GERÇEK İMANI NASIL ANLAMAMIZ LAZIM?
İman; Allah’ı her şeyden, canından da çok sevmektir. Her şeyi Allah yolunda kurban edip Allah’ın sevgisini, rızasını, dostluğunu kazanabiliyorsak o hâlde Allah’a iman etmişiz demektir. Yoksa “ben Allah’ı seviyorum; ama Allah için bir fedakârlık yapamam” ya da “bu imtihanı kabul edemem” diyorsak iman etmemişiz, sadece iman ettiğimizi zannediyoruzdur. Bunu Allah ve resulü söylüyor! Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “sizden biri Allah ve resulünü her şeyden, canından da çok sevmedikçe iman etmiş olmaz”347 buyurmuştur.
Bu yüzden devamlı olarak “iman, inanmak demek değil Allah ve resulünü her şeyden çok sevmektir” diyoruz. Bir an için imanın inanmak olduğunu farz edelim. Şayet Allah’ın bizi yarattığına, varlığından varlık verdiğine, kendinden bize hayat verdiğine, kendindeki sıfatları bize ikram ettiğine inanıyorsak aynı zamanda görmemizin, işitmemizin, bilmemizin, sevmemizin, tercih etmemizin, merhamet etmemizin, affetmemizin, ikram etmemizin, kısacası bizdeki bütün güzel vasıfların Allah’ın ismi olduğuna ve bu isimleri Allah’ın bize tecelli edip ikram ettiğine inanıyorsak, Hz. insan, kâmil insan olalım, kâmil manada Allah’a dost olalım, yakın olalım diye Allah’ın bizim için bir imtihan sahnesi hazırlayıp bize kazanma imkânı verdiğine, dünyadaki nimetlerin fani, ahiretteki nimetlerin ise ebedi olduğuna inanıyorsak bu durumda rabbimizi her şeyden, canımızdan da çok sevmemiz gerekmez mi! Bizi yaratan, bize varlık veren Allah’tır. Buna rağmen Allah’ı sevemiyorsak o hâlde ona inanmamışız demektir.
Evet, iman; Allah’ı her şeyden, canından da çok sevmektir. Her şeyden çok, canından çok sevmek derken gerektiğinde malını, canını, hayatını, vaktini, zamanını Allah’a, Allah yolunda, Allah’ın rızası, sevgisi, dostluğu, yakınlığı için kurban edebilmek olarak anlamamız gerekir. Gerçek iman işte böyledir.
