close

VUSLAT YOLCULUĞU 12

EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM

BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

Elhamdulillahi rabbil âlemin esselatu vesselamu aleyke ya seyyidel evveline vel ahirin ve ila cemiil enbiyayi vel murselin ve ila cemiil evliyayi vel hamdulillahi rabbil âlemin.

Aşkı, âşıklığı, aşka yolculuğu, vuslat yolculuğunu anlatıyorduk. “Aşktan öteye yol yok” diyorduk. Bununla beraber aşk ile yolculuktan başka da yol, yolculuk yoktur. Âşıklığı, âşıklığa yolculuğu ve aşka yolculuğu bir de Allah’ın peygamberlerinden, kullarından öğrenmeye, anlamaya çalışmıştık. Bir de “aşkı sahibinden; yani Allah’tan öğrenmek gerekir” demiştik.

İnsan, Allah’ın yeryüzündeki halifesidir, dolayısıyla rabbini temsil eder. İnsanın bir halife olarak Allah’tan öğrendiğini alıp üzerinde göstermesi gerekir. Yoksa onun üzerindeki halifelik ve Allah’ın onun üzerindeki muradı hiçbir zaman gerçekleşmez.

Allah kendini, zatını, sıfatlarını sever. Aynı şekilde kulu üzerinde sıfatlarının, isimlerinin tecellisini sever. Bütün isimlerin tecelli ettiği, Allah’ın zat ismi olan “Allah” ismi; aşktan, sevmekten ibarettir ve bütün bu isimler, vasıflar, sıfatlar, fiiller, işler bu aşktan tecelli eder. Bunu böyle anlamazsak rabbimizi anlamamış, tanımamış oluruz. Rabbimizi anlamayınca, tanımayınca da onu sevmemiz mümkün olmaz. Rabbimizi ancak onun kendini tanıttığı gibi tanırsak onu sever, ona âşık olur ve bizi nasıl sevdiğini anlar, ona teslim oluruz.

Allah ayet-i kerimede; “rabbi ona (İbrahim’e) ‘teslim ol’ dedi. (İbrahim de) ‘âlemlerin rabbine teslim oldum’ dedi”260 buyurur. Hz. İbrahim (a.s.); “ben âlemlerin rabbine teslim oldum” dediğinde artık rabbini kendi üzerinden tanımış ve teslim olmuştur. Peki, daha önce Allah’a teslim olmamış mıydı? -Elbette ki teslim olmuştu; ama teslimiyeti kemale ermemişti. Bununla beraber ateşe de atılmış, Allah’ın onu imtihana tabi tuttuğu her kelimenin gereğini yapmış, imtihanı kazanmış ve yerine de getirmişti. Öyleyse bu teslimiyet başka bir teslimiyettir, bu teslimiyet bambaşka bir teslimiyettir ki kul oraya varmayana kadar bu teslimiyetin ne olduğunu bilmez, anlamaz.

Mesela çevremizdeki insanlara; “sen Müslüman mısın” diye sorsak herkes; “ben Müslümanım, Allah’a teslim olmuşum” diye cevap verir. Oysaki Allah’ın Hz. İbrahim (a.s.)’dan istediği teslimiyet başka bir teslimiyettir. Bu teslimiyet; aşka, maşuka teslimiyettir, bu teslimiyet aşk olma teslimiyetidir.

Allah’ın, bütün peygamberler üzerinde bir muradı vardır. İnsanlık tarihi peygamberlerle başlar; yani insanlık tarihi Hz. Âdem (a.s.) ile başlar, peşinden Hz. Şit ve Hz. İdris (a.s.) ile devam eder. Peygamberler böyle peş peşe geldiğine göre insanların da kendi geçmişini, tarihini anlamaya çalışırken mutlaka peygamberlerle beraber anlaması lazım ki hakkı, gerçeği anlamış olsun. Yoksa okullarda; “işte falancalar, filancalar, falan devlet, falan imparatorluk” diye anlatılan tarih doğru bir tarih değildir. Bu; tarih değildir, insanlığın tarihi değildir. Böyle tarih kitaplarını yazanlar imansız bir bakışla bakıp kitaplarını öyle yazmıştır. Bu nedenle asıl tarihi, Allah’tan ve peygamberlerden öğrenmek gerekir; çünkü bu, insanlık tarihidir.

Allah, tarihi kendi kitabında anlatır. Daha doğrusu bir tarih değil, insana, insanlığa Kıyamete kadar örnek olsun diye peygamberlerini, peygamberlerle beraber kazananları, bununla beraber onların karşısında yer alarak helak olup cehenneme gidenleri anlatır. İşte tarih budur. Öteki tarih ise sahte ve yalancı tarihtir. Sadece tarih değil her şey böyledir. Bir bilgi, bir ilim, bir geçmiş, Allah’tan bağımsız anlatılınca anlaşılmamış, hatta yanlış anlaşılmış olur.

Peygamberler, insanları; “Allah‘a hiçbir şeyi şirk koşmayın ve sadece Allah’a âbd olun”261 diye Allah’a davet etmiştir. Allah ayet-i kerimede; “biz resullerimizi peş peşe ardı kesilmeksizin gönderdik”262 buyurur. Çünkü Allah, resullerini peş peşe göndermezse insan gaflete düşer. Yaratan yarattığını bilmez mi! Allah, resullerini peş peşe gönderip dinini sürekli tazeler. Hatta bazen iki veya üç tane resulü bir anda sadece bir beldeye gönderir. Neredeyse her beldeye, hatta bir köye bile bir resul göndermiştir. Nebi değil, resul göndermiştir.

Mesela; Allah, Yâsîn Suresi’nde bir yere iki resul gönderdiğini beyan eder. Allah’ın, bu resulleri gönderdiği yer de Antakya’dır. Oradakiler bu iki resulü kabul etmeyince; Fe azzeznâ bi sâlisin: “Bir üçüncüsüyle onları destekledik” buyurur Allah. Sonra o resuller gönderildikleri kavme; Fe kâlû innâ ileykum murselûn:263 “Biz size (Allah’ın) gönderdiği resulleriyiz, dediler.” Allah üç tane resulü peş peşe göndermiştir. Önce iki tane resulü birden göndermiş, sonra onların peşinden bir tane daha göndermiştir; çünkü Allah, kullarını başıboş bırakmaz. İnsanların sonuna kadar kazanma imkânları olsun ve Kıyamet günü; “bilmiyordum ya rabbi” deyip herhangi bir mazeretleri olmasın diye Allah, kul olmaları, âbd olmaları için dünyaya gönderdiği insanlara mutlaka bir şekilde vahyini, hakikatini ulaştırır.

Biri görmek ve anlamak istemedi mi, bununla beraber aramadı mı, kendini, rabbini, varlığını anlamaya çalışmadı mı, bulamaz; çünkü aramamış, onu ilgilendirmemiş ve dünya hayatını tercih etmiştir. Biri; “böyle yiyip içip kazanacağız, hayat bu hayattan ibarettir, ahireti kabul etmiyorum” derse zaten ne arar ne de bulur.

Allah’ın bütün nebileri, resulleri; insanlık için bir rahmet olsun, bir hidayet olsun diye şimdiki tabirle Allah’ın projesidir. Allah, proje çizip nebilerine, resullerine; “şunu şöyle yapacaksın, şöyle davet etmen, şöyle anlatman, şuraya şöyle ulaşman gerekir” demiştir. Bu projeyi Allah’ın nebileri ve resulleri uygulamıştır. Aynı şekilde Kıyamete kadar da peygamber varisleri olan Mürşid-i kâmiller, Allah’ın bu projesini uygulamaya devam eder, daha doğrusu hiç kimse hidayetin dışında kalmasın, hidayet her kula ulaşsın diye Allah, Mürşid-i kâmillerle işi yapmaya devam eder. Bu, Allah’ın âdetidir. Bütün mesele onlarla beraber olup, Allah’ın projesinde yer almaktır.

Allah nasıl ki nebilerini, resullerini gönderdiğinde onlarla beraber olanlar nebilerin, resullerin yanında yerini aldıysa aynı şekilde onların karşı tarafında yerini alanlar da olmuştur. Bu, Kıyamete kadar böyledir. Kardeşlerimiz biraz ferasetle bakar, anlamaya çalışırsa Allah’ın bir projesini ortaya koyduğumuzu ve bu projenin nasıl yürüdüğünü kesinlikle net olarak anlar ve görür. Yalnız, bu proje bugünün projesi değildir; bu proje Allah’ın projesidir, dolayısıyla onu uygulayan, uygulattıran da Allah’tır. Bu yüzden kardeşlerimizi bu projede yer almaya davet ediyoruz.

Söyledim; bu proje sadece bugünlük bir şey değildir. Bu projeyle on sene, yirmi sene, yüz sene, beş yüz sene hatta bin sene sonrasının hesabını yapıp öyle hareket ediyoruz. Hatta mümkünse bu proje Kıyamete kadar gitsin, uygulansın istiyoruz. Herkesin bunu böyle bilmesi gerekir. Elbette ki projenin uygulanması için bir çalışmanın olması gerekir, kardeşlerimizi de bu çalışmaya davet ediyoruz. Bu proje dâhilinde Yedi cilt “El Esmau’l Husna” yedi cilt El Ef’âlu’l Husna yedi cilt Soru ve Sorunlara Allah’a ve Resulüne Göre Cevaplar Ayrıca birer cilt halinde İman İslam İhsan, Aşk Âşık Maşuk, Vuslat Yolculuğu, Gönül Sohbetleri, Kur’an’ın Özü, Kapısı Fatiha’nın Tefsiri ve yirmi cilt ya da üzeri olarak da Tefsir’ul Kur’an Hikmet’ul Beyan kitabı çıkacak ve devamındaki kitaplarla toplam yetmiş cilt kitap hazırlayacağız inşallah!

Hep beraber bu kitapların insanlığa yön vereceğine şahit olacağız inşallah. Galiba bu, çok iddialı bir cümle oldu; ama bu iddiam kendimden değildir. Allah’ın izniyle yüz sene sonra gelenler okudukları, anladıkları, dinledikleriyle rabbine dönüp, vuslat edecek, rabbine yakın olacak. Sadece burada değil dünyanın her yerinde bunun temeli atılacak. Bununla beraber bu kitaplarda; karşısında hiç kimsenin duramayacağı Allah’ın vahyi, vahyindeki hikmeti, Allah’ın daveti vardır. Tek kelimeyle; “lâ ilâhe illallah” vardır, Allah’a âbd olmak, âşık olmak vardır.

Bu yüzden bu kitaplar karşısında herhangi birinin; “ben buna karşı bir şey söylerim” deme gücü yoktur; çünkü söyleyen kendini rezil eder. Şeytan da bir şey söyleyemez, buna onun da gücü yetmez. Tabi o da çalışmasını buna göre yapıyor.

Peki, bunu niye anlatıyorum?

Kardeşlerimizi Allah’ın verdiği bu imkânı, bahşettiği bu nimeti, bu şerefi almaya davet ediyorum. Allah’ın şimdiye kadar işini nasıl yürüttüğünü hep beraber gördünüz, görüyorsunuz, görmeye de devam edeceksiniz. Siz yapsanız da yapmasanız da, gelseniz de gelmeseniz de Allah işini yapar; çünkü Allah, kullarını davet eder, dolayısıyla işi de o yapar. Kim, Allah’ın projesinde yer almak isterse Allah ona; “buyur kulum” der. Biri bu konuda bahane üretirse artık tercih de ona aittir, o bilir; yani kimse “bu konuda bilgimiz yoktu, bilmiyorduk, anlamadık” demesin. Bununla beraber şimdiye kadar yaptıklarımızın, yapacaklarımızın teminatı olduğunu da anlamanız gerekir.

Allah için imkânsız diye bir şey yoktur. Söyledim; sadece bulunduğumuz yere göre konuşmuyor, hareket etmiyor, sadece şu anda yeryüzünde bulunan insanları hedeflemiyoruz; yüz sene, beş yüz sene, hatta bin sene sonrasını hedefe koymuşuz, öyle yürüyor, işi öyle yapıyoruz. Öyle ki sonra gelenler bizden, yaptıklarımızdan, öğrettiklerimizden, anlattıklarımızdan istifade etsin, bu kitaplar onlara kolaylık olsun, işi onunla yapsınlar. Ayrıca kardeşlerimizle beraber bu projeleri uygularken yüz sene, bin sene sonra gelenler kazandığında biz de onlarla beraber kazanmış olalım. Bu, Allah’ın ikramıdır, rahmetidir. Yoksa biri bize sadece bugüne, yarına göre bakarsa bizi hiç bir zaman ne anlar, ne de tanır!

Evet, “kazanmak için, hidayete vesile olmak, dünyanın her yerine, Allah’ın her kuluna bu hidayeti, sırat-el mustakimi, aşkı, muhabbeti, âşıklığı taşımak, insanlara Allah’a vasıl olunacak yolu göstermek için arkadaşların Allah’ın projesinde yer almaya çalışmaları gerekir” diyoruz. Hep beraber çaba, gayret sarf etmemiz, çalışmamız lazım ki hep beraber kazanalım. Bu hiç zor bir şey değildir. Zaten ne yapılması gerektiğini söylüyoruz. Hiç kimse projelerimize destek vermese, gerekeni yapmasa da herkes bizim onu yine yapacağımızı; yani Allah’ın onu birilerine yaptıracağını, yardım ettireceğini anlamıştır.

Hidayete vesile olmak ve bu projede yer alıp Allah’ın vahyini herkese ulaştırabilmek için insanın önce “ben” demekten kurtulup “Allah” demesi, “ümmetî” diyebilmesi gerekir ki bu fedakârlığı gösterebilsin. Hamdolsun böyle birçok kardeşimiz vardır. Ayrıca projeye dâhil olmayan, kendini dışarıda tutan kardeşlerimiz de içeriye davetlidir.

Kardeşlerimiz bu projeye dâhil olurken, Allah için neyi yapabiliyorlarsa öyle dâhil olurlar; çünkü herkes her şeyi ya da aynı şeyi yapamaz, böyle bir şey de zaten yoktur. Nasıl ki bir bina yapılırken oraya her türlü usta lazımsa, her türlü malzeme lazımsa bu da böyledir, böyle anlaşılması gerekir.

Peki; aşk, âşıklık bu projenin neresindedir?

Zaten bu proje bütünüyle aşkı kazanma işidir. Hidayet, Allah’ın projesidir. Sırat-el mustakim ve kendisine hiçbir şeyi şirk koşmamak Allah’ın emridir. Bu projede yer aldığımızda cemaat halinde çalışırken, Allah bir nimeti ikram edeceği zaman ikramı bölüp parçalamaz, o işte parmağı bulunan herkese bu ikramı ayni ile yapar, Derdimiz; bir de sizin kazanmanızdır, hep beraber kazanmaktır.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz; “cemaatle namaz kılındığında herkes farklı farklı bir namaz kılmıştır; ama Allah herkese bu sevabı farklı farklı ikram etmez. Şöyle yapar; en güzel tekbiri kim getirmişse, kıyamda Allah’ın huzurunda en güzel kim durmuşsa, en güzel rükûyu kim yapmışsa en güzel secdeyi kim yapmışsa Allah onu alıp bunlardan bir namaz çıkarır ve bu namazı bütün cemaate dağıtır” buyurur. Yani kim kıyamda dururken Allah’ın huzurunda durduğunu tatmışsa, kim rükûda Allah’ın huzurunda durup eğilmiş; “senin emrin, hükmün karşısında eğiliyorum ya rabbi” deyip Allah’ın huzurunda eğildiğini bilmişse, aynı şekilde kim secde ederken Allah’ın huzurunda olduğunu tatmış secdesi miraç olmuşsa Allah onların kıyamını, rükûsunu, secdesini alır ve bunlardan bir namaz çıkarır, bu namazı da bütün cemaate dağıtır, buyurmuştur.

Bu, beraber olmanın ve cemaat halinde olmanın ikramıdır, cemaat halinde olmaya ikramdır. Allah ayet-i kerimede; “Muhakkak ki Allah, kullarının (beraber olmalarını, beraber kulluk yapmalarını) Allah rızası için beraber çaba, gayret sarf etmelerini, bununla beraber bir kale gibi saf bağlayıp savaşmalarını sever”264 buyurur. Mesele; Allah için beraber olmaktır; çünkü Allah, kullarının beraberliğini, beraber “Allah” demelerini, “rabbim Allah’tır” deyip çaba, gayret sarf etmelerini sever.

Yoksa “ben ibadetimi yaparım, cennete de giderim” demekle kimse cennete gitmez. Sen böyle yapmakla cennetin kokusunu bile alamazsın! Sen bir kere rabbini hiç dinlemiyorsun! Hem Fatiha’yı okurken İyyâke na’budu ve iyyâke nestaîn, ihdinâs sıratel mustakîm:265 “Yalnız sana âbd oluyoruz ve yalnız seni istiyoruz. Bizi sırat-el mustakim’e hidayet et” deyip “ben” demeyecek “bizi, hepimizi” diyeceksin, sonra da Allah’a; “ben cemaat halinde değil tek başıma sana âbd oluyorum” diyeceksin! Allah senin âbdliğini kabul etmez, seni sırat-el mustakimde kabul etmez; çünkü Allah ayet-i kerimede; “Allah’ın ipine hep beraber sarılın”266 buyurmuştur.

Beraber olmaktan kaçmamızın, tek başımıza olmayı sevmemizin sebebi nedir?

Çünkü nefsimiz ilahlık iddia ediyor. Kendimizi başkalarının yanına koyduğumuzda sanki küçükmüşüz gibi zannediyoruz. Bu; “ben başkayım” deyip başkalarına karşı kibirlendiğimiz içindir. Bu yüzden böyle bir rahmetten kaçmak kendi kendimize yapacağımız bir zulüm olur. Kendi kendimize zulmetmeyelim, Allah’ın rahmeti nerdeyse oraya koşup o rahmete dalalım. Bunun için de elimizden geleni yapmaya çalışalım.

Anlatıyorum; çünkü bir şeyi anlamadan ne iman etmek ne de amel etmek mümkündür. Kardeşlerimiz bunu bilse bile Allah; “hatırlat, hatırlatmak mü’minlere fayda verir”267 buyurduğu için birbirimize bunu her daim hatırlatmamız gerekir.

Evet, daha önce söylemiştim, Allah Bedir ehlinden razı olmuştur. Peki, sahabenin hepsi raziye makamında mıydı? -Hayır, değildi; ama “ya Resulullah! Biz de senin yanındayız” dedikleri için Allah onlardan razı oldu. Başka bir ayet-i kerimede; “o ağacın altında sana biat eden mü’minlerden Allah razı oldu”268 buyrulur. Bin dört yüz kişiden fazla sahabe Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’le beraber yola çıkıp umreye gitmişti. Umreye giderken sorun çıkınca; “seninle beraber ölmeye hazırız ya Resulullah” dediler. Bu yüzden de Allah onlardan bir anda razı oldu. İşte cemaat halinde böyle kazanılır.

Allah bir kısım kulları için; “Allah onlardan razı olmuştur” dediyse o halde onlar için her şey bitmiştir. Allah onların geçmiş ve gelecek günahlarını affeder, yetmez bir de onlardan razı olur. Allah’ın razı olduğu makam neresi ise onların yeri de orasıdır. Sahabeler bunu tek başlarına değil cemaat halinde kazandılar.

Allah’ın âdeti Kıyamete kadar böyledir. Kendi kendine istediğin kadar kahramanlık yap, o razı olma makamını kazanamazsın; çünkü Allah’ın bir muradı, bir emri, bir âdeti vardır ve “bunu böyle yapacaksın” demiştir, bundan başka da bir yol yoktur.

Evet, aşk da böyledir. Bu yüzden aşkı da bir Mürşid-i kâmille beraber olmadan kazanacağımızı zannedersek kendimizi kandırmış, kibirlenmiş, daha doğrusu “ben aşkı kendi kendime kazanırım” demiş oluruz; çünkü Allah bu aşkı, muhabbeti bir Mürşid-i kâmilin gönlünden verir. Allah, Mürşid-i Kâmilin gönlünü bir derya gibi genişletip oraya tecelli etmiş, bu yüzden de kullarını o gönle davet edip; “buyurun, gelin alın” demiştir. Allah’ın âdeti böyledir. Yoksa “ben kendi kendime hayal kurayım, düşüneyim bir muhabbet bulayım” demekle muhabbeti bulamazsın. Sen çölde geziyorsun! Susayacaksın, sonra serap görüp, serabı su zannedeceksin. Serabı görmekle su içemezsin. Çölde susuzluktan, aşksızlıktan ölürsün! Bir de bakarsın ki nefsin sana binmiş ve seni ters tarafa doğru götürüyor…

Her şeyi böyle olduğu gibi söylüyorum. Bizimle beraber olanlar bunu tekrar tekrar tatmıştır. Ne zaman bizden yüz çevirseler kendilerini batağın içinde görmüşlerdir. Onlar böyle ters tarafa giderken nereye gittiklerini, ne haller yaşadıklarını, nefislerinin, şeytanın onlara nasıl bindiğini, orada nasıl bocaladıklarını, oradan çıkmak için nasıl bir çaba, gayret sarf ettiklerini biliyoruz. Onlar da kendilerini biliyorlar. Bilmiyorlarsa da artık bilsinler, geriye dönüp kendilerine baksınlar.

Kendimizi kandırmanın âlemi var mıdır? Resulullah (s.a.v.) Efendimiz; “mü’min bir delikten iki sefer ısırılmaz”269 buyurur. Mü’min bir sefer hata yaptığında nefsinin ve şeytanın kendisini ısırdığını görürse bir daha o yanlışı yapmaz, yapmaması gerekir.

Mesela; “sizin bu anlattıklarınızı biz de kendi kendimize okuyup bir bilgi olarak alsak, bu aşkı kazanmamız mümkün müdür” denilse olur mu? -Olmaz. Kesinlikle mümkün değildir. Bunu ancak ben söylersem aşka dönüşür. Sen söyleyince aşka dönüşmez. Dönüşürse hadi yap bakayım! Ben anlatırken kelimelerin içine gönlümdekini koyuyorum. Sen okuduğunda ise sadece kendi gönlündekilerini oraya karıştırmış olursun. Sende ne varsa yine o vardır; çünkü dışarıdan onu alamazsın.

Söyledim; kim gönül itibariyle bizimle beraber olursa biz de onu gönlümüze alırız; ama gönül itibariyle bizimle beraber olmaz, bizden yüz çevirirse yeminle söylüyorum, burada ona nasıl bakıyorsam ahirette de ona öyle bakarım. Burada onun yüzüne bakmadığım gibi ahirette de onun yüzüne bakmam ve o beni ilgilendirmez.

Neden?

Çünkü ben de onu ilgilendirmiyorum. Ben onu ilgilendirmiyorsam o da beni ilgilendirmez. Bu yüzden öbür tarafta (ahirette) bulunduğum yere de gelemez. O burada beni ciddiye almamış, orda mı alacak ya da ben onu orda ciddiye mi alacağım! O beni burada ciddiye almamışsa ben niye onu orada ciddiye alayım! Onu ciddiye alamam; çünkü onu orada ciddiye almam haksızlıktır, insanın kendi kendine saygısızlığıdır. Seni sevmeyeni sevmek, seni ciddiye almayanı ciddiye almak sevgiye hakarettir. Bununla beraber kendi kendine hakaret, kendi kendine saygısızlıktır. Allah bunu kabul etmez, dolayısıyla Allah’ın yeryüzündeki halifeleri de bunu kabul etmez.

Allah rahmetiyle muamele eder. Allah, kâfire de, müşriğe de, münafığa da rahmet eder, rızkını verir; ama Allah’ın rahmetiyle muamele etmesi; “bu hal üzere kal” demek değildir. Allah dünyada kâfiri, müşriği, münafığı rahmetiyle davet ediyorsa onlara Kıyamette de böyle muamele edeceğini düşünmek küfür olur. Allah, işi anlasınlar, tövbe etsinler, rablerine dönsünler diye rahmetiyle, güzelliğiyle onlara muamele eder. Eğer dönmezlerse ahirette onlara nazar etmez. Bu yüzden Allah ayet-i kerimede; “o gün Allah onların yüzüne bakmayacak ve onlarla konuşmayacak”270 buyurur.

Aynı şey peygamberler ve Mürşid-i kâmiller için de geçerlidir. Biri onlarla beraber olmamış, beraber yürümemişse, “ben senin yanında değilim” deyip kendi kendine mazeret üretmişse, onları, onların sözünü ciddiye almamışsa onlar da Kıyamet günü o kişiyi ciddiye almaz, ona dönüp bakmaz, daha doğrusu bakamaz. Zaten Allah buna müsaade etmez.

Kıyamet günü Allah, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz için; “(o gün) ne oluyor onlara öyle? Sana doğru koşuyorlar. Her birini Naim cennetlerine koyacağımızı mı zannediyorlar”271 buyurur. Ona doğru koşanlar; onun zamanında yaşayıp, sözde zahiri olarak onunla beraber olmuş; ama peygamberini gönlüne almamış, peygamberine saygı göstermemiş, onun önüne geçmiş, sesini onun sesinden fazla yükseltmiş, onun davetine icabet etmemiş, onu yüz üstü bırakmış olanlardır. Bir de ahirette Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e doğru koşarlar. İşte, Allah onlar için; “ne oluyor öyle? Onların her birini Naim cennetine koyacağımızı mı düşünüyorlar, öylemi zannediyorlar; yani beni kandırmaya mı çalışıyorlar” buyurur.

Evet, aşkı aşkın sahibinden öğreniyor, anlamaya çalışıyorduk. Aşkı sahibinden, Allah’tan öğrenirken en son, Allah’ın “Halim” ismine gelmiştik. Allah’ın “Şekur” isminden sonra “Halim” ismi gelir. Şekur; teşekkür eden, şükrana layık olan, kulunun Allah için yaptıklarına teşekkür eden demekti.

Allah’ın Şekur isminden sonra Halim ismi gelir. Allah halimdir; hilmi ile muamele eder. Allah’ın her tecellisi karşısında kulun aldığı bir hal vardır. Allah, bir kuluna hilm ile muamele ettiğinde kulun, rabbine karşı edebe bürünmesi, rabbinden hayâ etmesi gerekir.

Bu nedenle özellikle anlaşılsın diye genel olarak kendi üzerimden söylüyorum; “rabbim bana hilm ile muamele ettiğinde mutlaka hayâ eder, utanır, bununla beraber her tecelli karşısında başımı secdeye koymaktan başka bir yol bulamam, zaten bulamıyorum da. Allah’ın hilmi karşısında bende öyle farklı bir hal olur ki o edepten, manevi açıdan tere boğulmamam mümkün değildir. Allah, kuluna bu muameleyi yaparken mutlaka kuluna bir şeyi öğretir ve; “kulum sen de böyle yap, ben seni yaratan rabbin olarak sana böyle muamele ediyorsam sen de benim yarattığım kullarıma böyle muamele et, onlara karşı halim ol, hilm ile onlara muamele et” der.

Allah’ın Halim ismi bir kulda tecelli edince ne olur?

Kulun insanlar üzerinden rabbini anlaması gerekir. Mesela; biri yanlış yapmışsa Allah’ın Halim isminin üzerinde tecelli ettiği bir kul onun ayıbını o kişinin yüzüne vurmaz ve ona hilm ile muamele eder.

Bunun dışında Halim ismi asıl olarak nasıl tecelli eder?

Halim ismi birinde tecelli ettiğinde kul, yanlış yapan kişi için; “yanlış yaptığını anlamasın, onun yanlışını anladığımı anlamasın, yanlışını bildiğimi bilmesin ki utanmasın” der. Ya da kendisine olan borcunu ödeyemeyen birini görse; “yolumu değiştireyim de beni görmesin. Eğer beni görürse bana olan borcundan dolayı benden utanır” der. Çünkü borçlu onunla karşı kaşıya gelirse ondan utanır, ona karşı mahcup olur. Hilm sahibi olan kul da borcu yüzünden mahcup olan kişinin mahcup oluşundan dolayı mahcup olur. İşte, Allah o sonsuz hilm deryasından kuluna bir damla misali tecelli ederse kul böyle halim olur, hilm sahibi olur. Artık buna göre rabbimizi anlayalım.

Bir de mü’min ve Müslüman olduğu halde; “bu borç benim hakkımdır” diyenler vardır. Bu hayatı, Allah’a iman etmeden yaşayanlar hayvandan daha aşağıdır. Üstelik bir de bizlere; “yaptığımız şey ticarettir, rekabettir, dolayısıyla bu haktır, sen de haklıdan yana ol” diyorlar. Böyle bir hak olmaz. Hakk olan, haklı olan Allah’tır. Allah neyi yaptıysa hak da, haklı olan tavır da odur. Tabi, dinimizi rabbini bilmeyen, iman etmeyen, tanımayan insanlardan öğrenirsek halimiz de böyle olur.

Allah hafiyydir. Hafi; gizli, gizliden ikramda, lütufta bulunan, ikramını gizli yapan demektir. Allah, ikramı öyle bir yapar ki kul bu ikramın farkına bile varmaz; yani Allah, kuluna ikram ederken, kul bu ikramın farkına varsın, şükretsin diye yapmaz, kulunu sevdiği için yapar. Hafi isminin tecellisi budur.

Biz yokken, kendimizden bile haberimiz yokken bizi yaratan odur. Mesela; Allah, kuluna ana karnında Hafi ismi ile hayrı ikram eder, ona lütufta bulunur; ama kulun bundan haberi olmaz, zaten uzun bir zaman da haberi olmayacaktır. Demek ki Allah, kulu şükretsin diye bu ikramı yapmıyormuş. Peki, Allah bu ikramı neden yapar? -Elbette ki sevdiği için yapar. Allah; “ben onun rabbiyim, onun sahibiyim” deyip bu ikramı onu sevdiği için yapar.

Peşinden Allah’ın Hâyr ismi gelir. Allah; “ben hayrım, benim her konuda her işim hayırdır” der. Vallâhu hayrur râzıkîn:272 “Allah rızık verenlerin tek hayırlısıdır.” Allah rızkı veren tek hayrdır. Rızık nerden gelirse gelsin o, Allah’tan gelir. Ente hayrur râhimîn:273 “Sen merhamet edenlerin tek hayrolan merhametlisisin.” Allah; “hayr benim” deyip hayrı kendine mal eder. “Hangi muamele olursa olsun, onun hayrı bendendir; yani sana bir hayr gelmişse vesile her ne olursa olsun, kim olursa olsun o hayır bendendir, ben hayrım” der Allah.

Rabbimize nazar ederken nasıl ki; “o, rahman ve rahimdir” diyorsak bir de “o, hayrdır” deyip Allah’ın bütün isimlerini Hayr ismiyle, Rahman ismiyle, Rahim ismiyle, Kerim ismiyle, Vedud ismiyle beraber anlamamız gerekir. Böyle anlarsak nefsimizin rabbimize itiraz etme gücü biter; ama böyle anlamazsak rabbimizi böyle tanımazsak rabbimiz hakkında su-i zanda bulunuruz. Bu yüzden Allah ayet-i kerimede; “kim, Allah hakkında su-i zanda bulunursa Allah ona gazap eder, onu lanetler, ona cehennemi hazırlar”274 buyurur. Rabbimizi tanımayınca, anlamayınca; “niye bu böyle oldu” deyip, Allah hakkında su-i zanda bulunuruz. Çünkü rabbimiz hakkında “niye” demek su-i zanda bulunmaktır.

İnsanın Allah’ın muamelesi karşısında niye demesinin sebebi nedir?

Kul, rabbini anlamadığından dolayı “niye” der. Kulun, Allah hakkında, dünya hakkında, her olay ve her mesele hakkındaki Allah’ın emrini, hükmünü bilmesi, bununla beraber rabbini anlayıp tanıması, Allah’ın hayr olduğunu, rahmet olduğunu, hak olduğunu anlayıp bilmesi, ona böyle iman etmesi gerekir. Yoksa rabbine karşı su-i zanda bulunur; yani kul “Allah şurada neden böyle yaptı” dediğinde Allah’ın onu neden yaptığını bilmeli, anlamalıdır. Kul; “bilmiyorum, anlamadım” derse bu durumda o anlamadığı yerde Allah hakkında su-i zanda bulunur.

Nasıl ki Allah’ın; “ben sizin rabbiniz değil miyim” hitabına; “kâlû belâ şehidnâ:”275 “Evet, şahidiz ki sen bizim rabbimizsin” dediysek ve “ben sizin rabbiniz değil miyim” hitabı her anda da devam ediyorsa o halde her an, her durumda Allah’a; “evet, şahidiz ki sen bizim rabbimizsin” dememiz gerekir ki şahit olmuş olalım, iman etmiş olalım. Aynı şekilde Allah her bir kuluna her anda böyle isimleriyle tecelli ederek onu muhatap olarak kabul eder ve ona bir şey söyler.

Mesela Allah, kuluna hayrı ikram ettiğinde; “ben hayrım” der. Rahmetiyle muamele ettiğinde; “kulum, ben rahman ve rahimim” der; ama kul bakmayınca bunu göremez. Aynı şekilde kul, günah işlediği zaman pişman olup tövbe ettiğinde; “ben tevvabım, ğafurum, ğaffarım kulum” der. Bu yüzden; kulun, bu hitabı gönül itibariyle tadıp; “rabbim beni affetti, mağfiret etti, duamı kabul etti, bana rahmetiyle muamele etti. Güzel yaptım, rabbim bana teşekkür edip ‘seni seviyorum’ dedi, demesi gerekir” diyoruz. Bu; senin gönlündeki, Allah’a karşı olan muamelene göredir. Bunu anlamadıysak ya da tatmadıysak önümüzde bir örnek olmadığı içindir. Önümüzde bir örneğin olması gerekir ki bunu anlayabilelim, tadabilelim.

Her şeyi konuşacağız, dedim. Konuşalım ki anlayalım, birbirimizi daha doğrusu kulluğu anlayalım. Kendi üzerimden söylüyorum; her zaman ve her anda Allah’ın bana tek bir hitabı vardır, diğer hitapları da bu hitabın içinden, arkasından gelir; ama bu hitaba gark olmuş vaziyettedir. Ben öndeki hitabı tercih ediyorum, öteki hitaplara bakamıyorum bile; çünkü o hitaplar da o tek hitabın içinden gelir ve o hitap her andadır. Daima, her zaman, her anda kendimi rabbimin huzurunda biliyor, tadıyorum ve buna şahidim. Allah’ın bana her anda bir hitabı, benim de ona bir cevabım vardır. Bu hitap tek bir hitaptır; o da “ben seni seviyorum” hitabıdır. Benim verdiğim cevap da; “ben de seni seviyorum” cevabıdır. Bazen böyle o hitabın içinde kayboluyor, sonra “ben seni seviyorum” diyorum. Aldığım cevap da; “ben de seni seviyorum” cevabıdır. Başka bir şey yok!

Anlaşılsın diye biraz daha izah etmek gerekirse; Allah hangi durumda bana nasıl bir muamelede bulunursa bulunsun her bir esmasının yanında bu hitabı vardır. Mesela; rahmetiyle muamele etmişse “ben rahman ve rahimim; çünkü seni seviyorum” hitabı, ikramıyla muamele etmişse “ben kerimim; çünkü ben seni seviyorum” hitabı vardır. Ben bunu böyle kelimeye döktüm; ama bu kelimeye dökülecek bir şey de değildir.

Sıra, Allah’ın Ğaffar ismine geldi. Allah’ın Ğaffar ismi belki en çok muhatap olduğum isimlerden biridir. Allah; “ben ğaffarım; çünkü ben seni seviyorum” der.

Neden Ğaffar ismi için en çok muhatap olduğum isimlerden biridir dedim?

Ğaffar; günahları tekrar tekrar mağfiret eden, tekrar tekrar işlenen günahları, yanlışları, mağfiret eden demektir. Çok günah işliyoruz da ondan en çok muhatap olduğum isimlerden biridir, dedim. Samimi söylüyorum, yanlış yapmadığımız belki bir an bile yoktur. Eksik yapıyor, yanlış yapıyoruz, sonra dönüp; “tövbe” diyor, “estağfirullah” diyoruz. Elbette ki Allah da; “kulum seni seviyorum, seni mağfiret ettim” diyor, hem de bütün şiddetiyle.

Peki, böyle olunca ne olur?

Böyle olunca Allah’ı bir daha seversin. Allah’a karşı sevgin ve aşkın artmaz; Allah’ı bir daha seversin. Sevginin artması başka, Allah’ı bir daha sevmek başka bir şeydir. Bir daha sevmek; Allah seni yeniden yarattı da sanki ilk defa ona; “seni seviyorum” demen ve Allah’ın da sana sanki ilk defa; “seni seviyorum” demesidir. Nasıl ki bu hitabı ilk aldığında her zerren darmadağın oluyorsa bir daha sevmek de böyledir, bir daha yeni bir aşkla dolmak da böyledir. Belki de bu, zamansız ve mekânsız bir âlemden bu hitabı aldığın içindir.

Bunu anlatırken kardeşlerimizi oraya; yani Allah’ın huzurunda durmaya, Allah’a; “ben seni seviyorum, ben senin aşığınım. Sen benim rabbimsin, ben de senin kulunum. Senin sevgini kazanmak için, senin bana; ‘kulum ben seni seviyorum’ demen için her şeyi yaparım” demeye davet ediyoruz.

Burada hikâye anlatmıyorum, kendi halimi de anlatmıyorum. Kendi halimi sadece konu anlaşılsın diye anlatıyorum. Yoksa siz bilirsiniz! İsterseniz gidip bir avuç toprağın, birkaç kuruş paranın veya bir mevkinin, makamın peşinden gece gündüz feryat ederek onlara; “ben seni seviyor, senin peşinden koşuyorum, senin için her fedakârlığı yaparım, yapıyorum” diyebilirsiniz.

Peki, böyle mi yapıyorsunuz?

Elbette ki böyle yapıyorsunuz. Böyle yapıyorsunuz ki bunu söylüyorum; ama isterseniz gelin rabbimize dönüp, ona ait olan, onun hakkı olan bu sevgiyi ona arz edelim. Senin sevgin bir zerre olsa da Allah onu alevlendirir; ama Allah onu biriyle alevlendirir. Hatta iddia ediyorum; sizde bu sevgi olmasa da bu sevgiyi size verir, aynı zamanda onu alevlendiririm. Yeter ki bunu bizden kabul edin, Allah’a; “ben seni seviyorum” demeyi kabul edin ve bunu söylerken; “ya rabbi! Seni istiyorum ve karşılığı her neyse gerekeni yapar, onu kabul ederim” deyin, diyorum.

İnsan her neyi seviyor, istiyorsa ona; “seni seviyorum” der. Peki, sizler “seni seviyorum” diyor musunuz? -Tabi ki diyorsunuz. Allah dışındaki birçok şeye “seni seviyorum” diyorsunuz, sesiniz geliyor, herkesin her türlü sesi geliyor. Gizleseniz de, açıklasanız da sesiniz geliyor. Hele bir de; “ben Allah’ı seviyorum” deyin “ya rabbi! Seni seviyorum” deyin. Sizden bir de bunu duymak istiyoruz.

Bir kul ki aşk yolunda, aşkı kazanma yolunda, âşık olduğu rabbi yolunda ölmeyi kabul etmezse o kul, âşık değildir.

Allah ayet-i kerimede; “her nefis, ölümü tadacaktır”276 buyurur. Herkes gibi ben de ölümü tadacağım. Öldüğümde hiç kimse benim için; “şu hastalıktan öldü” demesin. Eğer ölürsem hastalıktan değil; aşktan ölmüşümdür. Hastalık beni öldüremez, hastalığın gücü bana yetmez. Zahiri olarak böyle bir şey görünse de ona aldanmayın. Hepinizin bunu böyle anlaması gerekir. İşte ben herkesi aşktan ölmeye davet ediyorum.

Allah bizi aşkı anlayanlardan, aşkın hakikatine erenlerden, aşkın peşinden koşanlardan, aşka yolculuk yapanlardan eylesin! Aşkı kazanıp aşk ile yolculuğu yapanlardan eylesin! Allah bizi aşk olanlardan, aşkta yolculuk yapanlardan eylesin! Allah bizi aşk ile aşktan ölenlerden eylesin inşallah!

Allah hepinizden razı olsun.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Bakara /131 ↩
  2. Enbiya /25 ↩
  3. Hadîd /27, Mu’minûn /44 ↩
  4. Yâsîn /14 ↩
  5. Saff /4 ↩
  6. Fatiha /4,5 ↩
  7. Ali İmrân /103 ↩
  8. Zâriyât /55 ↩
  9. Fetih /18 ↩
  10. Buhâri, Edeb, 83; Müslim, Zühd, 63 ↩
  11. Ali İmrân /77 ↩
  12. Meâric /36-38 ↩
  13. Cuma /11 ↩
  14. Mu’minûn /109, 118 ↩
  15. Fetih /6 ↩
  16. Arâf /172 ↩
  17. Ankebut /57 ↩