CİNLERİN RESULULLAH (S.A.V.) EFENDİMİZ’E İMAN ETMESİ
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz, Mekke’ye varmadan Nahle adlı bir yerde namaz kıldı ve o sırada bir cin topluluğu Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in okuduğu Kur’ân’ı dinledi. Kur’ân’ın Rabbimiz tarafından indirilen vahiy olduğunu hemen anlayan cinler Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e gelerek iman ettiler. Bu olay üzerine Allah Ahkâf Sûresi 29-31 ve Cinn Sûresi 1-15. Âyetleri’ni indirdi. Rabbimiz bu âyetlerde hem şimdiye kadar cinler hakkında bilinen yanlışları düzeltmiş hem de cinlere bakışımızın nasıl olması gerektiğini bize öğretmiştir.
Cinlerin Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e iman etmesi, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in bir tek insanlara değil cinler de dâhil, bütün âlemlere resul olarak gönderildiğini bize gösteren en önemli delillerden biridir.
MİRAÇ MUCİZESİ
620 yılında, hicretten iki yıl önce recep ayının yirmi yedinci gecesinde Cebrail (a.s.), Fahr-i Kâinat’ın yanına geldi sonra Resulullah (s.a.v.) Efendimiz Burak’a binerek önce Mescid-i Aksa’ya gitti. Orada bütün peygamberlerle selamlaştı ve bir de onlara imam olarak namaz kıldırdı. Sonra miraca çıktı ve orada birtakım olaylara şahid oldu. En son Cebrail (a.s.) ile Sidret-ül Münteha’ya kadar geldi ve Cebrail (a.s.) “ben buradan sonra bir adım daha ileri atamam. Bundan sonrasını siz yalnız gideceksiniz” dedi.
Resululah (s.a.v.) Efendimiz burayı geçtikten sonra Rabbimiz onu mübarek huzuruna aldı ve cemaline şahid kıldı. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in miraçta yaşadıklarını Necm Sûresi’nde Allah bize şöyle beyan etmiştir.
“(Resulü için) Tecelli sahibi olan Allah yüce ufuğu istiva ed(ip orada tecelli et)ti. Sonra yaklaştı ve (onu muhatap alıp onun idrak edebileceği seviyeye) indi. Sonra (ikisi arasındaki uzaklık) kâbe kavseyn (bir yayın iki ucu kadar) hatta daha yakın oldu. Sonra (Allah) kuluna vahyedeceğini vahyetti. (Daha önce kalp gözüyle) Gördüğü (Allah’ın tecellisi)ni kalb(i) yalanlamadı. Şimdi (siz onun) gördükleri hakkında kendisiyle tartışıyor musunuz? Andolsun ki onu (daha önce) başka bir (tecelliyle) inerken de görmüştü. Sidretü’l-Müntehâ’nın yanında. Cennetü’l-Me’vâ da onun yanındadır. O zaman Sidre’yi bürüyen bürüyordu. (Önceden gördüğünden dolayı resulümüzün) Göz(ü) ne kaydı ne de haddini aştı. Andolsun ki o, Rabbinin âyetlerinden en büyüğü (olan Allah isminin tecellisi)ni gördü.”58
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz, Rabbimizden aldığı türlü nimetler yanında bir de beş vakit namaz müjdesi ile miraçtan geri döndü.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz, Rabbimizin kendisine ikram ettiği miraç nimetini açıkladığında, müşrikler Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in anlattıklarının mümkün olamayacağını; çünkü Mecsid-i Haram ile Mescid-i Aksa arasındaki mesafenin yürümekle bir ay sürdüğünü söyleyip kendisinden miraca çıktığına dair kanıt istediler.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz de müşriklere “falan vadide kaybolmuş birtakım develere rastladım ve onları develerini kaybedenlere doğru yönlendirdim. Dabhanan’a geldiğimde ise filan oğulların kafilesine denk geldim. Kafiledeki herkes uyuyordu. Ben de onlara ait üstü örtülmüş bir su kabını açıp içindeki suyu içtim. Sonra da tekrar üstünü örttüm.59 Bir de Tenim yokuşunda bir kafileye rastladım, önde siyahımsı bir deve, devenin üzerinde ise biri siyah, diğeri alaca renkli iki çuval vardı”60 buyurdu.
Bunun üzerine müşrikler, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’den Beytü’l Makdis’in tarifini istediler. Allah da o anda Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e perdeleri açtı ve Mescid-i Aksa’yı en ince ayrıntısına kadar gösterdi. Efendimiz, hepsinin Mescid-i Aksa hakkındaki sorularına cevap verince buna çok şaşıran müşrikler yine de Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e iman etmediler.
Bir insanın arşa çıkıp Rabbiyle görüştüğüne, iman edenlerin bile inanmayacağını zanneden müşrikler, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in söylediği şeyleri Hz. Ebubekir (r.a.)’e anlattılar ve ona ne düşündüğünü sordular. Hz. Ebubekir (r.a.) de “bunları Resulullah mı anlattı?” diye sordu. Müşriklerden “evet” cevabını alınca ise bu defa “vallahi! O söylüyorsa doğrudur” dedi. Bu olay sonrasında Resulullah (s.a.v.) Efendimiz, Hz. Ebubekir (r.a.) için “sen zaten bir sıddıksın” buyurmuştur.
Miraç hadisesi Müslüman kardeşlerimiz tarafından bile yeterince anlaşılmamakta ve hakkında çeşitlli fikirler söylenmektedir. Kimisi miraç için Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in rûhani olarak yaptığı manevi bir yolculuk derken kimisi de Allah’ın cemalini müşahade etmediğini, sadece Cebrail (a.s.)’ı asli suretinde gördüğünü söylemiştir.
Oysaki Allah, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in miraçta yaşadıklarını beyan ettiği Necm Sûresi 10. Âyet’inde “sonra (Allah) kuluna vahyedeceğini vahyetti” buyurmuştur. Eğer Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in gördüğü Cebrail (a.s.)’di, dersek bu durumda Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e “Cebrail (a.s.)’ın kulu” demiş oluruz ki hâşâ bu da şirk olur, küfür olur.
Miraç, insanın akıl itibariyle anlayabileceği, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in müşahade ettiği tecellileri hayal edebileceği bir şey değildir. Bu yüzden Allah, miracı anlatırken İsrâ Sûresi’nde bize miracı haber verdiği 1. Âyette “kendisine âyetlerimizden (bir kısmını) göstermek için kulu (Muhammed)i bir gece Mescid-i Harâm’dan, çevresini mübarek kıldığımız Mescid-i Aksâ’ya götüren (Allah), subhândır (her türlü noksanlıktan münezzehtir)” buyurmuştur. Öyleyse Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in yaptığı müşahadeyi aklımızla düşünmeye çalışmayalım. Hayalimize Rabbimizin tecellisi olarak ne gelirse gelsin Allah’ın ondan münezzeh olduğunu bilelim ve Rabbimizin “şimdi (siz onun) gördükleri hakkında kendisiyle tartışıyor musunuz”61 buyurduğu üzere miraçta Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in gördükleri hakkında tartışmayalım. Şüphesiz ki Allah, kuluna cemalini dilediği şekilde müşahade ettirmeye kâdirdir.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in miraç nimetini kazanmasını sağlayan yegâne hâli resullüğü değil; Allah’a olan kulluğu ve âşıklığıydı. Bu sebeple Allah “kendisine âyetlerimizden (bir kısmını) göstermek için nebîsini, resulünü bir gece Mescid-i Harâm’dan, çevresini mübarek kıldığımız Mescid-i Aksâ’ya götüren (Allah), subhândır” demek yerine “kendisine âyetlerimizden (bir kısmını) göstermek için kulunu bir gece Mescid-i Harâm’dan, çevresini mübarek kıldığımız Mescid-i Aksâ’ya götüren (Allah), subhândır” buyurmuştur. Bu da Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in miraca nebîliğinden ötürü değil, kulluğundan dolayı çıktığını gösterir. Bu aynı zamanda miracın kapısının açık olduğunu ve Rabbimizin, kulluğunu kabul buyurduğu bütün âbdlerine bu nimeti ikram edeceğinin müjdesidir; çünkü en yüksek makam Allah’a âbd olma, kul olma makamıdır. Zaten Resulullah (s.a.v.) Efendimiz de İsrâ Sûresi 1. Âyeti inince “Rabbimin bana ‘âbdım, kulum’ buyurmasına sevindiğim kadar hiçbir şeye sevinmedim” demiştir. Kulluk risaletten bile önce gelen makamdır. Şehadet ederken “Muhammed onun resulü ve kuludur” demek yerine “kulu ve resulüdür” dememizin sebebi de budur.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in namazla ilgili hadis-i şerifleri: “Namazı olmayanın miracı olmaz; miracı olmayanın da namazı olmaz”62, “kulun, Rabbine en yakın olduğu an secde anıdır.”63
Miraçtan sonra gelen nimetler
Beş vakit namaz farz oldu
Bakara Sûresi’nin son iki âyeti inzal oldu
Lâ ilâhe illallah, diyen her Müslümanın Allah’a şirk koşmadığı müddetçe cennete gireceği müjdelendi.64
