SEFERE KATILMAYAN SAHABELERİN PİŞMANLIĞI
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz Tebük Seferi’nde bütün Müslümanları seferberliğe davet ettiği hâlde Kab Bin Malik (r.a.), Hilal Bin Ümeyye (r.a.) ve Murare Bin Rebi (r.a.) adındaki sahabeler “nasılsa orduya yetişiriz” deyip hazırlıklarını ağırdan aldılar ve akşama doğru evlerine gittiler; ancak eve vardıklarında İslam ordusu yola çıkmıştı. Onlar da “sabah evden çıkar, hızlıca yola düşer orduya yetişiriz” deyip geceyi evde geçirdiler. Sabah olduğunda ise “artık geç oldu istesek de yetişemeyiz” dediler ve sefere katılmaktan vazgeçtiler.
Fahr-i Kâinat Efendimiz Medine’ye dönünce, bu sahabeler sefere katılmayan münafıklar gibi yalan mazeretler uydurmadı ve hiçbir mazeretleri olmadığı hâlde tamamen ihmalkârlıkları yüzünden gelemediklerini itiraf ettiler; ama Efendimiz Allah ve Resulünü gerekli ciddiyetle dinlemedikleri için özürlerini kabul etmedi ve onlara “gidin, Allah’ın sizin hakkınızdaki emri gelinceye kadar bekleyin” buyurdu.
İlk zamanlar sahabe kardeşleri bile onlarla konuşmadı. Sonra Efendimiz bu üç sahabenin hanımlarına “eşlerinizle konuşmayın” buyurdu, en son ise onlara “şimdilik babalarınızın evine gidin” diye emir verdi.
Onlar ne kadar büyük bir yanlış yaptıklarını anlayınca tövbe ve istiğfar ettiler. Bu tövbe hâlleri günlerce sürdü. Sonunda Tevbe Sûresi’nin 118. Âyet’i inzal oldu ve Rabbimiz onların tövbesini kabul ettiğini buyurdu.
“(Allah, seferden) Geri kalan o üç kişinin de (tövbelerini kabul etti). Öyle ki yeryüzü bütün genişliğine rağmen onlara dar gelmiş, vicdanları kendilerini sıktıkça sıkmıştı ve Allah(tan gelecek olan)a karşı yine ondan başka sığınacak hiçbir yer olmadığını iyice anlamışlardı. Sonra (Allah) onlara tövbe(yi nasip) etti ki tövbe etsinler. Çünkü Allah, (evet) o, tevvâbtır, rahîmdir (tövbeleri, kendisine dönenlerin dönüşünü kabul eden, isimlerinde ve fiillerinde her zaman rahmeti tecelli edendir).”138
Sahabeler Rabbimizin kendilerini affettiğini öğrendiğinde hamd edip şükrettiler. Öyle ki Kab Bin Malik (r.a.), Rabbimizin kendisini affettiğini öğrendiğinde mutluluğundan bütün malını infak etmek istedi; ama Resulullah (s.a.v.) Efendimiz onun bu infakının fazla olduğunu söyleyerek kabul etmedi. Bunun üzerine Kab Bin Malik, malının yarısını infak etmek istedi; ama Efendimiz onu da çok buldu ve ailesinin zora düşmemesi için bu teklifi de kabul etmedi. O da en son “ya Resulullah! Sen şahid ol ki malımın üçte birini infak ediyorum” dedi. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz o zaman onun infakını kabul buyurdu. Kab Bin Malik de malının üçte birini Allah yolunda infak etti.
