VUSLAT YOLCULUĞUNU YAPARKEN NASIL DURMAMIZ GEREKİR?
Vuslat yolculuğu gönül yolculuğudur, dolayısıyla yolu gönlümüzle, gönül beraberliğiyle yürürüz. Vuslat yolculuğunda hedef; Allah’ın rızası, dostluğu, cemalidir, dolayısıyla Allah’ın sevgisi, yakınlığıdır ve ebedi hayattır. Hedef olarak önümüze bunu koyduğumuzda bütün hâlimiz, hayatımız ibadet olur.
Vuslat yolculuğunda yürürken hâlimizi kaybetmek yahut düşmek söz konusu değildir. Bir beşer olarak bazen sendeleriz; ama ayağı kalkmasını da bilmemiz, düştüğümüz zaman hemen ayağa kalkıp tövbe, istiğfar etmemiz; yani yolumuza devam etmesini bilmemiz gerekir.
Nasıl ki herhangi bir şeyi rabbimizle aramıza koymamamız gerektiğini biliyorsak aynı şekilde günahlarımızı da rabbimizle aramıza koymamamız lazım; yani “ben hatalıyım, ben kusurluyum, ben günahkârım, ben durmadan düşüyorum, dolayısıyla bu yolu gidemem” deyip umutsuzluğa kapılmamamız lazım.
Her “rabbim beni affetmez” deyişimizde günahlarımızı, yanlışlarımızı Allah’ın rahmetinden, mağfiretinden daha büyük görmüş ve günahlarımızı rabbimizle aramıza koymuş oluruz. Bu da Allah’a şirk koşmaktır. Bu, iblisin kurduğu bir tuzaktır, iblisin hilesidir. Ona asla bu tavizi vermememiz gerekir. Rabbimiz bizimle beraberdir, rabbimiz bizden; yani kulundan yanadır ve kulunun kazanmasını ister. Bunun için her türlü imkânı da kuluna tanır. Kul düştükçe “kalk kulum, kalk tövbe, istiğfar edip yoluna devam et” der ve kulu hiç düşmemiş gibi ona muamele eder.
