NAMAZDAYKEN AKLIMA BİNBİR TÜRLÜ KÜFÜR SÖZLER GELİYOR. BAZI HOCALAR BUNUN İMANIN KUVVETİYLE İLGİLİ OLDUĞUNU SÖYLÜYOR, DOĞRU MUDUR?
21.BÖLÜM
NAMAZDAYKEN AKLIMA BİNBİR TÜRLÜ KÜFÜR SÖZLER GELİYOR. BAZI HOCALAR BUNUN İMANIN KUVVETİYLE İLGİLİ OLDUĞUNU SÖYLÜYOR, DOĞRU MUDUR?
Vesvesenin imandan olduğu doğrudur. Zaten şeytan, imanlı kişiye vesvese verir; ama unutmamamız lazım ki gerek vesvese gerek küfür sözler olsun şayet gönlümüze Allah’tan, Allah’ın huzurunda durmaktan başka bir şey geliyorsa bir sorun var demektir. Gönlüne şeytandan veya nefisten vesvese gelenlerin mutlaka tedaviye ihtiyacı vardır. Eğer bu vesvese sıkıntıları tedavi edilmezse Allah’ın huzurunda duramazlar, dolayısıyla da kıldıkları namaz miraç olmaz.
Bir de insanın gönlüne vesvesenin gelmesindeki sebep, imanın çokluğundan değil vesvesenin çokluğundandır; yani sorun yine iman sorunudur, Allah’ın huzurunda, miraçta duramama sorunudur. Namazımız miraç olsa, ruh itibariyle Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in miraçta durduğu yerde dursak şeytanın bize vesvese vermesi kesinlikle mümkün olmaz. Hatta değil küfür sözler, kendimizden bile haberimiz olmaz. Bu yüzden rabbimizin huzurunda öyle bir duruşla durmamız lazım ki kendimizden bile haberdar olmayalım; çünkü âlemlerin rabbinin, bizi yaratan rabbimizin huzurundayız.
Şeytan; göklere, arşa çıkamaz. Hâl böyleyken namaz kıldığımızda bize vesvese geliyorsa o zaman arşa, göklere, miraca çıkamamışız, namazda duramamışız, demektir. Namazdayken gönlümüze vesvesenin gelmesini istemiyorsak bu durumda yapmamız gereken şey; miraca çıkmaktır, rabbimizin huzurunda durmaktır.
Bununla ilgili olarak bir örnek vereyim.
Savaşta Hz. Ali (r.a.) Efendimiz’in bacağına bir ok saplanır; ama Hz. Ali (r.a.) Efendimiz’in canı yandığı için sahabeler oku çıkarmakta güçlük çekerler. Bunun üzerine Hz. Ali (r.a.) Efendimiz “ben namaz kılayım, oku namaz sırasında çıkarın” buyurur. Sahabeler de aynen öyle yaparlar ve Hz. Ali (r.a.) namaza durunca bacağındaki oku çıkarırlar. Namazdan sonra Hz. Ali (r.a.) Efendimiz “oku çıkardınız mı” diye sorar. Sahabeler de “evet, çıkardık” derler.
Namazdayken bacağından ok çıkarıyorlar; ama Hz. Ali (r.a.) Efendimiz bunu hissetmiyor! Namazda Allah’ın huzurunda öyle bir duruyor ki kendini, varlığını bile hissetmiyor! İşte, mü’minin miracı olan namaz böyle kılınan bir namazdır. Aynı şekilde namazı miraç olan bütün sahabeler böyleydi. Namazımız miraç olmazsa, Allah’ın huzurunda durmak yerine yerde sürünürsek şeytan bize bin bir türlü vesvese verir.
Şeytan, vesveseyi nefse verir, nefis de onu alıp önümüze koyar ve bizi o vesveseyle meşgul eder. Aslında küfreden biz değiliz, şeytanın ta kendisidir. Her ne kadar küfreden biz olmasak da şeytana da bu tavizi vermememiz, bunun için de miraçta, huzurda durmamız gerekir. Öyle ki nefsimize şeytandan vesvese yahut küfür sözler gelmesin.
Namaz kılarken gönül itibariyle Allah’ın huzurunda durduğumuzda göreceğiz ki ne şeytan, ne verdiği vesvese, ne nefis, ne de varlık kalmıştır! Namazımız miraç olduğunda sadece bizi yaratan rabbimizin huzurunda oluruz, bir tek onu bilir, onu tadarız. İnşallah böyle yapmaya çalışırız. Yalnız bunun olabilmesi için mutlaka secdenin uzatılması gerekir.
Allah ayet-i kerimede vescud vektarib:404 “Secde et ve yaklaş” buyurmuştur. Secde edip rabbimize yaklaşırsak şeytanın, iblisin vereceği vesvese durduğumuz yere yaklaşamaz, dolayısıyla gönlümüze bir daha vesvese gelmez. Zaten bu vesvese sorununu Allah’a yaklaşamadığımız için yaşarız. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “rükû, tesbih yeri, secde ise dua yeridir. Kulun, Allah’a en yakın olduğu anı secde anıdır. Öyleyse secdeyi uzatın, secdeyi çoğaltın, secdede dua edin, secdede rabbinizden isteyin”405 buyurur. O hâlde yapmamız gereken şey; secdeyi uzatıp kendi lisanımızla secdede dua etmektir. Bunu yaptığımızda Allah’a yakınlığı tattığımızı, rabbimizle beraber olup onun huzurunda durduğumuzu görürüz. O zaman da şeytanın vesvesesi oraya ulaşmaz; çünkü orada aşktan, muhabbetten başka bir şey olmaz.
İMANIN KALBE YAZILMASI İÇİN NE YAPMAMIZ LAZIM?
Başka memleketten bir grup Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in yanına gelir, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz de onlara Allah’ın vahyini, İslam’ı anlatır. Gruptakiler Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e biat eder ve “biz iman ettik” derler. Bunun üzerine Allah ayetini indirip “biz iman ettik demeyin; çünkü iman henüz kalbinize dâhil olmadı (yazılmadı). Biz de ‘Müslümanlardan olduk (İslam’ı kabul ettik)’ deyin”406 buyurur. Yani Müslüman olmayı, mü’min olmayı toptan olarak, genel olarak kabul ettik, deyin; çünkü iman kalbinize henüz dâhil olmadı. İmanın kalbe dâhil olması için kulun çaba, gayret sarf edip bu imanı kazanması lazım ki Allah imanı onun gönlüne indirsin.
Allah ayetini indirince Resulullah (s.a.v.) Efendimiz gruptakilere ayeti okur, sonra da imanın dâhil olduğu kalbin özelliklerini beyan edip buyurur ki: “İmanın kalbe inişinin alametleri vardır. İman bir kalbe dâhil olunca o kalp latif sahralar gibi genişler ve o kişi, Allah’ı sever, sevdiğini de Allah için sever, Allah’ı sevdiği için sever. Kulun sevgisi Allah için olunca sadece Allah’ın sevdiğini sever. Bu da onun elinde olan bir şey değildir. Ayrıca kul ateşe düşmekten korkar gibi bu imanını kaybetmekten korkar. İmanını kaybetmenin küfür olduğunu (hakikati perdelemek olduğunu) bilir.”
Evet, kalbine iman nuru inen bir kul; Allah’ı sever ve Allah için Allah’ın sevdiğini sever. Bununla beraber Allah’ın sevmediğini de sevmez. Bunlar imanın kalbe dâhil olduğunun alametidir. Şayet gönül böyle değilse iman kalbe dâhil olmamıştır. İmanın kalbe dâhil olabilmesi için kulun, İslam’ı kabul ettikten sonra malıyla, canıyla Allah yolunda cihad etmesi gerekir. Kul, tavrını bu şekilde ortaya koyunca, tavrını ortaya koyduğundan dolayı bu imanı hak eder ve kazanır.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz hadisin devamında “iman bir nurdur. Allah onu kulunun kalbine indirir”407 buyurmuştur.
Peki, Allah neye karşılık bu imanı kulun kalbine indirir?
Elbette ki malıyla, canıyla Allah yolunda cihad etmesinin karşılığında kulunun kalbine indirir. Yoksa sanıldığının aksine iman öyle anadan, babadan, memleketten miras olarak kalan bir şey değildir. İman, kulun kendi çabasıyla kazandığı bir nimettir, hem de dünyadaki tek nimettir, öz nimettir; çünkü bu iman nimeti olmazsa insan ebedi hayatını kaybeder. Bu yüzden imandan daha büyük bir nimet düşünülemez!
Bir nimet ki bize hem dünya hem de ahiret saadetini kazandırıyorsa ondan daha büyük nimet olabilir mi? -Elbette ki olmaz. O hâlde “ben mü’minim, İslam’ı kabul ettim, Müslüman oldum” diyen herkes bu imanı kazanmak için çaba, gayret sarf etmeli, sarf ederken de sebeplere, vesilelere sarılmalıdır. Biri imanı kazanmak için vesileye sarılmaz, “ben kendi kendime kazanırım” derse imanı kazanmayı başaramaz.
Allah ayet-i kerimede “hep beraber Allah’ın ipine sımsıkı sarılın”408 buyurmuştur. Bu durumda kulun bulunduğu yerde Allah’ın ipine sarılan bir cemaatle beraber olması gerekir. Böyle yapar, o cemaatle beraber Allah’ın ipine sarılırsa Allah’ın emrini yerine getirmiş olur. Yoksa “Allah böyle buyurmuş olabilir; ama ben kendi kendime de bunu yapabilirim” derse Allah’a, Allah’ın vahyine karşı kibirlenmiş olur. Aynı şekilde Allah’ın söylediği bir şey için “bu doğru değil, böyle olmasa da olur” demiş olur. Böyle biri hiç imanı kazanabilir mi! İman onun kalbine iner mi!
Kul, Allah’ın ipine cemaat ile beraber sarıldığında iman nurunun kalbine indiğini görür. Yalnız burada unutulmaması gereken bir husus vardır; bu da kişinin bulunduğu cemaatin hak üzere, sırat-el mustakim üzere olan, Allah’ın rızasını, dostluğunu, cemalini isteyen bir cemaat olması gerektiğidir; yani cemaatin tek kelimeyle; bir peygamber varisinin, bir Allah dostunun başında bulunduğu bir cemaat olması gerekir. Öyle ki kul, o Allah dostuyla beraber imanı, dostluğu, sadakati kazanabilsin. Yoksa bir peygamber varisinin başında olduğu cemaatle beraber Allah’ın ipine sarılmazsa kendi kendini kandırmış olur ve ne kadar ciddi ve samimi olursa olsun imanı kazanamaz; çünkü daha Allah’ın emrini kabul etmemiş, yok saymış “böyle olmasa da olur” demiştir.
Peki, hak olan bir cemaat bulunup onlarla beraber olunduğunda nasıl davranılması gerekir?
Hak olan cemaatin içinde sadece bulunmak yetmez, bir de gerekeni yapıp bir ve beraber olmak, Allah’ın ipine birlikte sarılmak, Allah yolunda cehd edip çaba, gayret sarf etmeye çalışmak gerekir. Böyle olursa gerçekten o hak cemaatin içinde bulunulmuş olunur. Yoksa “işte, biz onları seviyoruz” demekle hiç kimse için iş bitmez. Onların kazandığını kazanmak istiyorsak onlar gibi yapmaya çalışmamız lazım. Aksi takdirde tabiri-i caizse maça giden seyirciler gibi oluruz. İstediğimiz kadar tezahürat yapalım, tezahüratımız bize bir şey kazandırmaz, sadece yoruluruz. Kazananlar, maçı oynayanlar olur.
Seyirci değil oyuncu olmak lazım; yani Allah’ın bize verdiği imkânı değerlendirip Allah yolunda hizmet etmek için çaba, gayret sarf etmek lazım. Böyle yaptığımızda imanın kalbimize dâhil olduğunu, yazıldığını görür, aynı zamanda bunun ne büyük bir nimet olduğunu anlarız, sonra bir de bakarız ki Allah’a âşık olmuşuz, Allah’a yakın olmuş, dost olmuşuz.
Allah bizi imanın kıymetini anlayanlardan ve iman etmek için her şeyiyle çabasını, gayretini ortaya koyanlardan eylesin inşallah.
ZİNAYI SUÇ OLMAKTAN KALDIRAN BİR PARTİYE OY VERMEKLE SORUMLULUK ALTINA GİRMİŞ OLUR MUYUZ?
Oy kullanmak bir sorumluluktur. Şayet oyumuzu kullanmazsak o zaman ters tarafa çalışan partilere yardım etmiş oluruz.
Peki, oyumuzu hangi ölçülere göre vermeliyiz?
Öncelikle partilerin içlerinden hangisini hayırlı görüyorsak, hangi parti vatan için, millet için, insanlık için çalışıyor, bize Allah yolunda yürümemiz için yardım ediyorsa, bizler için mü’mince yaşamanın önünü açıyor ve İslam’ın öğrenilmesi için çaba, gayret sarf ediyorsa oy verirken onu tercih etmeliyiz.
Aynı şekilde birileri veya bir parti hakkında hüküm verirken Allah’ın verdiği hüküm gibi hüküm vermemiz gerekir.
Nasıl?
Allah Kıyamet günü kulunu huzura alırken günahlarını Mizan’ın bir kefesine, sevaplarını Mizan’ın diğer bir kefesine koyar. Şayet sevapları ağır gelirse Allah onu iyilerden sayıp cennete bırakır; yani geriye kalan günahlarını yok sayar. Bizim de insanların güzelliklerini bir kefeye, yanlışlarını bir kefeye koymamız, güzel tarafları ağır geldiğinde ise onları iyilerden saymamız gerekir. Yoksa birinin yanlışı var diye onu sadece yanlışıyla hesaba çekmemiz doğru olmaz. Bu yüzden hesabı Allah’a göre yapıp hükmü bu şekilde vermemiz lazım. Mü’min feraset sahibidir, ferasetiyle bakıp ne yapması ve nasıl yapması gerektiğini bilir, anlar.
