close

RESULULLAH (S.A.V.) EFENDİMİZ HASTALANIYOR

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in vefatına on günden daha az kalmıştı. Bugünlerde iman edenleri ilgilendiren bir sorun vardı. Bizanslılarla yapılan Mute Savaşı Halid Bin Velid (r.a.)’ın başarılı taktikleriyle son bulmuş, Rumlara bağlı Gassani ordusu geri çekilmek zorunda kalmıştı; ama tehlike geçmiş değildi. Bizanslılar, tabiyetleri altında olan Gassanilerle birlikte Müslümanların yaşadığı bölgeye saldırılar düzenliyor, İslam beldelerini tehdit ediyordu. Bu yüzden Resulullah (s.a.v.) Efendimiz Bizans sorunun artık ortadan kaldırılması gerektiğine karar verdi ve büyük bir ordu hazırlayıp başına da o sırada henüz yirmi yaşında olan Usame Bin Zeyd’i komutan tayin etti.

Suriye topraklarına yürüyecek bu ordunun içinde Hz. Ebubekir (r.a.), Hz. Ömer (r.a.), Hz. Osman (r.a.), Hz. Sa’d Bin Ebi Vakkas (r.a.) ve Hz. Ubeyde Bin Cerrah (r.a.) gibi sahabelerin önde gelenleri de vardı.

Fahr-i Kâinat, İslam ordusunun başına Usame Bin Zeyd’i tayin edince bazı Müslümanlar Usame’nin genç ve tecrübesiz olduğunu söyleyerek başka birinin komutan olmasını istediler. Hatta Usame’nin başarısız olacağı şeklinde dedikodular çıkmaya başladı. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz ise bu emri verdikten bir gün sonra hastalandı ve hane-i saadetine gitti; ama buna rağmen askerler arasında Usame Bin Zeyd (r.a.)’ın komutanlığı hakkında huzursuzluk çıkınca tüm sahabeleri topladı ve o hasta hâliyle minbere çıkıp “ey insanlar! Usame’yi kumandan tayin ettiğim için bazılarınızın ileri geri konuştuğunu duydum. Benim Usame’yi kumandan tayin etmeme itiraz ediyor gibisiniz! Daha önce Usâme’nin babasını kumandan tayin ettiğim zaman da aynı şeyi yapmıştınız. Vallahi! Nasıl ki babası kumandanlığa lâyık biriydise, Usâme de babasından sonra kumandanlığa lâyıktır. Babası nasıl en sevdiğim biriydise, Usâme de en sevdiğim kimselerden biridir. O da babası da her türlü hayrı işleyebilecek yaratılışa sahip kimselerdir. Onlardan hayırlı işler bekleyiniz. Muhakkak ki Usâme sizin hayırlı olanlarınızdandır ve bu işe ehildir”142 buyurdu.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in hitabından sonra iman edenler yanlış düşündüklerinin farkına varıp Usame Bin Zeyd’in komutası altına girdiler.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz hastalığı şiddetlenmeden önce son kez hutbeye çıktı ve sahabelere “Allah bir kulu dünya nimetleriyle ahiret nimetleri arasında muhayyer bıraktı (serbest bıraktı, tercih hakkını ona verdi). O kul da Rabbini tercih etti” buyurdu. Hutbe bittiğinde Hz. Ebubekir (r.a.) yüksek sesle ağlamaya başladı. İnsanlar onun neden ağladığını merak edince, Hz. Ebubekir (r.a.) “Allah’ın muhayyer bıraktığı hâlde Allah’ı tercih eden kul Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’dir. Bu, Resulullah, artık ahirete gidiyor demektir, onun için ağladım”143 dedi.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Müsned, 2:220; Müslim, 4:1884-1885. ↩
  2. Buhari 1413 /1992, El Camiu’s- Sahih I-VIII ↩