Bİ’R-İ MAUNA FACİASI
Beni Amir kabilesinin reisi Ebû Bera Amir Bin Malik iman etmediği hâlde Efendimiz’i çok seviyor, saygı duyuyor ve Müslümanlara muhabbet besliyordu. Bu nedenle müşriklere karşı sahabeleri destekliyordu ve onlarla itiffak hâlindeydi.
Bir gün Ebû Bera Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i ziyaret etmek için bizzat Medine’ye geldi ve Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e iki de deve hediye etti; ama Resulullah (s.a.v.) Efendimiz onun müşrik olmasını sebep göstererek hediyelerini kabul etmedi ve kendisini bir kez daha İslam’a davet etti. Ebû Bera, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in mübarek davetini geri çevirdi; ancak “ya Muhammed! Beni davet ettiğin din pek güzel, pek şereflidir. Kavmim benim sözümü dinler. Eğer sahabelerinden birkaçını dinini öğretmeleri için kavmime gönderirsen ümid ederim ki davetini kabul ederler” dedi.109
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz, önce Necid halkının göndereceği sahabelere zarar vermesinden endişe ettiğini buyurdu ve bu teklifini kabul etmedi. Ebû Bera ise “ya Muhammed! Ben himâyeme aldıktan sonra Necid halkının onlara dokunması hadlerine mi düşmüş! Endişe etme, ashabın benim himayem altında olacak ve hiç kimse onlara en ufak bir zarar vermeyecek. Onları gönder de kavmime senin dinini anlatsınlar” deyince, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz onun teklifini kabul etti ve altısı muhacirden geri kalanı ensardan olmak üzere Ashab-ı Suffe’den yetmiş civarında irşad ehli sahabeyi, başlarında Munzir Bin Amr (r.a.) hazretleriyle birlikte Beni Amir halkını irşad etmek vazifesiyle gönderdi. Sahabelerin emniyeti için de Beni Amir’in reislerine bir mektup yazdı.
Yola çıkan irşad ehli sahabeler Medine’nin doğu tarafında bulunan Bir’i Mauna denilen su kuyusunun yanına geldiler. Burası Beni Suleym ile Beni Âmir kabilesinin yurtları arasında kalan bölgeydi ve Benî Süleym kabilesine aitti. Tam da o sıralarda Ebû Bera öldü ve yerine yeğeni Amir Bin Tufayl kabile reisi oldu.
Sahabeler Bir’i Mauna kuyusu önünde bekleyerek Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in yazdığı mektubu yeni reis Amir Bin Tufayl’e vermesi için Harâm Bin Milhân hazretlerini elçi olarak seçtiler. Harâm Bin Milhân mektubu alıp Amir Bin Tufeyl’e gitti ve Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in emri üzerine onu ve kabilesini İslam’a davet etti.
Amir Bin Tufayl, Ebû Bera’nın tam tersine Müslümanları sevmiyor, onlara karşı müşriklerle yakınlık kuruyordu. Bu yüzden Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in mektubunu okumaya bile gerek duymadan Hz. Milhan’ı tutuklattı ve onu şehid etti. Kendilerine emniyet sözü verildiği için böyle bir tepkiyi beklemeyen Haram Bin Milhan ise tam şehid olmak üzereyken “Kâbe’nin Rabbine and olsun ki ben kazandım” buyurdu. Amir Bin Tufeyl bu cinayetle de kalmadı ve irşad heyetine saldırmak için halkından destek istedi.
Beni Amir halkının ileri gelenleri; reisleri Ebû Bera’nın ölmeden önce sahabeleri himayesi altına aldığını söyleyip Amir’in teklifini kabul etmediler. O da kabilesinin bütün itirazlarına rağmen Beni Süleym kabilesinin desteğini alarak Bir’i Maun önünde bekleyen sahabeleri pusuya düşürmek amacıyla harekete geçti ve onları orada şehid etti.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz, sahabelerin şehid olduğu haberini alınca çok mahzun oldu ve Mauna kuyusu önünde sahabelerini şehid eden müşriklere beddua etti.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz şimdiye kadar sayısız sıkıntılar çekmişti. Örneğin; vahyin ilk zamanlarında evladı gibi sevip yetiştirdiği, Hz. Hatice Annemiz’in önceki evliliğinden oğlu Hâris Bin Ebû Hâle müşriklerin çıkardığı bir kavgada şehid olmuş, böylelikle İslamiyet’in ilk yası kendi hanesinden çıkmıştı. Ardından mübarek gözleri önünde ashabına binlerce işkence edilmiş, Sümeyye Annemiz dahil olmak üzere birkaç sahabesi bu işkenceler sırasında şehid edilmişti. Yetmemiş, boykot döneminde kimi sahabe ve sahabe çocukları açlık ve hastalıktan vefat etmişti. Taif’e gittiğinde kendi akrabaları tarafından alaya uğramış, hatta küçük çocuklara taşlattırılmıştı. Müşrikler onu ve sahabesini bir kez olsun rahat bırakmamış, bir de üstüne memleketinden çıkarılmıştı. Sonunda ise müşrikler onlarla savaşmış ve Bedir’le Uhud’da Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in üzerlerine titrediği sahabelerini hiç acımadan şehid etmişti. Hatta daha kısa bir süre önce Huzeyl Kabilesi, İslam’ı öğrenmek için Resulullah’tan sahabelerini istemiş ve gönderilen on tane sahabeyi sırf kendisine acı vermek için büyük bir zulümle katletmişti; ama Fahr-i Kâinat Efendimiz, yaşadığı bunca acıya ve kayba rağmen hiçbir zaman beddua etmemiştir.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in on yıl boyunca hizmetine bakan Enes Bin Malik (r.a.) “Resulullah’ın; Bir’i Mauna’da şehid edilen ashaba üzüldüğü kadar kimseye üzüldüğünü görmedim” demiştir.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in beddua etmesi üzerine Allah, Rahmeten Lil Âlemin Efendimiz’i uyarıp “(resulüm!) bu işte senin yapacağın bir şey yoktur. (Onlar tövbe ederlerse Allah) Ya onların tövbelerini kabul eder veya (küfürlerinde ısrar ederlerse) onlara azap eder; çünkü onlar (kendi nefsine zulmeden) zalimlerdir”110 buyurmuştur. Rabbimizin onu beddua etmeme konusundaki uyarısından sonra Resulullah (s.a.v.) Efendimiz de bedduasını geri aldı.
