close

RABBİMİZ, RESULULLAH’I UYARIYOR

Efendimiz, yaşadığı bütün sıkıntılara rağmen Allah’ın vahyini anlatmaya devam ediyor, ulaşabildiği herkesi Allah’tan başkasına âbd olmamaya davet ediyordu. Rabbimizin kendisine tevdi buyurduğu ilâhi vazifeyi yerine getirmek için köle, hür, fakir, zengin ayrımı yapmayan Resulullah (s.a.v.) Efendimiz, yaşadığı sıkıntıların risaletinin önüne geçmesine izin vermiyor, bu nedenle gece gündüz demeden Rabbimizin vahyini herkese beyan etmeye çalışıyordu.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz yine böyle bir günde müşriklerin ileri gelenlerini İslam’a davet etti; ancak müşrikler her zamanki gibi küfürlerinde diretti ve Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in anlattıklarına muhalefet ettiler. Yine de Resulullah (s.a.v.) Efendimiz onların sorularına sabırla cevap verdi, sanki hiç yanlış yapmamışlar gibi her birine hoşgörüyle muamele etti ve inen âyetleri anlayabilecekleri seviyede onlara en kolay şekilde açıklamaya çalıştı.

Tam o sırada sahabeden Abdullah Bin Ummi Mektum (r.a.), Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in mübarek huzuruna geldi ve inen âyetleri kendisine beyan etmesini istedi; ama Abdullah Bin Ummi Mektum (r.a.)’ın, zaten iman etmiş olması sebebiyle Resulullah (s.a.v.) Efendimiz onunla değil de müşriklerle ilgilenmeyi ve onların da iman nûruna kavuşmalarını uygun gördü. Ayrıca bu müşrikler, kendi kabilelerinin ileri gelenleri olduğundan onlar Müslüman olduğu takdirde kabilelerindeki diğer insanların da kolayca Müslüman olabileceğini ümit etti; ama Abdullah Bin Ummi Mektum (r.a.) gözleri görmediğinden Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in o an müşriklere zaman ayırmak istediğini fark etmedi, bu nedenle ısrar ederek “ya Resulullah! Onlar seni dinlemiyorlar, onlara değil bana anlat, ben seni dinlerim” dedi.

Abdullah Bin Ummi Mektum (r.a.) birkaç defa daha “ya resulullah bana öğret” deyince bu defa Resulullah (s.a.v.) Efendimiz gayriihtiyarı bir şekilde yüzünü ekşitti ve ondan yüz çevirdi. Bunun üzerine Allah Abese Sûresi’nin ilk âyetlerini inzal etti.

“(Kavminin ileri gelenlerinin hidâyete ermesi için uğraştığı bir sırada) Kendisine (o) âmâ (kimse) geldi diye (resul) yüzünü ekşitti ve yüz çevirdi. (Resulüm!) Ne bilirsin, belki de o (seni dinleyip) arınacak? Yahut (âyetlerimizden) öğüt alacak da o öğüt kendisine fayda verecek. Kendini (Allah’a karşı) ihtiyaçsız görene gelince, sen (imana gelir de İslam dini kuvvetlenir diye) ona yöneliyorsun. (Eğer o istemiyorsa) Onun arınmamasından sana ne! Fakat sana koşarak gelen ve (Allah’tan) haşyet duyan (o âmâ dururken) sen onu bırakıp (imana gelmeyecek başkasıyla) oyalanıyorsun. Hayır (böyle yapma)! Muhakkak ki o (sana inen âyetler herkes için) bir zikir (öğüt ve nasihat)tir. Dileyen ondan öğüt alır (ve küfründen, şirkinden temizlenir).”54

Abdullah Bin Ummi Mektum (r.a.) âmâ olduğu için Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in yüzünü ekşittiğini görmediği hâlde Rabbimizin yine de Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i bu konuda uyarması, üstelik kim olduğuna bakmadan vahyini beyan etme konusunda önceliği sadece âbd olmayı isteyen kullarına vermesini emretmesi; Allah’ın, kullarına olan verdiği kıymeti ve değeri gösterir. Bu yüzden Resulullah (s.a.v.) Efendimiz ne zaman Abdullah Bin Ummi Mektum (r.a.) görse ona “merhaba, ey Rabbimin beni kendisiyle uyardığı zat” diye hitap ederdi.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in Abdullah Bin Ümmi Mektum (r.a.)’a gösterdiği vefa o kadar derin olmuştur ki toplamda yirmi sekiz kez Medine dışına çıkan Efendimiz, bu seferlerin on üçünde Abdullah Bin Ummi Mektum (r.a.)’ı yerine vekil olarak bırakmıştır.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Abese /1-12 ↩