KELİME-İ ŞEHADET 4
EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM
Elhamdulillahi rabbil âlemin esselatu vesselamu aleyke ya seyyidel evveline vel ahirin ve ila cemiil enbiyayi vel murselin ve ila cemiil evliyayi vel hamdulillahi rabbil âlemin.
İnsanın bütün gücü duasıdır, duasından başka hiçbir gücü yoktur. Bize de düşen; duamızı doğru yapmak, yerinde yapmak, zamanında yapmaktır. İster hayra, ister şerre olsun Allah duaları kabul edendir. Peki, insan şer için de dua eder mi?-Elbette ki eder; çünkü insan ne için çaba, gayret sarf ediyorsa duası odur, öyle dua etmiştir, öyle istemiştir.
Duayı yaparken sadece kendimize dua etmiyoruz. Allah bize nasıl dua edeceğimizi Fatiha Suresi’nde öğretmiştir. Bu yüzden Allah’ın Fatiha’da öğrettiği duanın dışında dua etmek doğru değildir, yanlıştır.
Önce Allah’ın Fatiha’da bize nasıl bir dua yapmamızı öğrettiğini anlayalım. İyyâke na’budu ve iyyâke nestaîn:96 “Biz yalnız sana âbd oluyoruz ve yalnız seni istiyoruz.” Dikkat edilirse ben âbd oluyorum değil, biz, diyoruz; çünkü Allah ben demeyin “biz deyin” buyurmuştur. İhdinâs sırâtel mustakîm:97 “Bizi sırat-el mustakime hidayet et.” Allah bu ayette de yine ben yerine biz zamirini kullanmıştır. Yani “kendini bütün insanlık içinde bir fert olarak gör; ama fert olarak görürken kendini insanlardan da ayırma bütün insanlıkla beraber gör.” Allah bizden böyle bakıp, böyle görüp, böyle anlamamızı, duayı da böyle yapmamızı istiyor; çünkü insanlık kazanırsa biz kazanacağız. Eğer insanlık kazanmazsa iblis kazanır.
Allah ayet-i kerimelerde; “bir ve beraber olun. Hep beraber Allah’ın ipine sarılın.”98 “Allah bir kale gibi saf bağlayarak öyle mücadele edip cihad edenleri sever.99 Yoksa bölünüp parça parça olursanız sonra gücünüzü kaybedersiniz”100 buyurur. Gücümüzü kaybedince şeytan galip gelir. Bu yüzden bir ve beraber olmak gerekir. Tefrikaya, ayrılığa asla gönül itibariyle bile meyletmememiz, gönülleri birleştirmemiz lazım. Bunun için de öncelikle bizim kendi gönlümüzü mü’minlerle, Müslümanlarla, bununla beraber bütün insanlıkla birleştirmemiz, bir yapmamız, bir görmemiz lazım.
Kim tefrikadan, düşmanlıktan yana dursa, bencillik yapıp “ben” dese ya da sadece insanlığı, mü’minleri parça parça edip “benim cemaatim, benim tarikatım, benim mezhebim” dese tefrika yapmış olur. Tefrika da iblisin işine yarar; çünkü tefrika olunca Allah’ın buyurduğu gibi gücümüzü kaybederiz.
Allah, kulunu huzuruna alırken kul tek başınadır ve kulun gönül hali nasılsa huzura da öyle çıkar. Bu yüzden Allah’ın huzuruna tevhit halinde çıkmak gerekir. “La ilahe illallah” diyebilmek için birliğin, tevhidin, vahdetin olması lazımdır. Bütün varlık, Allah’ın tecellisinden ibarettir ve hepsini Allah yaratmıştır. İşte burada vahdet vardır; yani Allah’ın isimlerinin tecellisinin vahdeti vardır.
Allah’ın Vahid ismi; isimlerinde bir olan manasına gelir. Allah’ın Vahid ismiyle bakmak; Allah ile nazar etmek, kimseyi şucu bucu diye ayırmamaktır. Hep söylüyorum; kendimizi bir cemaat olarak görelim ama ümmet içinde, insanlık içinde bir cemaat olarak görelim, böyle görmemiz gerekir. Evet, onun için Allah ayet-i kerimede; “siz insanlık içinden çıkarılmış en hayırlı bir ümmetsiniz (cemaatsiniz).”101 Allah’ın resulü size şahit siz de insanlığa şahit olun. Şahit olasınız diye sizi böyle seçtik, çıkardık”102 buyurmuştur.
Bizim sadece mü’minlere, Müslümanlara değil insanlığa şahit, insanlığa örnek olmamız lazım. Öyle bir insanca tavır ortaya koymamız gerekir ki görenlerin “insan budur, Allah’ın resulü bunun üzerinde görülüyor. Hali, tavrı tıpkı peygamberler gibidir” demesi lazım. İnsanlara bunu dedirtmemiz lazım ki şahit olmuş olalım. Yoksa “şunlar şöyle yaptı, bunlar böyle düşünüyor, bunlar böyle yürüyor, bunlar şunun peşinden gitti, bunların tarikatı budur, mezhebi budur, cemaati budur, yolu budur, ırkı budur” dediğimizde insanlığı darmadağın etmiş, tefrika yapmış, şeytana uymuş, şeytana yardım etmiş oluruz. Zaten şeytan da insanları böyle bölüp parçalayıp cehenneme gönderir.
Devamlı söylüyorum; “Allah’a göre doğru, hak, güzel, hakikat neyse bize göre de doğru, hak, güzel, hakikat odur” böyle de olmalıdır. Bir de Allah’a göre kazanmak ve kaybetmek vardır. Allah ayet-i kerimede; “Allah yolunda ölenlere ölü demeyin, onlar diridir. Onlar Allah katında cennette rızıklanırlar”103 buyurur. Allah yolunda ölenler kazanmış, öldürenler ise kaybetmiş, cehennemi boylamıştır. Öldürenler, şeytana arkadaş olmuştur, öldürenleri destekleyenler de onlara arkadaş olmuş olur. Bu durumda o cinayetlere ortaktırlar ve aralarında herhangi bir fark da bulunmaz.
Bu yüzden insanın, mü’minin aklını başına alması gerekir. Kişinin, işlemediği bir suça ortak olması bütünüyle aklını şeytana teslim etmesi demektir. İnsan işlemediği bir cinayete nasıl ortak olur? -Destekleyerek ortak olur; yani “onlar güzel yapıyor, onlar haklıdır” dediği için o cinayete ortak olur. Allah hiçbir kula öldürme hakkı vermemiştir, böyle bir hak kesinlikle yoktur. Biri birini öldürecek ve haklı olacak, böyle bir şey olabilir mi! Bunu neye, kime göre söylüyoruz? -Allah’a göre söylüyoruz. Biri, birini öldürdüğünde suçlu olur, cehennemlik olur. Çünkü Allah ayet-i kerimede; “kim kasıtlı olarak bir mü’mini öldürürse cezası ebedi cehennemdir. Allah onu lanetlemiştir”104 buyurur. Aynı şekilde ölüme destek verenler de böyledir.
Niye böyle söylüyorum?
Herkes hesabını Allah’a verir. Gönlümüzün, düşüncelerimizin, fikirlerimizin, bununla beraber taraf olduklarımızın hesabını ona vereceğiz. Yani niye günahımızı ağırlaştırıyor, suçumuzu çoğaltıyoruz ki! Allah’ın resulü bizim için en güzel örnek değil midir? Allah ayet-i kerimede Resulullah (s.a.v.) Efendimiz için; “o, âlemlere rahmettir.105 Azim bir ahlak üzeredir,106 mü’minlere karşı rauf ve rahimdir”107 buyurmuyor mu! Bunu Allah söylüyor. Bu durumda bize düşen; mü’minlere karşı Resulullah (s.a.v.) Efendimiz gibi olmak değil midir!
Allah başka bir ayet-i kerimede; “kim bir insanı öldürürse bütün insanlığı öldürmüş gibidir.” Yani ona öyle muamele ederim, buyurur. Allah bu ayette bu sefer mü’min değil insanı öldürürse buyurdu. Neden? -Çünkü biri bir insanı öldürebiliyorsa bütün insanlığı da öldürebilir. Cezası da bütün insanlığı öldürmüş şeklinde ceza olur. Zahiri olarak da manevi olarak da öldürmenin cezası böyledir. Nasıl ki bir insanı öldürmek bütün insanlığı öldürmek gibiyse aynı şekilde bir insanı diriltmek de bütün insanlığı diriltmek gibidir. Çünkü Allah ayetin devamında; “kim de bir insanı diriltirse bütün insanlığı diriltmiş gibidir”108 buyurmuştur.
Bu yüzden insana düşen; bir ve beraber olmak, kardeş olmak, birlikten, beraberlikten, kardeşlikten yana olmaktır. “Ben” dememek, “benim cemaatim, benim mezhebim, benim tarikatım, benim yolum” dememektir; çünkü biz bir ümmetiz. Bu nedenle ümmetim, ümmeti demek gerekir. Bu ümmet içinde hepimiz biriz, bir ferdiz.
Bir, ümmet olarak yapmamız gerekenler, bir de fert olarak yapmamız gerekenler vardır. İbadetlerimizi ferdi olarak veya cemaat olarak yaparız. Ulaşabildiğimiz her yere Allah’ın vahyini, imanı, Allah’ın resulünün ahlakını, güzelliği, hayrı taşımak; yani tek kelimeyle insanlığa, ümmete hayır olmak da ümmet olarak yapmamız gerekenlerdendir. Bu durumda kim kazanır? -Hayr olan, güzel yapan, doğru yapan kazanır. Tefrika yapan ise kaybeder.
Tefrika yapanlar iblise, şeytana, şeytanlara yardım etmiş, onlara hizmet etmiştir. Allah’ın resulüne, ümmete, insanlığa da düşmanlık yapmıştır. Yoksa biri insanları bölüp ayıracak şekilde konuşurken “benim böyle söylememden ne çıkar” diyemez; çünkü bir zahiri olarak destek vermek vardır, bir de manevi olarak destek vermek vardır. Manevi olarak zulme, zalime destek verdiğimizde ona güç, kuvvet vermiş, onun önünü, yolunu açmış, onlara “haydi, ilerleyin” demiş oluruz.
Resulullah (s.a.v) Efendimiz bir hadis-i şerifinde;
-Zalime de yardım edin, mazluma da yardım edin, buyurur.
Sahabeler;
-Mazluma yarım etmeyi biliyoruz ya Resulullah! Zalime nasıl yardım etmemiz lazım, diye sorarlar.
Bunun üzerine Resulullah (s.a.v.) Efendimiz;
- Onu zulmünden alıkoyarak,109 diye cevap verir.
Zalime; “sen zalimsin, senin bu yaptığın zulümdür” diyerek onu uyarıp yardım etmemiz lazım. Yoksa zulmü seyrederek, zulmü tasdik edip “sen haklısın” diyerek ona yardım edemeyiz. Böyle dersek onlara; “zulmünüze devam edin, ben de sizin arkanızdayım, sizi destekliyorum. Ben sizin arkadaşınızım, sizin ortağınızım” demiş oluruz. Durup dururken niye zalim olalım ki! İblis ona hiç bir şey yaptıramazsa bile bunu yaptırır. Yaptırınca da zaten işi bitirmiş; yani böyle yapanları cehenneme sürüklemiş olur.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bütün insanlığın peygamberidir. İman edenler de, etmeyenler de onun ümmetidir. Bir, davetine icabet eden ümmeti vardır; bunlar mü’minlerdir. Bir de davetine icabet etmeyenler vardır; ama onlar da Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in ümmetidir; çünkü peygamberimiz onlara da gönderilmiştir. Bu yüzden Resulullah (s.a.v.) Efendimiz onların da peygamberidir; ama onlar davete icabet etmemiştir. Bu yüzden bize düşen; “ümmeti” demek, düşman olarak bir tek iblisi, şeytanı bilmektir. Bununla beraber iblisin, şeytanın eline, tuzağına düşmüş olan insan kardeşlerimizi; yani ümmeti, iblisin, şeytanın elinden kurtarmaya çalışarak, onları uyandırmaya çalışıp, Allah’a, imana, cennete davet etmektir. İşimiz sadece budur!
Mü’minin, kendi peygamberine benzemesi, kendi peygamberinin tavrını takınması, böyle ufak tefek küçük şeylere boğulmaması, “ben” demekten, “ben kırıldım, ben üzüldüm, ben darıldım, ben sıkıntıdayım” demekten kurtulması gerekir. Resulullah (s.a.v) Efendimiz; “kim Allah’ın dinini dert edinirse Allah onun özel dertlerini satın alır”110 buyurmuştur. Biz, Allah’ın bizim dertlerimizi satın almasını istemiyor muyuz? -İstiyoruz. Öyleyse bize düşen; Allah’ın dinini, Allah’a kulluğu, Allah’ın rızasını, dostluğunu, cemalini kazanmayı dert edinmektir. Bırakalım, gerisini Allah yapar.
Asıl yapmamız gerekeni yapmayıp kendi dertlerimizle uğraşırsak ne olur?
Resulullah (s.a.v) Efendimiz hadisin devamında; “kim de kendi dertleriyle uğraşırsa Allah da onu dertleriyle baş başa bırakır” buyurmuştur. O da dertlerini yüzüne, gözüne bulaştırır, kendi dertleri içinde bocalar durur. Allah’ın resulüne iman etmemiş miyiz? -Etmişiz. “O söylediyse doğrudur, haktır” demiyor muyuz?-Diyoruz. O halde böyle yapmamız lazım. Dilimizin söylediğini gönlümüzün ve fiilimizin tasdik etmesi lazım. Yoksa iman etmiş olmayız, “ben onun söylediğine güvenmiyorum” demiş oluruz; yani Resulullah (s.a.v) Efendimiz’i, onun sözünü kabullenmemiş oluruz. Böylelikle Allah’ın resulüne, resullere iman etmiş olmayız.
Kıyamet günü Allah, kullarını hesaba çekerken kimseden bahane kabul etmez; çünkü ayet-i kerimede; “Allah, hiçbir kulundan mazeret kabul etmez”111 buyurmuştur. Öyle vakti, zamanı ya da başka bir mazereti gösterip “ben kulluğumu yapamadım” dersen bu mazeretin o gün kabul olmaz.
Bununla ilgili bir hadis-i şerif söyleyeyim. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz; “Allah, kıyamet günü kulunu hesaba çekerken ona kulluğunu neden yapmadın diye sorar. Bazıları; ‘ya rabbi, ben hastaydım yapamadım’ der. Allah da Hz. Eyyub (a.s.)’ı örnek gösterip; ‘sen, Eyyub kadar hasta mıydın? O, ibadetini, kulluğunu yaptı’ buyurur. Bazıları; ‘ben fakirdim, bu yüzden kulluğumu yapamadım’ der. Bu defa Hz. İsa (a.s.)’ı gösterip; ‘onun üzerinde sadece bir gömleği vardı. Sen onun kadar fakir miydin? O, kulluğunu yaptı’ der. Kimisi; ‘benim malım mülküm vardı, zenginliğim beni oyaladı’ der. Bu defa da Hz. Süleyman (a.s.)’ı gösterip; ‘sen, Süleyman kadar zengin miydin, saltanatın mı vardı ki seni meşgul etti? Saltanat ya da zenginlik onu meşgul etmedi, kulluğunu yaptı’ buyurur. Kul; ‘ben sıkıntı yaşadım, musibetler, belalar yaşadım’ derse, Allah, bu defa da beni örnek gösterip; ‘sen onun kadar mı musibete, belaya, dedikoduya, iftiraya uğradın? O, bunlara rağmen kulluğunu yaptı’ diye cevap verir” buyurdu. Yani mazeret yoktur. Allah kullarına peygamberleri örnek gösterir; çünkü onlar bizim örneğimizdir. Peygamberlere, resullere iman işte budur!
Eğer onların yaptığını yapmazsak bir de; “ben onun resul olduğuna iman ediyorum” dersek bu, iman olmaz. Peygamberinin Allah’ın emri karşısındaki tavrını, yaptığını, olaylar, sıkıntılar, musibetler, belalar, karşısındaki tavrını sevmen lazım ve bununla beraber sen de öyle bir musibete, belaya, dedikoduya, iftiraya, yokluğa, hastalığa uğradığında peygamberin gibi yapman lazım ki peygamberine iman etmiş olasın. Resullere iman böyledir. Yoksa Allah resullere imanı neden imanın şartlarından saydı? Sadece “ben resullere inanıyorum” demekle iman olmaz; çünkü kâfirler de Allah’ın resullerinin geldiğini bilir.
Zaten iman kitabında bu anlattıklarımızı detaylı bir şekilde teferruatlı olarak anlattık. Bu yüzden arkadaşlar İman kitabını tekrar tekrar iyice okuyup anlamalı ve iman etmelidir.
Meleklere iman da böyledir. “Ben meleklerin varlığına inanıyorum, dolayısıyla iman etmişim” demekle meleklere iman olmaz. Böyle bir şey yoktur! Melekleri, meleklerin halini, tavrını sevmen gerekir. Allah neyi emrettiyse melekler onu yapar. Melekler rabbini hamd ile tesbih eder. Hamd eder, tesbih eder, şükreder ve Allah’ın emrini yerine getirirler. Bununla beraber bir de mü’minler için istiğfar ederler. Mü’minlere şefaat ederler, yardım ederler, destek olurlar, Allah’ın resulüne yardım eder, destek olurlar. Bu durumda meleklerin halini sevmişsen sen de onların yaptığını yaptığında meleklere benzemiş, meleklere iman etmiş olursun.
Meleklere imanın tersinde ne vardır? -Tersinde şeytana iman vardır, iblise iman vardır vardır. Melekleri sevmediysen, onlar gibi yapmadıysan şeytana, iblise iman etmiş olursun. Kötülüğün, yanlışın, küfrün, şirkin, zulmün peşinde koşuyorsan iblise iman etmiş olursun.
Sorunumuz bilmeme, anlamama, ibadet etmeme sorunu değildir, sorunumuz iman sorunudur. İnsanlığın iman sorunu vardır! İnsanlık imanı inanmak olarak anlamış, üstelik imanının da olduğunu zannediyor.
Evet, ulaşabildiğimiz her yere Allah’ın vahyini, imanı, marifetullahı taşıyacağız. Peki, taşıyor muyuz? -Hamd olsun, ulaşabildiğimiz her yere taşıyoruz, hatta hep beraber taşıyoruz, taşımaya da devam edeceğiz inşallah. Sadece taşıdığımız yerde de kalmıyor, Allah’ın vahyini taşıdığımız insanlar da bulundukları yere bu vahyi taşımaya devam ediyor.
İnsanlığın halini görüyoruz, insanlar insanlıktan çıkmış vaziyettedir. Bu yüzden bu kadar kan dökülüyor, hem de bu kan, mü’min kanı, insan kanıdır. Ormandaki en vahşi canavar bile böyle yapmıyor. Bakıyorsun, Allah yolunda olduğunu iddia ettiği halde kadını, çocuğu, yaşlıyı, güçsüzü öldürüyor sonra da; “ben bunu Allah adına yapıyorum” diyor. Sözde Allah adına yapıyor! Allah’ı bilmiyor ya, tanımamış ya! Böyle yapanlar aslında Allah adına değil, kendi putu adına bunu yapıyor.
Mü’minler insanlığın bu haline ağlamalıdır. Ağlarken ölenler için ağlamamalıdır. Ölenler, zulme uğrayanlar kazandı, cennete gitti; ama öldürenler kaybetti, rabbini, cenneti, insanlığını kaybetti. Asıl onlara ağlamak gerekir, ağlanacak durumda olanlar onlardır.
Mü’min hiçbir zaman kaybetmez; çünkü o, rabbi neyi emretmişse, neyi seviyorsa öyle yapar, doğru yapar, güzel yapar; yani öldürmektense ölmeyi tercih eder. Bununla beraber haktan, barıştan, kardeşlikten, aşktan, muhabbetten, ikramdan, sevmekten, hayırdan yana olur.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bir hadis-i şerifinde; “küfür tek bir millettir” buyurur. İki değil, bir millet! Mü’minlere, Müslümanlara düşmanlık yapan ve onları destekleyen herkes küfürdedir ve tek millettir. İsimleri ne olursa olsun, o fark etmez.
Kulun üzerinde önce Allah’ın hakkı vardır. Allah’ın hakkını tanımayanlar, Allah’a kul olmayanlar sana hangi hakkı verebilir! Kendileri zaten zalimdir, hem de en büyük zalimdir, kendilerine zulmetmişlerdir. Onlar bir de sana hakkını verecek öyle mi? Onlar sana hakkını verir mi hiç! Eğer böyle düşünüyorsan sen geri zekâlısın.
Varsa bir sorun, bir haksızlık, bir zulüm onu Allah’a ve resulüne götürmek lazım; “Ya rabbi! Senin emrin nedir? Ya Resulullah bu konuda sen ne yaptın, bizim ne yapmamız lazım” dememiz gerekir. Biri öyle demeyip kendine bir yol çizecek, sonra insanların yanına gidip “ben senin hakkını arıyorum” diyecek! Böyle bir şey olur mu! Mü’min de onu, Allah’ı kabul etmeyeni, kabul edecek öyle mi! Onu kabul edenler mü’min değildir, mü’minlikle hiçbir alakaları yoktur. Allah’ı kabul etmeyenler bir kere insan değildir. Sadece insan gibi görünür, insan gibi konuşurlar; ama insan değildirler.
Bu yüzden Allah ayet-i kerimede; “onlar konuşunca sözleri senin hoşuna gider; ama onlar tıpkı duvara yaslanmış kalaslar gibidirler”112 buyurur. Onların içi boştur, sadece konuşurlar. Birinin içinde iman yoksa o boş bir kalastır, kütüktür. Kütük de sadece cehenneme yarar. Böylelerini nasıl dinler, nasıl ciddiye alırsın! Hak öyle alınmaz, hürriyet bu değildir! Evet, hürriyet istediğimiz doğrudur. Herkes hür olmayı ister, istemelidir, hem de sonuna kadar; ama önce Allah’a göre hür olmayı istemelidir.
Biri, Allah’a göre kul olmamışsa nefsine kul olmuş, nefsine esir olmuştur, esarettedir. Böyle bir kul esarette olduğunu bilir. Nefsi ona zulmediyor, nefsi onu cehenneme sürüklüyor, o da nefsine güç yettiremiyor; çünkü esarettedir, esirdir, kendi gönül âleminde esirdir. Şeytana, iblise, nefse esir düşmüştür, aslında hürriyeti nefsinden kurtulmak için ister; ama bundan haberi yoktur. Şeytan da orayı perdeleyip nefsinin esaretinden kurtulmaması için “bak falanca sana zulmetmiş, bak senin hakkını vermiyor” der, ona böyle hile yapar.
Bu durumda şeytanın tuzağına düşüp Allah’ı kabul etmeyenler onları kabul etmemiz için yanımıza geldiğinde; “iyi de benim nefsim bana hakkımı vermiyor. Ben Allah’ın kuluyum, Allah’ın yeryüzündeki halifesiyim, Hz. insanım; ama iblis, şeytan, nefsim kulluk yapmama mani oluyor, müsaade etmiyor. Benim öncelikle nefsimle bu savaşı kazanmam gerekir” dememiz lazım. Şeytan, insan onu düşman olarak bilmesin ve nefsinin esaretinden kurtulmasın diye dışarıda hedef gösterip; “senin düşmanın buradadır” der, insanlar da kendini unutup şeytanın gösterdiği hedefle uğraşır. Sonra kendini büsbütün unutur. Sonra bir de bakar ki kâfir olmuş, müşrik olmuş, ne Allah’ı ne de resulünü kabul etmiş. Mü’minler de ona baktığında şirke düştüğünü, küfre düştüğünü görür. Şeytan en sonunda yapacağını yapmış ve onu rabbinden alıkoymuş, cehenneme sürüklemiştir.
İnsan nefsini tezkiye edip terbiye ederse her insana hakkını verir mi, kendine tanıdığı hakkı karşısındakine de tanır mı, kardeşliği kendi nefsine tercih eder mi? -Elbette ki eder, Allah böyle söylüyor. Böyle birinden sadece güzellik, hayır, rahmet gelir.
Evet, iş sadece Allah’a ve resulüne göre olunca çözülür. Şeytana, Allah’ı kabul etmeyenlere uyarak, onları kabul ederek, destekleyerek sorunlar çözülmez. İnsanlığın Allah ve resulüne uymaktan başka kurtuluşu yoktur, yoksa ortalık sadece kan gölüne döner, cehenneme döner. Şeytan gider gelir ateşe üfürür. Ateşi zaten o yakmıştır, bunu görmek lazım. Allah ve resulüne uymadığımız işi Allah’ın istediği, resulünün yaptığı gibi yapmadığımız sürece değil kırk sene, elli sene yüz bin sene de geçse bu kan dökülmeye, ortalık yanmaya devam eder, sorundan başka bir şey olmaz, çözüm de olmaz.
Mesela Suriye’ye her ülkeden; Rusya’dan, Amerika’dan, Almanya’dan, İngiltere’den, Fransa’dan müdahale var. Niye leş kargaları gibi oraya üşüşmüşler? -Her biri bir parça alabilmek için. Yoksa müdahale etmeleri başka bir şeyden dolayı değildir. Bir devlet çıkıp bir örgüte; “ben sana yardım ediyorum, karşı tarafı vur” diyor, öteki devlet başka bir örgüte “ben sana yardım ediyorum, haydi sen de onları vur” diyor, farklı bir devlet diğer örgüte “haydi sen de onları vur, ben sana yardım ediyorum” diyor. Bu durumda kim kaybediyor? -İnsanlık, insan kaybediyor. Peki, kazanan kimdir? -Elbette ki iblis kazanıyor. Bu hale iblis seviniyor. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz de üzülüyor. Eğer durum buysa o halde orada yapılan her şey yanlıştır. Bunu bilmek, Allah’a ve resulüne göre bakmak gerekir.
Sebep ne olursa olsun Allah’a göre hareket etmeyenler kesinlikle yanlış yapmıştır. “Şu şöyle oldu, onun için biz de böyle yapıyoruz, biz haklıyız” demekle kimse haklı olmaz. Sen kendin için haklı olmamışsın, sen rabbini, ahiretini, insan olmayı tercih edememişsin, nasıl haklı olabilirsin! Senin hakkın Allah’a kulluktur, sen onu reddetmişsin, nasıl insan olabilirsin!
Allah ile bakmayan hakikati göremez. Hak bir tek Allah’ın buyurduğudur. Hak, Allah’ın ismidir. Hak, Allah ile olunca, Allah’a göre olunca hak olur. Yoksa ismine ister hak de ister başka bir şey de, o batıldır, o hak olmaz. Kimseye hakkı getirmez, bununla beraber bunun dışında hak iddiasında olanlar da zulümden başka bir şey getirmez. Hakkı zaten getiremez, sadece zulüm getirir, gözyaşı getirir, kan getirir. Bu böyledir, ferasetle, basiretle bakıp böyle olduğunu görmemiz lazım.
Mü’min feraset sahibidir, basiret sahibidir, dolayısıyla ferasetiyle bakıp bunu görmesi, anlaması gerekir. Yahudi’si, Hristiyan’ı, müşriki bir yere saldırıyor, mü’minler de; “bunlar haklıdır” diyor. Ne demek lazım; sen daha düşmanını tanımamışsın, onların şeytana tabi olduğunu, işi şeytanla, iblisle beraber yaptığını hâlâ anlamamışsın. Onlar nasıl haklı olabilirler!
Onlar bir Müslüman ülkeye müdahale edip girerken; “biz size demokrasi getireceğiz, size insan haklarını getireceğiz, size özgürlük getireceğiz” diye girerler. Bütün memleketlere öyle girmediler mi! Peki, nereye özgürlük getirdiler, Müslümanlara kandan, ölümden, rezaletten başka ne getirdiler!
Önceleri o ülkede yaşayan Müslümanlar da öyle beklemişti, “bize insan haklarını, demokrasiyi getirirler” diye hep beraber batı devletlerini desteklediler. İşte ferasetsiz, basiretsiz mü’min böyledir; ama onlar o demokrasi adı altındaki zulümlerini buraya getiremez, bu memlekete onu yapamaz. Zaten gördünüz, yapamadılar da, Allah gönüllere müdahale edip; “haydi, ölün” dedi. Maneviyat işte böyledir! Manevi olarak Allah, müdahaleyi böyle yapar.
Kimi destekliyorsak, kimi seviyorsak onlardanız. Resulullah (s.a.v) Efendimiz hadis-i şerifinde; “kişi, arkadaşının dini üzeredir, kişi sevdiği ile beraberdir. Öbür tarafta da sevdiği ile beraberdir” buyurmuştur. Yani birinin sevdiği, desteklediği kim ise onunla beraber gideceği yere de gider. Bu yüzden biz de; “sadece haktan yana, Allah’tan, Allah’ın resulünden, insanlıktan, insan olmaktan yana olalım. Kendimizi ateşe atıp kendimize zulmetmeyelim. iblisten, şeytandan yana olmayalım” diyoruz.
Ne buyurdu Allah ayet-i kerimede; “Allah, ölümü ve hayatı yarattı ki hanginiz daha güzel yaparsınız diye (daha güzel amel işlersiniz diye).”113 Demek ki hayat bunun içinmiş. Çünkü Allah “ölümü ve hayatı” yarattığını söyledi. Ölüm bir hayattır, bu hayat da başka bir hayattır. Yani “öleceksin, bu hayatın sona erecek. Sen o ölümden sonraki hayatının hesabını yap, ebedi bir hayat seni bekliyor, onu kazanabilmen için de güzel yapman lazım” dedi Allah. Güzel, Allah’a göre güzeldir. Allah’a göre güzel olan güzeldir. Allah senden güzellikten başka bir şey beklemez, istemez.
Allah yaratılışın gayesinin güzel yapmak olduğunu söyledi. Gidin dünyayı paylaşın, dünya sizindir, gidin dünyada devletler kurun, mal mülk sahibi olun demedi. “Gidin orada güzel yapın, siz benim misafirimsiniz, rızkınızı ben veririm. Sizin işiniz kulluktur, derdiniz kulluk olmalıdır, ebedi hayatınız olmalıdır, gerisi bana aittir. Benim işimi bana bırakın, siz de kendi işinizi yapın” dedi.
Herkes kulluğunu yaparsa, güzel yaparsa hayat güzel olur, memleket güzel olur, evimiz güzel olur, şehir güzel olur, bütün dünya güzel olur. Herkes kapısının önünü temiz tutarsa bütün şehir temiz olur. Bu her zaman için, herkes için böyledir; ama bakıyorsun herkes birbirine “sen yanlış yapıyorsun, güzel yap” diyor. “Peki, ya sen ne yapıyorsun” diye sorduğunda ise “ben o yanlışla uğraşıyorum” diye cevap veriyor. Yanlışla uğraşma, karanlığa küfretmekle karanlık aydınlanmaz. Karanlığa ışık olman, nur olman, Allah’ın nurunu saçman gerekir ki karanlık aydınlansın, insanlık aydınlansın, gönüller aydınlansın, memleket aydınlansın, yolumuz aydınlansın.
İnsanın fikri, düşüncesi, dolasıyla imanı; insanı ya cennete ya cehenneme taşır. Bunu bu yüzden böyle anlatıyorum. Öyle ki doğru düşünelim, düşünürken; “rabbim neyi söylemişse benim için önemli olan odur. Ben yokum, Allah’ın resulü vardır. O ne derse o doğrudur, o güzeldir. Ben de onun düşündüğü gibi düşünüyorum,” diyelim. Böylelikle Allah’a ve resulüne iman etmiş olalım.
Allah ayet-i kerimede; “Nuh dedi ki: Ya rabbi! Onları gündüz davet ettim, gece davet ettim (aşikâre davet ettim, ulu orta davet ettim, gizli davet ettim) ama benim davetim onların sadece kaçışını (küfrünü) artırdı”114 buyurur. İnsan anlamak istemedikten sonra onu bir peygamber davet etse bile ne dediği anlaşılmaz. Zaten Hz. Nuh (a.s.)’ın hayatına baktığımızda ayette de buyrulduğu üzere daveti kavminin sadece küfrünü artırmış.
Mü’min asla umutsuz olmaz, ümidini kaybetmez. Onun umudu Allah’tır, Allah’ın rahmetidir. İblis, ancak Allah’ın rahmetinden umudunu keser. Güzel yapacağız, bu güzelliği hep beraber yapacağız. Allah; “kim güzel yapar” dedi ya, işte biz de güzel yapacağız, her konuda en güzelini yapacağız. En güzel; Allah’ın buyurduğudur, resulünün yaptığıdır, Allah’ın vahyettiğidir. Biz de Allah’ın vahyini taşıyacağız. Onun peygamberinin ahlakını, sünnetini taşıyacağız, Allah’ın aşkını, muhabbetini, marifetullahı taşıyacağız inşallah.
Âlemin rabbini tanıması, rabbinin muradını anlaması gerekir. “Bizim yaptığımızdan ne çıkar” demeyelim. Hepiniz biliyorsunuz, ben irşada başladığımda, insanları Allah’ın aşkına, dostluğuna, âbdiyete davet etmeye başladığımda tek başımaydım, şimdi ise yanımda binler, yüzbinler var; ama gelirken tek başımaydım. Milleti, özellikle akrabaları çağırıp oturuyor, haydi beraber “Allah” diyelim, “la ilahe illallah” diyelim deyip zikir yapmaya başlıyordum. Onlar da beni seyredip; “bu ne yapıyor“ diyorlardı. Bilmiyorlar, görmemişler. Eğer ben “benim yapmamdan ne çıkar” deseydim hiç bir şey çıkmayacak, bu noktaya gelemeyecektik. Bu yüzden herkes; “ben elimden geleni yapmalıyım” demelidir.
Hidayeti veren, kendine davet eden Allah’tır, kulunu kendine çekecek olan da odur. Hiç bıktık mı? -Hayır. Usandık mı? -Hayır. Hiçbir tehdide boyun büktük mü? -Yine hayır. Davet ederken bir yandan polis kardeşlerimiz kapının önünde nöbet tutuyordu, bir yandan dağdaki kardeşlerimiz bizi tehdit edip; ”burası Kürdistan’dır, burada bunu yapamazsın” diyordu, bir yandan da başka bir örgüt “burada böyle yapamazsın” deyip tehdit ediyordu. Ben de; “ben davete devam ediyorum. Elinizden geleni ardınıza koymayın, bakın ben buradayım, elinizden ne geliyorsa eğer yapabiliyorsanız yapın” diyordum. Yapabildiler mi? -Elbette ki hayır, yapamadılar, yapamazlardı da. Neden? -Allah koruyor da ondan. Eğer Allah bana “işi yap” demişse akıbetimin ne olacağı artık beni ilgilendirmez, hakkımda her şeyin en güzelini, en hayırlısını o biliyor.
Bize düşen; Allah’a tevekkül etmek, ona güvenmek, işi onunla yapmaktır. Bizi korumak onun işidir, bizim işimiz değildir. Aynı şekilde hidayeti taşımak vahyi taşımak da ona aittir. Kullarına hidayeti veren de odur, kulunu seçip kendine çeken de, dostluğuna kabul eden de odur. Biz sadece vesile oluyoruz. Bu yüzden Allah “neyi yap” dediyse onu yapacağız. Bizim işimiz budur! Bize düşen; kendi hesabımızı yapmak değil Allah’ın hesabını yapmaktır. Bir kul, Allah’ın hesabını yaparsa Allah da onun hesabını yapar. Allah bir kulun hesabını yaparsa kim ona güç yettirebilir, kim ona bir zarar verebilir, kim ona kaybettirebilir!
Allah bizi kendisine iman edenlerden eylesin. Kendisinden emin olanlardan, kendisine güvenenlerden, kendisine tevekkül edenlerden eylesin. Allah bizi bir ve beraber eylesin, bizi kardeş eylesin. Allah’ın nazarıyla insana, insanlığa, varlığa nazar edenlerden eylesin. Allah bizi kendi peygamberini, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i temsil edenlerden, ona tabi olanlardan, kendi peygamberini üzerinde gösterenlerden, onun yolunda yürüyenlerden eylesin. Allah bizi iblise tabi olanlardan, kendi benliğine, nefsine kul olanlardan, âbd olanlardan eylemesin. Allah bizi zatına layık kul olanlardan, resulüne layık ümmet olanlardan eylesin.
Allah hepinizden razı olsun.
