KURBAN BAYRAMI’NI NASIL ANLAMAMIZ GEREKİR?
Kurban Bayramı; Allah’a yakınlık bayramıdır. Kurban, insanı Allah’a yaklaştırır, kurbiyet, yakınlık kazandırır. Kurban; sadece hayvan kurban etmek değildir, Allah’a neyimiz varsa onu kurban etmemizdir.
Bununla ilgili olarak sahabeden bir kıssa anlatayım.
Sahabeden hiçbir şeyi olmayan ve kurban kesme imkânı bulunmayan biri bütün sahabeler kurban keserken eve gidip “ya rabbi! Şimdiye kadar kim bana haksızlık ettiyse, zulmettiyse, dedikodumu yaptıysa, iftira attıysa, kimde hakkım varsa hepsini senin için helal ediyorum, nefsimi sana kurban ediyorum” der. Elbette ki duayı yaptıran, ikram eden, hatırlatan, gönle veren Allah’tır. O da bu şekilde bir kurban verir. Sonra Resulullah (s.a.v.) Efendimiz o sahabeyi çağırıp “Cebrail (a.s.) geldi ve bana Allah’ın senin kurbanını kabul ettiğini haber verdi. Merak ettim, sen neyi kurban ettin, herkes kurban kesti; ama Allah Cebrail (a.s.)’ı gönderip kimsenin kurbanını kabul ettiğine dair bana vahiyde bulunmadı. Sen ne kurban ettin de Allah senin kurbanını kabul ettiğini bana haber verdi” diye sorar. O sahabe de “ya Resulullah! Haklarımı kurban ettim” der. İşte, bizim de o sahabe gibi haklarımızı helal etmemiz lazım. Tabi ki sadece “ben helal ettim” demekle bu iş olmaz. Helal ettiysek bu durumda hakkımız olanlara karşı gönlümüzdeki ağırlığı, intikam duygusunu da silmemiz gerekir; çünkü Allah için affetmiş ve haklarımızı Allah’a kurban etmişizdir.
Bu Kurban Bayramı’nda biz de haklarımızı Allah’a kurban edelim. Nasıl ki Allah o sahabenin kurbanını kabul ettiyse ve Resulullah (s.a.v.) Efendimiz de bize bunu haber verdiyse Allah bununla bize “böyle yapın, kurbanınızı kabul edeyim” buyuruyor.
Biz de kimde hakkımız varsa hepsine haklarımızı helal edelim, Allah’a kurban edelim, dolayısıyla onları affedelim ve aramızdaki soğukluğu, düşmanlığı silelim. İsterlerse bize tekrar yanlış yapsınlar, bize bir daha yanlış yapsalar o zaman bir dahaki bayrama yine kurban etme imkânımız olur. Hiç kimseyle küs kalmayalım, mutlaka barışalım. Karşımızdaki barışmak istemezse üstüne haklı olsak bile biz özür dileyelim, af dileyelim. Biz rabbimizi seviyoruz ve onu sevindirmek istiyoruz ya, o da bizim yaptığımızı sevsin diyoruz ya, işte, imanımız böyle yapmayı gerektirir, biz de inşallah böyle yapacağız.
