparken ne dedik?
“Seni istiyorum ya rabbi! Rızanı, sevgini, dostluğunu istiyorum. Duamı kabul et, bunun karşılığında canımı vermeye hazırım, veriyorum ya rabbi” dedik. Böyle söylemek kolay bir şey değil, büyük bir şeydir. Söyledim; Allah bize o anda “kulum, duanı kabul ettim, haydi gel” diyebilirdi; ama demedi. Yeminle söylüyorum; o anda ne olacağını bilmiyordum. Üçer, beşer cenazeleri yan yana koyup cenaze namazı kıldırabilirdik. Bana düşen; gerekeni yaptırmaktı. Bu duayı sen yapıyorsun. Allah şakaya gelmez, söyledin mi yapar. Bu dua bir de sadece dil ile değil gönül ile yapılan bir duaydı. Hamdolsun sağ salim geri geldik, bu durumda Allah duamızı kabul etmiştir inşallah.
Şimdi bulunduğumuz yerden bir adım daha ileri atacağız. Başınızı önünüze eğip, bizim duamıza iştirak ederek “âmin” diyeceksiniz. Bütün gönlünüzle kabul edip hep beraber nefsinizden, nefsinizin hallerinden geçeceksiniz inşallah. Bir sefer nefsinizin hallerinden geçtiniz mi artık yol kolay olur, rahat olur inşallah. Bunun karşılığında Allah’tan istediğimiz şey; özel manadaki velayettir.
Evet, duama hep birlikte “âmin” demeniz gerekir;
“Bizim istediğimiz sensin ya rabbi! Biz seni istiyoruz ya rabbi! Senin muradın bizim üzerimizde gerçekleşsin istiyoruz ya rabbi! Sevdiğin kullarından olmak istiyoruz ya rabbi! Seni seven kullarından olmak istiyoruz ya rabbi! Bunun için her şeyimizi sana kurban etmek, feda etmek istiyoruz ya rabbi! Senden başka her şeyden vazgeçmek istiyoruz ya rabbi! Vazgeçiyoruz ya rabbi, nefsimizden vazgeçiyoruz ya rabbi! Nefsimizin şirkinden vazgeçiyoruz ya rabbi! Her neyin sevgisini senin önüne koyduysak, aramıza perde olarak koyduysak ondan vazgeçiyoruz ya rabbi! Vazgeçtim ya rabbi! Vazgeçtim ya rabbi! Vazgeçtim ya rabbi!
Dünyaya ait hiçbir şeyi tercih etmiyorum ya rabbi! Ben ahireti tercih ettim ya rabbi! Ben seni tercih ettim ya rabbi! Benim tercihim sensin ya rabbi! Hiçbir şeyin bana ait olmadığını anladım, idrak ettim ya rabbi! El Esmau’l Husna seninmiş, sana aitmiş ya rabbi! Hepsini sana teslim ettim ya rabbi! Bana ait hiçbir şey yok ya rabbi! Bende her ne güzellik varsa o sana aittir, o senindir ya rabbi! Onu sana teslim ediyorum, sana teslim ettim ya rabbi! Aramıza giren her sevgiden, senin için olmayan, sana gelmeyen bütün sevgilerimden vazgeçtim ya rabbi! Bu sevgi eşime olan sevgi olsa da, çocuklarıma olan sevgi olsa da, anneme, babama olan sevgi olsa da, akrabama olan sevgi olsa da, kime ait sevgi olursa olsun, hepsinden vazgeçtim ya rabbi! Hepsinden vazgeçtim ya rabbi! Bir tek senden vazgeçmedim ya rabbi! Bir tek senden vazgeçmiyorum ya rabbi! Seni sevmekten vazgeçmiyorum ya rabbi! Senin için sevmekten vazgeçmiyorum ya rabbi!
Bütün sevgilerim senin için olsun ya rabbi! Bütün sevgilerim sana gelsin ya rabbi! Ben seni seviyorum ya rabbi! Ben seni istiyorum ya rabbi! Vazgeçemeyeceğim bir tek sensin ya rabbi! Senden başka her şeyden vazgeçtim, vazgeçiyorum ya rabbi! Nefsimin her isteğinden vazgeçtim ya rabbi! Her şirkinden vazgeçtim ya rabbi! Her küfründen vazgeçtim ya rabbi! Hiçbir şekilde kibirlenmeyeceğime söz veriyorum ya rabbi! Kibirlenmekten vazgeçtim ya rabbi! İkiyüzlülük yapmaktan sana sığınırım ya rabbi! İkiyüzlülükten vazgeçtim ya rabbi! Nasılsam öyle görüneyim ya rabbi! Üzerimde bir tek senin sevgin görünsün, bir tek senin sevgin olsun ya rabbi! Aramızda perde olmasın ya rabbi! Aramızda her ne perde varsa onu yak ya rabbi! Onu al ya rabbi! Onu temizle ya rabbi!
Sen rahmansın, sen rahimsin ya rabbi! Rahman ve rahim olan sensin ya rabbi! Kerim olan sensin ya rabbi! Vehhab olan sensin ya rabbi! Vedud olan sensin ya rabbi! İlah olan sensin ya rabbi! Malik olan sensin ya rabbi! Melik olan sensin ya rabbi! Bütün isimler sana aittir ya rabbi! İsimlerini sana teslim ediyoruz ya rabbi! Bize ait bir şey yoktur, bütün güzellikler sana aittir ya rabbi! Bütün kötülükler kendi nefsimizdendir, şirkimiz kendi nefsimizdendir, küfrümüz kendi nefsimizdendir, nifakımız kendi nefsimizdendir ya rabbi! Hepsinden vazgeçtik ya rabbi! Küfrümüzden vazgeçtik, şirkimizden vazgeçtik, nifakımızdan vazgeçtik ya rabbi! Vazgeçemeyeceğimiz bir tek sensin ya rabbi! Her şeyden vazgeçeriz; ama senden vazgeçmeyiz. Bunun karşılığında her ne olursa olsun onu kabul ediyoruz ya rabbi! Onu kabul ediyoruz ya rabbi! Onu kabul ediyoruz ya rabbi! Bunu bizden kabul et ya rabbi! Bizi bizden kabul et ya rabbi! Bizi bizden kabul et ya rabbi! Bizi bizden kabul et ya rabbi!
Bizi bu perdeden içeri al ya rabbi! Bu alış; geriye dönüşü olmayan bir içeri alış olsun, bir daha geri dönmeyelim ya rabbi! Hep seninle olalım ya rabbi! Hep aşkınla olalım ya rabbi! Muhabbetinle olalım ya rabbi! Rahmetinle olalım ya rabbi! Hep nazarında olalım ya rabbi! Rahmet nazarında olalım ya rabbi! Aşk nazarında olalım ya rabbi! Bizi içeri al ya rabbi, bizi içeri al ya rabbi! Her şeyi bıraktık ya rabbi! Nefsimizi bıraktık ya rabbi! Her şeyden vazgeçtik ya rabbi! Dünyadan da vazgeçtik, dünyanın içindekilerinden de vazgeçtik, “benimdir” dediğimiz her şeyden vazgeçtik ya rabbi! Her şey senindir ya rabbi! Biz de sana aidiz ya rabbi! Bizi içeri al ya rabbi! Bizi içeri kabul et ya rabbi! Bizi içeri kabul et ya rabbi! “(Rableri) Onlara pak bir şarap içirir”365 buyurdun, o pak şaraptan bize ikram et ya rabbi! O pak şaraptan ikram et ya rabbi! O pak şaraptan ikram et ya rabbi! Aşkınla sarhoş olalım ya rabbi! Muhabbetinle sarhoş olalım ya rabbi! Aşk olalım ya rabbi! Aşk olalım ya rabbi! Aşk olalım ya rabbi!
Gerçek manada “elhamdu lillâhi rabbil âlemin” diyen kullarından olalım. Her halükârda “elhamdulillah” diyelim. Her hal, her durum, her imtihan karşısında “elhamdu lillâhi rabbil âlemin” diyelim, “elhamdulillâhi rabbi” diyelim, “elhamdulillah rabbim” diyelim, “elhamdulillah rabbim” diyelim, “elhamdulillah rabbim” diyelim. Elhamdu lillâhi rabbil âlemin.”
Bütün âlemlerden Allah’a hamdolsun. Bütün varlıktan Allah’a hamdolsun. Allah’a hamd eden bütün varlığın hamdıyla Allah’a hamdolsun. Allah’ın, hamdını kabul ettiği bütün kulların hamdıyla Allah’a hamdolsun. Bütün peygamberlerin hamdıyla Allah’a hamdolsun. Peygamberlerle beraber olan herkesin hamdıyla Allah’a hamdolsun. Bütün âlemlerden Allah’a hamdolsun. Bütün varlıktan Allah’a hamdolsun. Bütün isimleriyle Allah’a hamdolsun. Allah’ın bütün isimlerine hamdolsun. İsimleriyle ona hamdolsun. Onun isimlerine hamdolsun, aşkına hamdolsun, sevgisine hamdolsun, muhabbetine hamdolsun, rahmetine hamdolsun, ikramına hamdolsun, güzelliğine hamdolsun, varlığına hamdolsun, rabliğine hamdolsun, ikramına hamdolsun, hidayetine hamdolsun. Elhamdu lillâhi rabbil âlemin.
Allah hepinizden razı olsun.
