TAKDİM
Allah hadis-i kutside “insan benim en büyük sırrımdır (sırrım insanda tecelli etmiştir) ben de onun sırrıyım”3 buyurmuştur. Kur’ân rabbimizin “sır” dediği hakikatimizi ortaya çıkarma yolunu bize gösterecek, bizi sırrımıza vardıracak ve manevi olarak büyütüp kemale erdirecek kitabımızdır.
Genel itibariyle Kur’ân’dan mahrum kaldığımız için sırrımıza vakıf olamamışız; ama rabbimiz bizi bize haber veriyor ki sırrımızı, hakikatimizi bilelim ve kendimizi tanıyalım.
Peki, Allah, insanı nasıl tanıtmıştır?
Allah âyet-i kerimelerde “ben insana rûhumdan nefhettim, melekleri ona secde ettirdim.4 İnsanı yeryüzünde kendime halife kıldım.5 Her şeyi onun emrine verdim.6 Onu güzelliğimin üzerinde göründüğü ayna olması ve güzelliğime şahid olması için yarattım. İnsan kendi üzerinde benim sırrıma, hakikatine aşina olsun, şehadet etsin. Ben de ona bakınca üzerindeki güzelliğe şahid olayım diye insanı dünyaya gönderdim” buyurmuştur. Kur’ân olmazsa ne kendimizi rabbimizin tanıttığı gibi tanıyabilir ne de hakikatimize kavuşabiliriz. Bu yüzden Kur’ân bizim en büyük nimetimiz ve bize ebedi nimeti kazandıracak Kevser’imizdir. Öyleyse en büyük şükür de yine Kur’ân nimetine yaptığımız şüküdür.
Kur’ân nimetine şükretmek için mutlaka Kur’ân’ın kıymetini bilmemiz ve onun bizim için bir nimet olduğunu, ikram olduğunu kabul etmemiz lazım. Nasıl ki durup dururken birine “sana teşekkür ederim” demekle teşekkür etmiş olmuyorsak, aynısı Kur’ân için de geçerlidir. Önce onun bizim için ne kadar büyük bir kıymete, değere sahip olduğunu kabul edeceğiz ki Kur’ân nimeti için rabbimize teşekkür edebilelim, şükredebilelim.
Her şeyi dosdoğru anlamamız gerekir. Dosdoğru anlayalım ki kim olduğumuzu bilelim ve kendimizi tanıyalım. Her zaman söylüyoruz: Biz rabbimizin rûhundan nefhettiğiyiz ve onun emrindeniz. Kur’ân da onun emrinden indirdiği rûhtur. İşte, ikisi bir araya gelince; kul, kâmil insan, Hz. İnsan olur ve ondaki rûh, emir dirilmiş olur. Böylelikle bir olmuş olurlar.
Rabbimiz her şeyi apaçık bir şekilde Kur’ân’da anlatmıştır. Nasıl bir ahlaka sahip olmamız gerektiğini de kendi güzelliğini de El Esmâu’l Husnâ’sını da Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i de peygamberleri de beyan etmiştir. Allah her âyetiyle bize öğüt verir ve bize kim olduğumuzu, nasıl Hz. İnsan olacağımızı, Allah’ın isimlerini üzerimizde nasıl göstereceğimizi ve nasıl bir ahlaka sahip olmamız gerektiğini hatırlatır.
Kul, rabbini dinleyince rabbine varan yolu tutar. Eğer Kur’ân ile rabbine varan bir yol tutarsa aradaki perdeler kalkar ve rabbi ona güzelliğiyle, El Esmâu’l Husnâ’sıyla tecelli eder; çünkü Allah âyet-i kerimede “şüphesiz Allah, (dünyada kuluna yakınlığını tattırmak ve hakkı gönlüne vahyetmek için) kişi ile kalbi arasına tecelli eder”7 buyurdu. O da Allah’ın yeryüzündeki halifesi olur.
Kur’ân’dan başka yol yoktur. Kur’ân’sız din, iman olmaz. Kur’ân’sız ahlak olmaz, amel olmaz. Biri rabbini dinlemez, kendi kendine bir şeyler yapmaya çalışırsa bu, Allah’a karşı samimi olmadığını, ihlaslı olmadığını gösterir. Allah da ihlassız hiçbir ameli, hiçbir işi kabul etmez. Allah âyet-i kerimelerde “hep birlikte Allah’ın ipi (olan Kur’ân’a ve onun resulü)ne sımsıkı sarılın.”8 “Onlar, Allah’ın ipi (olan Kur’ân)a ve insanlardan bir ip (olan Allah’ın resulün)e sımsıkı sarılmadıkça nerede bulunurlarsa bulunsunlar, onların üzerlerine aşağılık (damgası) vurulmuş, Allah’tan (gelen) bir gazaba uğramış ve (manen) yoksulluğa mahkûm edilmişlerdir”9 buyurmuştur. İnsanlardan olan ip, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’dir, peygamberlerdir ve kıyamete kadar gelecek olan peygamber varisi Mürşid-i kâmillerdir.
Kur’ân ile tanışırken aslında kendimizle tanışırız. Eğer Kur’ân’ı okur, anlarsak Kur’ân bizim için Furkân olur. Biz de hakkı bâtıldan, doğruyu yanlıştan ayırırız. Hayatı nasıl yaşamamız, insanlara, ehlimize nasıl muamele etmemiz, ticaret yaparken nasıl alışveriş yapmamız ve bir şeyi öğrenirken ya da öğretirken nasıl öğrenip öğretmemiz gerektiğini Kur’ân’dan öğrenir, anlarız inşallah.
