BEN-İ MÜSTALİK GAZASI (626)
Medine’de bulunan iki Yahudi kabilesinin sürülmesi ve bazı Arap kabilelerinin teker teker Müslüman olması sahabeleri bölgede güçlü bir konuma getirmiş, bu da bazı Arap kabilelerini rahatsız etmişti. Bu kabilelerden biri Huzâ kabilesinin alt kolu olan Beni Müstalik kabilesiydi. Beni Müstalik Kabilesi, Müslümanlara karşı Mekkeli müşriklerin tarafını tutuyor, Müslümanlara her saldırılarında onlara destek veriyordu.
Beni Müstalik kabilesinin reisi Hâris Bin Ebû Dırâr, Mekke müşriklerinin Müslümanlara karşı yeni bir savaş hazırlığında olduğunu öğrenince Müreysî’ Suyu başında karargâh kurup çevredeki kabilelerle de anlaşarak asker toplamaya başladı.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz, Hâris Bin Ebû Dırâr’ın Medine’ye saldıracağını haber alınca hemen sahabeleri toplayarak otuzu süvarilerden oluşan yedi yüz kişilik bir ordu hazırladı ve 27 Aralık 626 yılında Beni Müstalik tehlikesini bertaraf etmek için sefere çıktı.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz ne zaman sefere çıksa eşleri arasında kura çeker ve kurada hangi Annemiz çıkarsa onu beraberinde sefere götürürdü. Bu defa kura annelerimizden Hz. Ayşe’ye çıktı ve Efendimiz onu da kendisiyle Beni Müstalik Gazası’na götürdü.
Kadınlar o dönemde yolculuğa çıktıklarında mahfe adı verilen ve deve sırtına oturtulan, içinde bir veya iki kişinin karşılıklı oturabileceği bir çeşit kapalı sepete girerlerdi. Hz. Ayşe Annemiz de tıpkı diğer annelerimiz gibi mahfe içine girdi ve orduyla birlikte yola çıktı; fakat önceki gazalardan farklı olarak bu sefer İslam ordusu arasında münafıklar da bulunuyordu; çünkü -Uhud Savaşı haricinde- Müslümanlar hangi savaşa çıkarsa çıksın muhakkak galip geliyor ve Medine’ye bolca ganimetle dönüyordu. Abdullah Bin Selul gibi bazı münafıklar Müslümanların bu savaşta da galip geleceğinden emindiler. Bu yüzden savaşa katılıp ganimet kazanmayı istiyorlardı.117
Nihayet müşriklerin bulunduğu mevkiye ulaşan İslam ordusu, Beni Müstalik kabilesiyle karşı karşıya geldi. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in sahabesiyle savaşmaya geldiğini gören bazı kabileler Beni Müstalik’le kurdukları ittifakı bozarak onları savaş meydanında terk ettiler. Böylelikle sayısı azalan Beni Müstalik Kabilesi İslam ordusu karşısında dezavantajlı konuma düştü; ama Rahmeten Lil Âlemin Efendimiz, her zamanki gibi önce elçiler göndererek dağılmalarını, kendileriyle savaşmak istemediklerini, çekildikleri takdirde onlara dokunulmayacağını söyledi, ayrıca bir kez daha onları Allah’a iman etmeye davet etti; ama Hâris Bin Ebi Dirar bu teklifi reddetti. Nihayetinde iki ordu çarpıştı ve sahabeler Beni Müstalik müşriklerine galip geldiler.
Müslümanlar Medine’ye dönüş yolundaki son kamp yerine geldiğinde ordu kısa bir süre mola vermek için durdu. O esnada mahfesi içinde yolculuk yapan Ayşe Annemiz de devesinden indi. Daha sonra tam yerine geçeceği sırada gerdanlığını kaybettiğini fark etti. Ardından gerdanlığını aramaya başladı; ama vakit akşam olduğu için karanlıkta gerdanlığını bulmakta zorlandı ve yerine gidemeden ordu harekete geçti.
Hz. Ayşe Annemiz gerdanlığını bulduktan sonra devesinin bulunduğu alana gitse de İslam ordusu kendisini almadan yola çıkmıştı. O da nasıl olsa yokluğumu fark edince gelip beni alırlar, düşüncesiyle yerinde kaldı ve Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in kendisini aldırmasını bekledi. Bir süre bekleyince de uyuyakaldı.
Safvan Bin Muattal (r.a.) hazretleri gece vakti ayrıldıkları kampta bir şeyler kalıp kalmadığını kontrol etmek için emir üzerine kamp alanına gidince orada Hz. Ayşe Annemiz’i gördü ve kendisinin geride kaldığını anladı sonra da onu orduya yetiştirmek için devesine bindirdi, kendisi de yaya olarak devam etti ve onu Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e ulaştırdı.
