close

SON ÜÇ GÜN

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz hicri takvime göre 8 Rebiülevvel perşembe günü akşam namazını kıldırırken rahatsızlandı ve yatsı namazını bu rahatsız hâliyle kıldırdı. Bir sonraki gün rahatsızlığı yine devam etti; ama buna rağmen cuma günü de namaz kıldırdı. Akşam olunca Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e cemaatin yatsı namazı için beklediğini haber verdiler. Bunun üzerine Resulullah (s.a.v.) Efendimiz kalkıp abdest aldı; ama ayakta duramayarak yere düştü ve bayıldı. Kendine geldiğinde sahabeler her şeyden habersiz hâlâ Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i bekliyordu.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bayıldıktan sonra kalkıp bir daha abdest aldı; ama yine ayakta duramadı ve bir daha bayıldı. Üçüncü defa yine abdest aldı; ama yine takat getiremedi ve yine bayıldı.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz en son kendine gelince namazı kıldıramayacağını anladı ve “Ebubekir’e söyleyin yatsı namazını kıldırsın” buyurdu. Haber kendisine verildiğinde Hz. Ebubekir (r.a.) namazı kıldırmak için cemaatin önüne geçti; ama kendini tutamayıp ağlamaya başladı. Bir türlü “Allah u ekber” deyip tekbir getiremedi ve namaza bir türlü başlayamadı. En sonunda o da kendinden geçip yere yığıldı. Hz. Ebubekir (r.a.) namazı kıldıramayınca Hz. Ömer (r.a.) cemaatin önüne geçti ve yatsı namazını sahabelere kıldırdı.

Sonraki gün Hz. Ebubekir (r.a.) cemaate namaz kıldırdığı sırada Resulullah (s.a.v.) Efendimiz; Hz. Abbas (r.a.) ve Hz. Ali (r.a.)’ın omzuna dayanarak mescide geldi. Gönüller Sultanı ayakta duramadığı için mübarek koluna girmişlerdi.

Hz. Ebubekir (r.a.), Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in geldiğini fark edince imamet makamından çekilmek istedi; ama Resulullah (s.a.v.) Efendimiz ona işaret ederek yerinde kalmasını ve namazı kıldırmasını buyurdu, sonra da “beni Ebubekir’in yanına oturtun” diye işaret etti. Böylelikle Resulullah (s.a.v.) Efendimiz ayakta duramadığı için oturarak namaz kıldı. 144

Pazar günü Hz. Ebubekir (r.a.) sabah namazını kıldırırken Resulullah (s.a.v.) Efendimiz namazın son bir rekâtına yetişti.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz eve döndükten sonra hastalığı iyice şiddetlendi ve kendisinden geçip bayıldı. Hatta sahabeler Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in o günkü yüksek ateşini anlatırken “bir mendili ıslatıp Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in başına koyduğumuzda mendil hemen kuruyordu. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in bu kadar yüksek ateşi vardı” demişlerdir.

Bu sırada Hz. Fatıma (r.a.) Annemiz Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e “ya Resulullah! Hastalığın çok şiddetlidir” dedi. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz de ona “hayatı yaşarken sıkıntıları kat kat yaşadık. Son yolculuğumuzda da herkesin yaşadığı sıkıntının kat kat fazlasını yaşıyoruz; ama merak etme bu senin babanın çektiği son sıkıntıdır” buyurdu. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in hastalığı da imtihanları gibi ağırdı. Bu yüzden Hz. Ayşe (r.a.) Annemiz, ileriki zamanlarda Efendimiz’in ağır hastalığını anlatırken “hakikaten Resulullah’ın hastalığından daha zor, daha şiddetli bir hastalık görmedim” demiştir.

Pazartesi günü Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in hastalığı biraz hafifledi. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz kendine biraz gelince, huzurundakilere “beni doğrultun” buyurdu. Oradakiler de Efendimiz’i doğrulttular.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in evinin kapısı mescide bakıyordu ve kapıda bir perde asılıydı. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz oradakilere “perdeyi aralayın” buyurdu, sonra aralanan perdeden sahabelerine baktı.

Sahabeler, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i doğrulmuş görünce, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz iyileşiyor diye sevindiler, öyle ki aralarında büyük bir dalgalanma oldu. Efendimiz de sahabeye tebessüm ederek ellerini açtı ve hepsine dua etti. Sonra da yanında bulunanlara perdeyi tekrar kapatmalarını buyurdu. Bu, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in sahabeyi, sahabenin de Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i son görüşü oldu.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz vefat etmeden kısa bir süre önce kuşluk vaktinde ev halkının toplanmasını istedi. Herkes toplanınca Efendimiz son konuşmasını yaptı ve hem kızı Hz. Fatıma (r.a.)’a hem halası Hz. Safiye’ye hem de orda bulunanlara tek tek “işteri nefseki minallah: Nefsinizi Allah’ın elinden satın alın. Sakın babam peygamberdir diye, ben peygamberin halasıyım yahut ben peygamberin amcasıyım, torunuyum diye bana güvenmeyesiniz. Nefsinizi Allah’ın elinden satın alın” buyurur.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz hastalığı sırasında Hz. Ayşe (r.a.)’a evde bulunan altı veya yedi dirhem parayı sadaka olarak dağıtmasını söylemişti. Kendine gelince Hz. Ayşe (r.a.)’a işaret edip kısık bir sesle “söylediğimi yaptın mı” diye sordu. Hz. Aişe (r.a.) ise “vallahi bu telaşın içinde unuttum ya resulullah” dedi. Bunun üzerine Resulullah (s.a.v.) Efendimiz o paraların getirilmesini istedi ve dirhemleri eline alıp “bunlar Muhammed’in yanındayken Muhammed, Rabbine kavuşacak değildir. Muhammed’in bu şekilde Rabbine kavuşması yakışmaz.” Yani “Rabbime hiçbir şeyim olmadan gideceğim” buyurdu. Sonra da paraları birine teslim etti ve “bunları Medine’deki fakirlere götür, şuna şuna dağıt. Ben Rabbime giderken bende geride maddi olarak bir şey kalmasın” buyurdu.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz o anda yanında bulunan hanımlarına, halasına, Hz. Fatıma (r.a.), Hz. Abbas (r.a.), Hz. Ali (r.a.), Hz. Hasan (r.a.) ve Hz. Hüseyin (r.a.)’a “size bir nasihatim var. Kadınlarınız hakkında Allah’tan korkun, onlara zulmetmeyin. Köleler hakkında (emrinizde olanlar hakkında) Allah’tan korkun, onlara zulmetmeyin. Bir de namaza dikkat edin, namazı ikame edin ve bırakmayın” buyurdu. Bu üç vasiyet Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in son vasiyetidir, dolayısıyla bütün ümmetedir.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz daha sonra Hz. Fatıma (r.a.)’yı çağırıp kulağına bir şeyler söyledi. Hz. Fatıma (r.a.) kendini tutamadı ve ağlamaya başladı. Sonra bir daha Hz. Fatıma (r.a.)’nın kulağına bir şey söyledi, Hz. Fatıma (r.a.) bu defa da ağlamayı bırakıp tebessüm etti.

Bu konu daha sonra Hz. Fatıma (r.a.)’ya sorulduğunda “Resulullah (s.a.v.) Efendimiz ilkin kulağıma ‘benim artık Rabbime gitme zamanımdır’ dedi. Bunu duyunca ağlamaya başladım. İkinci defa ise ‘ehl-i beytimden bana ilk kavuşacak olan sensin’ dedi. Buna da sevindim, tebessüm ettim” diye cevap vermiştir. Hz. Fatıma (r.a.) Annemiz zaten Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’den altı ay sonra vefat etmiş, dolayısıyla ona ilk kavuşan yine kendisi olmuştur.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz, Hz. Fatıma (r.a.)’ya böyle söyledikten sonra “ya Rabbi! Beni affet, beni mağfiret et, bana rahmet et” diye dua etti ve daha sonra başını kaldırıp üç sefer er refik-i e’âla, er refik-i e’âla, er refik-i e’âla: “En yüce dosta, en yüce dosta, en yüce dosta” buyurdu.145 Böylelikle 63 yıl boyunca mukaddes bedeniyle dünyamıza şeref veren Rahmeten Lil Âlemin Resulullah (s.a.v.) Efendimiz, kendisinden sonra kıyamete kadar gelecek Mürşid-i kâmilleri ümmetine vâris bırakarak maşukuna kavuşmak üzere Rabbinin huzuruna gitti.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in hane-i saadetinde bulunanlar, sahabelere Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in ahirete intikalini haber verdiler. Sahabeler ilk başta Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in vefatına inanamadı. Hatta Hz. Ömer (r.a.) “kim Resulullah öldü derse, onun boynunu vururum. O ölmedi” dedi.

Hz. Ebubekir (r.a.), Hz. Ömer (r.a.)’ın sözlerini duyunca “kim ki Muhammed’e tapıyorsa, bilsin ki Muhammed ölmüştür. Kim ki Allah’a tapıyorsa, bilsin ki Allah Hayy’dır (ölümsüzdür, diridir)”146 dedi. Sonra da “Muhammed, ancak bir resuldür. Ondan önce de şüphesiz resuller gelip geçmiştir. Şimdi o ölür ya da öldürülürse, topuklarınız üzerinde (gerisin) geriye (eski hâlinize) mi döneceksiniz? Kim (böyle) topukları üzerinde geriye dönerse, Allah’a hiçbir şekilde zarar veremez. Allah, şükredenleri (ise kıyamet günü muhakkak) mükâfatlandıracaktır”147 âyet-i kerimesini okudu.

Sahabeler toparlandıktan sonra Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in mukaddes bedenini nasıl defnedeceklerini istişare ettiler. Çıkan istişarede Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in “nebîler vefat ettikleri yere defnedilmişlerdir” hadisi üzerine Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in Hz. Ayşe (r.a.) Annemiz’e ait odaya defnedilmesine karar verildi.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz, Hz. Ali (r.a.)’a “vefat ettiğim zaman beni, sen yıka” diye vasiyet etmiştir. Sahabeler de Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in vasiyeti üzerine vazifeyi Hz. Ali’ye bıraktılar, ardından Hz. Abbas (r.a.), Hz. Fadl Bin Abbas (r.a.), Hz. Şükran (r.a.) ve ensarı temsil etmek üzere Evs bin Havlî (r.a.) kendisine yardımcı seçildi.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz mübarek bedenlerinin gasli bittikten sonra 8 Haziran 632 Pazartesi günü şu an Mescid-i Nebevî’de bulunan istirahatgâhına defnedildi.

Es-salâtu vesselamu aleyke ya Resûlallah, es-salâtu vesselamu aleyke ya Habîballah, es-salâtü vesselamu aleyke ya seyyidel evvelîne vel âhirîn ve ilâ cemî’il-enbiyâ’i vel-murselîn ve ilâ cemî’il-evliya’i vel-hamdu lillâhi rabbil âlemin.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Buhari, Ezân, 39 ↩
  2. Pir Muhammed Hüseyin (r.a.), Kur’ân-ı Kerim’deki Nüzul Sırasına Göre El Esmâu’l Husnâ 6. Cilt, Bölüm: Er Rafi’ ↩
  3. Tabakât, 2:268; Buharî, 3:95. ↩
  4. Âl-i İmrân /144 ↩