close

EN ZOR GÜN TAİF

Mekke’de bir kabilenin himayesinde bulunmak Mekkeliler arasında vatandaşlık kimliği görevi görüyordu. Bu nedenle kabileden dışlanmak günümüzde vatandaşlıktan çıkarılmak gibi bir anlam teşkil ediyor ve dışlanan kişinin şehirde barınması imkânsız hâle geliyordu. Hatta Mekke’ye gelen yabancılar bile kısa süreliğine de olsa mutlaka bir kabilenin himayesine girip onlardan vize dediğimiz oturma ve çalışma izni alıyor, bu şekilde şehirde yaşamını idame ettiriyordu.

Ebû Talib’in vefatından sonra Ebû Leheb kabilenin en büyüğü olduğu için Haşimilerin başına geçti ve Efendimiz’i kabileden dışladı. Kabilesinden dışlanarak Mekke’deki oturma izni elinden alınan Efendimiz, bu zor şartlar altında Allah’ın vahyini her yere ulaştırmak gayesiyle çareler aramaya başladı ve bunun neticesinde risaletin onuncu yılında, şevval ayının yirmi yedinci gecesinde yanına Hz. Zeyd Bin Harise (r.a.)’ı de alarak dayılarının bulunduğu Taif’e gitti.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz Taif’e varınca önce Sakif kabilesinin ileri gelenleriyle görüştü; ancak hiçbiri iman etmedi. Sonra Taif’teki dayılarını ve Taiflileri İslam’a davet etti; ama onlar da Mekke’deki müşrikler gibi Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i reddettiler, üstüne de onunla alay ettiler. Hatta âyet-i kerimede Rabbimizin haber verdiği üzere Taif ve Mekke’yi kastederek “bu Kur’ân iki şehrin birinde, ileri gelenlerden büyük bir adama indirilmeli değil miydi”57 dediler.

Aralarından Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in dayısı Abdukulal’ın oğullarından Abduyaleyl “Allah, nebî olarak senden başkasını bulamadı mı?” derken, Habib ise “eğer sen nebîysen, ben Kâbe örtüsünün hırsızı olayım” dedi. Diğer dayısıoğlu Mesud da onlardan geri durmadı ve “eğer sen nebîysen, benim gibi küçük adamlarla konuşmaman lazım ki zaten nebî değilsin. Bu takdirde de ben senin gibi küçük adamlarla konuşmam, hemen evimizden çek git” dedi. Sonra da topluca Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e ağır hakaretlerde bulundular.

Hatta Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in akrabaları Taifli çocukları Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e karşı kışkırtmış ve kendisini taşlamalarını tembihlemişti. Bu yüzden Efendimiz dışarı çıkar çıkmaz çocuklar ellerine aldıkları irili ufaklı taşlarla Efendimiz’i taşlamaya başladılar.

Hz. Zeyd (r.a.), ansızın taş yağmuruna tutulduklarını görünce Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e atılan taşlardan hiçbiri onun mübarek vücuduna isabet etmesin diye kendini Efendimiz’e kalkan yaptı; fakat yine de taşlar Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e isabet etti ve Efendimiz aldığı taş darbeleriyle kan revan içinde kaldı. O kadar ki dökülen kanlar mübarek ayaklarına kadar indi. Yürüyemediği anlarda oturmak isteyince bile Taifliler onu ve Hz. Zeyd (r.a.)’i taşlayarak kalkmaya zorladı, böylece şehrin dışına çıkana kadar Efendimiz’i taşlamaya devam ettiler.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz hayatının en zor gününü yaşamıştı; çünkü iman ederler umuduyla gittiği kendi akrabaları tarafından türlü hakaretlere, alaya uğramış, hatta bunlar yetmezmiş gibi çocuklara taşlandırılmıştı. Bu nedenle mahzun olmuş bir şekilde ellerini açarak “ya Rabbi! Beni kimlerin eline bıraktın” dedi, sonra da “Allah’ım! Kuvvetsiz ve çaresiz kaldığımı, halk nazarında hakir görüldüğümü sana arz ederim” buyurdu.

Daha sonra Cebrail (a.s.) kendisinin yanına gelerek isterse Taiflileri helâk edeceğini söyledi; ama âlemlere rahmet Efendimiz, Allah’a dönerek “ya Rabbi! Onlar seni bilmiyorlar! Şayet seni tanısalardı ve benim de senin resulün olduğumu bilselerdi muhakkak böyle yapmazlardı. Sen bana darılmadıysan, küsmediysen bu yaşadıklarımın hiçbiri önemli değildir” buyurdu. Üstüne Taifliler için dua etti.

Taif’teki bugünü Resulullah (s.a.v.) Efendimiz için o kadar zor geçmiştir ki kendisine “ya Resulullah! Nebîliğin süresince Uhud’dan daha şiddetli bir günün var mı” diye sordukları zaman “Taif’te yaşadığım gün hayatımın en zor günüydü” buyurmuştur.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Zuhruf /31 ↩