close

MESCİD-İ DIRAR’IN YIKTIRILMASI

Münafıklar, iman edenlerin gittikçe artmasını çekemiyor ve Müslümanlara karşı gizli planlar yapıyordu. Müslümanlar aleyhine nasıl bir yol izleyeceklerini düşünürken Vedîa Bin Âmir kendilerine Ebû Âmir Er-Râhib’ten bir mektup geldiğini haber verdi.

Ebû Âmir Er-Râhib cahiliye döneminde Hristiyan olmuş bir Medineliydi ve münafıkların reisi Abdullah Bin Selul’un de akrabasıydı. Ebû Âmir, Bedir ve Uhud savaşlarında müşriklerin safında Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’le savaşmış, sonraki savaşlarında da müşriklere hep destek olmuş, Mekke fethedilince Taif’e, Taif seferi olunca ise Suriye’ye kaçmıştı.

Ebû Âmir Er-Râhib, mektubunda Bizans valisiyle görüştüğünü ve yakında onu ikna edip Müslümanlar üzerine saldırtacağını söylüyordu. Münafıkların bu konuyu konuşup neler yapacakları hakkında istişarede bulunmak için fark edilmeyecekleri bir mekâna ihtiyaçları vardı. Sonunda bir mescit inşâ etmeye ve inşâ ettikleri bu mescide gizliden savaş malzemesi doldurmaya karar verdiler. Bu mescidde hem kimse anlamadan Müslümanlar aleyhine toplantılar yapabilecek hem de Mescid-i Nebevi ile Mescid-i Kûba cemaati arasında tefrika oluşturabileceklerdi.

Münafıklar mescidlerini bitirince Tebük Seferi’ne çıkacak olan Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in huzuruna gelerek hasta ve engelliler için bir mescid inşâ ettiklerini söyleyip Efendimiz’den bu mescidin açılışını gerçekleştirmesini istediler; ama Efendimiz Tebük Seferi’ne çıktığını, ancak dönüşte mescide geleceğini söyledi.

Tebük Gazvesi’nden sonra Resulullah (s.a.v.) Efendimiz Medine’ye yetişmek üzereyken münafıklar tekrar Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in huzuruna geldi ve inşâ ettikleri mescidde namaz kıldırmasını istediler; fakat Allah Tevbe Sûresi 107 ile 110. Âyetleri’ni indirdi ve münafıkların asıl niyetini beyan etti. Bunun üzerine Resulullah (s.a.v.) Efendimiz Zararlı Mescid manasına gelen Mescid-i Dırar’ı yıktırdı.

“(Münafıklar arasında) Bir de (mü’minlere) zarar vermek, (âyetleri) inkâr etmek, mü’minlerin arasına ayrılık sokmak ve daha önce Allah ve resulüne karşı savaşmış olanın gözcülüğünü yapmak için bir mescid(i, mescid-i dirârı üst) edinenler de vardır. (Onlar) ‘Biz (bu yaptığımızla) iyilikten başka bir şey istemedik’ diye de mutlaka yemin ederler. Hâlbuki Allah, onların kesinlikle yalancı olduklarına şahidlik eder.”

“(Resulüm!) Orada asla (namaza) durma! İlk günden beri takvâ üzere kurulan (Allah’a karşı kulluk sorumluluğunu bilip yerine getirmeye çalışanların kurduğu Kuba) Mescid(i), elbette içinde (namaza) durmana daha layıktır. Orada (Allah’ın âyetlerini ders edinip resule itaat ederek nefislerinin küfründen ve şirkinden) temizlenmeyi seven (yiğit) adamlar vardır. Allah, (nefislerinin küfründen ve şirkinden) iyice temizlenenleri sever.”

“Binasını (dünyadaki hayatını ve bütün davranışlarını) Allah'tan takvâ (kulluk sorumluluğunu bilip yerine getirmeye çalışma) ve rızası üzerine kuran kimse mi daha hayırlıdır, yoksa binasını her an çökmeye hazır bir uçurumun kenarına kurup onunla beraber (kendisi de) çöküp cehennem ateşine yuvarlanan kimse mi? Allah, (hem kendine hem de başkalarına zulmeden) zalim kavmi hidâyete erdirmez.”

“Onların kurmuş oldukları (bu tür) binalar, (ölüp de) kalpleri parçalanıncaya kadar kalplerinde bir şüphe (ve nifak sebebi) olarak (kalmaya) devam edecektir. Allah alîmdir, hakîmdir (her şeyi ve herkesi bilen, her işinde hikmet ve hayır olandır).”137

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Tevbe /107-110 ↩