ÖNSÖZ
Huzuru ilâhiden geldiğimiz bu imtihan âleminde kim olduğumuzu unutup kaybolmayalım ve asıl anavatanımıza tekrar çıkabilelim diye bizlere lütfu ve ihsanıyla mübarek Arş’ından ipini gönderen ve bizi onunla kendine çeken Allah’a hamd olsun; çünkü o Ekrem’dir, Vehhab’dır, Hâdi’dir.
Selat ve selam; Allah’ın nebîlerinin, resullerinin, Hz. Muhammed Mustafa (s.a.v.) Efendimiz’in, onun ehl-i beytinin, ashabının, Mürşid-i kâmillerin, bütün irşad ehlinin, mü’min ve mü’minatın, müslim ve müslimatın üzerine olsun.
İnsan bu âlemde gariptir; çünkü rabbine olan aşk ve sadakatini ispatlamak üzere dünyaya gelmiş, göklerde uçan rabbani bir varlıkken çamura, toprağa saplanan bir beşer hâline gelmiştir; ama rabbi ona rahmet etmiş ve onu karanlıktan çıkaracak nûrunu ona indirmiştir. Bu nûr, bütün âlemleri aydınlatan Kur’ân’dır, Alllah’ın âyetleridir.
“Hâl böyle iken onlara ne oluyor da aslandan ürküp kaçan yaban eşekleri gibi (insanlık için ancak bir) Zikir (öğüt ve hatırlatma olan bu Kur’ân)dan yüz çevirip kaçıyorlar?”1
Âyetlerden kaçmak; gönlü başka tarafa çevirmek, onu anlamaya çalışmamak, kabullenmemek ve âyetler karşısında “ben, bence, bana göre” demekten kurtulmamaktır. Âyetlerden kaçınmak bizi aslandan kaçan yaban eşekleri konumuna düşürür ve bizi düştüğümüz karanlıklara mahkûm eder.
Madem öyle insan neden Allah’ın vahyinden kaçar, neden kendini, geldiği yeri hatırlamak istemez! Onu yaratan rabbi defalarca ona hatırlatırken hâlâ rabbinin vahyine yüz çeviren, âyetleri görmezden gelen, yok sayan, anlamak, tabi olmak istemeyen birine hiç mü’min denir mi! Hele insan hiç denmez; ama bunu kendisi tercih etmiştir.
Rabbimiz bütün âyetlerde nasıl yaşamamız gerektiğini bize anlatmış, haber vermiştir. Hem de her hâlimizi, her anımızı; nasıl düşünmemiz, nasıl konuşmamız, nasıl yapmamız, her varlığa, her insana nasıl muamele etmemiz, onları nasıl görmemiz gerektiğini anlatmıştır. İşte, rabbimizin bize ne anlattığını bilmemiz ve idrak etmemiz için Kur’ân’ı anlayarak okumamız şarttır.
Kur’ân’ı anlamadan okuyup geçince rabbimizin vahyini okumuş olmayız. Eğer Kur’ân’ı anlama derdimiz yoksa ondan kaçıyoruzdur. Burada söz konusu olan ebedi hayatımızdır, rabbimizi, kendimizi tanımamız, kim olduğumuzu bilmemiz ve bu âlemde niye bulunduğumuzdur. Hâl böyleyken “Kur’ân’ı anlamak gerekmez, ben anlamadan okudum sevap kazandım, herhâlde cennete giderim” diyenden daha çok aklını kullanmayan kimse var mıdır!
“Ey iman (ettiğini iddia) edenler! (Allah ve resulü) Size hayat verecek şeylere (âyetlerimize iman etmeye) sizi davet ettiği zaman (hemen) Allah’a ve resul(ünün davetin)e icabet edin (ve dirilin)! Bilin ki şüphesiz Allah, (dünyada kuluna yakınlığını tattırmak ve hakkı gönlüne vahyetmek için) kişi ile kalbi arasına tecelli eder ve siz mutlaka onun huzurunda toplanacaksınız.”2
Kur’ân bize hayat verir ve bizi diriltir. Bu yüzden Kur’ân’a iman edip sarılanlar diri, iman etmeyenler ölüdür. Allah da kulunu hayat verene; yani vahyine iman etmeye davet ediyor. Kur’ân’sız insan, rabbini dinlemeyen insan, ölü bir insandır. Birinin ne kadar ilmi olursa olsun, Kur’ân ile dirilmedikçe ölü mesabesindedir. Bu şekilde baktığımızda insan için Kur’ân’dan daha değerli, daha kıymetli, daha şerefli hiçbir şey yoktur; çünkü kendisini yaratan rabbi ona Kur’ân’ı indirmiştir. O zaman insana düşen; rabbinin emrini, vahyini öğrenmeye, anlamaya çalışıp hayatı onunla yaşamaktır. Diğer türlü “işte, birkaç emri biliyoruz, onu da yapmaya çalışıyoruz yeter, bunlarla cennete gideriz” demek yalnızca hayal kurmaktır, şeytanın tuzağıdır.
Her bir âyet, insanı cennete taşıyan velinimetidir. Tek bir âyete bile iman edilmezse, rüştüne erme ve kâmil insan olma yolunda büyük bir eksiklik olur. Şeytan da insanlar rabbini bilmesin, kendisine ne vahyettiğini anlamasın, dolayısıyla rüştüne ermesin diye onları tuzağa düşürür. Bize düşen; rabbimizin vahyine sarılıp yolu yürümek ve Hz. İnsan olmaya doğru yolculuk yapmaktır. Yoksa rabbimizin kelamından gâfil olduğumuz her anda şeytan bizi tuzağına düşürür ve bizi kendimizden, rabbimizden uzaklaştırır.
Biz de Kur’ân ve İnsan sohbetlerini yaptık ki hayat kitabımız Kur’ân’ın bizim için nasıl bir nimet, değer ve şeref olduğunu bilelim, ona sarılıp karanlığımızdan kurtulalım, nefis mağaramızdan çıkalım. İnşallah Kur’ân ve İnsan sohbetlerini gönlümüzü açarak okursak, Kur’ân’ın bütününe iman eder ve hayatımızı rabbimizin istediği, razı olduğu gibi yaşayan, canlı Kur’ân olan kullardan oluruz.
