close

2.Bölüm

EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

Elhamdulillahi rabbil âlemin esselatu vesselamu aleyke ya seyyidel evveline vel ahirin ve ila cemiil enbiyayi vel murselin ve ila cemiil evliyai vel hamdulillahi rabbil âlemin.

Hep beraber Kur’ân ve insanı anlamaya, kendimizi Allah’ın kitabı Kur’ân’la tanımaya, bununla beraber insan ile Kur’ân arasındaki bağın ne olduğunu öğrenmeye çalışıyorduk.

Hamd olsun Ramazan ayına kavuştuk. Ramazan ayı Kur’ân’ın indiği aydır. İnşallah biz de ramazanla beraber Kur’ân’la mübarek olacak ve kitabımızı biraz daha tanıyıp rabbimizin “anla” dediği gibi anlayacağız.

Bu sohbetimizde Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i, âyetlerde geçtiği şekilde, rabbimiz onu nasıl tanıtmışsa öyle tanımaya çalışacağız inşallah.

İnsan denince anlamamız gereken ilk kul, ilk insan Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’dir; çünkü Kur’ân en kâmil manada Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in üzerinde zuhur etmiş, açığa çıkmıştır. Bu yüzden Resulullah (s.a.v.) Efendimiz canlı Kur’ân’dır. Biz de Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e ne kadar tabi olursak, o kadar canlı Kur’ân oluruz. Ne kadar canlı Kur’ân olursak da Allah’ın vahyi, âyetleri üzerimizde o kadar açığa çıkar ve Hz. İnsan oluruz. Bizi Hz. İnsan yapan yalnızca Kur’ân’dır, Allah’ın âyetleridir. Kur’ân’ı okuduğumuzda, anladığımızda, iman edip gerekeni yaptığımızda âyetler bizi kemale erdirir ve Hz. İnsan oluruz.

Kur’ân’ı okumayı doğru anlamamız gerekir. Kur’ân’ı yüzünden okumakla ya da sadece yüzeysel anlamakla Kur’ân’ı okumuş olmayız. Kur’an’ı okumak; onu hem anlamaktır hem iman etmektir hem de ahlaka ve amele dönüştürmektir. Kur’ân, Allah’ın ipidir ve ona sarılıp rabbimize gitmemiz içindir. Bizim de Kur’ân’la rabbimize gitmemiz şarttır.

Nasıl?

Rabbimize gitmek zahiri olarak bir yolu yürümek demek değildir. Bu yolculuk gönül yolculuğudur, iman yolculuğudur. Allah âyet-i kerimede “(resulüm!) kullarım sana Benden sorar(lar)sa (söyle onlara), ‘muhakkak ki Ben Karîb (ismimle herkese ve her şeye çok yakın)ım. Bana dua ettiği vakit dua edenin duasına icabet ederim. O hâlde (onlar da) Benim (kulluk davetime) icabet etsinler ve Bana iman etsinler ki rüşdlerine (manevi olarak kemâlâtlarına) ersinler”58 buyurmuştur. “Bana benimle iman etsinler. Onlara yolu gösterdiğim gibi, vahyettiğim gibi iman etsinler. Kendilerini benden bağımsız bir varlık olarak görmesinler. Kendilerini bana ait görerek iman etsinler.”

İnsanın kendini Allah’a ait görerek iman etmesi yalnızca Kur’ân’la mümkündür. Bu nedenle Kur’ân’ı okumadan, anlamadan, iman etmeden, ahlaka, amele dönüştürmeden hiç kimse ne hidâyette olabilir ne de kurtulabilir; çünkü Hidâyet, Allah’ın hidâyetidir.59 Allah, Kur’ân’a “hidâyet”60 demiştir. Onun için Kur’ân’sız hidâyet olmaz. Eğer hidâyette olmayı istiyorsak Kur’ân’ı okuyup anlamamız, ona iman etmemiz ve onu ahlaka, amele dönüştürmemiz gerekir.

Peki, Kur’ân’a nasıl iman edebiliriz?

Kur’ân’a iman etmenin ölçüsü; Allah’ın vahyini, âyetlerini hayata geçirmektir. Rabbimiz nasıl yapmamızı emretmişse, nasıl yapmamızı seviyorsa ve nasıl yapmamızdan razıysa, bizim de hayatımızın her anında öyle olmaya çalışmamız lazım ki Kur’ân’a iman etmiş olalım. Aynı şekilde Kur’ân bizim kitabımız olmuş olsun. Yoksa Kur’ân’a iman etmiş olmayız, Kur’ân da zaten bizim kitabımız olmuş olmaz.

Geçen sohbetimizde söyledim: Kur’ân ve insan ikiz gibidir; çünkü Kur’ân, insanı tanıtır. Rabbimiz, Kur’ân’da insanın ne yapması, nasıl iman etmesi gerektiğini anlatmış, yetmez bir de kendini tanıtmıştır. Allah, vahyini indirerek El Esmâu’l Husnâ’sını bize tanıtmış ve işleri nasıl yaptığını, nasıl tedbir ettiğini, nasıl yarattığını, nasıl takdir ettiğini, nasıl taksim ettiğini tek tek apaçık bir şekilde anlatmıştır. Dolayısıyla insan, Kur’ân’ı okuduğunda hem rabbini hem de kendini tanımış olur.

“Resul, Rabbinden kendisine indirilene iman etti, mü’minler de (onun iman ettiği gibi iman ettiler).”61 Allah’ın vahyine en kâmil manada iman eden Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’dir. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in iman ettiği gibi iman etmedikçe imanımız olmaz, bu sadece zan olur, vehim olur, iman ettiğimizi zannederiz. Ne zaman ki Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in iman ettiği gibi iman edersek o zaman imanımız hakiki bir iman olur.

Aynısı ahlak için de geçerlidir. Rabbimiz nasıl bir ahlaka sahip olmamız gerektiğini Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e vahyetmiş, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz de aynen öyle bir ahlaka sahip olmuştur. Zaten bu yüzden âlemlere rahmet olmuş,62 Allah, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz için “muhakkak ki sen, (Rabbinin isimlerinin üzerinde tecelli etmesiyle) elbette azim (ve yüce) bir ahlak üzeresin”63 buyurmuştur. Ve ona “rauf ve rahim” demiştir.64

Allah, kulunun üzerinde hangi isimlerinin tecelli etmesini istiyorsa, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in üzerinde o isimler tecelli etmişti. O, Allah’ın bütün isimlerinde azim bir ahlak üzereydi. Rabbimiz neyi emrediyorsa aynen öyle yapıyordu. Kısacası, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz hayatı yaşarken rabbimiz nasıl “ol” dediyse öyle olmuş, nasıl “yap” dediyse öyle yapmış, nasıl “konuş” dediyse öyle konuşmuş, nasıl “düşün, tefekkür et” dediyse öyle düşünmüş, tefekkür etmiştir. Böylelikle canlı Kur’ân, kâmil insan ve Hz. İnsan olmuştur. Bununla beraber bir âyetin bile dışına çıkmamıştır.

Çıksaydı ne olurdu?

Allah, âyetleri dinlemeyenler için “müşrik” buyuruyor. Eğer biri tek bir âyetin bile dışına çıksa şirke düşer, müşrik olur. Allah bu yüzden Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e “sakın müşriklerden olma”65 diye emretmiştir. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz de hiçbir zaman tek bir âyetin dışına çıkmamıştır.

Evet, şirke düşmemenin tek çaresi vardır; o da Kur’ân’a sarılmaktır. Kur’ân’a sarılınca şirkten, küfürden ve nifaktan kurtuluruz; çünkü rabbimiz Kur’ân’a “hidâyet” demiş, “nûr” demiş, “müjdeci ve uyarıcı” demiş, “kitap” demiş, “hak” demiş, “Furkân” demiştir. Furkân; hakkı batıldan, doğruyu yanlıştan, güzeli çirkinden, Hz. İnsan ile iman etmeyip hayvan gibi olanı, mü’minle münafığı, mü’minle kâfiri, müşriki birbirinden ayıran kitap demektir.

Allah Kur’ân’a bir de “mubin (apaçık)”66 demiştir. Kur’ân’ın anlaşılmayan bir tarafı yoktur. Kim olursa olsun Kur’ân’ı okuduğunda rabbinin kendisine ne vahyettiğini mutlaka öğrenir, anlar. İman edip gereğini yapınca ise Kur’ân ona furkân olur, hidâyet olur, nûr olur.

Geçen sohbetimizde söyledim: Kitabımızın bizim Kur’ân’ımız olması lazım. Kur’ân’ı okuyup rabbimizin bize ne söylediğini anlamamız, iman edip teslim olmamız ve âyetleri amele, ahlaka dönüştürmemiz gerekir ki kitabımız bizim Kur’ân’ımız olsun. Allah âyet-i kerimede “ey iman (ettiğini iddia) edenler! (Allah ve resulü) Size hayat verecek şeylere (âyetlerimize iman etmeye) sizi davet ettiği zaman (hemen) Allah’a ve resul(ünün davetin)e icabet edin (ve dirilin)”67 buyurmuştur. Kur’ân bizi diriltince; yani Kur’ân bizde dirilince, Kur’ân bizim kitabımız olmuş olur.

Âyetler bize hayat verir ve bizi diriltir. Bu durumda âyetlere iman etmeyenler ölüdür demektir. Zaten Kur’ân’a baktığımızda, rabbimiz âyetlerini dinlemeyenlere, ciddiye almayanlara, inkâr edenlere “ölü”68 demiş, “onlar hayvan gibi, hatta hayvandan daha aşağıdır, daha cahildir, yolunu kaybetmiştir”69 buyurmuştur. Allah, kulunu hayat verene; yani vahyine iman etmeye davet ediyor. Bu davete icabet etmeyenler manevi olarak ölüdür. Kur’ân’sız insan, rabbini dinlemeyen insan, ölü bir insandır. Birinin ne kadar ilmi olursa olsun, Kur’ân ile dirilmedikçe ölü mesabesindedir. Bu şekilde baktığımızda insan için Kur’ân’dan daha değerli, daha kıymetli, daha şerefli hiçbir şey yoktur; çünkü kendisini yaratan rabbi ona Kur’ân’ı indirmiştir. O zaman insana düşen; rabbinin emrini, vahyini öğrenmeye, anlamaya çalışıp hayatı onunla yaşamaktır. Diğer türlü “işte, birkaç emri biliyoruz, onu da yapmaya çalışıyoruz yeter, bunlarla cennete gideriz” demek yalnızca hayal kurmaktır, şeytanın tuzağıdır.

Tek bir âyete bile iman edilmezse, rüştüne erme ve kâmil insan olma yolunda büyük bir eksiklik olur. Şeytan da insanlar rabbini bilmesin, kendisine ne vahyettiğini anlamasın, dolayısıyla rüştüne ermesin diye onları tuzağa düşürür. Kul, rabbinin emrini yerine getirmede zorlanmasın ve kemale erebilsin diye rabbimiz Kur’ân’ı yirmi üç senede peyderpey indirip tamamlamıştır. Bundan dolayı “ben Kur’ân’ın hepsini birden anlarım, âyetlere iman ederim, amele dönüştürür, ahlakımı, hayatımı değiştiririm” demek doğru değildir. Hiç kimsenin bir seferde bütün âyetlere iman edip ahlaka dönüştürmeye gücü yetmez. Hiç kimse bir anda nefsini temizleyemez, bir anda Allah’ın âyetleri, nûru gönlüne tecelli etmez. Hayat baştan sona Allah’a âbd olma yolculuğudur. Zaten rabbimiz bizi görüyor, biliyor, davetine icabet ettiğimizi biliyor. Onun için acele etmeden yolu yavaş yavaş yürümemiz ve sakin olmamız gerekir.

Dediğim gibi: Kur’ân’ı en kâmil manada üzerinde gösteren Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’dir ve Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i en güzel şekilde de bize tanıtan Allah’tır. Bu yüzden Kur’ân’ı okuyunca aynı zamanda Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i tanımış oluruz. Bu sohbetimizde, hep beraber Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’le ilgili bir kısım âyetleri okuyup anlamaya çalışacağız inşallah. Zaman sorunundan dolayı maalesef hepsini okuyamıyoruz. Sadece Kur’ân ile ilgili olan bir kısım âyetleri okuyacağız.

EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

“Onlar ki yanlarındaki Tevrât ve İncîl’de yazılı buldukları o resule, o ümmi nebîye tabi olan kimselerdir. O (nebî), onlara iyiliği emreder, kötülükten meneder ve onlara (Allah’ın emriyle) temiz şeyleri helâl, çirkin şeyleri ise haram kılar. Onlardan ağır (olan cehalet) yüklerini ve (nefislerinin onlara vurduğu) üzerlerindeki zincirleri kaldırır. Ona iman edenler, ona (gerektiği gibi kıymet verip) saygı gösterenler, ona yardım edenler ve onunla beraber indirilen (âlemlere) nûr (olan bu Kur’ân)a tabi olanlar (var ya), işte felaha (kurtuluş ve saadete) erenler onlardır.”70

Rabbimiz her neyi vahyettiyse Allah’ın resulü ona iman etmiş ve tüm âyetler onun üzerinde olduğu gibi görünmüştür. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in Kur’ân’dan, Allah’ın âyetlerinden başka bir ilmi yoktur. Allah bu yüzden ona “ümmi” buyurmuştur.

Ümmi; tertemiz, pırıl pırıl, ana gönüllü, hiçbir şey bilmeyen, hiçbir bilgiyle kirlenmeyen demektir. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz, rabbinden her neyi öğrenmiş, anlamışsa ona iman etmiş, teslim olmuş, ahlaka ve amele dönüştürmüştür; yani gereğini hemen yapmış ve âyetler kendisinde tecelli etmiştir. Bununla beraber Allah’ın bütün isimleri onun üzerinde azim bir ahlak üzere tecelli etmiştir. Örneğin; Resulullah (s.a.v.) Efendimiz hem rahimdir hem kerimdir hem afuvvdur hem ğafurdur hem tevvabtır. Bütün isimler Resulullah (s.a.v.) Efendimiz üzerinde böyle tecelli etmiştir. Bunları rabbimiz bize haber veriyor.

Allah âyet-i kerimede “yeryüzünde bir halife yaratacağım”71 buyurmuş ve insanı halife kılmıştır. Baktığımızda Allah’ın resulü, Allah’ın isimleriyle halife olmuş mudur? -Evet hem de en kâmil şekilde olmuştur. Rabbimiz Kur’ân’da halifenin ne yapması gerektiğini bir bir anlatmıştır. Hangi âyeti okursak okuyalım, Allah bize onunla bir şey öğretir, bir emir verir ve “senin şöyle olman, şunu şöyle anlaman lazım, şöyle öğrenmen lazım” buyurur. Buna nasıl yürüyeceğimiz bile dâhildir. Mesela; Allah âyet-i kerimede “yeryüzünde böbürlenerek yürüme! Çünkü sen (ağırlık ve azametinle) ne yeri yarabilir ne de boyca (ululuk itibariyle) dağlara erişebilirsin.”72 Allah’ın yollarında boyun bükerek yürü, buyurmuştur. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz de aynen böyle yürüyordu.

Allah bir de genel olarak âyetlerde “rabbine şükret, rabbini tesbih et, rabbine hamd et, rabbini tekbir et, tevhid et, rabbini her şeyden çok sev” buyurmuştur. Bunların hepsi de en kâmil manada Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’de mevcuttu; çünkü Resulullah (s.a.v.) Efendimiz Kur’ân ile dirilmişti. Bu her bir kul için aynen böyle olmalıdır.

“(Resulüm!) De ki: Eğer Allah’ı seviyorsanız bana tabi olun ki Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı mağfiret etsin; çünkü Allah Ğafûr’dur, Rahîm’dir (her türlü günahı mağfiret eden, isimlerinde ve fiillerinde her zaman rahmeti tecelli edendir).”73 Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bizim için örnektir. Eğer Allah’ın resulüne tabi olursak, Allah bizi mağfiret eder ve rahmetinin içine alır.

Allah’ın resulüne tabi olur, onun gibi iman etmeye, Allah’a onun gibi teslim olmaya, takvâ sahibi olmaya, muhsin olmaya çalışır, Allah’a onun gibi itaat eder, rabbimizi onun gibi dinler, ciddiye alırsak, onun yaptığı gibi amel işler, insanlara muamele edersek Allah’ın sevgisine layık oluruz. İşte o zaman Allah’a iman etmiş, Allah’ı, Allah’ın bize indirdiği Kur’ân’ı ve resulünü ciddiye almış oluruz. Diğer türlü “benim kitabım Kur’ân’dır” demekle Kur’ân’a iman etmiş olmayız. Zaten bu yüzden hâlimiz ortadır.

Her birimiz kendimize dönüp ahlakımızın, hâlimizin Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e ne kadar benzediğine bakalım. Gerçekten Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e benziyor muyuz! Bize bakanlar bizim hakkımızda “bu, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e benziyor” ya da “peygamberlere benziyor” diyebiliyor mu? -Diyorsa o zaman her şey yolundadır; ama diyemiyorsa bu durumda bir sorun var demektir. Diyemiyorsa; insan olamamışız, rabbimizi dinlememişiz, rabbimizin bizden istediği gibi âbd olamamış, kul olamamış, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in ahlakına bürünememişiz; yani Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e tabi olmamışız, dolayısıyla ahlakı da üzerimizde zuhur etmemiş demektir.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bir hadis-i şerifinde “Kur’ân’la insan ikizdir” buyurmuştur. Kur’ân’la insan aynıdır, birdir. Birinde mana vardır, ötekinde ise mana açığa çıkmış, zuhur etmiştir. Hâl böyleyken bir insanda Kur’ân zuhur etmemişse, âyetler onun üzerinde görünmüyorsa o kişi insan olamamıştır, ona insan denmez; çünkü rabbini dinlememiş, ciddiye almamıştır.

Unutmamamız lazım ki Kur’ân sadece bir bilgiyle üzerimizde zuhur etmez. Üzerimizde zuhur eden, Allah’ın emridir, hükmüdür. Kur’ân üzerimizde zuhur edince, Allah’ın nûru üzerimizde tecelli eder. Böyle olunca da meleklerin secde ettiği, nûrdan bir varlık oluruz.

“(Resulüm!) İşte böylece sana da emrimizden bir Rûh (olan bu Kur’ân’ı) vahyettik. (Bundan önce sen) Kitâb nedir, iman nedir bilmezdin; fakat Biz o (Kur’ân)ı kullarımızdan dilediğimizi kendisiyle hidâyete erdirdiğimiz bir nûr kıldık. Şüphesiz ki sen (de bu Kur’ân ile insanları) dosdoğru bir yola hidâyet etmektesin.”74

Kur’ân bir nûrdur. Rabbimiz her neyi söylediyse anında iman etmemiz ve onunla nûrlanmamız lazım. Bu sadece bir bilgi değildir hem bilgidir hem marifettir hem hikmettir hem de nûrdur. Bunların hepsi nûrdur; ama bir de özel olarak Kur’ân’ın nûru vardır. Kur’ân okununca bir nûr tecelli eder ve onunla nûrlanırız. Kur’ân’sız nûr da iman da olmaz.

Kur’ân’ı okumayınca imanımız zandan ileriye gitmez; çünkü gönlümüze nûr tecelli etmemiş olur. Rabbimiz nûru, hidâyeti, şifayı, rahmeti bir tek onunla verir. Kur’ân olmadı mı sadece hayalde, zanda kalırız; böyle olunca da nefsimizin karanlığından, küfründen, şirkinden kurtulamayız. Edindiğimiz bilgiler ise bize sadece benlik, bencillik verir ve bizi Allah’tan uzaklaştırır.

Allah âyet-i kerimede “mü’minler ancak o kimselerdir ki Allah zikredil(ip anıl)dığı zaman (haşyet ve muhabbetle) kalpleri titreyen, kendilerine Allah’ın âyetleri okunduğunda imanlarını (Allah’a olan haşyet ve muhabbetlerini) artıran ve yalnız Rabblerine tevekkül eden kimselerdir”75 buyurmuştur. Demek ki sadece âyetleri dinlemek bile mü’minlerin imanını arttırıyormuş! Eğer biri mü’min değilse onun da hastalığı artar; çünkü o kişi vesvese ve zan içindedir. “De ki: “O, (sadece) iman edenler için bir hidâyet ve (onların gönülleri için) bir şifadır.”76 Kur’ân bir tek iman edenler için şifa olur, iman etmeyenler için ise hastalıktır.

“Ey insanlar! Andolsun ki size Rabbinizden bir nasihat, göğüslerde olan (manevi hastalıklar)a bir şifa, mü’minler için bir hidâyet ve bir rahmet (olan Kur’ân) gelmiştir.”77 Rabbimiz bize Kur’ân ile nasihat eder, öğüt verir.

Kur’ân gönlümüze ve gönlümüzdeki hastalıklara bir şifadır. Nefsimiz hastadır, Kur’ân da manevi hastalıklarımıza şifa verir. Allah’ın âyetlerini okudukça, dinledikçe, rabbimize cevap verdikçe hastalıklardan kurtuluruz, nefsimiz de şifa bulur.

Evet, Allah “Kur’ân mü’minler için bir hidâyet ve rahmettir” buyurmuştu. Kur’ân bizi hidâyete erdirir, sırât-ı mustakîme hidâyet eder, bize yolu gösterir ve bizim için rahmet olur. Onunla Allah’ın rahmetinin içine gireriz. Şifa da hidâyet de rahmet de Kur’ân’sız olmaz.

Allah’ın söylediği her şey bizim için hem şifadır hem de bizi rahmetin içine alır. Bir insan, Kur’ân’dan mahrum kalınca hem şifadan hem rabbinin nasihatlerinden hem hidâyetten hem de rahmetten mahrum kalır. Zaten bunlardan mahrum kalmayalım diye kardeşlerimize ısrarla “Âyetlere Göre Genişletilmiş Kur’ân-ı Kerim Meali masanızın üzerinde, gözünüzün önünde olsun. Gözünüzün önünde olsun ki fırsat bulduğunuz gibi açıp okuyun. Gerekirse bir âyet okuyun, iki âyet okuyun, beş âyet okuyun, yeter ki okuyun. Alıp duvara asmayın ya da yüksek bir rafa koymayın. İster evde ister işyerinde ister başka yerde olun hiç fark etmez, Kur’ân sürekli önünüzde olsun. Her imkân bulduğunuzda açıp birkaç âyet okuyun ve ‘acaba rabbim bana burada ne söylüyor, ne öğretiyor’ deyin. Öyle ki Kur’ân’daki nûru, rahmeti, şifayı, hidâyeti alabilesiniz” diyoruz.

Bizim kurtuluşumuz sadece Kur’ân’dadır. Kur’ân, rabbimizin kelamıdır, dolayısıyla rabbimizi dinlemeyince bunların hepsinden mahrum kalırız. En önemlisi de rabbimizden mahrum kalırız.

Kur’ân’dan mahrum kalmamayı istiyorsak rabbimizin bize vahyettiklerini okuyup, dinleyip iyice anlamaya çalışmamız gerekir. Mesela; Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “sahabem gökteki yıldızlar gibidir. Hangisine tabi olursanız hidâyete erersiniz”78 buyurmuştur. Sahabelerin hepsi hidâyete vesile olan hidâyetçi ile; yani Resulullah (s.a.v.) Efendimiz ile hidâyete ermiş ve hidâyete vesile olmuşlardır.

Peki, sahabelerin Kur’ân’dan başka bilgileri var mıydı?

Elbette ki yoktu. Zaten Kur’ân inmeye başlayınca Mekke’de sadece dört kişi okumayı biliyordu. Gerisinin okuma yazması yoktu; yani okuyarak bir bilgi edinmemişlerdi. Kur’ân inmeye başlayınca bütün sahabeler öğrendikleri her şeyi Kur’ân ile öğrenmeye başladı. Önce Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’den dinlediler, anlamaya, iman etmeye çalıştılar, okumaya ise daha sonra başladılar. Âyetlere iman ettikçe, amele, ahlaka dönüştürdükçe bu defa kendileri hidâyete vesile oldu ve her biri gökteki yıldız mesabesine geldiler.

Hidâyetçi, peygamber varisidir; çünkü peygamberi temsil eder. Hidâyetçi; Resulullah (s.a.v.) Efendimiz gibi iman etmiş, teslim olmuş, muttaki olmuş, muhsin olmuş, Allah’a yeryüzünde halife olmuştur. İnsan ancak Kur’ân ile rabbine halife olabilir. Diğer türlü kime uyuyor, kimin peşinden gidiyorsa ona halife olur. Bu da şeytandan başkası değildir. İnsan hayatı yaşarken ya rabbini dinler ya şeytanı ya da başkalarını dinler. Bu konudaki tercih sadece insana aittir.

Biri “ben Kur’ân’a iman etmişim” diyorsa, Allah onu mutlaka Kur’ân’dan hesaba çeker ve ona “o zaman anlat, ben sana ne vahyettim? Sen hayatını benim vahyettiğim gibi yaşadın mı, yaşamadın mı” buyurur. Bunu Allah söylüyor.

Hitap Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’edir. “Muhakkak ki bu (Kur’ân), sana ve kavmine bir zikir (bir öğüt, hatırlatma ve büyük bir şeref)tir. Yakında (hepiniz ondan) hesaba çekileceksiniz.”79 Hâl böyleyken Kur’ân’ı bilmiyorsak, okumamışsak ya da dinlememişsek nasıl hesap vereceğiz!

Tabii ki biri Arapça olarak Kur’ân okumayı bilmeyebilir ya da okuma yazması yoktur, yine Kur’ân’ı okuyamayabilir. Onun da Kur’ân’ı dinlemesi ve anlamaya çalışması gerekir ki Allah’ın kendisine ne söylediğini, kendisine nasıl bir yol gösterdiğini ve kendisini nasıl davet ettiğini bilsin, hayatını böyle yaşasın, dolayısıyla hesabını verebilsin.

Allah’ın Kur’ân’da anlatmadığı hiçbir şey yoktur. Bu yüzden biri Kur’ân’ı okuduğunda ya da dinlediğinde hayatı nasıl yaşaması gerektiğini bilir. Bilmemesi mümkün değildir. Kul, Allah’a nasıl iman etmesi, teslim olması, nasıl amel etmesi; insanlara, ailesine, çocuklarına, anasına, babasına, komşusuna nasıl muamele etmesi, nasıl kazanması ve kazandıklarını nasıl harcaması gerektiğini rabbinden öğrenmelidir. Eğer ne yapacağını rabbinden öğrenmez, “herkes böyle yapıyor, ben de insanlara uyuyorum” derse Kıyamet günü hesabını veremez; çünkü böyle bir düşünceyle kulluk da olmaz, hesap da verilmez.

Dediğim gibi: Biri “ben Kur’ân’a iman ettim” dediğinde, rabbimiz ona “anlat bakalım, ben sana ne söyledim” diye sorar. Eğer Kur’ân’ı okumamışsa, rabbine cevap veremez! Vereceği tek cevap “bilmiyorum ya rabbi!” olur. Allah da ona “demek ki sana söylediklerimi bilmek, anlamak için bir çaba, gayret sarf etmedin. ‘Ben zaten biliyorum’ dedin ve sana gönderdiğim mektubu anlamaya tenezzül dahi etmedin, ciddiye almadın” buyurur.

Rabbini bilmiyorsan, rabbini, onun kendini tanıttığı gibi tanımıyorsan, aynı şekilde peygamberini bilmiyorsan, örnekliğini anlamadıysan, rabbinin sana söylediklerini anlamamışsan, bu hayatta ne anlamışsın! Daha kim olduğunu bilmiyorsan, rabbine nasıl halife olacaksın! Rabbin seni yeryüzünde halife kılmış ve sana “sen beni temsil edeceksin” demiş! Onu nasıl temsil edeceğini göstermek için de önüne peygamberi koymuş, bir de kitabını gönderip sana her şeyi vahyetmiştir. Sen de artık ya rabbini dinlersin ya da dinlemezsin. Ya “Allah’a göre” dersin ya da “ben, bence, bana göre” dersin. Veya “bizde âdet böyledir, şimdiki moda böyledir, herkes öyle söylüyor” der, hayatı başkalarının istediği gibi yaşarsın. Kısacası ya “Allah” dersin ya da “başkaları” dersin. Hiç kimse için üçüncü bir şık yoktur.

“(Resulüm, onlara) De ki: Allah’ın lütfu ve rahmetiyle, yalnız bununla (Kur’ân’la, ferahlayıp) sevinsinler. Bu, onların toplayıp biriktirdikleri (dünya malı)ndan daha hayırlıdır.”80 Malla, mülkle, onları toplamakla sevinmeyin. Sizin için hayırlı olan mal, mülk değildir; bu Kur’ân’dır. Kur’ân ile sevinin.

Rabbimiz, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e “onlara Kur’ân ile sevinmeyi öğret” buyuruyor. Biz de kendimize bakalım; acaba Kur’ân ile seviniyor muyuz! Seviniyorsak ne kadar seviniyoruz! Âyetler bizim için ne kadar değerlidir! Eğer âyetler bizim için değerli değilse Kur’ân’la sevinmiyoruz demektir.

İnsan ve Kur’ân birdir. Biri görünen, diğeri görünmeyendir. İnsan görünen, Kur’ân ise görünmeyendir; yani biri zahir, diğeri de bâtın gibidir. İstisnasız bütün insanların fıtratında Kur’ân vardır ve onun açığa çıkması gerekir. Eğer insanın fıtratında Kur’ân olmasaydı Kur’ân onda açığa çıkamazdı. Allah da insandan canlı Kur’ân olmasını ve Kur’ân’ı kendi üzerinde açığa çıkarmasını istemezdi. Allah, kime ne vermişse ancak onun karşılığını ister. Hâşâ vermediği bir şeyi istemez.

Allah bütün isimleriyle tecelli edip insanı yaratmıştır ve Allah’ın isimlerinin tecellisi güzel ahlaktır. Allah, isimlerinin tecellisini de insana vermiş ve “bunları kullanacaksın, bu güzellik senin üzerinde görünecek” buyurmuştur. Örnek vermek gerekirse; rahmetini vermiş ve “haydi rahmete muhtaç birine rahmet et ki üzerinde rahmet açığa çıksın, zuhur etsin. Âyetlerimle amel et ki Kur’ân, senin üzerinde zuhur etsin” buyurmuştur.

Bütün âyetlere baktığımızda Allah bu şekilde her birimizde isimlerinin, Kur’ân’ın zuhur etmesini emretmiştir. Mesela; rabbimiz “affet81, mağfiret et,82 ikram et,83 yardım et,84 hatayı ört, hatta görmezlikten gel”85 buyurmuştur. Bütün âyetler Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in üzerinde görünürdü, dolayısıyla bunların hepsi Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’de mevcuttu. Bu durumda âyetler bizim üzerimizde ne kadar göründüyse Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e o kadar tabi olmuş ve rabbimizi o kadar dinlemiş oluruz. Âyetler bizim üzerimizde görünmemişse o zaman da rabbimize, rabbimizin davetine icabet edemedik, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e tabi olamadık, Kur’ân’ı okumadık, dinlemedik, anlamadık ya da kabul etmedik demektir. Rabbimizin emrettiği gibi yapmak yerine tersini yaptık ve rabbimize ters düştük. Rabbimizin emrine ters düşünce, “ben, bence, bana göre” ya da “birilerine göre” dediğimizde ise şeytanın verdiği vesveseye uymuş, rabbimizin davetine değil, şeytanın davetine icabet etmiş oluruz.

Unutmamamız lazım ki gönül boşluk kabul etmez. Rabbimizin emrettiği bir konuda, Allah’ın vahyi karşısında kimi dinlersek dinleyelim onu Allah’a şirk koşmuş oluruz. Sonuçta, Allah’ın vahyi karşısındaki her şey vesvesedir, zandır.

“İşte böylece sana da emrimizden bir Rûh (olan bu Kur’ân’ı) vahyettik.”86 Allah, Kur’ân için rûh buyuruyor. Aynı şekilde insan için de rûh buyurmuştu. “Onu düzenleyip (ona bir şekil verdikten sonra) ona rûhumdan nefhettiğim (üflediğim) zaman hemen onun için secdeye kapanın!”87 “Sana rûh hakkında soruyorlar. De ki: Rûh, Rabbimin emrindendir ve size ancak (onun hakkında) pek az bir ilim verilmiştir.”88

Görüldüğü gibi; Allah hem Kur’ân için hem de insan için rûh buyuruyor. Rûh ve Kur’ân bir araya gelmelidir. Şayet bir araya gelmezse insan olamayız. İnsan olmak ancak Allah’ın âyetlerinin üzerimizde tecelli etmesiyle mümkündür. Âyetlere ne kadar iman ettiysek, üzerimizde ne kadar göründüyse insanlığımız da ancak o kadar olur.

Tam tersi olarak âyetleri dinlemezsek bu defa insanlığımızı kaybederiz. Genel olarak baktığımızda insanlığını kaybedenlerin nasıl canavarlaştıklarını, zalimleştiklerini, insanlıktan nasıl çıktıklarını görüyoruz. Zahiri olarak insan gibi görünürler ama inssanlıkla alakaları yoktur. İnsan elbisesi giymişler ama içlerinde insan yoktur.

İman yoksa, Kur’ân yoksa insanlık da olmaz; çünkü insanlık tamamen iman iledir, Kur’ân iledir. Bu yüzden Allah âyet-i kerimede Resulullah (s.a.v.) Efendimiz için “(resulüm!) işte böylece sana da emrimizden bir Rûh (olan bu Kur’ân’ı) vahyettik. (Bundan önce sen) Kitâb nedir, iman nedir bilmezdin; fakat Biz o (Kur’ân)ı kullarımızdan dilediğimizi kendisiyle hidâyete erdirdiğimiz bir nûr kıldık. Şüphesiz ki sen (de bu Kur’ân ile insanları) dosdoğru bir yola hidâyet etmektesin”89 buyurmuştur. Biri Kur’ân ile hidâyete ermediyse o kişinin hidâyeti yoktur. Hidâyette olmayan da dalâlettedir, yolunu şaşırmış ve kaybetmiştir.

“(Resulüm!) Sen (hiçbir şeyi Allah’a şirk koşmadan ve hakka yönelmiş) hanîf olarak yüzünü dine çevir. O ki Allah’ın fıtratı (El Esmâu’l Husnâ’sı)dır ve (Allah) insanları bu (fıtrat)a göre yaratmıştır. Allah’ın yaratmasında hiçbir değişiklik yoktur. İşte dosdoğru din budur; fakat insanların çoğu (bunu) bilmezler.”90

Allah, insanı kendi fıtratı üzere yaratmıştır. Allah’ın fıtratı ise El Esmâu’l Husnâ’sıdır ve Allah, insanı bu fıtrat üzere; yani El Esmâu’l Husnâ’sıyla tecelli edip yaratmıştır. Aynı şekilde Allah, insana rûhundan nefhetmiştir ve bu da insanın hakikatidir, Allah’ın fıtratıdır. İnsanların çoğu, Allah’ın onu kendi fıtratı üzere, El Esmâul Husnâ’sıyla tecelli edip yarattığını bilmiyor!

Şayet insanlar bunu bilmiyorsa biz de öğreteceğiz. Zaten inşallah hepimiz bunu öğrenmişiz; ama bir de insanlara haber verip öğretmeye çalışacağız ki dinimiz şirkten temizlensin ve dinimiz Allah’a hiçbir şeyi şirk koşmayan, Hz. İbrâhîm (a.s.)’ın dini olsun.

Hanif din bütün peygamberlerin getirdiği dindir. Allah “hanif olarak yüzünü dine çevir. O ki Allah’ın fıtratı; El Esmâu’l Husnâ’sıdır ve Allah, insanları bu fıtrat üzere yaratmıştır” buyuruyor. Yoksa din dosdoğru olmaz.

Bilmemiz lazım ki bu konuda cehalet mazeret değildir; çünkü kitap elimizde, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz de önümüzdedir. Bütün mü’minler bunu bilir. Rabbimiz bize Kur’ân’da bütün peygamberlerin hayatlarından kıssalar anlatmıştır. Allah Kur’ân’da hangi peygamberi, hangi hâliyle anlattıysa bize örnek olsun diye anlatmıştır. Bir tane peygambere bile iman etmezsek imanımız iman olmaz. Bütün peygamberlere de arada bir fark gözetmeksizin iman etmemiz gerekir; çünkü hepsi Allah’ın resulleridir ve hepsi birer örnektir.

Söyledim: Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e canlı Kur’ân diyoruz. O zaman iman edebilmemiz için ona tabi olmamız gerekir. Ona ne kadar tabi olduysak, onu ne kadar örnek aldıysak, onun gibi yapmaya, olmaya çalıştıysak imanımız, insanlığımız, Allah’a âbdiyetimiz, kulluğumuz; Allah’a, resulüne, cennete, insanlara yakınlığımız da o kadar olur.

Herkes kendi tercihini kendisi yapar. İman etmiş olan her bir kul, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e yakın olmak ister. Madem öyle ona tabi olmamız şarttır; çünkü Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e ne kadar tabi olursak ona da Allah’a da o kadar yakın olur, Allah’ın sevgisine o kadar layık oluruz. Böyle olunca canlı Kur’ân olabiliriz.

Hiç kimse “ben bilmedim, anlamadım” diyemez. Rabbimiz her şeyi en güzel şekilde apaçık anlatmıştır. Allah; insanı, peygamberleri, nasıl düşünmemiz, nasıl konuşmamız ve nasıl yapmamız gerektiğini bir bir anlatmıştır. Hayatımızın her anında yapacağımız her şey Kur’ân’da vardır. Bu yüzden rabbimizin ilk emri “oku”dur. “(Zatıyla ve sıfatlarıyla tecelli edip tüm mevcudatı) Yaratan Rabbinin adıyla (kendini ve tüm mahlûkatı) oku (anla, idrak et).”91

Evet, içinde Kadir Gecesi’nin bulunduğu Ramazan ayındayız. Kadir Gecesi’nin kıymeti, değeri bu gecede Kur’ân’ın inmesindendir. Onun nûru bütün Ramazan ayını kapsamıştır. Yetmez, Recep ve Şaban ayını da kapsamış, hepsinde onun nûru tecelli etmiştir. Neden? -Tabi ki Kur’ân indiğinden ve rabbimiz “yaratan rabbinin ismiyle oku” dediğinden dolayı!

Eğer Allah’ın adıyla, adına onun isimlerini okursak hakikati, rabbimizi, kendimizi, hayatı anlamış oluruz. Sonra rabbimiz Kur’ân’da bunları beyan ediyor zaten. Bunun için önce Allah’a göre bakmamız lazım. Rabbimizin ismiyle okuyabilmek için önce onun ismiyle bakmamız ve “gör” dediğini görüp “anla” dediğini anlamamız lazım ki Allah’ın ismiyle okumuş olalım.

Böyle yaparsak Kur’ân bize rabbimizin tecellisini, isimlerini, sırât-ı mustakîmi, hayatı, varlığı, ahireti okutur. Onun okutmadığı hiçbir şey yoktur. Rabbimiz bize öğretir. Bizim de onun öğrettiğinden başka bir bilgimizin olmaması gerekir.

Hiçbir zaman unutmamamız gerekir ki rabbimiz ne dediyse doğru odur, hak odur, güzel odur. Geriye kalan bütün ilimler, bilgiler sadece rabbimizin isimlerini, güzelliğini, vahyini anlamak içindir. Bu nedenle işin sonunda Allah’a varmayan hiçbir bilgi doğru değildir. Tam tersine havada kalmış bir bilgidir. Yaratan, öğreten, El Âlim olan odur. Bizi alim yapacak olan da yine odur.

Biz de rabbimizi tanımak ve kim olduğumuzu bilip hayatı rabbimizin istediği, emrettiği şekilde yaşamak için rabbimizin ismiyle okuyacağız inşallah.

Allah, Rahmân Sûresi’nde; Er Rahmân: “Rahmân (herkesi ve her şeyi rahmetiyle kuşatan Allah odur ki).” Allah ilk önce “Er Rahmân” buyurdu. O, Er Rahmân’dır. Nerede rahmet varsa ondan tecelli eder. O bütün varlığa rahmetiyle tecelli etmiştir. O, El Mubîn olandır; belli olandır, görünendir. Nereye bakarsak bakalım sadece onun rahmetini görürüz. Her ne meydana geldiyse mutlaka orada Allah’ın rahmeti vardır.

Âllemel Kur’ân: “(Size) Kur’ân’ı (indirip resulüyle talim ettirdi) öğretti.”

Peki, kime talim ettirdi?

Ortada daha varlık yok, insan yaratılmamış. Sonra buyurdu: Halakal insân: “(O) İnsanı (alakasından ve sevgisinden) yarattı.”

Allah, insana Kur’ân’ı talim ettirdi sonra yarattı. Onun için insanla Kur’ân ikiz gibidir; çünkü Allah bize Kur’ân’ı talim ettirmiştir ve o bizdedir. Âllemehul beyân:92 “Ona (idrak etmeyi, Allah’ın âyetlerini okuyup anlayıp üzerinde ahlaka dönüştürmeyi ve anladığını başka insanlara) açıklamayı öğretti.” Talim ettirdiği Kur’ân’ın yanında bir de bize beyan etmeyi öğretti.

Evet, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in her hâli Kur’ân’dır. Allah ona talim ettirmeseydi, öğretmeseydi, onu öyle yaratmasaydı Resulullah (s.a.v.) Efendimiz canlı Kur’ân olamaz, Kur’ân’ı üzerinde gösteremezdi. Bütün peygamberler de sahabeler de Allah dostları da gerçekten iman eden, rabbini seven bütün mü’minler de böyledir. Biri böyle değilse, üzerinde Kur’ân görünmüyorsa zaten Allah’a dost olamaz, veli olamaz, mü’min olamaz.

Allah bu âyetlerden sonra gökleri, yeri, secdeyi, secde edenleri anlatır ve hepsinin peşinden fe bi eyyi alâ-î rabbikumâ tükezzibân:93 “O hâlde Rabbinizin nimetlerinden hangisini yalanlıyorsunuz?” buyurur.

Rabbinin hangi nimetlerini yalanlayabilirsin? Sen bu ikramı yalanlayabilir misin? Kur’ân’ı yalanlayabilir misin? Seni Kur’ân olarak yarattığımı yalanlayabilir misin? Sana rûhumdan nefhetmişim, sen rabbinin emrisin. Rabbinin rûhundan nefhettiği, zatıyla ve sıfatıyla tecelli ettiği Hz. İnsansın. Meleklerin secde ettiği varlıksın. Bunu yalanlayabilir misin!

Allah her anda seninledir ve seninle beraberdir. Bununla ilgili olarak Allah âyet-i kerimelerde “(Ey insanlar!) Allah’ın, göklerde ve yerde ne varsa (hepsini) sizin hizmetinize verdiğini, nimetlerini açık ve gizli olarak size bol bol ihsan ettiğini görmediniz mi?”94 “Nerede ol(ur)sanız (olun), O, sizinle beraberdir.”95 “Andolsun ki insanı Biz yarattık ve nefsinin ona ne vesvese verdiğini biliriz; çünkü Biz ona (hayat veren) şah damarından (ve kendi varlığından) daha yakınız.”96 “Bilin ki şüphesiz Allah, (dünyada kuluna yakınlığını tattırmak ve hakkı gönlüne vahyetmek için) kişi ile kalbi arasına tecelli eder”97 buyurmuştur. Allah senin gönlüne tecelli ediyor ve her anda sana vahyediyor. Allah sana bu kadar yakındır, seninle beraberdir. Bu durumda rabbinin hangi nimetini yalanlayabilirsin!

Eğer Rahmân’ı kabul etmediysen, sana Kur’ân’ı talim ettirdiğini kabul etmediysen, Rahmân’ın, seni Kur’ân ile, vahyiyle, emriyle yarattığını, sana güzelliğini, El Esmâu’l Husnâ’sını verdiğini kabul etmediysen, anlamadıysan, bu güzelliği üzerinde göstermek için çaba, gayret sarf etmediysen bütün bu nimetleri, bu ikramları yalanlamış olursun.

Bu duruma düşmemek için Allah sana “oku” buyuruyor. İkra’ bismirabbikellezî halak. Halakal insâne min alak. İkra’ ve rabbukel ekrem:98 “(Zatıyla ve sıfatlarıyla tecelli edip tüm mevcudatı) Yaratan Rabbinin adıyla (kendini ve tüm mahlûkatı) oku (anla, idrak et)! (O) İnsanı alaktan (zahiren bir kan pıhtısından, manen de alakasından ve sevgisinden) yarattı. Oku (anla, idrak et ki)! Senin rabbin Ekrem’dir (zatında kerim olan ve kullarına kerim olmayı ikram edendir).” Senin de her anda rabbinin ekremliğini, kerimliğini okuyup anlaman lazım. Okumadıysan Rahmân Sûresi’nde Allah’ın buyurduğu gibi “rabbinin hangi nimetini yalanlıyorsun?”

Allah zaten nimetlerini sayıp her defasında “o hâlde rabbinizin nimetlerinden hangisini yalanlıyorsunuz?” buyuruyor. Bütün bunları gördün, anladın, rabbin sana haber verdi, madem öyle rabbinin hangi nimetini yalanlayabilirsin!

Yalanlamak demek; görmezden gelmek, gördüğü hâlde görmemiş, anladığı hâlde anlamamış gibi yapmaktır; yani rabbinin âyetlerini okuduğu hâlde sanki okumamış, dinlediği hâlde sanki dinlememiş gibi yapmaktır.

Hepimiz “acaba ben rabbimi, rabbimin vahyini ne kadar tasdik ediyorum! Ne kadar sadıklardan olmuşum, rabbime verdiğim sözü ne kadar yerine getiriyorum” ya da “rabbimi yalanlıyor muyum, yalanlıyorsam ne kadar yalanlıyorum” deyip kendimize bakalım. Kendimize baktığımızda nasıl bir hâlde olduğumuzu net olarak görürüz.

İnşallah yalanlayanlardan olmayacağız. Onlardan olmamak için de rabbimizin kitabını, Kur’ân’ı okuyacak, dinlemeye, anlamaya çalışacağız. Âyetleri okurken ya da dinlerken rabbimize duayla, tövbeyle, istiğfarla, tesbihle, hamdle, şükürle, tekbirle, tevhidle cevap vermeye çalışacağız.

Bilmemiz lazım ki Kur’ân’ı okuduğumuzda rabbimiz bizimle konuşmuş olur. Bizim de onunla konuşmamız için okuduğumuz âyetlere cevap vermemiz gerekir. Cevap verince rabbimizle konuşmuş oluruz. Biz rabbimize cevap verince rabbimiz de bize bir daha cevap verir.

Allah âyet-i kerimede “göklerde olanları da yerde olanları da Allah’ın bildiğini görmüyor musun? Üç kişinin gizli konuştuğu yerde dördüncüsü mutlaka odur. Beş kişinin (gizli konuştuğu yerde) altıncısı mutlaka odur. Bundan daha az veya daha çok olsunlar (ve her) nerede bulunurlarsa (bulunsunlar) mutlaka o, onlarla beraberdir. Sonra da onlara kıyamet günü yaptıklarını (bir bir) haber verecektir. Muhakkak ki Allah her şeyi (en ince ayrıntısına kadar) bilendir”99 buyurmuştur.

Evet, hep beraber Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i Allah’ın âyetlerinden tanımaya ve Kur’ân ile aramızdaki bağı anlamaya çalıştık.

Allah bizi; Kur’ân’ı muhacir bırakanlardan, yalanlayanlardan eylemesin inşallah. Allah bizi; Kur’ân’ı, vahyini ciddiye alanlardan, tasdik edenlerden ve onunla hidâyete erenlerden, sırât-ı mustâkime hidâyet olanlardan eylesin. Allah bizi, rabbimizin “kitaba sımsıkı sarıl, sana iman edenlere de bana sımsıkı sarılmayı emret”100 buyurduğu gibi kitabımıza sımsıkı sarılanlardan eylesin. Allah âyet-i kerimelerde “hep beraber Allah’ın ipine,101 Kur’ân’a sımsıkı sarılın, Allah’a sarılın”102 buyurmuştu. Allah bizi Allah’ın ipine, Allah’a olan imanımıza, muhabbetimize ve rabbimizin bize nefhettiği rûha sımsıkı sarılanlardan eylesin inşallah.

Allah hepinizden razı olsun.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Bakara /186 ↩
  2. Âli İmrân /73 ↩
  3. Câsiye /11, Bakara /2 ↩
  4. Bakara /285 ↩
  5. Enbiyâ /107 ↩
  6. Kalem /4 ↩
  7. Tevbe /128 ↩
  8. Yûnus /105 ↩
  9. Nisâ /174 ↩
  10. Enfâl /24 ↩
  11. Neml /80, Rûm /52 ↩
  12. Furkân /44, A’râf /179 ↩
  13. A’râf /157-158 ↩
  14. Bakara /30 ↩
  15. İsrâ /37 ↩
  16. Âli İmrân /31 ↩
  17. Şûrâ /52 ↩
  18. Enfâl /2 ↩
  19. Fussilet /44 ↩
  20. Yûnus /57 ↩
  21. Beyhakî, El-Medhal, S.164, Kenzu’l-Ummal, H. No: 1002 ↩
  22. Zuhrûf /44 ↩
  23. Yûnus /58 ↩
  24. Âli İmrân /159, Mâide /13 ↩
  25. Âli İmrân /159 ↩
  26. İsrâ /26 ↩
  27. Kalem /25 ↩
  28. Şûrâ /37 ↩
  29. Şûrâ /52 ↩
  30. Hicr /29 ↩
  31. İsrâ /85 ↩
  32. Şûrâ /52 ↩
  33. Rûm /30 ↩
  34. Alak /1 ↩
  35. Rahmân /1-4 ↩
  36. Rahmân /13 ↩
  37. Lokmân /20, Câsiye /13 ↩
  38. Hadîd /4 ↩
  39. Kâf /16 ↩
  40. Enfâl /24 ↩
  41. Alak 1-3 ↩
  42. Mücâdele /7 ↩
  43. Zuhrûf /43, A'râf /145, Âli İmrân /103 ↩
  44. Âli İmrân /103 ↩
  45. Hacc /78 ↩