ŞİZOFRENİ HASTASI OLAN BİRİ İÇİN NE YAPMAMIZ GEREKİR?
Abdulkadir Geylani (r.a) Hazretleri “mürşidi olmayanın mürşidi şeytandır” demiştir. Şayet anlamamak için bahane ararsak o zaman bu sözü başka tarafa çeker, öyle yorumlarız. Böyle bir şey de yanlıştır. Allah ayet-i kerimede “Allah’ın dalâlette bıraktığı kimseye veli olan mürşidi bulamazsın”265 yani veli olan mürşidi bulamayanlar dalâlette kalır, buyurmuştur.
Dalâlet; iblisin yoludur, iblisin gittiği yoldur. İblis, insanları dalâlete, ateşe, cehenneme, karanlıklara, zulmete çağırır. Şayet birinin de veli olan mürşidi yoksa o kişi iblisin, şeytanın bu davetine icabet eder.
Kişi ya veli olan mürşidin davetine ya da iblisin, şeytanın davetine icabet eder; yani insan için iki yol vardır. Bu yollardan biri hidayet, öbürü de dalâlettir. Biz de ya Allah’ın hidayetine tabi oluruz ya da Allah’ın davetine icabet etmeyip dalâlette kalmış oluruz. Kişi istese de istemese de durum böyledir.
İnsan fıtrat itibariyle İslam fıtratı üzere mü’min ve Müslüman olarak yaratılmıştır. Bu yüzden insan, Allah’a gitmesi ve Allah’a kul olması gerektiğini bilir; ama bu ana kadar kendine bir mürşid, imam, yol gösterici ve hidayetçi bulamadığı için kendi kendine bir şeyler yapmaya çalışır. Böyle bir durumda şeytan hiç boş durur mu! Hemen insana mürşitlik yapar ve ona yolu göstermeye çalışır. Önce kişinin birkaç adım atmasına müsaade eder, sonra da ona “senin gibi ibadet yapan var mıdır, senin gibi âlim biri, tefekkür edebilen, düşünebilen, akıllı olan biri var mıdır” der. Önce kişiye bu hileyi yapar. Onu bu hileye düşürdükten sonra da ona “sen peygambersin” der.
Yalnız şeytan, insana “sen peygambersin” derken bunu sadece bir vesvese olarak vermez. Önce kişinin gönlüne vesvese olarak bazı şeyler ilham eder sonra bu ilhamlardan iki, üç tanesi doğru çıkınca kişi kendisinin ilham aldığına, hatta vahiy aldığına inanmaya başlar. Zaten şeytan işi bir kere başlattı mı artık tuzağa düşürdüğü kişinin yakasını bırakmaz. Kişi şeytanın bu vesvesesine bir kez bile “evet, doğrudur, herhâlde böyledir” dedi mi şeytan artık onun boynuna zincirini geçirir, onu alıp peşinden sürükler ve ona “ben peygamberim” dedirtir. Yetmez bunun daha ilerisi de vardır. Şeytan, böyle birini alıp daha da ilerisine götürür.
Bu hâlde olan bir kişinin rahatsızlığına ister şizofreni ister başka bir hastalık densin, bu fark etmez, bütün psikolojik rahatsızlıklar aslında nefsin hastalıklarıdır.
Peki, yapılması gereken şey nedir?
Söylediğim gibi; bütün psikolojik rahatsızlıklar nefsani hastalıklardır ve bu durumda kişinin tedavi olması; yani nefsinin tezkiye olması gerekir. Bunun için de kişinin bir Mürşid-i kâmille beraber olması gerekir. O bir Mürşid-i kâmille beraber olunca mürşidi de ona “sen hiçbir şey değilsin. Sen aciz, günahkâr, hatalı, kusurlu ve hatta şirke boğulmuş bir kulsun” deyip bunu ona gösterir.
Bununla beraber böyle birinin girdiği yerden çıkması zor bir şeydir, öyle bir anlık bir şey değildir. Kul, mürşidinin vesilesiyle nefsindeki hastalığı önce anlar; ama bir veya birkaç saat sonra tekrar aynı hâle bürünür. Önce mürşidinin sohbetiyle boyun büker ve “ben aciz, günahkâr ve hatalı biriyim, benim tövbe etmem gerekir” deyip tövbe etmeye başlar; ama sonra yine nefsinin hâli ağır basar ve eski hâline geri döner. Bu yüzden kişinin genel olarak bu hâlden kurtulması kolay değildir.
Mesela; biri bir yahut iki sene boyunca hücrede kalmışsa bu sürede aldığı psikolojik hasarın tedavisi de bir iki sene sürer; yani tedavi olması için hücrede kaldığı zaman kadar zamana ihtiyacı vardır. Aynı şekilde nefsin hastalığının tedavisi için de kişinin bu hastalıkta kaldığı kadar bir sürenin geçmesi gerekir ki kişi bu rahatsızlığından kurtulabilsin. Tabi, bir de ona bu yolda yardım edecek kardeşlerinin olması lazımdır.
Allah, kardeşimizin yardımcısı olsun. İnşallah nefsinin bu rahatsızlığından kurtulur. Şayet kurtulmazsa zahmet çeker. Eğer bu hâlinin yanlış olduğunu bilir ve tövbe ederse acziyetinden dolayı Allah’ın rahmeti tecelli eder, böylelikle kardeşimiz boyun büker. İnşallah, Allah’ın rahmeti tecelli eder, yoksa hiç kimse o kardeşimize yardım edemez.
Evet, dediğim gibi; bu hâlde olan bir kişiye Mürşid-i kâmilin yardım etmesi lazım. Mürşidin ona yardım edebilmesi için de o kişinin yardımı kabul etmesi gerekir. Yoksa hasta, tedaviyi kabul etmeyip “ben hasta değilim” derse Mürşid-i kâmil ona bir şey yapamaz; ama yardımı kabul eder ve “ben hastayım, bana yardım edin” derse o zaman Mürşid-i kâmil ona yardım edebilir ve onu nefsinin bu rahatsızlığından kurtarabilir.
Allah kardeşlerimizin yardımcısı olsun. İnşallah o rahatsız olan kardeşimiz de iyi olup düzelir. Bilmemiz lazım ki hiç kimse kuluna Allah’tan daha yakın, daha merhametli değildir, hiç kimsenin, kulları Allah’ın sevdiğinden daha çok sevmesi de mümkün değildir. Eğer kardeşimiz acziyetini bilir, boynunu bükerse Allah ona mutlaka yardım eder; çünkü Allah, kulunu asla bırakmaz.
