close

SİZİNLE VUSLAT YOLCULUĞU YAPMAK ÇOK ZOR. CANIMIZI, MALIMIZI VERMEK DE YETMİYOR, HAYATIMIZI ALLAH’A VERMEMİZİ İSTİYORSUNUZ. ANLADIM Kİ KUL OLMAK ÇOK ZORMUŞ!

İnsanın Allah yolunda malını ve canını vermesi başka, hayatını vermesi başka bir şeydir. Allah ayet-i kerimede “Allah, cennet karşılığında mü’minlerden mallarını ve canlarını satın almıştır”181 buyurur; yani malı, canı vermeden, cenneti satın alamıyoruz; çünkü Allah, cenneti sattığını buyurdu.

Hayatımızı, vaktimizi, zamanımızı; yani hayatımızın her gününü, her anını Allah yolunda sarf edip onun rızasını, dostluğunu, sevgisini, yakınlığını, ebedi hayatımızı, cenneti kazanmamız gerekir. Bu açıdan baktığımızda kulluk gerçekten zor şeydir! Bu yüzden kimseye bazılarının söylediği gibi “işte, namazınızı kılın, orucunuzu tutun, paranız varsa zekâtınızı verip hacca da gidin cennete girersiniz” demiyoruz, diyemiyoruz; çünkü Allah böyle söylememiş, mü’minlerden cennet karşılığında mallarını ve canlarını satın aldığını buyurmuştur.

İstediğimiz ebedi bir hayatsa o hâlde Allah’ın rızasını, dostluğunu kazanmak için nefsimizi, canımızı, hayatımızı, vaktimizi onun yolunda kurban etmemiz; yani dünyamızı ahirete feda etmemiz gerekir. Yoksa cenneti kazanmamız mümkün değildir. Sadece “herhâlde ben de cennete girerim” deyip hayal kurmuş, kendi kendimizi kandırmış oluruz. Allah ayet-i kerimede “de ki: Namazım, kurbanım, hayatım ve ölümüm âlemlerin rabbi olan Allah içindir”182 buyurduysa bizim de böyle söylememiz ve bunu hayatımıza geçirmemiz gerekir. Öyle ki ibadetimiz, namazımız, kurbanımız Allah için olsun. Biz bütün malımızı, varlığımızı Allah yolunda harcar, hatta gerektiğinde canımızı, hayatımızı onun yolunda verip kurban edersek o zaman hayatımız ve ölümümüz Allah için olur. Bu bir tercih meselesi, bir iman meselesidir!

Bilmemiz lazım ki hayat; her anı Allah için kurban etmek, feda etmektir.

Kim neyi istiyor, neyi seviyorsa hayatını o yolda harcar. Mü’min ise hayatını Allah yolunda harcar; çünkü Allah’ı seviyor ve Allah’ın muradının üzerinde gerçekleşmesini, Allah’a dost olmayı, Allah’ın kendisini sevmesini istiyordur. Böyle biri malını, canını, hayatını, her şeyini gözünü kırpmadan, gönlünde herhangi bir ağırlık hissetmeden rahatlıkla Allah yolunda kurban eder, feda eder, bunu da aşkla, muhabbetle yapar.

Hayatı yaşarken kendi isteğimizle böyle yapmazsak sonuçta vaktimiz gelince her şeyimizi bırakıp onun davetine icabet edeceğiz. Allah kendisine ait olan bir şeyi bize emaneten vermiştir. Yoksa elimizdekilerin hiçbiri bizim değildir, mal da can da Allah’ındır. O hâlde Allah’ın ebedi hayatımızı kazanalım diye bize emaneten verdiklerini onun yolunda harcamamız, onunla ticaret yapıp ebedi hayatımızı, Allah’ın rızasını, dostluğunu, Hz. İnsan olmayı kazanmamız gerekir. Eğer Allah’ın bize ikram ettiğini onun yolunda harcamazsak o zaman Allah onları bizden alır; çünkü hiçbiri zaten bize ait değildi, bizim diye zannettiğimiz her şey onundu!

Allah hayatı insana sermaye olarak vermiştir, dolayısıyla ömür, insanın sermayesidir; ama kul ya dünyanın, nefsinin arzuları, istekleri peşinde koşar, hayatını o yolda harcar ya da rabbiyle ticaret yapıp ebedi hayatının, cennetin peşinde koşar, Allah’a firar eder ve Allah’ın rızasını, dostluğunu kazanmak için her anını Allah yolunda harcamaya çalışır. Bu tercih insana aittir. Bu yüzden insan, sermayesini dilediği yerde, dilediği zamanda kullanır.

Mü’min; tercihini Allah’tan, ahiretten, Allah’ın rızasından, dostluğundan, cemalinden yana yapandır. Yoksa kim neyi seviyorsa hayatını o yolda onun peşinden koşmakla geçirir.

Allah ayet-i kerimede “o gün (Kıyamet günü) her biriniz neyin peşinden koştuğunuzu göreceksiniz, Allah onu önünüze koyacak”183 buyurmuştur. Yani Allah, neyin peşinden koştuğumuzu ve hayatımızı neyin yolunda harcadığımızı önümüze koyup bize gösterecek! Eğer Allah’ın rızası peşinde koşmamış, bunun için çaba, gayret sarf etmemiş, sa’y etmemişsek o hâlde hayatımızı başka yerlerde harcamış, başka şeylere kurban etmişiz demektir.

Hayatını kurban eden, kendini kurban etmiş olur; çünkü hayat sonuçta biticidir. Bu yüzden biri neyin peşinden koşmuş, neyi istemiş, neyi sevmişse, hayatını, kendini ona kurban etmiştir. Bilmemiz lazım ki hayat sadece Allah’a kurban edilir, sadece ebedi hayat için kurban edilir, yoksa insan kendini çok ucuza, fani olan bir şeye satmış olur!

Evet, kardeşimiz doğru söylemiş; bizimle beraber yürümek zordur; çünkü kimseyi kandırmıyor, bazılarının yaptığı gibi “şu zikri çekersen cennete girersin” demiyoruz. Bunun yerine “önce iman etmen, Allah’a teslim olman, Müslüman olman, mü’min olman, ‘lâ ilâhe illallah muhammedun resulullah’ demen, rabbini her şeyden çok sevmen, rabbine âşık olman, ahireti dünyaya tercih etmen, ahireti dünyadan daha çok sevmen, cennete koşman, cenneti alabilmek için de malını, canını Allah’a feda etmen lazım” diyoruz. Bunu da biz söylemiyoruz, Allah ve resulü böyle buyuruyor!184 Biz de aynen öyle söylüyoruz. Eğer Allah ve resulünün söylediklerini söylemezsek birbirimizi kandırmış oluruz, o zaman da Kıyamet günü birbirimize lanet ederiz.

Evet, inşallah hep beraber kazanacağız. Allah bizi kendisine âbd olalım, halife olalım, dost olalım ve cenneti kazanalım, diye yaratmışsa o hâlde bunu kazanmak zor değildir, kolaydır; çünkü fıtratımız buna uygundur. Sadece biz kendimize işi zorlaştırıyoruz. Eğer ahiretimizi kazanmak istiyorsak rabbimize karşı duyduğumuz aşkımız, imanımız bize ahireti kazanmayı kolaylaştırır. Âşık, maşukunu ister ve canı da, hayatı da dâhil olmak üzere maşuku için kurban edemeyeceği hiçbir şeyi olmaz.

Hep beraber hayatımızı Allah yolunda harcar ve ebedi hayatımızı kazanırız inşallah.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Tevbe /111 ↩
  2. En’âm /162 ↩
  3. Necm /40, Nâziât /35, Âli İmrân /30 ↩
  4. Tevbe /24, 111, Buhari, İman, 7 ↩