close

21.Bölüm

EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM

BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

Elhamdulillahi rabbil âlemin esselatu vesselamu aleyke ya seyyidel evveline vel ahirin ve ila cemiil enbiyayi vel murselin ve ila cemiil evliyayi vel hamdulillahi rabbil âlemin.

Hep beraber rabbimizin ismiyle kendimizi, varlığı, hayatı, olayları okumaya çalışıyorduk.

Allah ayet-i kerimede bize “yaratan rabbinin ismiyle oku”447 diye emretmişti. Biz de öncelikle isimlerini onun ismiyle okumaya, onun ismiyle kendimizi okumaya, tanımaya, varlığı, hayatı, Allah’ın muamelesini, Allah’a dostluğu, yakınlığı, velayeti anlamaya çalıştık. Bu sohbetimizde de inşallah Allah’ın rahmetinin ve gazabının nerede olduğunu anlamaya çalışacağız.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “en küçük bir hayrı bile küçük görmeyin. Olur ki Allah’ın rahmeti oradadır. En küçük günahı (hatayı, kusuru, yanlışı) da küçük görmeyin olur ki Allah’ın gazabı oradadır (onun için dikkat edin)” buyurmuştur.

Allah’ın rahmetinin ve gazabının nerede olduğunu Resulullah (s.a.v.) Efendimiz biliyor muydu? -Elbette ki biliyordu. Peygamberler biliyorlar mıydı? -Tabi ki biliyorlardı.

Nerden biliyorlardı?

Allah’ı tanıdıkları için, Allah kendini onlara tanıttığı için biliyorlardı. Aynı şekilde Mürşid-i kâmiller de bilir. Allah kendini onlara da tanıtmıştır, Allah’ın gazabının, rahmetinin, muhabbetinin hangi işte olduğunu bilirler. Bu yüzden kardeşlerimize, bütün mü’minlere bir şey için “bunu yapmayın, ona mutlaka dikkat edin” dediysek bilelim ki orada Allah’ın gazabı vardır. Bir şey için de “öyle yapın” dediysek bu defa bilelim ki orada Allah’ın rahmeti, sevgisi, muhabbeti vardır.

Bazen insana karşı yapılan hata, kusur öyle küçük görülür ki; ama Allah’ın gazabı oradadır. Mesela; Allah ayet-i kerimede “bir iyilik yaptığında sonra bunu onun (iyilik yaptığın kişinin) başına kakacaksan o iyiliği yapma. Güzel bir söz ondan daha hayırlıdır”448 buyurmuştur. Yani “farz et ki birine sadaka vereceksin, eğer ona laf söyleyeceksen o sadakayı verme. Ona laf söylersen kaybedersin, bunu yapma sana gazap ederim. Sana ikramı yapan benim, sen de benim rızam için bir şey yapacaksan bu durumda yaptığını başa kakma! Kuluma ‘ben sana ikramda bulundum’ deme. Bunun yerine güzel bir söz söylemen senin için daha iyidir, daha hayırlıdır” buyurdu Allah. İhtiyaç sahibine söylenecek güzel söz de “bende de yoktur, şu anda müsait değilim” demektir. Böyle söylemen senin için daha hayırlıdır; çünkü yaptığın iyiliği başa kakarsan Allah sana gazap eder.

Bu durum gönül kırınca da geçerlidir. Kimin gönlü olursa olsun hiç fark etmez. Bir gayrimüslimin gönlü de olsa o gönlü kırdığında Allah sana gazap eder.

Gönül; Rahman’ın arşıdır, Allah’ın tecelligâhıdır, beytullahtır. Kimse gidip kazma kürekle Kâbe’yi yıkma cesaretini gösterebilir mi? -Hayır. Kâbe’ye hakaret edebilir mi? -Hayır. Ya da Kâbe’ye tüküreni hiç gördünüz mü? -Yine hayır. Peki, insana tüküreni gördünüz mü? -Çok! İşte, anlamayanlar, rabbinin adına insanı okuyamayanlar insanı doğru okuyup anlamadıkları için insana hakaret eder, haksızlık eder, zulmeder, küçümser, dedikodusunu yapar, iftira atar sonra da sanki hiçbir şey yapmamış gibi geçip gider. Geçip gider derken gidip namaza durur! Oysaki senin ne namazın ne de Allah’a imanın vardır. Eğer imanın olsaydı korkar, rabbinden haşyet duyar, böyle yapmazdın.

Evet, rabbimizin adına ne yapacağımızı, insanlara nasıl muamele edeceğimizi anlamamız gerekir. Birini kırınca bunu Allah adına yapmış olur muyuz? -Hayır, haşa! Allah “kimseyi kırma” buyuruyor. Biz ise Allah’ın buyurduğunun tam tersini yapmış olduk. Bu durumda işi kimin adına yapmış oluruz? -Tabi ki şeytanın adına yapmış oluruz.

Biri hata işlemiş, yanlış yapmış, kusuru, eksiği olmuş olabilir, sana düşen; ona sadece dua etmek, yardım etmek, rahmet etmektir; çünkü o kişi rahmete muhtaçtır. Şayet biri sevilmeye layık değilse; yani onda sevilmeye layık hiçbir hâl göremiyorsak bu durumda o kişi bütünüyle rahmete muhtaçtır, rahmete layıktır. Bizim de ona rahmetle bakıp rahmetle muamele etmemiz gerekir.

Daha önce Cüneyd-i Bağdadi (r.a.)’ın kıssasını anlatmıştım, bir daha anlatayım.

Cüneyd-i Bağdadi (r.a.) anlatır: Dışarıda dilenen yaşı ilerlemiş birini gördüm. Kendi kendime “bu adam gençliğinde Allah’a kulluk yapsaydı, bugün dilenmek zorunda kalmazdı, Allah ona ikram ederdi” dedim. Birden gönlümden böyle bir şey geçti sonra hemen ne yapıyorum ben dedim ve kendime geldim, estağfirullah dedim. Sanki Allah’ın işine karışmış oldum! Sonra gidip namaz kıldım. Bu arada namazdan sonra tefekküre daldım. Tefekküre dalınca iki kişi gördüm, ellerinde bir tepsiyle içeri girdiler ve tepsiyi önüme koydular. Tepsiye bakınca dilenen adamı gördüm. O iki kişi dışarıda dilenen yaşlı adamı ölü bir şekilde tepsiyle önüme koymuşlardı. Sonra bana “haydi onu ye” dediler. Bunu söylediklerinde hemen neden böyle söylediklerini anladım ve onlara “ben onun gıybetini yapmadım, onu çekiştirmedim, hatta bir kelime bile söylemedim sadece gönlümden öyle geçti. Onun hakkındaki su-i zannım, yanlış düşüncemdi. Bu yüzden onu yemiyorum dedim. Bunun üzerine bana “ama biraz önce onu dışarıda yedin” dediler. Ben yine “ben onun gıybetini yapmadım, bir kelime söylemedim sadece gönlümden öyle geçti” dedim. Bunun üzerine Allah hitap etti ve bana “senin gönlünden dahi böyle bir yanlışın geçmesini kabul edemem” buyurdu. Kendime gelince o yaşlı adamı bulup helallik isteyeyim diye hemen dışarı çıktım. Baktım, adam hâlâ dileniyor direkt yanına yaklaştım, birden bana bakıp “biraz önceki hâlinden dolayı özür dilemeye mi geldin” dedi. Yani az önce gördüklerimi biliyordu. Hakkında su-i zanda bulunduğum zat meğerse bir Allah dostuymuş. Dışarıdan bakınca kimin ne olduğu belli olmuyor. Bana “bir daha öyle yapma” dedi.

Başkaları Allah’a yakınlığı daha tatmamış, Allah’ın gazabının, rahmetinin nerede olduğunu daha bilmiyor, bunu öğrenememiş olabilir. Bu yüzden onlar gönüllerinden böyle bir şey geçirebilir. Söylemeyene kadar onlar için gıybet olmaz; ama biri Allah’ın yakınlığını tattı mı, huzura vardı mı, rabbini tercih etti mi ki Allah dilediğini, kendisini dileyeni zatına seçer,449 o kul bir kere Allah’ın zatına seçtiklerinden oldu mu artık gönlünden bile böyle bir şeyi geçirmesini Allah kabul etmez. Gönlünden dahi böyle bir şeyi geçirmesi o kişinin gıybetini yapması, etini yemesi olur.

Gıybetle ilgili bir örnek daha vereyim.

Birkaç sahabe ramazan ayında oturmuş, oruçlarını açacaklar; ama yiyecek bir şey yoktur. Selman-ı Farisi (r.a.)’ı “git, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz sana bir şeyler versin, getir orucumuzu açalım” deyip Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e gönderirler; çünkü gidecek başka yer yoktur. Selman-ı Farisi (r.a.) da Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e gelir ve “ya Resulullah! Arkadaşlarla beraber oturmuştuk, iftar zamanı geldiğinde orucumuzu açmak için yiyecek bir şey yok. Arkadaşlar ‘Allah’ın resulü bize yiyecek bir şey verebilir mi’ diye beni gönderdiler” der. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz de ona “senin arkadaşların yemek buldular, iftarlarını açtılar” buyurur. Tabi, daha iftar olmamıştır. Selman-ı Farisi (r.a.) geri gider ve sahabelere “Resulullah (s.a.v.) Efendimiz sizin yemek bulduğunuzu ve iftarınızı açtığınızı söyledi” der. Onlar da “hayır, daha iftar olmamış, biz de bekliyoruz” derler, sonra da Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in neden böyle söylediğini öğrenmek için hep beraber Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in yanına giderler. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz de onlara “Selman sizin yanınızdan ayrılınca onun etini yediniz ya iftarınızı Selman’ın etiyle açtınız (yani orucunuz gitti). Siz de kendinizi oruçlu zannediyorsunuz” buyurur. Demek ki gıybet hiç şakaya, hafife alınmaya gelmiyormuş! Bu yüzden hiçbir mü’mine, muttakiye, veliye, “ben Allah’ın kuluyum” diyen birine kardeşinin etini, birilerinin etini yemek yakışmaz. Bunlar nefsin, şeytanın sevdiği fiillerdir, işlerdir.

İnsan bir güzellik, iyilik yaptığında o işi Allah’ın bir esmasıyla yapar. Bir kötülük, bir yanlış yaptığında ise onu nefsiyle, şeytanla yapar. Allah yapılan güzelliği mü’min için katlar. Allah ayet-i kerimede “huzura geldiğinizde, onu huzurumuzda katlamış olarak bulacaksınız. Bir de Allah kendinden verir”450 buyurdu. Bu, Allah’ın her bir esması için böyledir; yani Allah, yaptığının karşılığını sana kat kat verecek, bir de kendinden verecek.

Allah, kuluna kendinden neyi verir?

Kendinden ismini, güzelliğini verir. Kul, Allah’ın hangi ismiyle o işi yapmışsa o işle ilgili olan ismiyle kuluna bir daha tecelli eder.

Daha iyi anlaşılması için izah edeyim.

Kul eğer rahmet ettiğinden dolayı birine bir muamelede bulunmuşsa Allah da ona Rahîm ismiyle bir daha tecelli eder. Şayet kul, rabbini sevdiği, tercih ettiği için o işi yapmışsa Allah ona bu defa Vedûd ismiyle tecelli eder ve onu sevgisine layık kılar, ona sevgisini verir, bunu da anında yapar.

Aynı şekilde kul birine ikram etmişse Allah ona Kerîm ismiyle tecelli eder ve onu kerim kılar. Kerim kılınca kulunu sevgisine, şerefe layık kılmış olur. Evet, Allah’ın her bir ismi için durum böyledir. Kul, Allah’ın hangi ismiyle ilgili bir hayırda, bir güzellikte bulunursa Allah da kula o esmasıyla tecelli eder.

“Yaptığınız hayra (iyiliğe) karşılık Allah bire on verir.”451 Bire on, en az olandır. Aynı şekilde bire yüz, bire yedi yüz verir.452 Bir de hesapsız verir;453 yani hesabını bir tek Allah bilir. Bunlar kulun hayrı yaparkenki niyetine, imanına, çabasına, gayretine göredir. Allah, kulun yaptığı hayrı kul için katlar ayrıca kendinden verir; yani kendinden kendi güzelliğini, esmasını verir. Allah’ın, kuluna yaptığı muamele böyledir.

Allah, kula kendinden verince onu Hz. İnsan yapar. İnsanlara rahmet olan, mağfiret olan, ikram eden kerim bir insan, seven vedud bir insan, yardım eden nesîr bir insan, herkesi koruyan, kollayan, gözeten müheymin bir insan, veli olan, mevla olan bir insan yapar. Allah’ın isimleri, güzellikleri onda böyle tecelli eder ki yeryüzünde rabbine halife olsun.

Kulda Allah’ın isimleri tecelli etmeden kul halife olabilir mi? -Hayır, olamaz; çünkü kul, halifeliği Allah’ın isimleri ile yapar, rabbinin ismiyle okuyup hareket ettikçe Allah ona isimleriyle bir daha tecelli eder, ona sürekli kendinden verir, onu sürekli büyütüp kemale erdirir, azim bir ahlak sahibi yapar. İnsan en yüksek makama işte böyle ahlakıyla ulaşır.

Kul da Allah’ın isimleri tecelli ettikçe azim bir ahlaka sahip olur. Azim bir ahlak zaten fıtrat itibarıyla onda mevcuttur. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz, Allah’ın hitap ettiği bir kutsi hadisi beyan ederken “Allah buyurdu ki levlâke levlâke, lemmâ hâlaktu’l eflâk: Sen olmasaydın, sen olmasaydın felekleri (kâinatı, âlemleri) yaratmazdım (hepsini senin için yaratmışım)” buyurmuştur. Allah bunu sadece Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e mi söylemiştir? -Hayır. Okuduğum hadis-i kutsi genel olarak bu şekilde anlatılır; ama tamamı böyle değildir.

Öncesinde Resulullah (s.a.v.) Efendimiz buyurur ki: “Allah’ın ilk yarattığı nur benim nurumdur sonra Allah ondan çokça yarattı. Aynı nurdan sayısını Allah’ın bildiği kadar insan yarattı. Sonra her birine levlâke levlâke, lemâ hâlaktu’l eflâk: ‘Sen olmasaydın, sen olmasaydın felekleri (âlemleri) yaratmazdım’ deyip hitap etti.” Yani Allah bu hitabı her bir insana yapmıştır. Her birine “değerini bil, şerefini bil” demiştir. Allah her şeyi senin için yaratmış, seni de kendisi için yaratmıştır. Allah’ın, kendisi için, kendisine âbd olması için yaratmadığı bir insan var mıdır? -Hayır. Allah, insana böyle şeref vermişken insan gidip başka şeylere, basit şeylere, küçük şeylere bir avuç toprağa minnet eder, takılır, boğulursa bu ona yakışan bir hâl, bir tavır olur mu!

Bu âleme vermeye gelmişiz almaya değil! Neyi verirsek Allah’tan onu alırız. Rahmetimizi verdiğimizde Allah’ın rahmetinin içine gireriz, Allah bizi rahim kılar. Sevgimizi verip sevdiğimizde muhabbetullaha gark oluruz, Allah bizi vedud kılar. Allah’ın bize emanet ettiklerini başkalarına ikram ettiğimizde Allah da bize ikram eder ve bizi kerim kılar.

Manevi yolculuk da böyledir. Kul, yolu yürüdükçe üzerinde Allah’ın isimleri tecelli eder. Elbette ki kulun ne yapacağını bilmesi ne yapacağını bilmesi için de yaratan rabbinin ismi ile okuması gerekir.

Peki, okuyabiliyor mu? -Hayır. Çünkü biraz önce söylediğim gibi Allah’ın gazabının, rahmetinin nerede olduğunu anlayamamıştır. Neden? -Henüz rabbini tanımıyor da ondan. Ne zaman Allah kendini ona tanıtırsa o zaman anlar. O zaman titrer, ürperir ve Allah’ın gazabının olduğu yere yaklaşmaz, yanaşmaz, dolayısıyla Allah’ın rahmetine koşar.

Bu yüzden insana bir Mürşid-i kâmil lazımdır. Kulun, Mürşid-i kâmille beraber yolu yürümesi ve Mürşid-i kâmil, kula ayağını nereye koy dediyse ayağını oraya koyması, neyi yap dediyse, “bu benim vuslat yolculuğum için gereklidir. Rabbime varabilmem için mutlaka öyle yapmam lazım” deyip onu yapması, neyi “yapma” dediyse ondan da sakınması gerekir.

Bütün mesele rabbimize ters düşmemektir. Allah bir şeye güzel dediyse ve biz ona çirkin dediysek Allah’a ters düşmüş oluruz. Allah bir şeye hak dediyse ve biz ona batıl dediysek, Allah bir şeye küfür dediyse ve biz o şeye küfür demediysek, Allah bir şey için şirk dediyse, biz ona şirk demediysek Allah’a ters düştük demektir. Allah’a ters düşmememiz için Allah’ın güzel dediğine güzel, çirkin dediğine çirkin, hak dediğine hak, batıl dediğine batıl, doğru dediğine doğru, yanlış dediğine yanlış, baki dediğine baki, fani dediğine de fani dememiz gerekir.

Bu arada insana da Hz. İnsan, Allah’ın yeryüzündeki halifesi, meleklerin secde ettiği varlık, Allah’ın ruhundan nefhettiği nefhay-ı ilahiyi, Allah’ın güzelliğini taşıyan varlık olarak bakmadıysak rabbimize ters düştük, demektir.

Bakarken ne gördüğümüz önemlidir; çünkü neyi görüyorsak gönlümüz onunla doludur. Eğer bakarken güzellik görüyorsak, gönlümüz Allah’ın güzelliği ile güzel olmuştur; ama bakarken sürekli çirkinlik, kötülük, hata, kusur, eksik, yanlış görüyorsak o zaman da yanlışa, küfre boğulmuş, karanlığa gömülmüşüzdür. Bu duruma düşmemek için iman etmemiz, “lâ ilahe illallah” dememiz ve tevhid nuruyla gönlümüzü aydınlatmamız lazım.

Elbette ki herkesin yanlışı da, eksiği de, hatası da, kusuru da vardır; ama senin kendine bakman lazım. Sen Allah’a kul olabiliyor musun, rabbinin her emrettiğini yapabiliyor, her yapma dediğinden kendini sakınabiliyor, koruyabiliyor musun! Madem ki öyle değil o hâlde kendine tanıdığın hakkı karşındaki insana neden tanımıyorsun.

Kendine yanlış yapma, eksik yapma, hata yapma, günaha düşme hakkını tanıyorsan karşındakine de bu hakkı tanı. Ona neden tanımıyorsun! Senin ondan ne ayrıcalığın ne üstünlüğün vardır! Neden kibirleniyorsun! Önce rabbine boynunu bük, rabbine teslim ol ve “ben senin kulunum. Bunlar da senin kullarındır ve hepsi de benden, benim nefsimden daha iyidir” de. Unutma ki hiçbirinin nefsi sana zarar vermez; ama senin nefsin seni cehenneme sürükler; çünkü nefsin kendini Allah’a şirk koşuyor; ama o hatalı, kusurlu olan, eksik olan, yanlış yapan kişinin nefsinin hangi hâlde olduğunu, Allah’a yakınlığını, Allah’ın onu ne kadar sevdiğini, ne kadar rahmetin içinde olduğunu sen bilmiyorsun. Onu bilmiyorsun; ama kendini biliyorsun.

Bu; kendi hatanı, kusurunu, günahını, yanlışını, küfrünü, şirkini örtmek, görmemek için nefsinin bahanesidir. Bunu yapmak sana yakışıyor mu! İnsan başını böyle kuma gömer mi, kendi kendini kendisine karşı kör eder mi, rabbine karşı böyle kör olur mu!

Evet, madem ki bizimle beraber olmaya, bizimle beraber rabbinize gitmeye karar verdiniz bu durumda bizi dinlemeniz, neyi söylüyorsak öyle yapmanız gerekir.

Peki, söylediğimiz, istediğimiz tek şey nedir?

Sadece lâ ilahe illallah: “Allah’tan başka ilah yoktur.” Ben Allah’ın kuluyum, demenizdir. Sizden bundan başka hiçbir şey istemiyor, bir tek bunu istiyorum. Sadece “hiç kimseye karşı kibirlenmeyin. Allaha karşı kibirlenmeyin. Allah’a karşı edepli olun. Edebinizi takının ve Allah’ın huzurunda olduğunuzu unutmayın” diyorum.

Düşünürken, konuşurken, hareket ederken, herhangi bir şey yaparken rabbinin huzurundasın ve o sana nazar ediyor. O senin rahman ve rahim olan rabbindir. Bırak, rahmet sana biraz tecelli etsin. Sen de rahman ve rahim olarak mahlukata biraz nazar et, bir şey yapamıyorsan bari öyle bak. Nefsin aydınlansın, nefsin küfrü, zülumatı aydınlansın, nurlansın.

Senin, rabbine kendi üzerinde şehadet etmen, her bir insana bakarken Allah’ın ona verdiği güzelliği görmen lazım. Güzel olmayan hiç kimse var mıdır! Allah, herkese ruhundan nefhetmiş, onu kendisine yeryüzünde halife kılmış, kendinden varlık vermiş, hayat vermiş, fıtrat vermiştir. Yapmamız gereken şey “lâ ilahe illallah” deyip imanımızı sürekli tazelemektir.

Geçen sohbetlerimizde söylemiştim. Bir sorun mu oldu hemen “lâ ilahe illallah” diyeceğiz. Bir sıkıntı mı var “lâ ilahe illallah” diyeceğiz. Bir duamız mı var “lâ ilahe illallah” diyeceğiz. Allah’a sığınmamız mı gerekir “lâ ilahe illallah” diyeceğiz.

Peki, “lâ ilahe illallah” deyince ne olur?

Muradımız neyse o muradımız hasıl olur. Çünkü “lâ ilahe illallah” deyince “benim ilahım Allah’tır. Ben ona güveniyorum, ona sığınıyorum. O benim vekilimdir, ben istediğimi ondan istiyorum, onu davet ediyorum” demiş oluruz, dolayısıyla rabbimizden bunun karşılığını da alırız. Eğer alamadıysak “lâ ilahe illallah” diyemedik demektir.

Bu yüzden sahabeler “gelin ‘lâ ilahe illallah’ deyip imanımızı tazeleyelim” diye birbirlerini davet ederlerdi. Biz de imanımızı sürekli taze tutalım. Gönlümüzü iman nuruyla sürekli nurlandıralım. İman bir nurdur ve Allah onu gönle indirir. Zikrin en efdali “lâ ilahe illallah”tır. Sürekli “lâ ilahe illallah” dersek imanımızı tazeler, yeniler, nurlandırır, arttırır, kemale erdiririz.

Manevi yolculuk imanın kemale ermesiyle tamamlanır. Kâmil imana sahip olmayan biri Allah’a dost olur mu, yakın olur mu! Bunun için de konuşmaktan çok susmamız, kendi gönlümüzü dinlememiz ve Allah’ın zikriyle meşgul olmamız gerekir. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “insanlarla az konuşun, Allah ile çok konuşun” buyurmuştur. Biz de bakalım Allah ile ne kadar konuşuyoruz, insanlarla ne kadar konuşuyor, aynı şekilde kendi nefsimizle ne kadar konuşuyoruz. Baktığımızda şayet günde bin cümle konuşuyorsak on bin cümle de kendi nefsimizle konuşuyoruz. Hâlbuki o on bin cümleyi Allah ile konuşmamız, sohbetimizi onunla yapmamız ve onu tesbih etmemiz, onu tekbir etmemiz ve ona hamd etmemiz gerekirdi.

Bir de Allah’ın muamelesini anlamamız lazım. Allah’ın muamelesi, efâli, fiilleri, işleri esmasından tecelli eder. Kulun da Allah’ın efâlinin kendisine nasıl tecelli ettiğini, bununla beraber nerde dursa, hangi ismin tecelli edeceğini anlaması gerekir.

Mesela; Allah El Muntakim’dir; yani intikam alandır. Peki, Allah kimden, neden intikam alır? -Biri bir başkasına ya da bir mahlukata zulmedince zulme uğrayanın hakkını onda bırakmaz. Bırakması ona yakışır mı? -Hâşâ, yoksa zulme rıza göstermiş, mazlumu ciddiye almamış olur. Bu yüzden yaptığın her şey mutlaka sana geri döner, onun hakkında bulunduğun su-i zan da sana geri döner.

Öyle buyurmuştu Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “eğer günahından dolayı birini kınarsanız sizi o günaha düşürmeden Allah canınızı almaz.”454 Biriyle günahından dolayı alay eder, onu küçümserseniz Allah size o günahın aynısını yaşatmadan canınızı almaz. Çünkü canını alır da hesabını öbür tarafa bırakırsa bu senin felaketin olur. Bu yüzden Allah imanından dolayı burada o kulunun hakkını senden alır ve aynısını sana yaşatır. Bu ne kadar tehlikeli bir şeydir!

Allah’ın, kullarla alakalı sana nasıl muamele ettiğini Allah adına okuman lazım ki yanlış yapmayasın, kendi kendine zulmetmeyesin. Eğer bir kul hata yaptı, günah işledi ve düştüyse o senin kardeşindir ve yapman gereken şey; onun için istiğfar etmektir, ona rahmet edip merhamet etmek ve ona dua etmektir.

Onun kaybetmesini isteyen iblistir, şeytandır. Eğer sen ona laf söylediysen, eleştirdin, çekiştirdiysen şeytanı sevindirmiş, rabbini de gücendirmiş olursun. Bu, Allah’ın yeryüzündeki halifesine yakışan bir tavır mıdır? -Hayır. Şimdi kalkıp “ama herkes böyle yapıyor” denilse evet doğrudur, herkes böyle yapıyor; ama biz herkes olmak istemiyoruz. Zaten herkes olmak istemediğimiz için böyle feryat ediyor, insanları hakka davet ediyoruz.

Biz peygamberler ve peygamberlerle beraber olan sahabeler gibi olmak istiyoruz. Biz onların kazandığı nimeti istiyoruz, Allah’a dost olmak istiyoruz. Başkalarına, başka şeylere değil; Allaha âbd olmak, kul olmak, cennete koşmak, Allaha firar etmek istiyoruz.

Bu yüzden rabbini isteyenler, rabbinin ismine okumalı, anlamalıdır, biz de bundan dolayı şu anda hep beraber rabbimizin ismiyle okuyoruz, okutuyoruz, talim ediyoruz.

Neyi talim ediyoruz?

Alleme âdemel esmâe kullehâ:455 “(Allah) Âdem’e bütün isimleri talim etti” ayetinde Allah’ın buyurduğu üzere Allah’ın isimlerini talim ediyoruz. Allah’ın isimlerinin bizde yeniden dirilmesi, çekirdek hâlinde bizde bulunan isimlerin çatlayıp filizlenmesi, fidan olması, ağaç olup meyve vermesi ve Allah’ın isimleri vasıtasıyla üzerimizden rahmetin, muhabbetin, affın, mağfiretin, hidâyetin saçılması için rabbimizin ismiyle okumayı öğreniyoruz.

Elbette ki eğitimi, yolculuğu, rabbini kabul eden ve “ben rabbimi istiyorum, bunun için de gerekeni yaparım” diyenler bu talimi yapar, talimi sadece onlara yaptırabiliriz.

Bu sohbetleri yaptığımız ramazan ayı boyunca rabbimizin ismiyle bütün varlığı, mahlukatı, insanı, Allah’ın neyi, nasıl takdir ettiğini hep beraber okumaya, anlamaya çalıştık. Allah kardeşlerimizden birine “beni anlat” dese artık o kardeşimizin Allah kendini nasıl tanıtmışsa öyle anlatabilmesi gerekir. Aynı şekilde “kendini, insanı anlat” diye sorunca kendini, insanı anlatabilmesi gerekir. “Benim gazabım nerededir, rahmetim nerededir” diye sorsa Allah’ın gazabının, rahmetinin nerde olduğunu anlatabilmesi gerekir. Bununla beraber “benim takdirimi anlat, ben senin için, insanlar için, bütün varlık için neyi takdir etmişim” dese Allah’ın takdirini onun ismiyle okuyup Allah’ın anlattığını anlatabilmesi gerekir. Anlatamadıysa cahil kalmıştır ve yaratan rabbinin ismiyle okumamıştır. Kardeşlerimiz eğer bizi dinlemişlerse bunu öğrenmiş, anlamış, iman etmişlerdir. Yoksa Allah imtihanlara tabi tutarak bunu onlara öğretir ve tattırır, bu da çok acı olur.

Allah ona kendisinden başka ilah olmadığını, hiç kimsenin bir gücü, kuvveti olmadığını, mülkün maliki ve meliki olduğunu öyle bir tattırır ki o kul yerle bir olur ve hiç yaratılmamış olmayı diler. Onun bütün ilah edindikleri bir anda yerle bir olur, yok olur. Allah böyle yapar mı? -Yapar. Bunu yapmayacağı hiç kimse yoktur. Yoksa ne cennet kolaydır ne de Allah’a yakınlık, Allah’a dostluk kolaydır. Hiç kolay değildir, basit değildir. Öyle bilmeden iman edemezsin, bilmeden bulamazsın. İman etmeden de Allah’a yeryüzünde halife olamaz, ona kul olamazsın. Böyle dışarıdan öğrendiklerimizle kulluk yapamayacağımızı hepimiz biliyoruz. Kulluğa bir adım atanlar, beş adım atanlar şimdiki hâlinin de önceki hâlinin de şahididir.

Nerede olursak olalım Allah’ın hesabını yapmamız lazım. Allah bizi beraber etmişse mutlaka bir muradı vardır. “Ey Allah’ın kulları! Kardeşler olunuz”456 buyurdu Resulullah (s.a.v.) Efendimiz. Önce kardeşler olmamız, birbirimizi ayrı gayrı görmememiz, birbirimizin sevinmesiyle sevinmemiz, üzülmesiyle üzülmemiz, birbirimizle kazanmamız, birbirimiz için rahmet olmamız, nimet olmamız, ikram olmamız, hidâyet olmamız, aşk olmamız, muhabbet olmamız, cennet olmamız ve Allah’a yakınlığı, dostluğu kazanmamız lazım. İnşallah hep beraber kazanacağız.

Devamlı söylüyorum; mü’min yiğit insandır. Yiğit derken kadın, erkek fark etmez. İmanda, Allah’a yakınlıkta, dostlukta, velayette kadın erkek farkı yoktur. Mü’min; nefsine, şeytana, dünyaya karşı yiğittir. Baktığımızda öyleleri var ki şeytan iki de bir onu tokatlar, ipi boynuna takar ve onu peşinden sürükler, o da şeytanın verdiği vesvesenin peşinden gider. Hiç böyle pısırık yiğit olur mu! Yiğitler, Allah’ın “yiğit” dedikleridir. Öyleleri de var ki insana saldırarak yiğitlik yaptığını zanneder. Ne buyurmuştu Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “pehlivan (yani yiğit) rakibini yenen değil, nefsini yenendir.”457

İnşallah biz de nefsini yenen, şeytana, dünyaya, insanların övmesine ya da yermesine aldırmayan ve her anda “rabbim Allah’tır” diyen o yiğitlerden olacak, hep beraber rabbimize âbd olacağız, kul olacağız, yakın olacağız inşallah.

Allah hepinizden razı olsun.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Alak /1 ↩
  2. Bakara /263-264 ↩
  3. Şûra /13 ↩
  4. Müzzemmil /20, Hûd /3 ↩
  5. En`âm /160 ↩
  6. Bakara /261 ↩
  7. Nûr /38 ↩
  8. Tirmizi, Kıyamet, 53, no: 2507; Beyhaki, Şuabu'l-İman, 5/315, no: 2778; bk: Keşfu'l-Hafa, 2/265 ↩
  9. Bakara /31 ↩
  10. Müslim Birr, 28 ↩
  11. Müslim Birr, 106 ↩