close

KÜRTLERİN İÇİNDE BULUNDUĞU DÜŞMANCA ORTAM HAKKINDA DÜŞÜNCELERİNİZ NELERDİR?

Hayat baştan sona bir imtihandır. Her zaman için sadece iki taraf vardır ve herkes hangi tarafta durduğuna bakmalıdır. Hayatı yaşarken ya Allah’tan, peygamberden, kendimizden yana tavır koyar ya da ters tarafta durup şeytandan yana tavır koyarız. Bir de tercihini yapamamış, arada kalmış insanlar vardır. Onlar da her iki tarafta gidip gelirler.

Biz de sohbetlerimizde devamlı olarak Hz. İnsan olmayı ve Allah’tan yana durmayı anlatıyoruz; yani herkesi Allah’ın dinine yardım etmeye, peygambere tâbi olmaya ve ona benzemeye, Allah’ın vahyini taşımaya davet ediyoruz.

İnsan ya zalimdir ya da mazlumdur. Mutlaka bu ikisinden biridir ve ortası yoktur. En büyük zalimler; Allaha şirk koşanlar, kendini, ebedi hayatı ve rabbini bilmeyenlerdir. İnsan, rabbini bilmeyince kendini Allah’a şirk koşar ve kendini ilah zannedip Allah adına hüküm verir.

Böyleleri Allah’ın hükmünün, emrinin ne olduğunu anlamaya çalışmak ve hem kendisi hem de başkaları için Allah’ın hükmüyle hüküm vermek yerine kendi hükümlerini verir ya da başkalarının hükmüyle hükmederler. Bu durumda her kime göre anlıyor, kime göre hüküm veriyorlarsa ona tapmış, ona “ilah” demiş, “benim ilahım, benim rabbim sensin” demişlerdir.

Peki, mazlumlar kimdir?

Mazlumlar da zulme uğrayanlardır. Bu zulmü ya onlar kendilerine yapıyor ya da şeytan onlara zulmediyordur. Şeytan, birini yoldan alıkoyuyor, ona yanlış yaptırıyor ve onu Allah’tan uzaklaştırıyorsa o hâlde ona zulmetmiş demektir. Bizim de her hâlükârda mazluma yardım etmemiz gerekir. Zaten bizim de bütün derdimiz; mazluma yardım etmek ve onu nefsinin, şeytanın, başkalarının zulmünden kurtarmaktır. Unutmamamız lazım ki mazlum konumunda olanlar yardıma muhtaçtır. O hâlde onları nefislerinin zulmünden kurtararak onlara yardım etmemiz lazımdır.

Başkalarına zulmedenlere dahi yardım etmeliyiz; çünkü Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “zalime de, mazluma da yardım edin”87 buyurmuştur. Mazluma nasıl yardım etmemiz gerektiğini zaten biliyoruz. Zalime de onu zulmünden alıkoyarak yardım etmemiz lazım. Zalime; insanlara zulmettiğini, yanlış yaptığını söylemekle iş bitmez, bunun tek bir çaresi vardır ve bu çare ona “sen böyle yapmakla kendine zulmediyorsun, cehenneme yuvarlanıyor, kendini ateşe, Allah’ın gazabına atıyorsun” demektir.

Her kim kendini Allah’ın gazabına atıyorsa bilelim ki Allah onu affetmez; çünkü Allah’ın onu affetmesi için önce onun kendini affetmesi, kendine zulmetmemesi ve kendini Allah’ın gazabından, ateşinden, azabından korumaya çalışması gerekir.

Allah ayeti kerimede “kendinizi ve ehlinizi yakıtı taşlar ve insanlar olan ateşten koruyun”88 buyurmuştur. O hâlde Allah’ın bu emrini yerine getirip ehlimizi ve kendimizi ateşten koruyup korumadığımıza bakmamız lazım. Eğer korumuyorsak o zaman hem kendimize hem de aile efradımıza zulmetmiş oluruz.

Kendimizi ve ehlimizi ateşten korumamız için “benim rabbim Allah’tır” dememiz ve aile efradımıza da aynı şeyi söyleyerek “bizim rabbimiz Allah’tır. Bize düşen; rabbimizi dinlemek, ona kul olmak, âbd olmak, rabbimize itaat etmek, resulüne tâbi olup onu örnek almak, gönül ve ahlak itibariyle ona benzemeye çalışmaktır” dememiz lazım.

Allah, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz için ayet-i kerimelerde “seni âlemlere rahmet olasın diye gönderdim.”89 “Sen azim bir ahlak üzeresin”90 buyurmuştur. Biz de Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e benzeyeceksek bu durumda önce biz kendimize, ailemize sonra da ulaşabildiğimiz herkese rahmet olmaya çalışmalıyız. Öyle ki Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e tâbi olmuş, ona benzemiş, dolayısıyla Allah’a yakın olmuş olalım.

Böyle yapmak yerine birbirimizi öldürerek, birbirimizden nefret ederek, kin, haset, düşmanlık üreterek, yakıp yıkarak insanlara muamele edersek o hâlde şeytanın peşine vermişiz ve şeytan bize akıl hocalığı yapıp yol gösteriyor demektir. Zaten şeytanın istediği de budur. Bu yüzden Allah ayet-i kerimede “kullarıma söyle (bana kul olmayı kabul edenlere söyle) sözün en güzelini söylesinler, yoksa şeytan onların aralarını bozar”91 yani onları birbirine düşürüp kavga ettirir, buyurmuştur.

Eğer sıkıntı bitsin, zulüm kalksın ve rahmet insin istiyorsak yapmamız gereken şey; mülkün, dünyanın, ahiretin, aynı zamanda yaratılmış olan bütün mahlukatın Allah’a ait olduğunu ve hepsinin Allah’ın kulu olduğunu unutmamaktır.

İnsan; eşref-i mahlukattır, kulların ve varlığın en şereflisidir. Allah, insana bu şerefi bahşetmiş ve onu kendisine halife olsun diye yaratmıştır. Aynı zamanda “yerde, gökte ve ikisinin arasında her ne varsa hepsini insanın hizmetine verdim”92 ayetinde buyurduğu üzere bütün varlığı ve mahlukatı onun hizmetine vermiştir; yani bütün varlık, insan için hizmet hâlindedir. Allah’ın bunu yapmasında bir muradı vardır ve bu muradı kulunun kendisine âbd olmasıdır. Bu nedenle Allah ve mâ hâlaktul cinne vel inse illâ li ya´budûn:93 “Ben cinleri ve insanları yalnız bana âbd olsunlar diye yarattım” buyurmuştur.

Nasıl ki cinler arasında Allah’a âbd olmayanlar, mü’min olmayanlar iblise uyup şeytan oldularsa aynı şekilde insanlardan da Allah’a âbd olmayanlar, şeytana tâbi ve arkadaş olur sonra onlar da şeytan olurlar. Her ne kadar zahiri olarak beden itibariyle insan gibi görünseler de Allah onların şeytan olduğunu söylemiştir.

Evet, Allah’ın insan üzerinde bir muradı vardır, dedik. Şayet insanlar Allah’tan yüz çevirirse ve Allah’ın, kulları üzerindeki muradı gerçekleşmezse Allah onlardan rahmetini çeker, rahmetini çekince de geriye zulüm ve zulmet kalır; yani insanlar Allah’ın rahmetinden, nurundan mahrum kaldıkları için karanlıkta kalır ve ne yapacağını bilemez hâlde savrulup birbirlerine düşerler.

Bu durumda zulmün, kavganın ve savaşın bitmesini istiyorsak insanlık olarak yapmamız gereken şey; Allah’a dönüp tövbe etmek ve “ya rabbi! Sana döndüm” demektir; yani Allah’ın rahmetinin inmesine vesile olup Allah’ın rahmetini celbetmektir. Yoksa suni tedbirlerle ya da başka fikirler ve düşüncelerle hiçbir zaman zulüm bitmez.

Zulmün bitmesini istiyorsak Allah’a dönüp tövbe etmemiz lazım ki Allah rahmetini indirsin; çünkü Allah rahmetini indirince birbirimize merhamet eder, ikram eder ve birbirimizi severiz. Bunu da mü’min ya da Müslüman olarak yahut Kürt veya Türk, Arap ya da İngiliz olarak yapmayız. Eğer insanın gönlüne rahmet inerse insan hem kendine hem de başkalarına rahmet ve merhamet eder; ama kimse Allah’a dönmez ve Allah rahmetini çekerse o zaman dünyada düşmanlık olur, kaos olur, zulüm olur, ölüm olur, isyan olur, feryat olur. Bu yüzden Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “yeryüzündekiler birbirine merhamet etmezse Allah onlara rahmet etmez ve rahmetini indirmez”94 buyurmuştur.

Zaten dünyanın hâli ortadadır. Her yerde bu kadar zulmün, kargaşanın olmasının sebebi; insanların Allah’tan yüz çevirmesi ve Allah’ın da rahmetini aralarından çekip almasıdır.

İslam; silm demek, barışmak demektir. Aslında Allah’ın indirdiği bütün dinlerin ismi barıştır ve Allah, kullarına barışı emretmiştir. Dolayısıyla kulun öncelikle Allah ile sonra da kendisiyle, peygamberiyle, Allah’ın kitabıyla, Kur’an’la, birbiriyle, bütün mahlûkatla ve Allah’ın tâbi tuttuğu imtihanlarla barışık olması gerekir. İşte, barış böyledir. Böyle olunca İnsanlar birbirini sever ve birbirine ikram eder. Aksi takdirde insanın gönlünde kin, haset ve nefret varsa “silahlar sustu, kimse kimseyi öldürmüyor, barışı sağladık” dese bile barış olmaz. Barış sadece görüntüde, dışarda olur. İçerideki savaş, kin, nefret, haset ve düşmanlık ise devam eder. Bu yüzden Allah’a kul olanlar Allah ile, kendisi ile barışıktır; dolayısıyla Allah’ın kullarına, bütün insanlara bir gözle Allah’ın kulu olarak bakarlar.

Allah insanı yaratmışsa mutlaka üzerinde bir muradı vardır ve Allah, bu muradı âbd olmak olarak beyan etmiştir.95 Bununla beraber Allah ayet-i kerimede “Allah ölümü ve hayatı yarattı ki hanginiz daha güzel yaparsınız diye”96 buyurur. Demek ki herkesin vazifesi güzel yapmakmış, Allah ile güzel yapıp güzel olmak, Allah’ın güzelliğini ve sevgisini kazanmakmış! Ebedi hayatının hesabını yapanlar böyle düşünür, böyle bakarlar. Yoksa “şu doğru yapıyor, şu yanlış yapıyor” veya “hiç kimse doğru yapmıyor” demezler.

Doğru yapanlar; Allah’a kul olmaya ve onun hesabını yapmaya çalışanlardır. Allah’ın mülkün sahibi, kendisinin sahibi, karşısındaki insanların ve bütün varlığın sahibi olduğuna iman edenlerdir.

Allah’ın hesabını yapanlar, insana muamele ederken değil öldürmek, kimsenin gönlünü bile kıramaz, kırmaya cesaret edemezler; çünkü bir gönül kırdıkları takdirde Allah’ın gazabını alacağını bilirler. Hiç böyle bir insan başkasına zulmedebilir mi, kimsenin kalbini kırabilir mi! Değil birine zulmetmek, kalbini dahi kıramaz, ona karşı edebe aykırı bir harekette bile bulunamaz; çünkü Allah’ı tanır ve bilir. İnsana muamele ederken de Allah’ın hesabını yapar ve Allah’ın kendisini gördüğünü unutmaz.

Bu yüzden herkes önce sadece beşer olmaktan kurtulup Hz. İnsan olmaya çalışmalıdır. Kendine, insanlara ve varlığa bakarken her şeyin Allah’a ait olduğunu, Allah’ın onlar üzerinde bir muradının olduğunu anlamalı ve bunu tatmalıdır. Hâl böyleyken biri tefrika yapar, “ben” der, ırkçılık yapar sadece kendi milletini öne alırsa yahut “benim cemaatim, mezhebim, tarikatım ve yolum” diye dinde ırkçılık yaparsa o zaman Allah’ın hesabını yapmamış olur. Bilmemiz lazım ki dindeki ırkçılık diğer ırkçılıktan daha ağır, daha beter, daha kötüdür; yani zulümdür.

Allah her neyi ne için yaratmış ve onu nereye koymuşsa onu oradan alıp yerini değiştirmemiz ona zulüm olur. Bu yüzden Allah, insanı, Hz. İnsan olarak yarattığı hâlde onun bu vasfını görmezden gelirsek insana en büyük zulmü yapmış oluruz. Aynı şekilde Allah’ın dünyaya bizi imtihan için gönderdiğini, kazanmamızı isteyip bize kazanma imkânı tanıdığını, birbirimize yardım etmemiz ve birbirimiz üzerinden cenneti kazanmamız gerektiğini unutursak o zaman da kendimize zulmetmiş oluruz.

İnsan, insan için cennet de olur, cehennem de olur. Biri karşısındakine yardım eder, onun gönlünü yapar, ona doğru yolu, sırat-el mustakimi gösterir, ona onun layık olduğu değeri, kıymeti ve şerefi verirse bu durumda onun üzerinden Allah’ın rızasını, rahmetini, sevgisini ve yakınlığını kazanır; ama tam tersine bunları ona unutturur ve onu etten, kemikten bir varlık olarak görürse veya daha kötüsü şeytanın gördüğü gibi onu düşman olarak görürse, ona zulmeder, hakaret eder ve onun kalbini kırarsa bu defa da onun üzerinden Allah’ın gazabını alır, böylelikle Allah’tan ve insan olmaktan uzaklaşır.

Herkes mutlaka yaptığının karşılığını alır. Biri insana ve mahlukata karşı güzel yaparsa kazanır, yanlış yaparsa da kaybeder, işin özü budur, hakikat böyledir. Bu yüzden Allah’tan bağımsız olarak bir fikir ve düşüncede bulunmak Allah’a karşı yapılmış en büyük edepsizlik, en büyük saygısızlıktır. Bunun olmaması için “bence, bana göre” dememeliyiz. Allah herhangi bir konu hakkında nasıl buyurduysa bizim için doğru olan, güzel olan o olmalıdır. Yoksa insan olmaktan çıkar, ilahlık iddia etmiş oluruz. Bu; hangi fikirde, düşüncede, dinde, mezhepte ve cemaatte olursa olsun herkes için böyledir.

Önümüzde bir ölçü vardır ve bu ölçümüz Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’dir. Allah bizden Resulullah (s.a.v.) Efendimiz ve peygamberler gibi bir kul olmamızı istiyor. Bu nedenle ayet-i kerimede “o sizin için en güzel örnektir (onun gibi olmanızı istiyorum, onu örnek alın)”97 buyuruyor.

Peki, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e iman edip onu örnek, önder ve rehber olarak kabul edenlerin nasıl olması gerekir?

Elbette ki Resulullah (s.a.v.) Efendimiz âlemlere nasıl rahmet olduysa onların da aynı şekilde insanlara ve âlemlere rahmet olmaya çalışması gerekir. Nasıl ki Allah Resulullah (s.a.v.) Efendimiz için “sen azim bir ahlak üzeresin.”98 “Sen mü’minlere karşı rauf ve rahimsin”99 buyurduysa onu örnek olarak kabul edenlerin de azim bir ahlak üzere olup mü’minlere karşı rauf ve rahim olması gerekir. Şayet biri Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i kendisine örnek olarak kabul etmemişse o zaman onu peygamberi olarak kabul etmemiştir. Bu durumda kimi kendine örnek olarak kabul ediyorsa onun peygamberi odur, dolayısıyla da Kıyamet günü “benim peygamberim Hz. Muhammed (s.a.v.)’dir” diyemez.

Biri insanlara rahmet, hidayet, hayır olmaya ve onları cennete çekmeye çalışmamışsa kendisine yapılan her türlü haksızlığı, zulmü “yeter ki insanlar Allah’a iman etsin, kurtulsun, cennete gitsin” diye affetmemiş, böyle bir hoşgörüye sahip olmamışsa o hâlde peygamberini örnek almamış ve ona tâbi olmamıştır. Unutmamamız lazım ki kulun Hz. İnsan olabilmesi için önce Allah’a kul olmayı, âbd olmayı kabul etmesi, bununla beraber, resulünü de kendisine örnek, önder ve rehber olarak kabul etmesi lazım ki Hz. İnsan olabilsin.

Kul, imanının gereğini yerine getirmeye çalışırsa Allah’a ve resulüne yaklaşır; ama başkalarını kendisine örnek alır ve başkalarına tâbi olursa bu durumda tâbi olduğu kişi onun peygamberi ve ilahı olmuş olur. Böyle olunca da rabbini, peygamberini, ebedi hayatını ve insan olmayı kaybeder. Allah ayet-i kerimede “(Allah’ın ayetlerini dinlemeyenler, yalanlayanlar, ciddiye almayanlar, duymamış gibi, anlamamış gibi yapanlar) onlar hayvan gibi hatta hayvandan daha aşağıdır”100 buyurur. Böyle biri Allah katında insanlığını kaybedip hayvan gibi hatta hayvandan daha aşağı konuma düşer ve ondan adalet, rahmet, hayır, güzellik beklenmez.

Unutmayalım ki mazlumun, açın ve yolunu kaybedenin dini sorulmaz. Mü’mine düşen de; mazluma Allah’ın emrettiği ve sevdiği gibi yardım etmektir; çünkü o, Allah’ın yarattığı insandır. Bu yüzden önce onu doyurmalı sonra da ona yolu göstermelidir. Yolu gösterirken de onu herhangi bir konuda zorlayamaz; çünkü Allah, kulundan kendi iradesiyle iman etmesini ve kendisini tercih etmesini istemiş, bu tercihi kuluna bırakmıştır.

Allah ayet-i kerimede “zalimlerden başkasına düşmanlık yoktur”101 buyurur. Allah bu ayetle aynı zamanda zalimlerin hâlini beyan etmiştir; yani ister Yahudi, ister Hristiyan, ister Mecusi, isterse de başka bir inancın mensubu olsun eğer biri zalim değilse, zulmetmiyorsa o kişiye düşmanlık yapılamaz.

Bizi öldürmeye, yurdumuzdan çıkarmaya çalışanlar ve onlara yardım edip destek olanlar ise zalimdirler, bize düşmanlık yapmışlardır.102 Bu durumda yapabileceğimiz bir şey yoktur, onları düşman olarak kabul etmemiz gerekir. Birilerini düşman olarak kabul etmenin gerekçeleri bunlardır. Yoksa hiç kimse karşısındakinin dininden, ırkından, mezhebinden, küfründen veya herhangi bir hâlinden dolayı ona düşmanlık yapamaz. Allah çizgiyi çizmiştir. Bizim de bu çizgide durup bize düşmanlık yapmayan bu insanlara karşı yakın durmamız lazım. Öyle ki onlara yardım edebilelim. Onlarla muhatap olurken de önce Allah ile muhatap olduğumuzu unutmayalım; çünkü Allah, kuluna yapılan muameleyi kendisine yapılmış kabul eder. İşte, insana bakışımızın böyle olması gerekir.

Şayet kardeşlerimizle aramızda birlik, beraberlik ve kardeşlik olmazsa o hâlde şeytan araya girer ve içimize düşmanlığı, fitneyi koyup bizi birbirimize düşürür. Oysaki Allah ayet-i kerimede “sizin düşmanınız şeytandır”103 buyurmuştur. Dolayısıyla insan insanın düşmanı değil dostudur, kardeşidir. Bu nedenle Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “hepiniz Âdem’densiniz, Âdem de topraktandır. Hiç kimsenin kimseye üstünlüğü yoktur, üstünlük ancak takva iledir”104 buyurmuştur.

Dediğim gibi; “insan, insan için cennet de olur cehennem de olur.” Bir gayrimüslim de bizim için cennete vesile olabilir. Eğer ona hidayeti gösterir, muhabbeti ikram edersek o da bizim üzerimizden İslam’ı, peygamberini, peygamberinin tavrını sevip iman ederse biz onun için cennete vesile olduğumuz gibi o da bizim için cennete ve Allah’a yakınlığa vesile olur.

Aslında herkesi böyle görmek ve böyle anlamak gerekir. Yoksa insan, kardeşini hesaba çeker, eleştirir, çekiştirir, yerer ve onu düşman gibi görürse onu şeytanın yerine koymuş olur; yani insan kardeşi için “şeytan” demiş olur ki bu da Allah’a ters düşmektir. Bizim tek bir düşmanımız vardır; o da şeytandır. Bu yüzden herkes neyi tercih ettiğine, insanlar için cennet mi yoksa cehennem mi olduğuna bakmalıdır. Şayet insanlara cehennem olmuşsa bu durumda şeytanın vazifesini yapmıştır; ama cennet olmuşsa o zaman da peygamberine tâbi olmuş ve peygamberinin vazifesini yapmıştır.

Allah bizi mazluma düşmanlık yapmaktan muhafaza eylesin inşallah. Allah bizi insanları kardeş olarak bilenlerden eylesin, bizi bir ve beraber eylesin inşallah. Allah bizi birbirimiz için cennete vesile olanlardan eylesin inşallah.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Buhari, Mezalim, 4 ↩
  2. Tahrîm /6 ↩
  3. Enbiya/107 ↩
  4. Kalem/4 ↩
  5. İsra/53 ↩
  6. Lokman/20 ↩
  7. Zariyat /56 ↩
  8. Tirmizi, Birr, 16 (1925) ↩
  9. Zariyat /56 ↩
  10. Mülk/2 ↩
  11. Ahzab /21 ↩
  12. Kalem /4 ↩
  13. Tevbe /128 ↩
  14. Â’raf /179 ↩
  15. Bakara /193 ↩
  16. Mümtehine /9 ↩
  17. Fatır /6 ↩
  18. Ahmet Bin Hanbel, Hz. Muhammed’in Evrensel Mesajı, S.391 ↩