BU ZAMANDA PEYGAMBER VARİSLERİ VAR MIDIR?
20.BÖLÜM
BU ZAMANDA PEYGAMBER VARİSLERİ VAR MIDIR?
Her devirde mutlaka peygamber varisleri vardır, kıyamete kadar da olacaktır. Bu, Allah’ın kullarına olan va’didir.
Allah hiçbir zamanı, hiçbir devri, hiçbir topluluğu, hiçbir cemaati, hiçbir ümmeti, hiçbir insanı asla peygambersiz ya da peygamber varissiz bırakmaz. Kulunu da bir peygamber varisiyle muhatap etmeden, tanıştırmadan kendi başına bırakmaz; çünkü Allah, kulundan yanadır ve kulunun kazanmasını ister.
Kulun, peygamber varisi ile tanışma imkânı olmazsa öğrenme, okuma, anlama imkânı olmaz, dolayısıyla gerçek manada iman etme imkânı olmaz. Bu yüzden Allah mutlaka bir peygamber varisiyle onu buluşturur, tanıştırır.
Peki, bu peygamber varisleri kimdir?
Biri peygambere varisse bu durumda peygamberin yaptığını yapması gerekir ki peygamber varisi olmuş olsun. Tabi, işi sadece zahiri olarak yapması yetmez, bir de manevi anlamda işi yapıp manevi olarak peygamber varisi olması gerekir.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “bu Kur’an zahir ve batın üzere indirilmiştir ki her zahiri mananın bir de batıni manası vardır” 358 buyurmuştur. İşte, peygamber varisi, Kur’an’ın hem zahiri hem de batıni manasını bilendir ve bu ilmi Allah’ın kendisine öğrettiği kuldur.
Peygamber varisi, Allah’ın öğrettiği bir kul olmaz, sadece zahiri bir bilgiyle bilgilenirse yalnızca tek taraftan peygamber varisi olmuş olur ki bu da yeterli bir veraset değildir. Bu durumda Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in tam anlamıyla varisi olmuş olunmaz sadece bir parça varisi olmuş olunur. Zaten bu konuda bütün ümmet Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in varisidir.
Kişi Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in ne kadar varisi olur?
Herkes yapabildiği, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in getirdiğini, taşıdığını taşıyabildiği, ona uyduğu, onun ahlakına büründüğü, onun imanına, ilmine, maneviyatına, muhabbetine, hikmetine sahip olduğu kadarıyla onun varisi olmuş olur. Biri Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e veraseti yerine getirmeye çalışıp Allah’ın vahyini taşıyorsa, taşıyabildiği kadarıyla Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e varis olmuş olur.
Gerçek manadaki peygamber varisi ise; peygamberi temsil eden, onun iman ettiği gibi iman eden, onun Allah’a teslim olduğu gibi teslim olan, onun ahlakına bürünen ve Allah’ın isimlerinin üzerinde tecelli ettiği kuldur. Bununla beraber Allah’tan “kullarımı bana getir” vazifesini alan ve kulları Allah’a taşıyabilen kuldur. Böyle olan peygamber varisleri hep vardır, kıyamete kadar da hep var olacaktır. Allah bununla ilgili olarak ayet-i kerimede “sizden hayra (hakka) davet eden, iyiliği emreden ve kötülükten men eden bir cemaat (bir topluluk) bulunsun (bu her zaman vardır). Asıl kurtuluşa erenler (saadete erenler) de onlardır (gerisi onlara uyduğu kadarıyla saadete erer, kazanır)”359 buyurur.
Biri peygamber varisiyse peygamberin yaptığı gibi yapması gerekir.
Nasıl?
Önce peygamberi, peygamberin vazifesini anlamak gerekir. Allah ayet-i kerimede “size sizin içinizden (sizden, sizin dilinizi konuşan) bir resul gönderdik ki size Allah’ın ayetlerini okuyup açıklasın, hikmeti (Allah’ın muradını) öğretsin, nefislerinizi tezkiye etsin ve size bilmediklerinizi öğretsin”360 buyurmuş, başka bir ayet-i kerimede ise “ey nebi! Biz seni hem şahit, hem müjdeci, hem de uyarıcı olarak gönderdik”361 buyurmuştur.
Allah, bu ayetlerde resulünün vasıflarını beyan etmiştir. Bu durumda peygamber varisinin de bu vasıfları taşıması gerekir; yani Allah’ın ayetlerini okuyup açıklaması gerekir. Bu yetmez, bir de hikmeti, Allah’ın muradını beyan etmesi, öğretmesi gerekir. Allah’ın muradını beyan etmesi için de Allah’ı tanıması gerekir, daha doğrusu Allah’ın ona kendisini tanıtmış olması gerekir ki Allah’ın muradının ne olduğunu, Allah’ın ne demek istediğini anlamış olsun. Bir de insanlara Allah’ı ve peygamberi tanıtması, bununla beraber nefsi tezkiye etmesi, temizlemesi gerekir. Peygamber varisi olmanın şartları, ölçüsü budur. Bu yüzden biri bunları yapamıyorsa peygamber varisi olmuş olmaz; çünkü Allah, nefsin tezkiyesini peygamberine, dolayısıyla peygamber varisine vermiştir.
Bunları yapmayıp kafasına göre bir şeyler yapmaya çalışan birine insanlar “peygamber varisi” derse sadece kendi kendilerini kandırmış olurlar. Aynı zamanda peygamber varisi dedikleri zata da iftira atmış olurlar.
Peki, peygamber varisi, nefsi nasıl tezkiye eder?
İnsanlar peygamber varisine tâbi olunca, onunla beraber olup ona uyunca peygamber varisi de onların nefsini tezkiye eder; yani nefsi tezkiye etmenin şartı tabiyettir. Allah’a imanın şartı Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e tabiyet olduğu gibi, onun varisine tâbi olmak da aynı şekilde şarttır.
Bir kul, rabbinin kelamını öğrenmek, muradını, hikmetini anlamak ve nefsini tezkiye etmek istiyorsa o hâlde bir peygamber varisine tâbi olmalıdır. Öyle ki bu istekleri gerçekleşsin.
Bir peygamber varisi Allah’ın beyan ettiği üzere insanlara bilmediklerini öğretir. Eğer insanlara bilmediklerini öğretiyorsa o hâlde hiçbir soru için “bilmiyorum” diye cevap veremez, soru ne olursa olsun mutlaka ona cevap verir, cevap vermelidir, verebilmelidir.
Neden?
Çünkü peygamber varisi ilmini Allah’tan alır. Bu manevi bir ilimdir, hikmettir. Allah bu ilmi, peygamber varisine; Allah’ın kullarına yolu göstersin, hakikati öğretsin, nefisleri tezkiye etsin diye öğretmiş, ikram etmiştir.
Böyle yapmayanlar peygamber varisi değildir, Peygamber varisi olmamış, olamamıştır. Allah yolunda bir şeyler yapmaya çalışırsa kendine göre bir şeyler yapar; ama onun hakkında peygamber varisi denmez, aynı şekilde ona âlim de denmez sadece bilgi sahibi denir; çünkü Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “âlimler peygamberlerin varisidir”362 buyurmuştur.
Âlim olan Allah’tır. Dolayısıyla Allah’ın bilgisine sahip olan, Allah ile bilen âlim olur. Yoksa insanların bilgisiyle bilgilenenlere sadece bilgi sahibi denir, âlim denmez. Biri bir yerlerden öğrendiği şeyleri nakledip anlatıyorsa bilgiyi sadece naklediyordur. Hâlbuki âlim; Allah’ı bilen, Allah’tan haşyet duyan ve Allah’ın kendisine öğrettiğini gerçek manada bilip öğretendir.
Bu yüzden birine peygamber varisi, Mürşid-i kâmil diyeceksek sözümüzün doğru olabilmesi için onun Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i temsil etmesi, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in ahlakına sahip olması ve Allah ona hangi vazifeyi vermişse o vazifeyi yerine getirmesi gerekir. Öyle ki peygamber varisi bir Mürşid-i kâmil olsun. Yoksa yarım doktor insanı candan, yarım âlim de imandan eder.
Peygamber varisi asla kendinden söz söyleyemez, söylememelidir. O sadece Allah’ın vahyettiğini, peygamberin uyguladığını, yaşadığını, emrettiğini söyler. Bununla beraber peygamber varisi kimseyi kendine davet etmez, Allah’a ve resulüne davet eder. Bu nedenle biri iki görmemek, birlemek gerekir.
Allah ayet-i kerimede “Allah’a, resulüne ve içinizdeki ulu’l emre itaat edin”363 buyurmuştur. Ulu’l emr; emir sahibi demektir. Gerçek manadaki ulu’l emr Allah’a göre konuşandır; yani hem Allah’tan emir almış olan hem de Allah’ın emriyle emreden, Allah’ın emrettiklerini emreden, Allah’ın emirlerine ne bir şey ilave eden ne de bir şey çıkarandır. Ölçü budur, bu yüzden peygamber varisi arayanlar, Mürşid-i kâmil arayanlar mutlaka bu ölçüyü bilmelidir, neyi, kimi aradığını bilmelidir.
Biri Allah’ın ayetlerini okuyup açıklamıyor, hikmeti öğretmiyor, nefsi tezkiye etmiyor, edemiyorsa, kulu Allah’ın huzuruna tertemiz hazırlayamıyor, ona bilmediklerini öğretemiyorsa, kulu Allah’ın müjdelediği gibi müjdelemiyor, uyardığı gibi uyarıp ikaz etmiyorsa bununla beraber insanlara şahit olmuyor, örnek olmuyorsa o, Mürşid-i kâmil olmaz, peygamber varisi olmaz.
Kendimize Mürşid-i kâmil, peygamber varisi ararken onlarda bu vasıfların olması gerektiğini unutmayalım ve hükmü Allah’a göre verelim. Yoksa kendi kendimize göre hüküm verir, “işte, bence bu peygamber varisidir, şu Mürşid-i kâmildir, falanca müceddiddir” dersek hem kendimize hem de o peygamber varisliği isnat ettiğimiz kişiye haksızlık etmiş, zulmetmiş oluruz. Böyle olunca da hem kendimize hem de ona zarar veririz.
Allah bizi ne aradığını, kimi aradığını gerçek manada bilenlerden eylesin inşallah.
