YILLARCA EHL-İ BEYTE HAKSIZCA LANET EDİLDİ, SEBEBİ HAYATIMIZ OLAN EHL-İ BEYTİ NEDEN ANLATMIYORSUNUZ?
Kardeşimiz duyduklarıyla hakikati anladığını zannetmiş, bu nedenle minberlerden Hz. Ali (r.a.)’a lanet okunduğunu söylemiş!
“Ben Müslümanım, mü’minim” diyen birinin Hz. Ali (r.a.) Efendimiz’e veya ehl-i beyte herhangi bir şekilde lanet okuması söz konusu olamaz. Şayet okursa o mü’min ve Müslüman değildir. Gidip kendisine başka bir şey desin; ama mü’min ve Müslüman olduğunu söylemesin. Böyle bir şey söz konusu olamaz.
Kardeşimiz bir de ehl-i beyt için “sebebi hayatımız” demiş. Öncelikle bilmemiz lazım ki ehl-i beyt de peygamberler de sebebi hayatımız değildir. Sebebi hayatımız; Allah’ın bize olan sevgisi, kendi kendisine olan sevgisidir. Hiç kimse, hiçbir peygamber, ehl-i beyt veya sahabeler kuldan başka bir şey değildir. Övülmesi, sevilmesi ve itaat edilmesi gereken sadece Allah’tır.
Bu nedenle herkesi sadece Allah’a davet ediyoruz. Eğer herhangi birini överken ve severken Allah’ı sever gibi sever, över gibi översek Allah’a şirk koşmuş oluruz. Bize düşen; kâmil manada kul olanlara tâbi olmak, onları kendimize örnek alıp onların yolunda yürümektir. Bunların başında peygamberler sonra da peygamberlere en yakın olanlar gelir.
Ehl-i beyt, kulluk itibariyle peygambere en yakın olanlardır. Onları bu yüzden sevip örnek almamız gerekir. Yoksa hamd edilmeye layık olan yalnız Allah’tır. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i bile Allah’ı över gibi övemez, sever gibi sevemeyiz. Böyle yaparsak Allah’a şirk koşmuş oluruz.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i, peygamberleri, ehl-i beyti ve mü’minleri Allah için seviyor, Allah onların kulluğunu sevdiği için bir kul olarak, âbd olarak onları seviyoruz. Yoksa hiçbiri insan için sebebi hayat değildir.
Daha önceki sohbetlerimizde söylemiştim; levlâke, levlâke lemma hâlektu’l eflâk: “Sen olmasaydın, sen olmasaydın felekleri yaratmazdım” hitabına Resulullah (s.a.v.) Efendimiz mazhar olmuştur; ama bu hadis eksik bir hadistir, bunun bir de devamı vardır, okuyanlar bunu görür.
Evet, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz buyurur “Allah’ın ilk yarattığı varlık benim nurumdur, Hakikat-i Muhammediye’dir. Sonra Allah bu nuru ayniyle çoğalttı.” Yani Allah her bir insanın ruhunu ondan yaratırken bir de o nuru aynıyla çoğaltıyor. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bu hadisinde sayı vermemiş, çokça demiştir. Bunun sayısını Allah bilir. Sonra Allah, Resululullah (s.a.v.) Efendimiz’in nurundan aynıyla çoğalttığı bütün ruhlara, her bir insana; yani Hz. İnsana hitap edip “sen olmasaydın, sen olmasaydın felekleri, varlığı yaratmazdım. Varlığı senin için yaratmışım” buyurdu. Zaten “yerde, gökte ve ikisi arasında her ne varsa hepsini insanın hizmetine verdim (musahhar kıldım, emrine verdim)”348 ayeti bunu açıklar.
Allah, varlığı hangi insanın hizmetine vermiştir?
Elbette ki Allaha âbd olmuş insanların hizmetine vermiştir. Dolayısıyla en kâmil manadaki kul olan Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in hizmetine, peygamberlerin, peygamberlere yakın olanların, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in terbiyesinden geçtiklerinden dolayı kardeşimizin de arz ettiği gibi ehl-i beytin ve mü’minlerin hizmetine vermiştir.
Dengeyi asla bozmamak gerekir. Yoksa “işte, ehl-i sünnet olanlar ehl-i beyte lanet okumuş” gibi bir fikir, bir düşünce yanlıştır. Belki bilmeden, farkında olmadan hakları takdir edilememiştir, bu ayrı bir şey. Yoksa onlara lanet okuyanlar biraz önce söylediğim gibi mü’min değil, Müslüman değildir. Onları Müslümanlardan hiç saymamak gerekir; çünkü böyle yapanların mü’minlikle, Müslümanlıkla alakaları yoktur.
Bize düşen; Allah’a kul olmaktır. Allah’a kul olmaya çalışırken de en güzel kulluğu kim yapmışsa onu kendimize örnek alıp onun gibi kul olmaya, âbd olmaya ve onun kazandığını kazanmaya çalışmaktır.
İnsan olarak hiç kimse kimseden üstün değildir. Kim Allah’a âbd olduysa o kazanmıştır. Allah, peygamberler arasında fark gözetmeyin, demiş349 ama onları kulluklarından dolayı derecelerle birbirinden ayırmıştır. Mesela; Hz. Âdem (a.s.) için ayet-i kerimede “biz onda azim bulmadık”350 buyurmuştur. Eğer Hz. Âdem (a.s.) azmetseydi, elbette ki daha büyük olurdu; yani peygamberlerin derecelerinin farklı olması kulluklarıyla ilgilidir.
Bütün insanlar ve bütün varlık, Allah’ın kuludur. Kendi iradesi ile kulluk yapması, Allah’ı tercih etmesi ve ona âbd olması gerekenler ise; irade sahibi olan insanlar ve cinlerdir. Allah insanlar ve cinleri özel manada kendisine âbd olsunlar diye yaratmıştır. Geriye kalan varlık ise onların hizmetindedir.
Bize de düşen; rabbimize kul olmak, âbd olmaktır. Öncelikle Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in, peygamberlerin ve peygamberlere yakın olanların kulluğuyla kul olmaktır. Onlara tâbi olmak ve onlar gibi kul olmaya, âbd olmaya çalışmaktır. Yoksa aralarında kulluk derecesi haricinde bir üstünlük yoktur.
Âlemlerin rabbi Allah’tır. El hamdu lillâhi rabbil âlemîn: “Hamd, övme ve övülme âlemlerin rabbi olan Allah içindir ve Allah’a aittir.” Bu yüzden övmemiz, tesbih etmemiz gereken sadece Allah’tır.
Subhan olan, hatasız olan Allah’tır. Peygamberlerin de hataları vardır. Mesela; Allah, Hz. Musa (a.s.) için “adama bir tokat vurdu, adam da öldü”351 buyurmuştur. Önümüzde bu ayet varken “peygamberler yanlış yapmıyor, onlar masumdur” diyebilir miyiz! Allah, peygamberlerini nasıl tanıttıysa bizim de peygamberleri öyle tanıyıp anlamamız gerekir.
Evet, masum hiç kimse yoktur, sadece mahfuz vardır; yani Allah’ın kontrolünde ve muhafazasında olanlar vardır. Bunlar da peygamberlerdir. Allah onları muhafaza etmiş, hata yapınca da onları affetmiştir. Aynı şey Resulullah (s.a.v.) Efendimiz için de geçerlidir; çünkü dediğim gibi peygamberleri Allah’ın tanıttığı gibi tanımamız gerekir.
Eğer peygamberler masum olursa, hatasız, kusursuz olursa bize nasıl örnek olacaklar! Onlar istiğfar edecekler ki biz de nasıl istiğfar edeceğimizi bilelim. Hiç hata işlemeden istiğfar olur mu! Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “ben günde yüz sefer istiğfar ederim” 352 buyurmuştur. Eğer Resulullah (s.a.v.) Efendimiz hata işlemiyorsa o hâlde neden istiğfar ediyor!
Aynı şekilde Allah Resulullah (s.a.v.) Efendimiz için vestagfir li zenbik:353 “Günahlarına istiğfar et” buyurmuştur. Elbette ki Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in hatası, kusuru, günahı da ona göredir. En ufak bir şey bile onun için günahtır.
Bize düşen; rabbimizin subhan olduğunu bilmek, rabbimize âbd olmak ve rabbimize tapmaktır. Peygamber bile olsa hiçbir beşeri, hiçbir insanı Allah’ı sever gibi sevmemek ve Allah’ı över gibi övmemektir. Rabbimize karşı ciddi olmamız gerekir. Yoksa farkında olmadan şirke düşeriz.
Misal; öyleleri var ki Resulullah (s.a.v) Efendimiz’i Allah’a şirk koşarcasına överler. Böyle yapmak yanlıştır. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz için âbduhu ve resuluhu: “Allah’ın âbdi (kulu) ve resulüdür.” Allah’ın âbdi, Allah’ın bütün güzelliğinin kâmil manada üzerinde göründüğü Hz. İnsandır, dememiz lazım. Yoksa iman etmiş olmayız. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz öncelik olarak Allah’ın âbdidir, kuludur sonra Allah’ın resulüdür. Eğer Resulullah (s.a.v.) Efendimiz için böyle söylememiz gerekiyorsa o hâlde diğer insanlara bundan fazla bir söz söyleyebilir miyiz!
Genel olarak ümmetin hâline baktığımızda birileri “ben Şii’yim” başkaları “ben Alevi’yim” ötekiler de “ben Sünni’yim” diyor ve birbirlerine düşüyorlar. Siz nereye gidiyorsunuz böyle! Bir de her biri kendisinin haklı olduğunu söylüyor! Hayır, hiç kimse haklı değildir, hak Allah’tır. Biraz insaf etmek, vicdanlı olmak lazım!
Bakıyorsun, daha da ileri gidip birbirlerinin camilerini bombalıyorlar! Siz ne biçim Müslümansınız, hani siz mü’mindiniz! Bir de “la ilahe illallah muhammedun resulullah” diyor “kitabımız Kur’an’dır” diyorsunuz. Bu ne biçim bir şeydir! O hâlde ikinizden biri yalan söylüyor ya da ikiniz de yalan söylüyorsunuz. Eğer mü’minseniz imanınızın Allah için birbirinizi sevmenize vesile olması gerekmez miydi!
Evet, gerçek manadaki mü’min; Allah’ın o mü’min kulun kalbinde kendi kendisini sevdiği kişidir. İman, aşk ve muhabbet budur. Allah sevdiği kullarının gönlünü birbirine bağlar. Şayet Allah senin gönlünü mü’minlerin gönlüne bağlamamışsa o hâlde sen Allah’ı sevmemişsin, Allah da seni sevmiyor demektir.
Allah’ı seven bir kul, bütün mü’minleri “lâ ilâhe illallâh muhammedun resulullah” diyenleri sever ve onları kardeş olarak bilip onlara dua eder, yardım eder. Birçok konuda kardeşleriyle arasında fikir ayrılığı olabilir yahut ebedi hayatını kazanmak için kendine başka bir yol seçmiş olabilir; ama fikri, yolu her ne olursa olsun bütün mü’minleri kardeş olarak görüp istisnasız hepsini sever.
Neden?
Çünkü Allah mü’minleri seviyor da ondan! Hâl böyleyken mü’min hiç Allah’ın sevdiğini sevmez mi! Mü’min hiç “hepiniz bu mezhepten, bu tarikattan, bu cemaatten olun” der mi! Böyle yapanlar hiç farkında olmadan “din budur” demiş olurlar. Hâlbuki din Allah’ın dinidir ve bu dinin bir kitabı, bir peygamberi vardır. Bu yüzden asla umutmamamız lazım ki Allah’ı, resulünü, kitabını kabul edenler mü’mindir ve bizim kardeşlerimizdir.
Kardeşlerimiz bütün sohbetlerimize baktığında Allah’tan başka hiçbir şey anlatmadığımızı görürler. Sadece Allah’ı anlatmışım; çünkü rabbimizi tanımamız, anlamamız, başka şeylere, başkalarına değil rabbimize âşık olmamız, kul olmamız lazım. Aynı şekilde rabbimizi tesbih etmemiz, hamd etmemiz, tekbir etmemiz lazım. Büyük odur, tek büyük odur, ekber olan, subhan olan, hamda layık olan, hamid olan odur. Gerisi sadece kuldur, kul!
İnsan; zahiri olarak beşerdir ve iki damla pis sudan yaratılmış aciz bir varlıktır.354 Hâl böyleyken bir insanı, o peygamber bile olsa nasıl Allah’a şirk koşarsın, nasıl onu, Allah’ı över gibi översin! Eğer öveceksen Allah için, Allah’ın resulü, kulu olduğu ve Allah için tavrını ortaya koyup “Allah” dediği için öv. Başka bir şey için değil!
Kim Allah’a ne kadar kul olduysa, rabbini övdüyse, rabbini övmek, hamd etmek için canını, malını, varlığını, hayatını ne kadar ortaya koyduysa övgüye de o kadar layık olur; ama kul olarak, âbd olarak övgüye layık olur; yani böyle birinin kulluğunu övmek gerekir.
Kulluğu övmek de öyle laf ile olacak bir şey değildir. Birinin kulluğunu öveceksen eğer onun gibi yapman, onun gittiği, yürüdüğü yolda yürümen lazım. Eğer böyleysen doğrudur, sen onu kabul etmişsin, onun kulluğunu seviyorsun, dolayısıyla Allah’ı seviyorsun, onun gibi bir kul olup Allah’ın sevgisini kazanmak için onu izliyor, takip ediyorsun ve onun şahsını övmüyorsun, sadece onun kulluğunu, imanını, Allah’a teslim oluşunu, Allah’a karşı edebini, mağfiretini ve Allah’a yakınlığını seviyorsun.
Şayet seviyorsan onun gibi olmaya çalışırsın; çünkü sevginin ispatı budur, sevginin ispatı sevdiğine benzemektir. Yoksa yalan söylüyorsun, dedikodu yapıyor, iftira atıyorsun.
Bu nedenle ben bir beşeri, bir insanı övmekten Allah’a sığınırım. Beşeri övmem; rabbimi överim, rabbimin övdüğünü överim, överken de yerinde överim; yani Allah onu nereye koymuşsa orada överim, insan olarak, kul olarak, âbd olarak överim ve ona masum demem, hâşâ bir beşer nasıl masum olabilir! Niye onlar melek midir! Allah ayetlerinde “yeryüzünde dolaşanlar melekler olsaydı biz de onlara melek resul gönderirdik (ama siz melek değilsiniz).”355 “Size sizin içinizden bir resul gönderdik.”356 Kul innemâ ene beşerun mislukum:357 “De ki: Muhakkak ki ben de sizin gibi bir beşerim” buyurmuştur. Evet, peygamber de bizim gibi bir beşerdir, dolayısıyla hata yapacak, yanlış yapacak, eksik yapacak, ağlayacak, gülecek, tövbe edecek ve istiğfar edecek ki rabbini isimlerinden tanısın.
Evet, sevilmesi, iman edilmesi, itaat edilmesi, hamd edilmesi ve tekbir edilmesi gereken sadece Allah’tır. Gerisi insandır, kuldur, Allah’ın âbdidir. Allah kimi âbdi olarak övdüyse biz de onun âbdliğini, kulluğunu över, ona tâbi olur, ona benzemeye ve onun yolunda yürümeye çalışırız, böylece sevgimizi ispat ederiz.
