İFK HADİSESİ
Sahabeler Medine’ye vardıklarında, Abdullah Bin Selul, Hz. Ayşe Annemiz ile Hz. Safvan Bin Muattal arasında bir şeyler yaşandığını; bu nedenle ordudan geri kaldıklarını anlatan dedikodular yaydı ve bu dedikodular hızlı bir şekilde sahabeler arasında yayıldı.
Kısa bir süre sonra Fahr-i Kâinat Resulullah (s.a.v.) Efendimiz de Annemiz’e atılan iftirayı öğrendi ve bundan dolayı mübarek gönlü müteessir oldu. Hz. Ayşe Annemiz ise Beni Müstalik Gazası’ndan sonra hastalığa yakalandığından her şeyden habersiz evinde istirahat hâlindeydi.
Kısa bir süre sonra Hz. Ayşe Annemiz de kendisine iftira atıldığını öğrendi, bu iftiranın şiddeti yüzünden hastalığı tekrar nüksetti ve baba evinde istirahat etmek için Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’den müsaade istedi, Efendimiz de ona izin verdi. 118
Mistah Bin Usâse Müslümanların fakirlerindendi ve ailesinin geçimini temin etmekte zorlanıyordu. Bu nedenle maddi durumu iyi olan Hz. Ebubekir, sırf fakir akrabasını gözetip Rabbimizin rızasını kazanmak için Mistah Bin Usase’ye belli miktarda ücret yardımında bulunuyordu. Mistah, Ayşe Annemiz’e atılan iftirayla ilgili ileri geri konuşunca onun bu tavrı Hz. Ebubekir (r.a.)’ı incitti, bundan dolayı “artık Mistah’a yardım etmeyeceğim” dedi.
İftiranın üstünden bir ay geçtikten sonra Efendimiz yine Hz. Ebubekir (r.a.)’ın evine gidip Ayşe Annemiz’in durumunu sordu. Hz. Ayşe Annemiz ise yaşadığı ağır imtihanın etkisinde hâlâ hastaydı. Tam o sırada Allah Nûr Sûresi 11-20. Âyetlerini inzal etti.119
“(Allah’ın resulünün eşi hakkında zina gibi çirkin bir) İftirayı getir(ip yay)anlar şüphesiz sizin içinizden bir gruptur. Bunu kendiniz için bir şer sanmayın! Aksine o (olay bundan sonra yanlış yapmamayı öğrenmeniz ve sizi gazaba uğramaktan sakındırmasından dolayı) sizin için bir hayırdır. On(u dillendiren)lerden her bir kişiye (âhiret günü) o kazandığı günah vardır. Onlardan (bu iftirayı atarak ve yayarak bu günahın) büyüğünü yüklenen kimseye ise (âhiret günü çok) büyük bir azap vardır.”
“Onu işittiğiniz zaman mü’min erkekler ve mü’min kadınların kendi içlerinde hayırlı bir zanda bulunup ‘bu, apaçık bir iftiradır’ demeleri gerekmez miydi?”
“O (iftiracı)ların da (bu iddialarına) dört şahid getirmeleri gerekmez miydi? Mademki şahidleri getiremediler, öyleyse onlar Allah katında yalancıların ta kendileridir.”
“(Düşünün) Eğer dünyada ve âhirette Allah’ın üzerinizdeki lütfu ve rahmeti olmasaydı, içine daldığınız bu şeyden (iftira ve dedikodudan) dolayı size mutlaka büyük bir azap isabet ederdi.”
“Çünkü siz (bu iftirayı), dilden dile dolaştırıyor, hakkında bilgi sahibi olmadığınız bu şeyi ağızlarınızda geveleyip duruyordunuz ve bu (yaptığınız)ın önemsiz olduğunu sanıyordunuz. Hâlbuki bu, Allah katında çok büyük (bir günah)tır.”
“Onu işittiğiniz zaman, ‘bu konuda konuş(up bunu yay)mak bize yakışmaz. Sen Subhân’sın (Allah’ım, her türlü noksanlıktan münezzehsin, bizi böyle bir şeyi yapmaktan muhafaza eyle)! Bu çok büyük bir iftiradır’ demeniz gerekmez miydi?”
“Eğer mü’min kimseler iseniz Allah böyle bir duruma bir daha asla dönmemeniz için size nasihat ediyor.”
“Ve Allah size âyetleri(ni) açıklıyor; çünkü Allah alîmdir, hakîmdir (her şeyi ve herkesi bilen, her işinde hikmet ve hayır olandır).”
“Şüphesiz ki hayâsızlığın iman edenler içinde yayılmasını sev(ip arzu ed)enlere, dünyada da âhirette de elem verici (iç yakan) bir azap vardır. Allah (her şeyin iç yüzünü) bilir, siz ise bilmezsiniz.”
“(Düşünün) Ya Allah’ın üzerinizdeki lütfu ve rahmeti olmasaydı (hâliniz nice oldudu)! Fakat Allah raûftur, rahîmdir (kullarına karşı şefkatle muamele eden, isimlerinde ve fiillerinde her zaman rahmeti tecelli edendir).”
Hz. Ayşe Annemiz’in masumiyeti ortaya çıkınca, bu iftirayı diline dolayan bazı Müslümanlara Rabbimizin belirlediği ceza usulünce had cezası uygulandı. Zaten onlar da yaptıkları yanlışı anlayıp tövbe, istiğfar ettiler ve Rabbimizden mağfiret dilediler.
Hz. Ebubekir (r.a.) ise bu iftirayı dile dolayan akrabası Mistah Bin Usase’ye bir daha yardım etmeyeceğine dair yemin içti; fakat Allah, bununla ilgili olarak da Nûr Sûresi’nin 22. Âyeti’ni indirdi ve “sizden (Allah’ın) lütf(un)a nail olmuş ve servet sahibi kimseler; (kendilerine) yakınlığı bulunanlara, yoksullara ve Allah yolunda hicret edenlere (mallarından) vermekten geri durmasınlar. Onları(n kusurlarını) affetsinler ve (en güzel şekilde onlara) muamele etsinler. Allah’ın sizi mağfiret etmesini sev(ip arzu et)mez misiniz? Çünkü Allah ğafûrdur, rahîmdir (her türlü günahı mağfiret eden, isimlerinde ve fiillerinde her zaman rahmeti tecelli edendir)”120 buyurdu. Hz. Ebubekir (r.a.) bu âyeti okuyunca “ben Allah’ın beni mağfiret etmesini seviyorum” diyerek yemini geri aldı, hatta Mistah Bin Usase’ye verdiği nafakayı iki katına çıkardı.
