close

15.Bölüm

EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM

BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

Elhamdulillahi rabbil âlemin esselatu vesselamu aleyke ya seyyidel evveline vel ahirin ve ila cemiil enbiyayi vel murselin ve ila cemiil evliyayi vel hamdulillahi rabbil âlemin.

Hep beraber rabbimizin ismiyle kendimizi, varlığı, hayatı okumaya, okuyup anlayıp iman etmeye çalışıyorduk. İmanımız üzerimizde ahlâka, amele, hayatımızı yaşarken fiile dönüşmesi gerekir ki gerçekten okumuş, anlamış, kavramış olalım.

Geçen sohbetimizde tevhidi, vahdeti; Allah’ın birliğini, gerçek manada “lâ ilâhe illallah” demeyi anlamaya ve tevhidi rabbimizin ismi ile okumaya çalıştık. Bu sohbetimizde yine kaldığımız yerden devam edeceğiz inşallah.

Tevhid, vahdet olunca, aşk olur, iman olur, Allah’a teslimiyet olur, Allah’a gerçek manada yakınlık olur, velilik olur, dostluk olur, muhsinlik olur, Allah’ın güzelliği, isimleri üzerimizde tecelli eder, biz de o isimlerle güzelleşmiş oluruz.

Kendimizi, bütün varlığı, bütün olayları, meseleleri, hadisatı her ne olursa olsun her şeyi Allah ile bilince tevhidimiz tam olur. Yoksa tevhidimiz yarım yamalak bir tevhid olur ki buna da tevhid denmez. Sadece bilgi olarak bir şeyleri biliriz; çünkü bilgimiz bizde tevhide, vahdete dolayısıyla imana dönüşmemiştir.

İman sahibi olmak çok zor bir şeydir. Gerçekten çok zor bir şeydir! Müslüman bir memlekette doğan biri olarak sanki torpilliymişiz gibi “anam, babam Müslüman olduğu için ben de İslam’ı kabul etmişim, mü’minim, Müslümanım” diye düşünürsek kendi kendimizi kandırmış oluruz; çünkü iman bireyseldir, anne, babadan gelen bir şey değildir. Herkesin kendi iradesiyle, tercihiyle iman etmesi gerekir. Yoksa anne, babasının imanı ya da küfrü insana ne fayda ne de zarar verir. Sadece insan için bir ön bilgi olur.

Allah ayet-i kerimede “helâk olan açık bir delille helâk olsun, yaşayan da açık bir delille yaşasın”341 buyurmuştur. Helâk olanlar inkâr edenlerdir, yaşayanlar da iman edenlerdir. Bu durumda ayet “inkâr eden bir delille inkâr etsin, iman eden de bir delille iman etsin” manasına gelir. Yani “herkes iman ediyor, biz de iman ettik” diyemeyiz! Böyle iman olmaz, böyle küfür de olmaz. “Anam Yahudi’dir” ya da “babam Hristiyan’dır, müşriktir, biz de onların yolunda yürüyoruz” denmez. “Aklınızı kullanın, kâfir olacaksanız delilinizi gösterin, öyle kâfir olun” yani “size verdiğim aklı sonuna kadar kullanın” buyuruyor Allah.

Allah neden “helâk olan bir delille helâk olsun; yani kâfir olan bir delille kâfir olsun” buyurdu?

Çünkü kimse kâfir olmak için delil gösteremez de ondan. Aklını kullanırsa mutlaka iman edecek. Yaratan, kuluna ne verdiğini, fıtratına neyi yazdığını bilmez mi! Dünyaya göndermeden önce ona her bir ismi ile ayrı ayrı tecellide bulunmuş, onunla sohbet etmiş, ona vaadde bulunmuş ve ondan ahit almıştır. Bu yüzden bu ayetle “sen kendini bu kadar örtemezsin, çamura atamazsın, ben bilmiyorum, diyemezsin” buyuruyor Allah.

İman eden bir delille iman etsin, kâfir olan da bir delille kâfir olsun. Bu, aklını sonuna kadar kullanmaktır, bütün bilgileri yan yana koyup içtihat etmek, hangisi doğru hangisi yanlış diye tercih yapmaktır. Mesela; Allah iman etmeyenler için “onlara sor! Yeri, göğü onlar mı yarattı, onlar kendi kendilerinin yaratıcıları mıdır (onlar mı kendi kendini yarattı? Sor cevap versinler).”342 Yani böyle bir şey varsa o zaman inkâr etsinler, buyurmuştur. Söyledim; Allah zaten kuluna ne verdiğini, neler öğrettiğini bilir. Bu yüzden Allah “onlar kendilerini bir şey zannediyorlar ya da başıboş zannediyorlar o zaman onlara sor buna cevap versinler, öyle inkâr etsinler. Yani insan kendini başıboş mu zannediyor!343 Bunlar akıllarını nasıl kullanıyorlar, bu nasıl bir akıl kullanmaktır, ne biçim hüküm vermektir”344 buyuruyor.

Allah, “iman eden bir delille iman etsin” derken bin delille, yüz bin delille, sayısız delille iman etsin, nereye bakarsa baksın rabbine şehadet etsin, iman etsin, her bir varlık üzerinden rabbinin isimlerini, güzelliğini görüp rabbini sevsin, rabbinin her muamelesinin rahmetinden, muhabbetinden olduğunu anlasın. Yoksa sığ düşünmüş, hiç düşünememiş olur, buyuruyor. Baktığımızda öyleleri var ki kendini bilgili zanneder, âlim zanneder, hatta ismi de âlimdir, hocadır, seydadır; ama Allah’tan haberi yoktur, Allah’tan habersizdir.

Hepimiz kendi etrafımıza, büyüklerimize de küçüklerimize de baktığımızda hepsinin Allah hakkında bilgisi olmadığını görür, buna şehadet ederiz. Sadece “Allah vardır, Allah bizi yaratmış” derler; ama sıkışınca “Allah’ı bu işe karıştırma” derler. İşte, bir delille iman etmemiş, imanları sadece dillerinde olan, gönüllerinde olmayanların hâli! Bunlar okumuş insanlardır, bir sürü bilgileri de vardır; fakat imanları yoktur. İnsana, varlığa bakarken Allah ile bakmıyor, nefisleri ile bakıyorlar ve sadece kendilerini görüyorlar “ben biliyorum, bence, bana göre” diyorlar. “Allah’a göre” diyemiyorlar. Deseler bile sadece dilleriyle derler. Şimdi böyle bir iman hiç son nefeste kurtulur mu? -Kurtulamaz. Neden imanlarını kurtaramıyorlar? -Çünkü gerçek manada imanları yok da ondan. Olmayan iman nasıl kurtulsun! Son nefesteki iman zaten kabul edilmez.

Bizim iman ettiğimiz gibi bir de imanımızı arttırmamız lazım. “Onlara Allah’ın ayetleri okunduğunda imanlarını arttırırlar”345 buyurdu Allah.

Peki, imanımızı nasıl arttırırız?

Her şeyi Allah’ın ismiyle, onun ismine okuyup marifetimizi arttırarak imanımızı arttırırız. Allah hakkında ne kadar bilgi sahibi, ilim sahibi olduysak; yani marifetullaha ne kadar sahip olduysak o kadar iman etmiş oluruz. Allah’a olan muhabbetimiz o kadar şiddetlenir, Allah’a o kadar güvenir, Allah’tan emin olur, Allah’a o kadar teslim olur, Müslüman oluruz, takva sahibi olur, Allah’a karşı kulluk sorumluluğumuzu yerine getirmeye, elimizden geleni yapmaya çalışırız. Biz böyle yaptıkça Allah da bize yardım eder.

Allah hiçbir kulundan melek olmasını istemez, sadece doğru yapmasını, güzel yapmasını ve yanlış yaptığında istiğfar etmesini ister. Bununla beraber rabbini tanımasını, tanıyıp iman etmesini ister.

İnsan, rabbini tanırken aynı zamanda kendini tanır, rabbini tanımayan kendini tanıyamaz. Men arefe nefsehu fekad arefe rabbehu: “Kendine arif olan, rabbine arif olur” buyurdu Resulullah (s.a.v.) Efendimiz. Sen Allah’ın yeryüzündeki halifesisin, Allah sana ruhundan nefhetmiştir. Bu yüzden sen kendini tanımadan rabbini tanıyamazsın, aynı şekilde rabbini tanımadan kendini de tanıyamazsın, kendi kendinle olamaz, hakikatine eremezsin. Allah’ı ne kadar tanıdıysan kendini de o kadar tanırsın; yani sonsuz bir deryadan bir damla olan kendini anlamış olursun.

Kendimizi tanıyabilmemiz için kendimizi Allah adına, yaratan rabbimizin ismi ile okumamız lazım. Ki o ekremdir, ikram edendir. Her şeyimiz Allah’tan sadece bir ikramdır. Varlığımız da, aklımız da, gönlümüz de, gözümüz de, kulağımız da, elimiz de, ayağımız da, Allah’ın bize nefhettiği, emanet ettiği ruh da bir ikramdır. Nefhettiği ruh olalım diye Allah onu bize ikram etmiş, bu emaneti yüklemiştir. Rabbimizin ismiyle okuyunca bunun ne demek olduğunu iyice idrak ederiz.

Rabbimizin ismiyle okumayınca kendimizi, başkalarını, başka şeyleri görürüz. Görürken de hepsini parça parça görürüz; yani tevhidle, Allah ile görmüş, Allah’a ait görmüş olmayız. Tevhid olmadan öğrendiğimiz her bilgi, her bakışımız yanlış olur. Tevhid olunca, Allah ile bakınca kendimiz dâhil her şeyi doğru anlarız; çünkü her şeyi Allah’a ait görürüz. Onun mülkünde olduğumuzu, her anda bize muamelede bulunduğunu, kazanmamız için bizi imtihanlara tabi tuttuğunu görür, anlarız.

İmtihan; kazanma imkânı demektir. Allah, kulu kazansın diye önüne her türlü imkânı koyar ve ona “haydi, kulum! Elinden geldiği kadarıyla güzel yap, benim istediğim gibi yap. Sen benim halifemsin ya, benim senden istediğim gibi yap. Senden neyi istediğimi, neyi sevdiğimi biliyorsun, nasıl yapmandan razı olduğumu biliyorsun. Haydi, sevdiğim, razı olduğum gibi yap” buyurur.

Allah bunu bütün kullarının fıtratına yazmıştır. Örnek vermek gerekirse; fıtrat olarak iyiliği sevmeyen, ikramı, sabrı, şükrü, rahmeti, sevmeyi, sevilmeyi sevmeyen hiç kimse yoktur. Hepsi insanın fıtratında mevcuttur, dolayısıyla insan zaten her şeyi bilir. Kendisine hiç peygamber gelmese, kitap gelmese bile yine iyiliği, güzelliği kendi üzerinden bilir.

İnsan kendisine nasıl muamele yapılmasını istiyorsa o muameleyi sever, dolayısıyla kendisi de başkasına öyle muamele yapınca doğru yapmış, güzel yapmış olur. Onun için bu konuda, tevhitte cehâlet mazeret değildir. Bütün konularda cehâlet mazerettir; ama tevhidde mazeret yoktur; çünkü insan yaratılış itibariyle güzelliği bilir, bu konuda cahil hiç kimse yoktur.

Bir de insan, hayatı boyunca tek başına bir dağın başında bile olsa mutlaka “bu âlemi yaratan biri vardır” der; çünkü Allah ona bir akıl ve gönül vermiştir. O da mutlaka “beni yaratan, bana muamelede bulunan biri vardır” der; çünkü aklını kullanırken buna şahid olur, Allah ona şehadet ettirir. Onun da imanı bu kadardır, dolayısıyla kurtuluşu bununladır. Peki, peygamberlerden ve Allah’ın kitabından sorumlu olur mu? -Hayır, bunlardan sorumlu değildir; ama tevhidden sorumludur ve bu sorumluluk her bir insan için geçerlidir. Bundan dolayı Allah şirki kabul etmez, şirki affetmez.

Evet, tevhidi rabbimizin adına; yani onun bize okuttuğu gibi okuyoruz. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “Allah’ın bir kalesi vardır, kim ona girerse emin olur. O (kale) kelime-i tevhiddir (lâ ilahe illallahtır)” buyurur. Bu aynı zamanda Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in miraçtan döndüğünde aldığı müjdedir. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “(ben miraçtayken) rabbim bana ‘ümmetinden kim ‘lâ ilahe illallah’ derse cennete girer’ diye vaatte bulundu” buyurmuştur. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bu müjdeyi haber verince yanındaki bir sahabe bu müjdeyi herkese haber vermek için dışarı çıkar. Bunun üzerine başka bir sahabe de onu durdurur ve ona “bunu söylemek doğru değil, eğer söylersen insanlar gevşer” der. Sonra birlikte Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in huzuruna giderler. Bu müjdeyi insanlara açıklamanın uygun olup olmadığını sorarlar; ama Resulullah (s.a.v.) Efendimiz cevap vermez, sessiz kalır. O sahabe de artık vefatına kadar bu hadisi kimseye söylemez.

Evet, kim “lâ ilahe illallah” derse cennete girer; ama bilmemiz lazım ki “lâ ilâhe illallah” demek öyle kolay değildir. Zaten hakiki manada “lâ ilahe illallah” dersen, nurlanmamış, Allah’a teslim olmamış, iman etmemiş bir zerren bile kalmaz. Baktığın her şeye rabbinin huzurunda olarak rabbinle bakar, rabbinin hesabını yaparsın. Böyle bir iman sana her türlü ibadeti de, kulluğu da, iyiliği de, güzelliği de yaptırır.

Sorunumuz iman sorunudur, tevhid sorunudur, vahdet sorunudur. El Vahid olan Allah’tır. El Vâhid; isimlerinde tek olan, en güzel isimlerin (El Esmau’l Husna’nın) kendisine ait olduğu zat demektir. Nerede bir güzellik varsa, aynı şekilde hangi insanda bir güzellik varsa hepsi Allah’ın bir isminin tecellisidir, sonsuz bir deryadan damla, güneşten bir zerre misali Allah’ın güzelliğinden bir parçadır.

Allah’ın güzelliğinin üzerinde tecelli ettiği bir kul kendi üzerindeki Allah’ın isimlerinden, tecellisinden âlemlerin rabbini, sahibini, kendisini yaratan rabbini anlamaya, tanımaya çalışır; ama buna güç yetiremeyeceğini, aklının bunu almayacağını da bilir.

Bir de rabbimizin isimlerini, muamelesini, yaratmasını, takdirini, kudretini, rahmetini, affını, mağfiretini, nimetini, ikramını, bütün varlığı varlıkta tutmasını, diriltmesini, Hâllâk ismi ile tecelli edip yeniden yaratmasını, yeryüzünü ölümünden sonra yağmuru indirerek yeniden diriltmesini, aynı zamanda Hâllak isminin bizde nasıl tecelli etmesi gerektiğini; yani nasıl değişmemiz gerektiğini anlamamız lazım.

İnsan doğarken birkaç kilodur; ama büyüyünce elli kilo, yüz kilo olur, insan zahiri olarak sürekli değişir, büyüdükçe başka biri olur. Bir bebekle bir yetişkin aynı değildir. Bu, manevi olarak da böyle olmalıdır; yani insan manevi olarak büyümeyi kabul etmelidir. Bizim de rabbimizin tecellisiyle, rahmetiyle, ikramıyla ve rabbimize imanla, teslimiyetle büyümemiz gerekir; çünkü çocuk zahiri olarak hiçbir şey anlamaz, sadece yer, içer ve oyun oynar. Manevi olarak büyümeyip çocuk kalanların da durumu aynen böyledir.

Manevi olarak büyümek insanın kendi elindedir yoksa zahiri olarak büyüse bile yine çocuk gibi oyun oynar. Nasıl? -Hayat onun için bir oyun gibi olur, bazı şeyleri kazanmaya çalışır “şu senin, bu benimdir” der, sahip olduğunu bazen paylaşır, bazen paylaşmaz. Nefsinin arzuları, istekleri peşinde koşar. Böyle biri manevi olarak hiç büyümemiş, rabbine dönmemiş, kalbine iman dahil olmamıştır. Ahiretin olduğunu duymuştur; ama tefekkür edip anlamamıştır. Bazen boş kaldığı zamanlarda “biraz da ibadet edeyim, hiç olmazsa öbür tarafa gittiğimde cennete gireyim” düşüncesinde, fikrindedir. Kalpte iman varsa doğrudur; ama bu şekildeki bir iman, son nefeste bizi kurtarabilecek bir iman değildir.

İman devreye girince nefis susar. Bizim de rabbimize yöneldiğimiz zaman imanımız, aşkımız, muhabbetimiz bize her türlü kulluğu, fedakarlığı yaptırmalı, yaptırabilmeli, nefse, şeytana, dünyaya, her şeye meydan okutabilmeli, hiçbir şeyi, hiç kimseyi tanımayıp bize “ben rabbime gidiyorum, rabbime giderken engel tanımıyorum. Rabbim bir konu hakkında öyle olmamı mı istemiş, o zaman ben öyle olurum. Hiç kimsenin istediği gibi olmam, olamam. Hiç kimse benim rabbim değildir! Benim rabbim Allah’tır” dedirtmelidir. Böyle olmayan biri “rabbim Allah’tır” diyemez.

Eğer biri “rabbim Allah’tır” diyemediyse demek ki onun birçok ilahı vardır. Tabi ki ilk ilahlık iddia eden kendi nefsidir, dolayısıyla nefsine ne uygun gelirse onu da ilah edinir.

Hepimiz manevi olarak rabbimizin huzuruna davetliyiz, o bizi kendine davet ediyor ve rabbimize giderken tevhidle, vahdetle gitmemiz, onun güzelliğine, isimlerine bürünmüş olarak gitmemiz, huzura çıkarken bizde vehmi, hayali varlığımızdan eser kalmaması gerekir; çünkü sadece onun saf güzelliğinin Allah’ın huzurunda durma, o tecelliye dayanma gücü vardır. Bir kul huzurda durabiliyorsa nurdan, aşktan, vahdetten, tevhidden, Allah’ın güzelliğinden, El Esmau’l Husna’sından ibaret bir varlık olmuştur, bu yüzden Allah’ın tecellisine dayanır ve onun huzurda durabilir yoksa zaten huzura kabul edilmez.

Şunu da söyleyeyim; biri bir an bile her şeyden sıyrılıp rabbine dönse ve tevhidle bakıp huzurda dursa yine huzura çıkar; ama bir an bile böyle olmak kolay değildir; çünkü o bir an bile gönül bir sürü vesveseyle, şüpheyle doludur, dolayısıyla huzurda durmayı ne kadar düşünsek de bu düşünmekle olacak bir iş değildir, iman işidir.

Her şeyden sıyrılıp rabbimizden bütünüyle emin olarak, ona güvenerek, rabbimizi vekil olarak, velimiz olarak kabul edip bu şekilde rabbimize dönersek gönül hâlimiz nasıl olur?

“Rabbimin huzuruna çıkayım da öleyim” deriz. “Ya rabbi! Bir sefer bana perdeyi aç, paramparça olayım. Bir sefer bana ‘ben senden razı oldum’ de yok olayım” deriz. Bunu söyleyebilmek için aşk gerekir, iman gerekir. Âşık kul kendi kendini yaratmadığını, kendi kendisini varlıkta tutmadığını bilir. Onu yaratanın da varlıkta tutanın da Allah olduğunu, Allah dilemeyince ne öleceğini ne de yok olacağını bilir, öyle iman etmiş, öyle teslim olmuştur.

Yolun başı da sonu da “lâ ilahe illallah”tır. Yani Allah’tan başka ilah yoktur, mabud yoktur, maşuk yoktur, rabb yoktur, rahman ve rahim yoktur, kerim yoktur, afuvv yoktur, El Hasîb olan, hesaba çekecek olan yoktur. Huzura çıkmaya layık olan bir kul her şeyi ile Allah’a, rabbine aittir. Kul bu hâli alınca Allah da ona “her şey senindir” der; ama kul herhangi bir tercihte bulunmaktan haya eder; çünkü rabbinin her anda zaten her şeyin en güzelini yaptığını bilir, onun için tercih etme hakkını kendinde göremez, dolayısıyla rabbini seyretmeyi, rabbinin tercihini tercih eder.

İnşallah tevhidi doğru anlayacağız ve Allah’ın her bir ismi ile “illallah” diyeceğiz.

“Lâ ilahe illallah” demenin ne kadar zor olduğunun, hayal olmadığının anlaşılması için bir kıssa anlatayım.

Zatın biri dervişleri ile beraber yürürken ezan okunur. Müezzin “lâ ilahe illallah” deyince o zat minareye doğru dönüp müezzin için “yalan söylüyor” der. Etrafındakiler şaşırır ve müezzinin ‘lâ ilahe illallah’ derken nasıl yalan söylediğini sorarlar. O zat da “söylediği söz doğrudur; ama kendisi yalan söylüyor. Eğer gerçekten ‘lâ ilahe illallah’ demiş olsaydı, kendisinin minare ile beraber yere batması gerekirdi” diye cevap verir. İçlerinden biri “peki, efendim siz nasıl ‘lâ ilahe illallah’ diyorsunuz” diye sorar. Tam o sırada bir demircinin önünden geçerler. O zat, demirciden müsaade ister ve örsün üstüne çıkıp “lâ ilahe illallah” der, bunu söyleyince örs yere batar; ama kendisi dışarıda kalır. Bunun üzerine o zat “bak, ben de söyleyemedim! Eğer söyleyebilseydim benim de örsle beraber yere batmam gerekirdi” der.

İşte, “lâ ilahe illallah” demek öyle basit bir mesele değildir. Bir kul gerçekten “lâ ilahe illallah” diyebilirse o “lâ ilahe illallah” cümlesinin nuru yeri, göğü doldurur; ama baktığımızda bırakın yeri, göğü, etrafını nurla doldurmasını, aydınlatmasını söyleyenin gönlünü, ağzını bile aydınlatmıyor. Neden? -Marifeti olmadığı, kendini, rabbini, rabbinin ismiyle okumadığı ve böyle bir imanı kazanmadığı için aydınlatmıyor.

Hz. Hüseyin (r.a.) “bu âleme imanı kazanmaya ve kazandığımız imanı korumaya gelmişiz” buyurmuştur. Burada başka bir işimiz yoktur. Hem imanı kazanmaya hem de kazandığımız imanı korumaya gelmişiz; yani imanı kazandıysak onu kaybetme tehlikemiz de vardır. Allah’tan yüz çevirince, onu unutup dünyaya dalınca, başka şeylerin peşinde koşunca imanımızı kaybederiz.

Evet, bu âlem imanı kazanmaktan ve kazandığımız imanı korumaktan ibarettir. İmanımız da marifetimiz kadardır; yani Allah’ı bilmemiz, tanımamız kadardır, bu da “lâ ilahe illallah” dediğimiz, vahdeti, tevhidi anladığımız kadardır.

“Lâ ilahe illallah” ile ilgili Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in bir hadisini anlatayım.

Cehennemliklerin her birinin gireceği yer farklıdır. Yahudiler farklı, Hristiyanlar farklı, müşrikler farklı yere girer. Allah ayet-i kerimede “münafıklar cehennemin en alt katındadır”346 buyurmuştur. Münafıkların bir üstünde müşrikler, onların bir üstünde şeytan ve şeytana tapanlar vardır. Şeytanlar bile onlardan daha yukarıdadır. Bir de bunlar dünyadayken ben Müslümanım, diyenlerdir. Dünyadayken “lâ ilahe illallah” demişlerdir. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz buyurur “cehennem ateşi onlara doğru gelince hepsi birden ‘lâ ilahe illallah’ demeye başlar; çünkü dünyadayken ‘lâ ilahe illallah’ demişlerdir. Onlar ‘lâ ilahe illallah’ deyince cehennem ateşi onlardan uzaklaşır, durduklarında cehennem ateşi bir daha onlara doğru gelir, onlar da bir daha ‘lâ ilahe illallah’ derler. Her ne kadar dünyadayken sadece dilleriyle söylemiş olsalar bile yine de ateş onlara yaklaşmaz. Sonra unuttukları bir sırada cehennem ateşi onları kaplar.” Eğer gerçekten “lâ ilahe illallah” demiş olsalardı, ateş onları yakamazdı.

Bu yüzden Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “mü’minler sırattan geçerken cehennem onlara ‘çabuk geçin, imanınızın nuru ateşimi söndürüyor’ diyecek”347 buyurmuştur. Demek ki dünyadayken “lâ ilahe illallah” dediği hâlde cehenneme gidenlerde iman nuru yokmuş, olsaydı cehennem onları yakamazdı.

Bize kazandıran şey; rabbimizi tevhid etmek, “lâ ilahe illallah” demek, iman etmek, mü’min olmak, rabbimizin gösterdiği sırat-el mustakimde, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in sahabesi ile “lâ ilahe illallah” deyip yürüdüğü yolda yürümektir. Biz de nerede olursak olalım, ne yaparsak yapalım; yürürken, bir iş yaparken, yolculuk yaparken, yatarken, kalkarken devamlı “lâ ilahe illallah” diyelim. “Senden başka ilah yoktur, ya rabbi! Benim ilahım sensin. Âlemlerin rabbi sensin. Benim mabudum, âbd olduğum, maşukum, âşık olduğum sensin. Her bir isminle ‘illallah’ diyorum” diyelim.

Secdedeyken de Allah’ın her ismiyle “illallah” diyebiliriz; ama bunu söylerken sadece kuru bir kelime olarak değil biraz önce söylediğim şekilde dua gibi, rabbimizin emrettiği gibi söyleyelim; yani ne söylediğimizi bilerek söyleyelim.

Bir de herhangi bir sorun, sıkıntı olduğunda “lâ ilahe illallah” diyelim. “Ya rabbi! Emir senin, hüküm senin, güç senin, kuvvet senindir. Senden başka ilah yoktur. Ben sana sığınıyorum, sana teslim oluyorum ya rabbi” diyelim.

Bir şeyi istediğimizde de “mülk senindir ya rabbi! Sen dilediğine rızkı daraltır, dilediğine genişletir, dilediğine hesapsız verirsin. Senden başka ilah yoktur, senden başka rezzak yoktur, kerim yoktur, vehhab yoktur” diyelim. Bu şekilde Allah’ın her bir ismiyle dua ederek “lâ ilahe illallah” diyelim. Sonra bir de bakarız ki iradesiz olarak her yerde “lâ ilahe illallah” diyoruz.

Her konuda duamız “lâ ilahe illallah” olsun. İnşallah huzura çıkarken de “lâ ilahe illallah” diyeceğiz. Yürürken de “lâ ilahe illallah” diyeceğiz. Varırken de “lâ ilahe illallah” diyeceğiz.

Evet, hep beraber rabbimizin ismiyle tevhidi, vahdeti nasıl okumamız gerektiğini öğrenmeye, anlamaya çalıştık.

Allah bizi onu gerçek manada zikredenlerden eylesin inşallah. Allah bizi Allah’ın Vâhid ismine, Ehad ismine, Samed ismine iman edenlerden eylesin. Allah bize vahdet ile bakmayı, Allah’ın nazarı ile nazar etmeyi, Allah’ın “gör” dediğini görmeyi, “anla” dediğini anlamayı nasip etsin. Allah bizi zatından, zikrinden bir an bile gâfil eylemesin inşallah.

Allah hepinizden razı olsun.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Enfâl /42 ↩
  2. Tur /35-36 ↩
  3. Kıyâmet /36 ↩
  4. Ankebût /4 ↩
  5. Enfal /2 ↩
  6. Nisâ /145 ↩
  7. Kenzu’l-Ummal, H. No: 39029 ↩