MEKKE’NİN FETHİ (10 OCAK 630)
Bir gün Beni Bekir kabilesinden bir müşrik, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i hicveden, hakaret içerikli bir şiir okudu. Huza kabilesinden bir genç de Efendimiz hakkında sarf edilen sözlere dayanamayarak adamın kafasını kırdı. Kabilelerinden birinin Huzalı bir genç tarafından darp edildiğini duyan Beni Bekir Kabilesi hemen Mekke müşriklerine gitti ve Huza kabilesine saldırmak için kendilerine yardım etmelerini istedi.
Huza kabilesi ve Beni Bekir kabilesi, eskiden beri birbirlerine düşman iki kabileydiler. Hudeybiye Antlaşması’ndan sonra Huza kabilesi, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in himayesine; Beni Bekir Kabilesi ise müşriklerin himayesine girdi ve Hudeybiye antlaşmasına göre iki taraftan hiç kimse kendilerine bağlı olan kabilelere saldırmayacaktı; ancak Beni Bekir kabilesi, Huza kabilesine saldırdı.
Bunun üzerine, Huza Kabilesi kırk kişilik bir heyetle Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in huzuruna geldi ve durumdan kendisini haberdar ederek ondan yardım istediler. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz de Mekkelilere “Beni Bekir Kabilesini desteklemekten vazgeçin. Aksi takdirde Hudeybiye Antlaşmasını bozmuş olursunuz, buna karşılık üzerinize yürürüz” buyurdu.
Müşrikler, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in mektubunu okudu; ama talebini kabul etmediler; fakat Müslümanların Mekke’yi fethetmesinden korktukları için antlaşmanın bozulmasını da istemediler. Bu yüzden Mekke reisi Ebû Sufyan’ı Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’le anlaşsın diye Medine’ye gönderdiler.
Medine’ye gelen Ebû Sufyan, araya koyduğu hatırlı sahabelerle bile Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’den olumlu bir cevap alamayınca eli boş bir şekilde Mekke’ye geri döndü.
Fetih vakti gelip Allah, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e Mekke’ye yürümesini emredince Efendimiz İslam ordusunu hazırladı ve Mekke üzerine sefere çıktı.
Toplam on bin askerin bulunduğu İslam ordusu; yedi yüzü muhacirden, dört bini ensardan, geri kalanı ise Medine dışından gelen Müslümanlardan oluşmaktaydı.
Ebû Sufyan Mekke’den İslam ordusunun kalabalıklığını ve heybetini görünce Müslümanlara karşı hiçbir şanslarının olmadığını anladı ve Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e gidip af dileyerek Müslüman oldu. Efendimiz de Ebû Sufyan’a, “kim senin evine girerse emniyette olur” imtiyazını verdi. Aynı zamanda “kim Kâbe’ye sığınırsa emniyettedir. Kim kapısını kapatıp evinde oturursa emniyettedir”127 buyurdu.
Ebû Sufyan, İslamiyet şerefine nail olunca Mekke’ye girip herkese Müslüman olduğunu ilan etti ve ardından “kim evime girerse emniyette olacaktır. Size tavsiyem siz de Müslüman olun” dedi. Kocasının Müslüman olduğunu öğrenen Hind sinirlendi ve ona hakaret etmeye başladı. Safvan Bin Ümeyye, İkrime Bin Ebû Cehil gibi bazı müşrikler de Ebû Sufyan’ın Müslüman olmasına hiddetlenip onu korkaklıkla suçladılar.
Ebû Sufyan, Mekkelilere Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in ordusuyla geldiğini haber verince kimisi evlerine, kimisi de Mescid-i Haram’a sığındı. Sonunda Hâlid Bin Velid (r.a.), Mekke’nin aşağı tarafından, Zübeyr Bin Avvam (r.a.), Küda denilen yerden, Sa’d Bin Übade (r.a.) Seniyye tarafından, Ebû Ubeyde Bin Cerrah (r.a.) ise üst taraftan gelerek Mekke’ye girdiler ve Efendimiz bütün İslam ordusuna “saldırı olmadıkça kimseye müdahale etmeyeceksiniz” diye emir verdi.
İslam ordusu şehre girince Mekkeliler İslam ordusuna direnişte bulunmadılar. Yalnız İkrime Bin Ebû Cehil ve Safvan Bin Ümeyye’nin kurduğu birkaç müşrik çetesi Halid Bin Velid (r.a.)’in birliğine oklu saldırıda bulundu ve sahabeden iki kişi şehid oldu. Çıkan çatışmada müşriklerden de on üç kişi öldürüldü. Mekke sokaklarında bunun haricinde kan dökülmedi ve Mekke fethedildi.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz, devesi Kasva’nın üzerinde önce Nasr Sûresi’ni okuyarak Kâbe’ye doğru ilerledi ve Kâbe anahtarını elinde bulunduran Osman Bin Talha’yı çağırtarak anahtarı ondan aldı. Sonra da Kâbe’nin içindeki ve dışındaki bütün putları kırıp Kâbe’yi putlardan arındırdı.
Beytullah, bütün putlardan temizlenince Efendimiz Kâbe’yi tavaf etti, tavafı bitirince ise Makam-ı İbrâhîm’de iki rekât namaz kıldı. Sonrasında Safa ve Merve’de sa’y yaptı, en son ise tıraş olup ihramdan çıktı.
Mekke fethedilince Medineli ensar sahabeler Gönüller Sultanı’nın artık Mekke’de kalacağını düşünürek üzüldüler; fakat Efendimiz “ben, sizinle Medine’de kalacağım” buyurdu.
Hz. Bilal (r.a.), Kâbe’nin üzerine çıkıp öğle ezanı okumasının ardından Efendimiz Fetih Hutbe’sini vererek “haberiniz olsun ki cahiliye döneminde kalan, iftihar vesilesi yapılan her şey; kan davaları, mal davaları hepsi kaldırılmış, ayaklarımın altındadır” buyurdu. Sonra da endişeli bir şekilde bekleyen Mekkelilere “sizin hakkınızda ne yapacağımı düşünüyorsunuz” diye sordu. Bütün müşrikler “biz senden, hayır umuyoruz; çünkü sen kerim bir kardeş ve yüce gönüllü bir babanın oğlusun” dediler. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz de cevap olarak “size Yûsuf kardeşimin söylediğini söylüyorum. Bugün size kınamak yoktur.128 Allah, sizi mağfiret etsin. Hepiniz serbestsiniz”129 buyurdu.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in kendilerini af ve mağfiret ettiğini gören müşrikler mahcup bir şekilde Fahr-i Kâinatın sonsuz hilmi ve ahlak-ı azimi önünde bütün inatları kırılarak Müslüman olmaya ve Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e iman etmeye başladılar.
