close

SADIKLARLA BERABER OLMANIN ÖNEMİ NEDİR?

İnsan, gönül itibariyle kiminle beraberse ahirette de onunla beraber olur ve onun kazandığını kazanır. Allah ayet-i kerimede “Allah’a karşı takva sahibi olun ve sadıklarla beraber olun”105 buyurmuştur. Bizim de yapmamız gereken şey; Allah’a karşı sadık olanlarla gönül beraberliği kurmaktır. Gönül itibariyle sadıklarla beraber olalım ki Allah’ın emrini, sorumluluğumuzu yerine getirmiş ve Allah’a karşı takva sahibi olmuş olalım. Böyle olunca kardeş olur, bir ve beraber olur, birbirimizi sevmiş oluruz.

Allah, dünyadayken gönül itibariyle beraber olanları ahirette de beraber eder. Bu yüzden ayet-i kerimede “nerde olursanız olun, o gün hepinizi bir araya getireceğiz”106 buyurmuştur.

Bununla ilgili olarak Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in haber verdiği bir kıssa anlatayım.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz buyurur “Allah Kıyamet günü bir kulu huzuruna alıp hesaba çeker. Bu kul yetmiş yıl boyunca Hz. İbrahim (a.s.)’ın makamıyla Kâbe arasında ibadet etmiştir; ama Kıyamet günü kendini bir takım günahkâr, fâcir insan topluluğu içinde bulur ve “ya rabbi! Ben yetmiş sene boyunca Kâbe’nin önünde ibadet etmiştim, beni bugün neden bunlarla beraber ettin? Ben onlardan değilim” der. Allah da “doğru söyledin, ibadet ettin; ama gönlün bu insanlarla beraberdi” buyurur. Yani gönül itibariyle onları seviyordu ve onlarla beraberdi! Bu yüzden herkes gönlünün kimlerle beraber olduğuna bakmalıdır; çünkü gönlü kimlerle beraberse ahirette de onlarla beraber olur.

Gönül beraberliğiyle ilgili Resulullah (s.a.v.) Efendimiz başka bir hadisinde “bazen olur ki dünyanın öbür ucunda birileri insanlara zulmeder. Başkaları da o zalimlere meyleder ve yaptıklarını doğru olarak kabul eder. Gönül itibariyle onları destekledikleri için onlar da yapılan bütün zulümlerden payını alır ve işlenen cinayetlere ortak olur”107 buyurmuştur. Bazen de insan, cinayet işlenen yerde olduğu hâlde gönül itibariyle cinayeti işleyenlerle beraber olmadığı için onlarla beraber değildir, her ne kadar dünyadayken onların arasında olsa da Kıyamet günü onlarla beraber olmaz.

Eğer gönül itibariyle zalimlerle beraber olmak bizi zalimlerden yapıyorsa o hâlde Allah dostlarıyla beraber olmak da bize Allah’ın dostluğunu kazandırır. Bu nedenle gönlümüzün kimlerle beraber olduğuna, kimleri desteklediğimize, kimin zulmünü doğruymuş gibi gördüğümüze, konuştuğumuza bakmamız gerekir. Yoksa bir şey yapmadığımız hâlde o cinayetlere, zulümlere ortak olmuş oluruz.

Gönlümüz; şeytanın işini yapanlardan; yani insanlara düşmanlık yapanlardan, gönüllere kin, haset, nefret tohumları ekip insanlara zulmedenlerden yana olursa yarın Kıyamet gününde onlarla beraber olduğumuzu görürüz; çünkü hiçbir şey yapmamış olsak bile onların arkadaşı olduğumuz, onlara gönül itibariyle destek verdiğimiz için o zulüm ateşini alevlendirmiş, ateşe benzin dökmüşüzdür. Oysaki yapmamız gereken şey; ateşe benzin dökmek değil su dökmek, insanlara rahmetle ve merhametle muamele etmek, yanlışa yanlış, doğruya doğru demektir. Doğru olan, hak olan sadece Allah’ın söylediği ve resulünün yaptığıdır, başka hak yoktur. Kendi sözlerini, düşüncelerini hak olarak kabul edenler kendini Allah’a şirk koşmuş, onun söylediğini kabul edenler de Allah’ı kabul etmemiş, o kişiyi Allah’ın yerine koymuştur.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in kendisine tâbi olanlarla gittiği bir yol vardır. Biri bunun dışında bir yol icat eder ve insanlara “bu benim yolumdur, gelin bana uyun” derse ilahlık iddia etmiş, peygamberlik iddia etmiştir. Ona uyanlar da onun ilahlığını ve peygamberliğini kabul etmiştir. Bu durumda kendimize dönüp “acaba âlemlerin rabbini mi rab olarak kabul etmişim yoksa başka rabler mi edinmişim, acaba Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i mi örnek olarak kabul etmişim yoksa karşı tarafta duranları mı önder ve örnek olarak kabul etmişim, Allah’ın kitabına göre mi bir hayat yaşıyorum yoksa başka kitaplara göre mi yaşıyorum, Allah’ın dinini mi kabul etmişim yoksa başka şeyleri mi kabul etmiş, ona göre mi konuşuyor, hüküm veriyorum” diye kendimize bakmamız gerekir.

Allah ayet-i kerimelerde Kıyamet günüyle ilgili olarak “o gün en candan dostlar bile birbirine düşman kesilir, muttakiler (iman edenler, Allah için birbirine dost olanlar, birbirini sevenler) hariç.”108 “İşte, o gün kişi anasından, babasından, kardeşinden, eşinden, evladından kaçar”109 buyurmuştur. Ebedi olan, Allah’ın dostluğudur. İnsanların fani olan dostluğu ise mezara kadar, kıyamet yerine kadardır, o andan sonra birbirlerine düşman kesilirler; çünkü dostlukları Allah için değildir ve birbirlerini Allah’a âbd olmaya, âşık olmaya, ebedi hayatı kazanmaya, Hz. İnsan olmaya davet etmemişlerdir. Bunun yerine dünyaya, para kazanmaya davet etmişler, başka menfaatler için bir ve beraber olmuşlardır. Böyle yaparak da ebedi hayatlarını kaybetmişlerdir.

Biri ahirete iman etmişse ahireti dünyadan daha çok sever ve hayatını ahireti kazanmak üzere yaşar. Bunun için de çaba ve gayret sarf edip dünyasını ahiretine kurban eder. Aynı şekilde rabbini istiyorsa nefsini Allah’a kurban eder; ama yok, böyle yapmaz, tam tersini yaparsa o zaman ebediyen kaybeder. Allah ayet-i kerimede “canlıların en kötüsü aklını kullanmayan (manevi olarak) sağır ve dilsizlerdir (sağır ve dilsiz olan insanlardır)”110 buyurmuştur. Bu yüzden kendimizi, rabbimizi ve ebedi hayatımızı kaybetmeyelim diye aklımızı sonuna kadar kullanmak, bizim için neyin hayır, neyin şer olduğunu öğrenmek, anlamak zorundayız. Öyle ki hayra koşup şerden uzaklaşabilelim.

Bilmemiz lazım ki Allah’ın emri, vahyi şakaya gelmez, Allah şakaya gelmez! Dolayısıyla kendi kendimize “bence bu böyledir, ben de öyle yaparım” diyemeyiz. Böyle dersek Allah’tan daha iyi bildiğimizi söylemiş oluruz ki o zaman da mü’min olmayız.

Şayet biri rabbini kabul etmemiş ve kendini kaybetmişse nasıl olur da ona tabi olur, onun doğru yaptığını söyler ve onun peşinden gidebiliriz! Eğer o kişi kendini, insanlığını, ebedi hayatını kaybetmişse ve biz de ona tâbi olmuşsak o bize sadece cehennemin yolunu gösterir. Oysaki mü’min feraset sahibidir, basiret sahibidir. Mü’min, Allah’ın nuruyla bakar ve görür. Şayet görmüyorsa bu durumda o kişi mü’min değildir, mü’min olmamıştır.

İnsan, Allah’ın nuruyla bakmayınca imanı sadece inanmaktan ibaret zanneder. Bu inancı da kendine göredir; yani işine gelince kabul eder, gelmeyince kabul etmez. Unutmamamız gereken bir şey var ki o da hesap gününün bizi beklediğidir.

Mesela; Allah bize yüz yıl sonra izin verse ve dünyaya gelsek şu anda yaşayan insanların hiçbirini görmeyiz. Yüz sene sonra dünyada yaşayanlar şu anda hayatta olanların çocukları, torunları, torunlarının torunları olacaktır. Aynı şekilde yüz sene önce kimse bizi bilmiyordu, yüz sene sonra da kimse bizi hatırlamayacak! Bizi bilen, bizi seven sadece Allah’tır; çünkü bizi o yaratmış, o, dünyaya göndermiş, o, imtihana tabi tutmuş ve kazanma imkânını o bize vermiştir. O hâlde bize düşen; ona kul olmaktır, rabbimizi dinlemek, onun hesabını yapmak ve hiçbir hesabı onun önüne koymamaktır.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Tevbe/119 ↩
  2. Bakara/148 ↩
  3. Buhari, Edep; 96, Müslim, Birr, 165 ↩
  4. Zuhruf / 67 ↩
  5. Abese/ 34-36 ↩
  6. Enfal / 22 ↩