9.Bölüm
EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM
BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM
Elhamdulillahi rabbil âlemin esselatu vesselamu aleyke ya seyyidel evveline vel ahirin ve ila cemiil enbiyayi vel murselin ve ila cemiil evliyayi vel hamdulillahi rabbil âlemin.
Hep beraber rabbimizin ismi ile kendimizi, varlığı nasıl okumamız gerektiğini anlamaya çalışıyorduk.
Her şeyi rabbimizin ismi ile okumamız gerekir; çünkü rabbimizin emri böyledir. Ikra’ bismi rabbikellezî halak: “Yaratan rabbinin ismi ile oku.” Halakal insâne min alak: “Ki o, insanı alaktan yarattı.” Ikra’ ve rabbukel ekrem:202 “Oku, rabbin ekremdir.” Bu durumda yaratılan her şeyi onun ismiyle okumamız gerekir. İnşallah biz de okuyoruz ve her şeyi onun ismiyle okuyana kadar okumaya da devam edeceğiz.
Şimdiye kadar ki sohbetlerimizde rabbimizin isimlerini ve onun isimleriyle insanı, varlığı, mahlukatı, hayatı, hakkı, batılı, Allah’ın takdirini, hükmünü okumaya, anlamaya çalıştık. Bu sohbetimizde ise dostun, düşmanın kim olduğunu rabbimizin ismiyle okumaya çalışacağız inşallah.
Allah ayet-i kerimede “Sizin veliniz (dostunuz) Allah’tır, resulüdür, mü’minlerdir”203 buyurmuştur.
Peki, geriye kalanlar düşman mıdır?
Hayır. Allah onlar için “geriye kalanlar düşmandır” demedi. Aksine “düşmanlık yoktur, ancak dininizden dolayı sizi öldürmeye, memleketinizden çıkarmaya çalışanlar bir de onlara yardım edenler düşmandır”204 buyurdu. Siz isteseniz de istemeseniz de onlar size zaten düşmanlık yaparlar, dedi.
Bununla beraber ehl-i kitabın; Yahudilerin, Hristiyanların yemeği size helâl, sizin yemeğiniz de onlara helâldir,205 buyurdu yani ehl-i kitaba da düşmanlık yoktur!
“İblis (şeytan) sizin apaçık düşmanınızdır, ona tabi olmayın (ona uymayın, onun peşinden gitmeyin, ona âbd olmayın).”206
Allah’ın ismi ile okuyunca görürüz ki insan farkında olmadan birbirine düşmanca zarar verir ve bundan haberi bile olmaz. Hatta kendi çocuğuna bile zarar verir ve zarar verdiğinden haberi olmaz, aksine ona iyilik yaptığını zanneder. Neden? -Allah’ın ismiyle okumadığından dolayı. Elbette ki anne babalar çocuklarını sever, gönüllerindeki rahmetle onlara rahmet ederler.
Anne, babalar çocuklarını rabbinin ismiyle okuyup tanımadıysa, onları Allah’tan bir emanet olarak görmediyse, çocukları için “onların ebedi hayatlarını kazanmaları gerekir” deyip çocuklarına rablerini tanıtmadıysa, kim olduklarını, nereden nereye geldiklerini anlatmadıysa “senin bu hayattaki hedefin, gayen sadece rabbinin rızasını, ebedi hayatını kazanmaktır” deyip Allah’ın rızasını kazanmayı çocuklarının hedefinde en öne koymadıysa, çocuklarına bu şekilde tercih yaptırtmaya çalışmadıysa farkında olmadan çocuklarına zarar verirler.
Peki, çocuklarına düşmanlık yapmış olurlar mı?
Hayır, olmazlar; çünkü onlar da bilmiyorlar. Çocuklarına bu şekilde zarar veriyorlar; ama bunu bilmiyorlar. Eğer anne babalar rablerine nasıl âbd olacaklarını bilmiyorlarsa ve çocuklarına da bunu öğretememişlerse onlara kızmak doğru olmaz; çünkü onlar da bilmiyor. Yoksa anne babalar kendi evlatlarını sever, onlara rahmet eder ve her birinin kazanmalarını isterler. Bunun için de ellerinden ne gelirse yapmaya çalışır, çocukları dünyada rahat etsin, mevki, makam sahibi olsun, ticaret yapsın, kimseye muhtaç olmasın, sanat sahibi olsun diye çocukları için hesaplar yapar, kendi rahmetlerine, marifetlerine göre, rablerini anladıkları, tanıdıkları kadarıyla, kendilerini tanıdıkları kadarıyla, çocuklarına tavsiyede bulunur, çocuklarını öyle yetiştirirler.
Ama bilmemiz lazım ki kim Allah’tan başka bir şeyi sevmeye, onu ciddiye almaya, gözünde büyütmeye davet ediyorsa hiç farkında olmadan şeytanın tuzağına kendisi düştüğü gibi kendi evlatlarını da çevresindekileri de aynı tuzağa davet eder.
Herkesin kendine ve yaşadığı hayata bakması lazım. Bakarsa görür ki şimdiye kadar hep farkında olmadan Allah’tan başka şeylere davet edilmiş, kendisi de başkalarını Allah’tan başka şeylere davet etmiştir.
Gerçek manada rabbinin ismiyle okuyanlar asla böyle yapmazlar. Aksine insanlara “rabbini kaybetme, neyi kaybedersen kaybet. Ahiretini kaybetme de varsın dünyayı kaybet. Allah’ın sana verdiği şerefi kaybetme, varsın hiç kimse seni şerefli bilmesin, bu önemli değil. Sen rabbine bak” derler. Genel olarak baktığımızda acaba “ben mü’minim, Müslümanım” diyenler ne kadar böyle yapabiliyor, kendini, hayatı, imtihanları, Allah’ın muradını, Allah’ın ismiyle ne kadar okuyabiliyor! Bildiğini zannedenler de ancak bildikleri kadarıyla bunu yaparlar.
Evet, hep beraber dostun ve düşmanın kim olduğunu anlamaya çalışıyorduk. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “gerçek veli (dost) sen Allah’ı unutunca sana hatırlatan, sen rabbini zikrettikçe sana yardım edendir”207 buyurmuştur.
Veli; dost demektir ve gerçek dost Allah’tır, resulüdür, mü’minlerdir. Biri Allah’ı her şeyden, canından çok sevememişse Müslümanlığı kabul edip Müslüman olmuş; ama iman henüz kalbine dahil olup o kişiyi mü’min yapamamıştır.
“Mü’min erkekler ve mü’min kadınlar birbirlerinin velisidir.”208
Erkek olsun, kadın olsun bütün mü’minler birbirlerinin velisidir, dostudur. Eğer birbirlerinin velisiyse, dostuysa bu durumda birbirlerini gerçek, hakiki dosta davet ederler. Kendileri rablerine koşarken diğer mü’minleri de rablerine koşmaya, onun rızasını, yakınlığını kazanmaya davet ederler.
Böyleleri aynı zamanda senin velindir, senin dostundur; yani hem Allah’ın velisidir, Allah’ın veliliğini kabul etmiştir, hem de senin velindir. Onu veli edin; çünkü sen Allah’ı unutunca sana Allah’ı hatırlatır, rabbinin yolunu gösterir ve sana hikmeti, Allah’ın muradını öğretir. Sen Allah’ı zikrediyorsan sana yardım eder, destek olur. Bunun tersini yapanlar senin düşmanındır.
Bir cehâletten dolayı, farkında olmadan insanı Allah’tan alıkoyanlar, Allah’tan uzaklaştıranlar, gönlünü başka şeylerle meşgul edenler vardır. Bir de bilerek, şeytana tabi olarak şeytanla beraber işi yapanlar vardır. Şeytana tabi olanlar insanları Allah’tan başka her şeye davet ederler. Hem de şiddetle Allah’a isyana, itiraza, itaat etmemeye, kulluk yapmamaya, tam tersine nefse, dünyaya, şeytana kulluk yapmaya davet ederler; çünkü şeytanın kulları oldukları ve şeytana kul olmayı kabul ettikleri için şeytana kulluğa davet ederler. Bunlar şeytanların velileridir. Allah öyle buyurdu “şeytanlar kendi velilerine (dostlarına) iner.”209 Şeytanlar dostlarını fitneye, tuzağa düşürür ve onları cehenneme sürükler. Yetmez, bir de başkalarını yoldan çıkarmak için onları kullanır.
Biriyle dostluğumuz, kardeşliğimiz, bağımız varsa onun bizi Allah’a ne kadar davet ettiğine, “Allah” dediğimizde bize ne kadar yardım ettiğine, rabbimizi, kendimizi unutunca bize rabbimizi, kendimizi ne kadar hatırlattığına ya da tersini ne kadar yaptığına bakmamız lazım. Eğer tersini yapıyorsa o zaman yapabiliyorsak bizim ona hatırlatmamız, yapamıyorsak ondan uzak durmamız gerekir; çünkü ondan uzak durmazsak gönlümüzü kirletir. O bizim velimiz değildir, bilerek veya bilmeyerek şeytana velilik yapar. Eğer bilmiyorsa ona öğreteceğiz; ama bile bile yapıyorsa şeytandan uzak durur gibi ondan da uzak duracağız.
Aynı şekilde biri gıybet ediyor, dedikodu yapıyor, eleştiriyor, çekiştiriyor, yeriyor, kardeşinin etini yiyor ve bu eti bize de ikram edip “haydi, sen de ye” diyorsa, bununla beraber Allah’a isyan ediyor, itiraz ediyor, Allah’ın işini, takdirini, hükmünü, taksimatını beğenmiyor ve bizi de buna davet edip “sen de benim gibi yap” diyorsa ondan da uzak duracağız; çünkü o, Allah’a karşı nankör biridir.
Rabbinin emrini beğenmeyen, haset eden, kıskanandan uzak duracağız. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “hased, tıpkı ateşin odunu yiyip tükettiği gibi hasenatı (güzel ameli) yer tüketir”210 buyurmuştur. Haset etmek, Allah’ın taksimatını beğenmemekten kaynaklanır; yani haset edenler “Allah yanlış yaptı” derler. Böyle olan birinden de uzak durup ona “rabbim kim için neyi dilerse onu ona verir. O ne yapacağını bilmiyor mu, ben rabbime nasıl itiraz ederim! Rabbim her şeyi herkese verebilir, sana da hiçbir şey vermeyebilir. Sen itiraz edemezsin; çünkü senin, Allah her neyi yapıyorsa onun senin için hayr olduğunu, rahmet olduğunu, senin kazanman için gerekli olduğunu bilmen, anlaman gerekir. Allah birine verir kazandırır, birine de vermez kazandırır. Birini hasta eder kazandırır, birine de sağlık verir kazandırır” dememiz gerekir.
Kul her neyi yaşarsa yaşasın, kula düşen; rabbini hesaba çekmek ve onun hakkında su-i zanda bulunmak değildir. Tam tersine onu anlamaya çalışmaktır. Kul, rabbinin ismi ile okuyunca onun her muamelesini anlar.
Unutmamamız lazım ki insanların en fakiri imanı olmayandır. En zengini de en kâmil imana sahip olandır. Önce doğru bakıp doğruyu görmemiz; yani rabbimizin ismiyle okumamız gerekir. Hâl böyleyken bize “ama insanlar böyle değildir” denebilir. Doğrudur, insanlar böyle değildir; çünkü imtihanı anlamamışlar, rablerini tanımamışlar ve rablerini bilmiyorlar.
Peki, bizim düşmanımız kimdir?
Bizi Allah’tan uzaklaştıran, rabbimizle aramıza perde koyan, bizi Allah’tan başka tarafa döndüren, bize Allah’ı unutturan, başka şeylere kul olmaya, başka şeylerle şereflenmeye davet eden herkes ve her şey bize düşmanımızdır.
Tekrar söylüyorum; bunu bir bilmeden yapanlar vardır, bir de şeytanın kullandığı; yani şeytana kul olmuş olanlar, bilerek insanı Allah’tan başka tarafa döndürmeye çalışanlar vardır. Şeytana kul olanlar zaten bellidir. Ötekilerine ise düşmanlık yoktur; çünkü bilmiyorlar. Ayrıca onlara yardım etmemiz lazım; ama “ben ona hakkı bir sefer anlattım, anlasın” demek olmaz. İnsanın dağ gibi bir nefsi vardır. Hiç senin söylediğini, Allah’ın buyurduğunu hemen kabul edebilir mi! Senin söylediğini anlamış, bilmiş olsa bile onun buna mutlaka iman etmesi gerekir. İman etmeyene kadar da onun bu hâli devam eder, hem de tekrar tekrar devam eder. Senin de ona tekrar tekrar yardım etmeye çalışman ve hatırlatman lazım.
Evet, Allah’a göre bizim velilerimiz, dostumuz; mü’minlerdir; yani Allah’ı her şeyden çok sevenlerdir. Bunlar aynı zamanda Allah’ın velileridir. Allah’ı her şeyden çok sever, ahireti de dünyaya tercih ederler. Bunun için de ellerinden gelen her şeyi yaparlar. Bunlar rablerini tercih edenlerdir. Bir de onlar şeytanı dost edinmezler melekleri dost edinirler. Melekler de Kıyamet günü onlara “biz sizin dünyada dostlarınızdık. Şimdi de dostlarınızız, velileriniziz”211 derler.
Dolayısıyla dostlarımız, verilerimiz bir de meleklermiş; çünkü melekler bizim için hem istiğfar eder hem de dua ederler. Aynı zamanda gelecek nesillerimiz için de dua ederler. Bununla beraber bıkmadan, usanmadan rablerini gece gündüz tesbih ederler.212 Allah öyle buyurdu. Bizim de şeytanın hâlinden kurtulup meleklerin hâlini almamız, bunun için de melekler Allah’ın kullarına, mü’minlere, Müslümanlara nasıl dua ediyor, onlar için nasıl istiğfar ediyorsa öyle yapmamız ve onların tesbih ettiği gibi bıkmadan, usanmadan rabbimizi tesbih etmeye çalışmamız lazım.
Tesbih “rabbim subhândır. Subhânallah. Rabbimin her işi yerli yerinde ve mükemmeldir, en kâmil olandır. Rabbim hata yapmaz, yanlış yapmaz, eksik yapmaz. Rabbim eksiklikten, yanlışlardan beridir, münezzehtir ve onun her işi kemalat üzeredir” demektir.
Yaşadığımız herhangi bir olay karşısında gönlümüzün bozulması “niye şu şöyle, niye bu böyle” dememiz rabbimizi eleştirmek, çekiştirmek, yermek, onun işine karışmaktır.
İlk insan Âdem babamız o yasak ağaçtan yiyince Allah buyurur. “Birbirinize düşman olarak hepiniz oradan inin! (Orada bir süre yaşayacaksınız) Artık benden size bir hidâyet geldiğinde, kim benim hidâyetime tabi olursa, o ne dalâlete düşer ne de bedbaht olur. Kim de benim zikrimden yüz çevirirse, mutlaka ona (dünyada) dar bir geçimlik (olan kurtulamayacağı bir gönül darlığı) vardır ve Kıyamet günü onu kör olarak haşredeceğiz.”213
Hepimizle beraber bize düşman olan bir şeytan vardır ve o sürekli konuşup bize vesvese verir, sürekli bizi Allah’tan başka tarafa, kine, nefrete, hasede, düşmanlığa, insanları eleştirmeye, yermeye, kötülemeye davet eder, işi budur; çünkü düşmandır. Bu yüzden de insanın gönlünü Allah’tan alıkoymak için ne gerekiyorsa onu yapar. İnsan “Allah” demesin, “lâ ilahe illallah” demesin, rabbinden razı olmasın, rabbine hamd etmesin, şükretmesin, rabbine teslim olmasın, itiraz etsin, isyan etsin, feryat etsin, gönlüne kin dolsun, nefret dolsun, haset dolsun, riya dolsun diye bütün çabasını, gayretini sarf eder.
Bununla beraber o şeytan tecrübe sahibidir. Bizden önce de en az on kişiyle, yirmi kişiyle, yüz kişiyle muhatap olmuş, onları yoldan çıkarmaya çalışmıştır ve binlerce yıl yaşamıştır. Bizimle beraber olan şeytanın hem bu şekilde tecrübesi vardır hem de şeytanlar birbirlerine yardım ederler. Mesela; şeytanlar birinin ayağını kaydıramadığında büyüklerine; yani iblise müracaat ederler. İblis de gelip o kişiye ne yapılması, nereden, nasıl yaklaşılması gerektiğini şeytanlara öğretir.
İnsanlarla beraber olan bütün şeytanların asıl derdi insanı cehenneme sürüklemek ve ona kaybettirmektir. İşte, bir insan da başkalarını cehenneme sürüklemeye çalışıyorsa ister farkında olsun ister olmasın şeytana tabi olmuştur. Ya bilerek ya da bilmeyerek şeytana uymuş, onun işini yapmıştır.
Şayet biri bilerek seni Allah’tan başka bir tarafa davet ediyorsa şeytana dost olduğu için onu düşman olarak bilmen gerekir; çünkü seni rabbinden, rabbinin dostluğundan, veliliğinden alıkoyuyor ve seni başka dostlara, şeytana davet ediyor. Bilmiyorsa ona öğretmen ve “bu iş böyle değil” demen lazım.
Elbette ki Allah’ın buna izin vermesinde de mutlaka bir muradı vardır ve her şey Allah’ın emrinde, hükmündedir. Kullarını o imtihana tabi tutar.
İnsan, insanın düşmanı değildir; insan, hepimizin zahiri atası, babası olan Hz. Âdem (a.s.)’dan dolayı birbirinin kardeşidir. Eğer biri iman etmişse bizim hem Hz. Âdem (a.s.)’dan dolayı insan kardeşimiz hem de mü’min kardeşimizdir. İnsan, insan için velinimettir, kazanma imkânıdır. Sen birine rahmet olduğunda Allah’ın rahmetini, onu sevdiğinde Allah’ın sevgisini, ona ikram ettiğinde ise Allah’ın ikramını kazanırsın. O hata işlediğinde, yanlış yaptığında onu affedince bu sefer Allah’ın affını, mağfiretini kazanırsın. Senin ebedi hayatın, Allah’a yakınlığın ve Allah’ın rahmetine ermen için hiç bundan daha büyük bir nimet var mıdır!
Bütün insanlar birbiri için velinimettir, dedik. Şayet birinin bakışı böyle değilse, insanda hata arıyor, kusur arıyor, eksik arıyor, onun hakkında su-i zanda bulunuyor, dedikodusunu yapıyor, ona iftira atıyor, çamur atıyorsa o kişi insanlıktan çıkmıştır. O kişi artık şeytanın vazifesini yapıyordur. Bu yüzden böylelerinden uzak durmak gerekir; çünkü o insan düşmandır. Kendisi ateşte olan şeytanla beraber yanar ve insanı da bu ateşe davet eder. Eğer insan ondan uzak durmazsa o da ateşe düşer.
Herkes kimi sevdiğine bakmalıdır. Benim sevdiğim, beraber olduğum, kardeş olduğum, dost olduğum, arkadaş olduğum, beraber olmak istediğim, sohbet etmek istediğim kişi beni Allah’a, Allah’a veli, dost olmaya mı yoksa şeytana veli, dost olmaya, şeytana kul olmaya mı davet ediyor, diye dostuna bakmalı ve arkadaşını, kardeşini, dostlarını öyle seçmelidir. Eğer arkadaş olarak seçtiğin kişi seni Allah’tan uzaklaştırıyorsa ondan hemen uzaklaşmalı, Allah’a yaklaştırıyorsa da ona olabildiğince yaklaşmalısın.
Şeytan senin nefsine yardım eder, nefsinin kibirlenmesine sebep olur; çünkü şeytan, senin nefsini büyüklenmeye “ben hayırlıyım” demeye, insanlara haset etmeye davet eder. Yani senin nefsine “şu nimete sen daha layıksın; ama bak Allah sana değil de şuna verdi! Oysaki o bu nimete layık değil. Ben olsaydım şöyle yapardım” der. Yani Allah’ın taksimatını sana kabul ettirtmez; çünkü “ben ondan daha iyi biliyorum” der. Eğer senin de gönlünden böyle bir şey geçtiyse bilmen lazım ki şeytan seni hasede sevk ediyor ve seni yakmayı düşünüyor.
İnsan; Allah kime nasıl bir muamelede, zahiri, manevi nasıl bir ikramda bulunduysa sadece kardeşi için sevinmelidir. Allah, kardeşini imtihanlara tabi tutup musibet verince, bela verince, hastalık verince ise buna asla sevinmemelidir. Eğer hayatı, imtihanları rabbinin ismiyle, rabbinin ismine okumuşsa o zaman o kardeşinin yaşadığının da bir imtihan olduğunu, ona Allah’ın rahmetiyle, mağfiretiyle muamele ettiğini, Allah’ın onu sevdiğini anlamalıdır. Yoksa, kendisine imtihan gelen kardeşi için “Allah onun belasını verdi” derse iblisle, şeytanla beraber bakmış olur. Elbette ki istisnalar kaideyi bozmaz.
Birileri haddini aşar, kendini bütün çabasıyla, gayretiyle Allah’ın gazabına atarsa, sen de onun bu hâlini görür ve onun gazaba uğradığını bilirsin; çünkü iblisle, şeytanla beraber çabasını, gayretini sarf etmiş, zulmetmiş, zalim olmuştur ve “Allah zalimleri sevmez.”214 Dolayısıyla onda Allah’ın sevgisi tecelli etmemiş, o kişi cezayı hak ettiği için gazaba uğramıştır. Eğer bunu biliyor, görüyorsan o zaman onun gazaba uğradığını düşünebilirsin; ama yine de her şeye rağmen onun için Allah’ın rahmeti tecelli etmiştir; çünkü o kul tövbe eder, istiğfar eder ve kendini, rabbinin muamelesini anlarsa rabbine dönebilir. Rabbine dönme imkânı olduğu için de onun başına gelenler onun için rahmet olmuştur. Eğer o, rabbine dönerse kazanır, dönmezse ebediyen kaybeder.
Herkes birbirine kazandırmaya çalışmalı, içlerinden biri kazanınca sevinmelidir. Eğer içlerinden biri kaybediyorsa da kaybedenle beraber üzülmelidir. Elbette ki en büyük kazanç ebedi hayatını, Allah’ın rızasını, veliliğini, dostluğunu kazanmaktır. En büyük kaybediş de rabbini, rabbinin rızasını, ahiretini, ebedi hayatını kaybetmektir.
Bu, dünyevi, zahiri şeyler için de geçerlidir. Zahiri olarak herkesin kazanmasını, şükretmesini, hamd etmesini, Allah’ın herkese nimetler vermesini istiyor ve bunun için elimizden geleni yapıyoruz; yani sadece istemekle kalmıyoruz. Birileri kazanınca onlarla beraber seviniyor, kazanamayınca da onlarla beraber üzülüyoruz; yani kendimiz için neyi istiyorsak kardeşimiz için de onu istiyoruz. Yoksa mü’min olamayız. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “kendiniz için istediğinizi mü’min kardeşiniz için de istemedikçe mü’min olamazsınız”215 buyurmuştur. Bu yüzden kendin için neyi istiyorsan kardeşin için de onu istemen lazım, yoksa mü’min olamazsın. Eğer arkadaşlık, kardeşlik yaptığımız, sohbet ettiğimiz kişiler böyleyse onlar gerçek dostturlar, değilse onlardan uzak durmak gerekir.
Mü’minlerle, Allah’ın velileriyle beraber olunca senin gönlün de Allah’a döner, imanın artar. Nasıl ki zahiri olarak konuşurken insan birbirinden etkileniyorsa manevi olarak da insan birbirinden etkilenir.
Biri Allah’a yakınsa sohbet ederken o manevi olarak nerdeyse seni de kendi yanına, bulunduğu âleme çeker. Eğer şeytana yakınsa, onunla beraberse seni de şeytanın yanına çeker. Bu durumda herkesin “beraber olduğumuz dostlarımız, veli edindiklerimiz bizi Allah’a mı yoksa şeytana mı çekiyor” diye kendine bakması gerekir. Bir de seni şeytanın veliliğine, dostluğuna davet eden arkadaşına “Allah El Veliyy’dir. Senin ise bu hâlin, tavrın Allah’a veli olanların, Allah’ın veliliğini kabul edenlerin, mü’minlerin tavrı, hâli, sözü, işi, fiili değildir. Oysaki bizim bir mü’min olarak kendimize yakışan şekilde davranmamız, konuşmamız, hareket etmemiz, Allah ile bir derdimizin olması gerekir. Rabbimizin rızasını nasıl kazanacağız, kazanmak için ne yapmamız, nasıl yapmamız gerektiğini kendimize dert edinmemiz lazım” deyip onu uyarman şarttır. Yoksa “bu böyle yaptı, şu şöyle yaptı” diyerek olmaz. Onlar öyle yaptıysa sen ne yapıyorsun, bak sen de arkalarından konuşarak onların etini yiyorsun! Bu durumda onların hâli senden çok daha iyidir!
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bir hadis-i şerifinde buyurur. “Bazen biri bir zulme uğrar ve bu zulmü o kadar dillendirir, kendisine zulmedenin etini o kadar yer ki mazlumken zalim konumuna düşer. Öyle ki Kıyamet günü kendisine zulmeden kişi ondan alacaklı olur, o kadar zalim konumuna düşer.” İki de bir “falanca bana şöyle yaptı, böyle yaptı” dediği için mazlumken zalim durumuna düşmüştür.
Allah her şeyi görür, bilir. Bu yüzden yaşadığımız bir şeyi anlatmaya, dillendirmeye, gönlümüzü onunla meşgul etmeye gerek yoktur. Gerektiğinde, yeri gelirse onu bir sefer söylemek başka bir şey, onu sürekli dillendirmek, durmadan anlatmak başka bir şeydir. Dikkat edelim! Bu bizi mazlumken zalim durumuna düşürür.
Evet, velimiz Allah’tır, resulleridir, nebilerdir, onlarla beraber olanlardır; yani mü’minlerdir, Allah’a iman edenler, Allah’ı her şeyden, canından çok sevenler, rabbini zikredenler, tesbih edenler, hamd edenlerdir. Allah’a şükre, hamde, tesbihe, tekbire, tevhide davet edenlerdir. Yolu yürürken bize yardım edenler, Allah’a yaklaşmamıza vesile olanlardır. Bizim velilerimiz bunlardır.
Bunun tersi söz konusuysa; yani beraber olduğumuz kişi bizi rabbimizden uzaklaştırıyor, başka şeylerle, başkalarının hâlleriyle, günahlarıyla, hatalarıyla meşgul ediyorsa o bizim dostumuz değildir; çünkü o başkalarının etini yiyor, işi olmayan işler hakkında konuşuyor, kısacası boş konuşuyordur. Zira ortada bir yanlış varsa onu sadece konuşmak bir değişikliğe sebep olmaz, o yanlışı değiştirmez. Eğer biz de onu dinlersek bu bizi sadece Allah’ı zikirden, tesbihten alıkoyar. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “Kıyamet günü herkes pişmandır. Allah’ı zikredenler de zikretmeyenler de pişmandır. Allah’ı zikretmeyenler, zikretmedikleri için, zikredenler de daha çok zikredebilirdik, diye pişmandır”216 buyurmuştur. Bu pişmanlığı yaşamamak için boş konuşacağımıza, başkaları hakkında veya bize bir fayda ya da zarar vermeyen şeyler hakkında konuşacağımıza “lâ ilahe illallah” diyelim, “Allah” diyelim, “subhânallah” diyelim, rabbimizle konuşalım, dua edelim, tefekkür edelim, her şeye hikmetle bakıp Allah’ın muradını anlamaya çalışalım.
Peki, böyle yapınca ne olur?
Bütün hayatımız zikir olur, ibadet olur, âbdiyet olur. Hayatımızı boşa sarf etmemiş, zarar etmemiş oluruz. Aksi takdirde konuştukça kaybederiz. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “Allah ile çok konuşun insanlarla az konuşun” buyurmuştur. Biz de bütün gönlümüzle rabbimize dönüyor, onunla konuşuyoruz. Allah ayet-i kerimede “andolsun ki (Allah) size (bu) Kitap’ta: Allah’ın ayetlerinin inkâr edildiğini ve onlarla alay edildiğini işittiğiniz zaman, onlar bundan başka bir söze dalıncaya (konuyu değiştirinceye) kadar onlarla beraber oturmayın; yoksa siz de onlar gibi olursunuz, diye (bir hüküm) indirmiştir”217 buyurur. Allah bu hitabı Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e ve onun üzerinden her birimize yapıyor.
Bununla beraber öyle bir imana sahip olmamız lazım ki hiç kimse bizi meşgul etmesin. Nasıl ki âşık maşukunu unutmuyorsa âşığın aşktan, âşıklıktan başka çaresi yoksa biz de öyle bir imana sahip olacağız ki başkalarının konuşmasını duymayacak, hâlini, hareketini, tavrını, hatta Allah’tan başkalarını görmeyeceğiz.
Bununla ilgili bir kıssa anlatayım.
Mecnun, aşktan sarhoş bir şekilde çölde yürürken namaz kılan birinin önünden geçer. Adam selam verince “kör müsün, ben burada namaz kılıyorum, sen ise önümden geçiyorsun” deyip Mecnun’a kızar. Bunun üzerine Mecnun, adama dönüp “özür diliyorum, gerçekten görmedim; ama merak ettiğim bir şey var; ben Leyla’nın aşkından sarhoş olduğum için seni görmedim, sen ise Allah’ın huzurundayken nasıl beni gördün” der.
Madem ki her an Allah’ın huzurundayız, bize de düşen onu görmektir. Onun işini, emrini, hükmünü, takdirini, rahmetini, muhabbetini, nimetini, ikramını görmektir. Hem bize hem de herkese, her şeye, her yere olan muhabbetini, rahmetini, ikramını görmektir. Böyle baktığımızda rabbimizden başka bir şey görmeyiz, rabbimizden başka bir şeyle meşgul olmayız. Rabbimizle meşgul olmak, onu zikretmek, hatırlamak ya da onu unutmamak varken neden başka şeylerle meşgul oluyoruz!
Fakat biz ne kadar görmesek de birileri küfrünü, şirkini getirip gözümüzün içine sokar ve bizi başka tarafa davet eder. Bütün mesele; o anda da sabırlı olmak ve sabretmektir. Böyleleri bizim yanımıza gelip boş konuşurlar, biz de onlarla beraber oturduğumuz için bir süre sonra bakarız ki Allah’tan başka tarafa dönmüşüz. Böyle olunca hemen tövbe, istiğfar etmemiz gerekir.
İblis, insanı Allah’tan başka tarafa döndürmek için kullanabileceği herkesi kullanır. Şunu da unutmamamız lazım ki iblis sadece kendisini dinleyenleri; yani dostlarını kullanır. Temiz kalmak, gönlün temiz kalması öyle kolay, basit bir şey değildir; çünkü senin sürekli kendini koruman gerekir. İblis sürekli birileriyle sana çamur atar, gönlüne tükürür. Elbette ki bu da bir imtihandır, senin de dolayısıyla gönlünü sağlam tutman ve gönlünü şeytana, şeytanın verdiği vesveseye ya da şeytanın kullandığı insanlara açmaman, onları dinlememen gerekir. Bunu yapabilirsen kirlenmezsin. Yoksa bir de bakarsın ki gönlün başkaları hakkında, hatta Allah hakkında vesveselerle dolmuş ve kararmıştır. Zaten bu, iblisin taktiğidir.
Evet, dostumuzun, velimizin, aynı şekilde düşmanımızın kim olduğunu rabbimizin ismiyle okuyacak, okuyup anlayacak, iman edeceğiz. Bunun için de Allah’ın “velim” dediği ve “Allah benim velimdir” diyenlerle beraber olacağız. Öyle ki biz de veli olmuş, Allah’a dost olmuş, Allah’ın veliliğini, dostluğunu kabul edip El Veliyy ismine iman etmiş olalım.
Allah ayet-i kerimede “şeytan sizin apaçık düşmanınızdır”218 buyurur. Nasıl ki şeytan bizim düşmanımızsa, şeytanın kullandığı insanlar da bizim düşmanımızdır. Yalnız burada unutmamamız gereken bir husus vardır. Biz onlara düşmanca davranmayacağız, onların şahıslarını değil fiillerini, düşmanımız olarak göreceğiz ve ayrıca onların yaptıklarının şeytanın işi olduğunu bilip kendimizi korumaya çalışacağız.
Söyledim; öyleleri var ki sevdiklerine karşı işlerinin, konuşmalarının düşmanca olduğunun farkında değillerdir. Bu konuyla ilgili yüz tane kelime söyleyebilirim. Mesela; “kimseye acıma, sonra acınır hâle gelirsin” denilir. Bu söz tam iblisin sözüdür ve iblis bunu mü’mine söyletir. Bir de “babana bile güvenme” denilir. Böyle bir şey olabilir mi! Hayat zaten güven üzerine, emin olma üzerine, iman üzerine kuruludur.
Senin Allah’a güvenmen, Allah’tan dolayı da kullarına güvenmen lazım. Sen Allah’a güvendikten sonra kim sana ne yapabilir! Senin rabbin vardır. Tabi ki kulların eksiği, yanlışı olur, bu senin onlara güvenmemeni gerektirmez!
Peki, güvenilmeyecek insan var mıdır?
Elbette vardır; ama güvenilmez birkaç kişi yüzünden bütün insanları aynı kefeye mi koyacağız! Ya da yalancı peygamberler çıktı diye Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i, diğer peygamberleri kabul etmeyecek miyiz!
Evet, inşallah bundan sonra her şeyi Allah’ın ismiyle okuyacak ve birbirimizi hayra, rahmete davet edeceğiz; yani emri bil maruf nehyi anil münker yapacağız. Hayırda yarışmaya çalışacak, her imkânı değerlendirip rabbimizin rızasını kazanmak için çaba, gayret sarf edeceğiz.
Diyelim ki yolda giderken ağır bir yük taşıyan birini gördük, elimizi atıp ona yardım edeceğiz ve kazanacağız; çünkü Allah bize anında onun karşılığını ikram eder. Ya da arabayla giderken yolda kalmış birini görürsek onu alacağız ve bunun karşılığında onun duasını kazanacağız. Eğer biri manevi olarak bilgi sahibi değilse de ona iki kelime dahi olsa öğretmeye çalışacağız; çünkü o öğrenirse hayata bambaşka bir yerden bakmaya, kendini bilmeye, anlamaya başlar. Zira bazen iki kelimeyle insanın ufku açılır.
Mesele her şeyi Allah’ın ismiyle okumak ve okutabilmektir. Kullar Allah’ın kuludur ve Allah kullarına ne lazım olduğunu bilir. Allah neyi emretmiş, neyi buyurmuş, nasıl yapmamızı, konuşmamızı söylemişse bize de düşen onun istediği gibi olmak, onun emrettiği gibi yapmaktır. Yoksa “bence” deriz, “bana göre” deriz ve kendimize göre konuşur, hareket eder, hayatı da nefsimize göre yaşarız. Bu hayat da Allah yolunda yaşanmış bir hayat olmaz ve bize bir şey kazandırmaz, aksine hayatımızı çöpe atmış, kurban etmememiz gereken yerde hayatımızı kurban etmiş oluruz. Oysaki hayatımızın Allah’a kurban olması gerekirdi. Bu yüzden Allah ayet-i kerimede “de ki: Salatım (namazım), ibadetlerim (kulluğum), kurbanım, hayatım ve ölümüm âlemlerin rabbi olan Allah içindir”219 buyurdu. Senin bunu söyleyebilmen için rabbinin nazarıyla nazar etmen, rabbinin ismi ile onun adına okuman; yani rabbin nasıl öğretmişse, o okuduğun şeye nasıl bir mana yüklemişse onu öyle okuman gerekir. Öyle ki rabbin seni terbiye etmiş, edeplendirmiş olsun.
Eğer herhangi bir şeyi Allah’ın ismiyle okumazsan, Allah’ın emrinin, hükmünün dışına çıkarsın, ona karşı edebe aykırı hareket etmiş, konuşmuş, düşünmüş olursun.
Onun için ne diyoruz?
“Sen benim subhân olan; eksiksiz, hatasız, kusursuz olan rabbimsin. Ben de senin aciz kulunum. Bütünüyle, her şeyiyle sana muhtaç olan kulunum. Ben senin her nimetine, her ikramına, her rahmetine, muhabbetine, beni sevmene muhtacım. İstediğimi senden istiyorum ve ben seni istiyorum. Başka şeylerle meşgul olmuyorum. Başka şeyler beni senden, sana dost olmaktan, veli olmaktan, seni sevmekten, rızanı kazanmaktan alıkoyamaz! Ben buna müsaade etmem! Buna müsaade etmeyecek kadar mü’minim; yani yiğit ve delikanlıyım. Şeytan da kim oluyor, nefis de ne oluyor! İnsanların beni övmesi ya da bana sövmesi ne oluyor! Hamd senindir, övülen de, öven de, övülmeye layık olan da bir tek sensin. Ben senin beni övmeni, senin hamdını tercih ediyorum. Başkalarının hamdını istemiyorum. Ben hatalarımı, kusurlarımı, günahlarımı, eksiklerimi, yanlışlarımı seninle tecellinle temizlemek, senin nurunla nurlanmak ve nefsimden kurtulmak istiyorum. Bunun için de nefsime taviz vermiyorum ya rabbi” diyoruz.
Eğer Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “ya rabbi! Göz açıp kapayıncaya (bir göz kırpması) kadar bile beni nefsimle baş başa bırakma”220 buyurduysa biz de nefsimize güvenmiyoruz ve ona taviz vermiyoruz. Hz. Yusuf (a.s.) “ben nefsimi temize çıkarmam. Nefis bütün şiddetiyle kötülüğü emreder”221 yani ona taviz vermem, onu temize çıkarmam, demişti. Biz de aynen öyle diyoruz.
İnşallah rabbimizin ismiyle rabbimizin isimlerini, her muamelesini, işlerini, takdirini okuyacağız. Rabbimiz neyi, nasıl takdir ettiğini, hükmettiğini zaten kelamında beyan etmiştir. Ayrıca ben-i Âdem’e, yarattığı her bir insana ruhundan nefhetmiştir.222 Biz de Allah’ın insana nasıl bir şeref bahşettiğini, veliliğini, yakınlığını nasıl takdir ettiğini Allah’ın okuttuğu gibi okuyacağız; çünkü bizi yaratan, terkip eden, düzenleyen, terbiye eden, edeplendiren odur. Biz de rabbimize karşı edepli olacağız inşallah.
Zaten edebi Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’den, peygamberlerden öğreniyoruz. Allah, edepsizliği hiçbir kulundan asla kabul etmez. Allah, kuluna ne verdiğini bilir, kulun onu kullanmaması ise başka bir şeydir. Mesela; Allah ayet-i kerimede Hz. Nuh (a.s.) için “(canlıların) her birinden (erkek ve dişi olmak üzere) ikişer çift ile (boğulacağına dair) aleyhinde söz geçmiş olanlar dışında, aileni ve iman edenleri gemiye yükle”223 buyurur. Daha sonra tufan başlar, oğlu gemiye binmez. Hz. Nuh (a.s.) da “yavrucuğum! Gel gemiye bin, bugün gemiden başka kurtuluş yeri yoktur” deyip oğlunu gemiye çağırır. Oğlu ise “ben yüksek bir yere çıkarım, su bana ulaşmaz, zarar veremez” der. Hz. Nuh (a.s.) da “bugün o gün değildir. Artık Allah’ın gazabı, azabı gelmiştir, bundan kimse kurtulamaz” diye cevap verir. Sonra aralarına bir dalga girer ve oğlu boğulur.
Bunun üzerine Hz. Nuh (a.s.), Allah kendisine “aileni gemiye bindir” dediği için “ya rabbi! O benim ehlimdendir ve sen va’dinde sadık olansın” der. Hz. Nuh (a.s.) böyle söylerken Allah’ın “hakkında azap hükmüm geçmiş olanlar müstesna” dediğini fark etmemişti. Bu yüzden “sen bana böyle bir vaatte bulundun, o da benim evladımdır; yani onun boğulmaması, kurtulması gerekir” demişti. Hz. Nuh (a.s.) böyle söyleyince Allah da ona “o senin ehlinden değildir (ailenden değildir. Sana iman etmeyenler senden değildir). Sana cahillerden olmamanı tavsiye ederim” buyurdu. “Sana cahillerden olmamanı, hakkında bilgin olmayan şeyi söylememeni tavsiye ederim!”224 Çok sert bir uyarı!
Hz. Nuh (a.s.)’ın böyle söylemesi edebe aykırıydı. Elbette ki evladı boğulduğu için bir baba olarak ciğeri yanıyordu; ama Allah o hâlde bile yaptığı bu hatayı kabul etmedi.
Sana cahillerden olmamanı tavsiye ederim, ne demektir?
Allah öyle nazik, öyle nezaket sahibidir ki böyle söyleyerek aslında “edepli ol! Bu şekilde konuşmak sana yakışmadı” buyurdu. Hz. Nuh (a.s.) da bunun üzerine “hakkında bilgim olmayan şeyi senden istemekten sana sığınıyorum”225 deyip hemen tövbe etti, istiğfar etti, af diledi ve oğlunu gönlünden sildi. Zaten silmek zorundadır, izi bile kalsa Allah kabul etmez. Eğer Allah “o, senden değildir” dediyse artık onu hatırlaması bile doğru değildir.
Evet, bir de konuşurken rabbimizin huzurunda olduğumuzu asla unutmayalım. İnsanlarla konuşurken de onun sahibi ile muhatap olduğumuzu unutmayalım. Onun bir sahibi, bir rabbi var, ona şah damarından daha yakın olan Allah var ve Allah onu çepeçevre ihata etmiştir.
Hâl böyleyken biri insanla muhatap olduğunda onun sahibini unutursa ne olur?
Bu, Allah’a karşı edepsizlik olur. Onu görecek; ama onun sahibini de unutmayacaksın. Sahibi nasıl emretmişse onunla öyle konuşacaksın, ona öyle muamele edeceksin; yani Allah’ın hesabını yapacaksın. Ancak bu şekilde ona muamele edersen kazanman mümkündür, yoksa tam tersini yaparsan kaybedersin. Bu yüzdendir ki insanlar birbirlerine yaptıklarıyla kazanır ya da kaybederler; çünkü Allah, insanı birbirleriyle imtihana tabi tutar.
İmtihan demek, Allah’ın sana “beni unutma, beni ciddiye al, beni zikret, bana şehadet et ve kazan” buyurması ve sana kazanma imkânı vermesidir. Bunu unutursan kaybedersin. Unutmazsan ve insana muamele ederken Allah’ın emrine, isteğine göre muamele edersen işte ancak o zaman kazanırsın. Hayat bundan ibarettir. Kazananlar Allah’a karşı edepli olduğu, Allah’a şehadet ettikleri, her şeyin sahibine, malikine, rabbine şehadet ettiği için doğru yapmış, güzel yapmış, kazanmıştır. Kör olanlar, sağır olanlar, kalbi taşlaşmış olanlar, gaflette olanlar, küfürde olup kendini perdeleyenler, inkâr edenler de kaybeder.
Peki, insanın imanı ya da küfrü nasıl belli olur?
Elbette ki insanlara olan muamelesiyle ve ahlakıyla belli olur.
İnşallah artık dostlarımızı da kime veli olduğumuzu da aynı şekilde kimin bizim düşmanımız olduğunu ve kime düşmanlık yapmamız gerektiğini de biliyoruz. Düşmanımız iblistir, şeytanlardır ve şeytanlara âbd olanlardır.
E lem a’had ileykum yâ benî âdeme en lâ ta’budûş şeytân: “Ey Âdemoğulları! Ben size şeytana âbd olmayın, demedim mi! İnnehu lekum aduvvun mubîn: “Muhakkak ki o sizin apaçık düşmanınızdır.” Ve eni’budûnî, hâzâ sırâtun mustekîm:226 “Ve yalnız bana âbd olun, işte sırat-el mustakim (dosdoğru yol) budur!”
Ey ben-i Âdem şeytana âbd olmayın, bana âbd olun! Sırat-el mustakim budur. Şeytan, sizin apaçık düşmanınızdır. Yani senin onu düşman bilmen, ona uymaman, onun verdiği vesveseye tabi olmaman, sırat-el mustakimde olmana sebep olur, aksi takdirde sırat-el mustakimi kaybeder, şeytanı dost edinir, veli edinirsin.
“Siz şimdi Allah’ın veliliğini bırakıp şeytanı ve zürriyetini mi veli ediniyorsunuz, bu ne kötü bir değişmedir?”227
Dostunu, düşmanını tanımayan aklını kullanmamıştır. Dosttan gelen muameleyle düşmandan gelen muameleyi fark etmiyorsan aklını kullanmamışsın, karanlıkta kalmışsın, Allah’ın nuruyla bakmıyor, Allah’ın ismine okumuyorsun demektir. Hâlbuki düşmandan gelen muameleyi ayırt etmen, onu fark etmen lazımdı.
Dostunu düşmanını tanımayana ahmak denir, aptal denir. Böyle biri istediği kadar “ben akıllıyım” desin, o kişi akıllı değildir; çünkü düşmanı ona ahiretini kaybettirir, onu cehenneme sürükler, o ise düşmanını dost zanneder. “Gönlüme böyle geldi. Şeytan bana şöyle vesvese verdi” der. Yetmez, şeytanı o kadar büyük görür ki şeytandan korkar. Allah ayet-i kerimede şeytan için “senin ihlaslı kullarım üzerinde hiçbir saltanatın (hiçbir etkin, yetkin) yoktur”228 buyurmuştur. Bu yüzden Allah’ın ihlaslı kulları üzerinde şeytanın etkisi yoktur.
Mü’min ihlas sahibidir. Şeytan birine vesvese verebiliyorsa onun ihlası yoktur, o kişi samimi değildir; çünkü şeytan, Allah’a karşı samimi olmayanlara vesvese verir, samimi olmayanları kullanır. Samimi olmayanlar şeytana âbd olur, rabbini dinlemez ve şeytanın veliliğini tercih eder.
Bir de öylesi var ki şeytandan korkuyor! Zaten şeytanın birazcık zekâsı, birazcık imanı olsaydı rabbine itiraz etmezdi, sen şimdi onun neyinden korkuyorsun! Neymiş kendisine vesvese veriyormuş! Niye sen çocuk musun, bir şey anlamıyor musun! Madem ki sana vesvese verdiğini, şeytanın senin düşmanın olduğunu biliyorsun o hâlde niye şeytanın peşinden gidiyorsun! Böyle birine “neden bu hâldesin” diye sorduğumuzda “nefsime güç yetiremiyorum” der. Böyle bir şey olabilir mi! Tabir-i caizse bu kadar imansızlık, Allah’a karşı haşiyetsizlik, edepsizlik olur mu!
Zahiri olarak yanlış yapman başka bir şeydir; ama sen şeytanın verdiği vesveseden dolayı konuşuyor, gıybet yapıyor, dedikodu yapıyor, iftira atıyor, Allah’a isyan ediyor, itiraz ediyor, feryat ediyor, Allah’ın taksimatını, emrini, hükmünü kabul etmiyor, Allah’ın hükmü için “ben bunu kabul edemem” diyorsun. Sen kimsin, sen nesin! Şeytan bile senden Allah’a sığınır. Bu kişi bir de “ben akıllıyım” der.
Aklın, Allah’ın nuruyla, vahyin nuruyla nurlanması lazım ki net bir şekilde görsün, anlasın. Yoksa dostunu, düşmanını birbirinden ayırt edemez ve dosta düşman, düşmana da dost muamelesi yapar.
Unutmamamız lazım ki düşman şeytandır, iblistir. Yaptığı şey de insanı cehenneme sürüklemektir, Allah’tan, ibadetten, Allah’a kulluktan, insanı hakiki benliğinden uzaklaştırmak ve insanı hayvan konumuna hatta hayvandan bile daha aşağı konuma düşürmektir. Şeytan, insana kaybettireceğim diye Allah’a yemin etmiştir, dolayısıyla işi, vazifesi budur.
Şeytan, Allah’tan mühlet isteyince Allah da ona mühlet verdi229, aslında ona “gücün yetiyorsa insana kaybettir, bakayım nasıl kaybettiriyorsun” buyurdu.
Peki, şeytan, insana kaybettirmiş midir?
Evet, kaybettirmiştir. Bu yüzden Allah ayet-i kerimede “and olsun, iblis onlar hakkındaki (çoğunu azdırıp ihlaslı kulları ise kandıramayacağına dair) zannını doğru çıkardı. Mü’minlerden bir zümrenin dışında (hepsi) ona tabi oldu”230 buyurmuştur.
Genel olarak insanlara gönlümüzle, imanımızla baktığımızda görürüz ki şeytan onlara kaybettirmiştir; ama gel gör ki insanlar üzerinde hiçbir gücü de yoktur, bütün gücü insana sadece vesvese vermek ve insanın gönlünü bulandırmaktır.
Şeytanın vesvesesini dinleyenlere sormak lazım “neden Allah’a davet edenlerin davetini ciddiye almıyorsun da şeytanın verdiği vesveseyi ciddiye alıyorsun! Onun verdiği vesvese neden senin için bu kadar önemlidir, neden onu bu kadar ciddiye alıyorsun!
Unutmamak lazım ki şeytandan korkan şeytana âbd olmuştur. Bu yüzden ondan korkmuyoruz.
Hatta onlara ne diyoruz?
“Toptan gelin, hep beraber gelin. Benim rabbim var. Sen istediğin kadar konuş, gevezelik yap, ben hiç sana uyar mıyım! Sıra uymaya gelirse senin bana uyman lazım. Asıl sen Allah’a iman et, sen rabbine teslim ol” diyoruz.
Evet, dostumuzu, düşmanımızı birbirinden ayırıyoruz. İnsan insanın düşmanı değildir. İnsan, insanın kardeşidir, dolayısıyla herkesi kardeş olarak göreceğiz.
“Hepiniz Âdem’densiniz Âdem de topraktandır, hepinizi bir anadan bir babadan yarattık. Hiç kimse ne rengiyle, ne diliyle, ne de ırkıyla üstündür. Üstünlük sadece takvayladır. En mükerrem olanınız, Allah indinde ikrama en nail olanınız takvaca en üstün olanınızdır”231 buyurdu Allah.
Allah’a karşı kulluğunu bilen, kul olmaya çalışanlar üstündür. İnsanın rengiymiş, ırkıymış, diliymiş, mevkisiymis, malıymış, fiziğiymiş bu bir mana ifade etmez. Bunların hepsi Allah’ın sanatı ve eseridir, birer ayettir, birbirimizi ayet olarak, kitap olarak okuyalım, Allah’ın kudretine şehadet edelim, birbirimizi sevelim diyedir.
Velimiz, dostumuz Allah’tır, resulüdür, mü’minlerdir. Düşmanımız da iblistir, şeytandır, şeytana âbd olanlardır, Allah’ın veliliğini bırakıp şeytanın veliliğini tercih edenlerdir, bilerek şeytana tabi olanlardır. Allah Nâs Suresi’nde “cin ve insan şeytanlarından Allah’a sığın” buyurmuştur. Biz de onlardan Allah’a sığınıyoruz. Şayet bunu yapanlar cahillerse, bilmiyorlarsa, şeytana bilmeden uymuş, tabi olmuşlarsa onlar da nefislerine yenilmişlerdir, onlara da yardım etmeye, destek olmaya, öğretmeye, anlatmaya çalışacağız inşallah.
Evet, hep beraber dostun, düşmanın kim olduğunu rabbimizin ismiyle okumaya çalıştık.
Allah bizi dostunu da düşmanını da tanıyanlardan eylesin inşallah. Allah bizi şeytana veli olanlardan ve şeytanın peşinden gidenlerden eylemesin. Allah bizi ayetinde buyurduğu gibi Allah’ı, resulünü ve mü’minleri veli olarak, dost olarak görenlerden eylesin inşallah.
Allah hepinizden razı olsun.
