KELİME-İ ŞEHADET 3
EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM
Elhamdulillahi rabbil âlemin esselatu vesselamu aleyke ya seyyidel evveline vel ahirin ve ila cemiil enbiyayi vel murselin ve ila cemiil evliyayi vel hamdulillahi rabbil âlemin.
Allah hallaktır. Allah’ın her ismine tek tek iman etmemiz lazım. Hallak; yarattığını yeni bir yaratışla yaratan demektir. Allah bir şeyi yaratmıştır, Hallak ismiyle de onu yok eder ve onu yeniden başka bir yaratışla yaratır. Hayatı yaşarken bunu baştan sona tatmamız gerekir.
Her anda Allah’ın Hallak ismi ile karşı karşıyayız. Bugün Allah’ın muamelesi farklıdır, yarın başka türlü olur, ertesi gün ise daha farklı olur. Bu, Allah’ın Hallak isminin tecellisidir. Bir de insanın kendisi değişir, değişmesi de gerekir.
Mesela Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e baktığımızda onunla beraber olanlar önce müşrikti, Yahudi’ydi, Hristiyan’dı sonra iman edince değiştiler; ama değişimi kendileri tercih edip Allah’ın Hallak isminin üzerlerinde tecelli etmesine müsaade ettiler. “Ben değişmek istiyorum ya rabbi, mü’min olmak, Müslüman olmak istiyorum, sana dost olmak, yakın olmak, Hz. İnsan olmak istiyorum” dediler. Onların zaten bütün güçleri duasıydı. Bunun karşılığında da “ya rabbi sen benden ne istiyorsan onu yaparım” dediler.
Bütün sahabeler, peygamberlerle beraber olan herkes böyle yaparak değişmiştir. Müşrikken, en kötü durumdayken, cehennemin en altındayken bir anda gökteki yıldızlar mesabesinde en yüksek makama çıktılar. Onlar bunu istemiş, değişmeyi, büyümeyi, Allah’ın kendilerini başka bir yaratışla yaratmasını kabul etmişlerdir.
Kulun bunu kabul etmesi gerekir. Bunu kabul etmeyip; “ben böyle iyiyim, benim halim iyidir, hayat böyle devam etsin” diyenler Allah’ın Hallak ismini kabul etmemiş, Allah’a “beni değiştirme” demiştir. Oysaki insanın son nefese kadar büyümeye, değişmeye devam etmesi, öğrenmeye, anlamaya, gereğini yapmaya çalışması gerekir ki değişebilsin, büyüyebilsin ve Allah’ın muradı üzerin de gerçekleşebilsin.
Mesela; bir çekirdeği toprağa gömdüğümüzde filizlenip ağaç haline gelir. Tohumken küçük bir çekirdektir; ama içinde bir ağacı barındırır. Çekirdeğin içinde gizli ve görünmeyen bir ağaç vardır. Ağaç olup meyve verebilmesi için toprağa gömülmesi su ile ıslanması, güneş ile ısınıp çatlaması gerekir. Her şey insan için bir ayettir. Küçük bir çekirdeğin ağaç olup meyve vermesi bizler için bir ayettir, İnsan da tıpkı böyledir.
İnsan değişmeyi kabul ettiğinde, beşer olmaktan çıkıp, Hz. İnsan olmayı tercih ederek; “beni değiştir ya rabbi, ben Hz. İnsan olmak istiyorum” dediğinde önceki varlığını kurban etmelidir. Çekirdek kendini feda ediyor ki ağaç olup, meyve verecek duruma geliyor. Yoksa çekirdek; “yok, ben böyle iyiyim, ille de böyle kalayım” derse çekirdekten öteye geçmez, o hali ile çürür. İnsan da böyledir. Ya Hz. İnsan olmayı kabul edip beşeri tarafını kurban eder ya da beşer olarak kalır.
Bütün hayvanlar, beşeri olarak hayattadır, varlıktadır. Onlar da bizim gibi yerler, içerler, onların da arzuları, istekleri vardır. Bu onların beşeri tarafıdır. Bizim de beşeri tarafımız böyledir. İnsanların hayvanlardan farklı olarak bir de manevi tarafı vardır. İnsanın manevi tarafı; Allah’ın insana nefhettiği ruhtur. O açığa çıksın, bizimle olsun, biz onunla olalım, o olalım istiyorsak Allah’ın Hallak ismini kabul etmemiz gerekir.
Bunun için yapmamız gereken şey; Allah’a iman etmek, Allah’a teslim olmak, “sana teslim oldum ya rabbi” demektir. “Hayatım, ölümüm, namazım, ibadetim, kurbanım her şeyim senin içindir”76 dediğimizde buna layık olmuş oluruz. Allah’ı tercih edip seçtiğimizde “benim için en önemli olan, vazgeçilmez olan sensin, sevdiğim sensin, istediğim sensin ya rabbi” dediğimizde Allah da bizi seçer. Çünkü Allah ayet-i kerimede; “Allah dilediğini, kendisini dileyeni zatına seçer”77 buyurmuştur. Böyle olmadıkça seçilmeyi beklemek kuru bir hayalden ibarettir. Sonra insan kendi kendine hile yapar ve “belki ben mehdiyim” ya da “belki ben veliyim” der. Böyle olmaz, niye hayal kuruyorsun? Allah’ın koyduğu bir kural vardır, senin de Allah’a göre olan kulluğun içine girmen gerekir.
Allah ayet-i kerime de; “kullarım sana beni sorarlar, (de ki) ben yakınım. Bana dua edenin, beni davet edenin, davetine icabet ederim. Söyle onlara onlar da benim davetime icabet etsinler, bana iman etsinler”78 buyurur. Allah, kullarını davet edip “benim davetime icabet et. Benim senin davetine icabet etmemi istiyor musun, eğer istiyorsan senin de benim davetime icabet etmen lazım. Bana iman edesin ki ben de senin davetine icabet edeyim. Yoksa ne duanı kabul eder ne davetine icabet ederim, iş sen de bitiyor” der. Bu yüzden hadis-i kutside; “kulum bana bir adım atarsa ben ona on adım atarım”79 buyurur. Yani sen bir adım atmazsan o on adım Allah’tan gelmez.
Evet, bunun için tercihimizi yapıp, rabbimizi seçmemiz gerekir. Bunun için de önceki hayatımızı, halimizi, bildiklerimizi, düşündüklerimizi, tercih ettiklerimizi bırakıp yeniden doğmak için yeni tercihler yapmamız gerekir; yani Allah’ı tercih etmemiz gerekir. Sonuç itibariyle herkes dünyaya gelenlerin ahirete gittiğini biliyor. Biz de onlar gibi yoldayız. Ahirete her gün biraz daha yaklaşıyor, dünyadan biraz daha uzaklaşıyoruz. Sıra bize geldiğinde Allah bize de “gel” der.
Evet, ahirete doğru gidiyoruz; ama önemli olan nasıl ve hangi hal ile ahirete gittiğimizdir. Oraya Hz. İnsan olarak mı gidiyoruz, orada melekler mi, peygamberler mi, yoksa zebaniler mi bizi karşılayacak? Cennet ile, Allah’ın rızasıyla, dostluğuyla mı müjdeleneceğiz yoksa başımızdan kaynar sular mı dökülecek? Önemli olan budur.
Tercihimizi doğru yapacağız inşallah. Doğru yapmazsak ne olur? -Olduğumuz gibi kalırız. Halimizden razıysak, memnunsak böyle kalalım; ama hiç kimse kendi halinden memnun değildir, peygamberler de buna dâhildir. Peygamberlerin dualarına baktığımızda Âdem babamız; “biz kendimize zulmettik”80 Yunus (a.s.); lâ ilâhe illâ ente subhâneke innî kuntu minez zâlimîn:81 “Ben kendime zulmettim, zalimlerden oldum” Yusuf (a.s.); “ben nefsimi temize çıkarmam, (çıkaramam)”82 Resulullah Efendimiz de; “seni layıkıyla hamd edemedim, tesbih edemedim, âbd olamadım” diyor. Allah’a layıkıyla âbd olmak, teslim olmak, onu tesbih etmek, hamd etmek hiç kimse için mümkün değildir.
Bu yüzden Resulullah Efendimiz; “hiç kimse ameli ile cennete gitmez, gidemez” diye buyurunca, sahabeler ya Resulullah ya sen, diye sorar. Resulullah Efendimiz ise; “ben de, ancak Allah’ın rahmetiyle cennette girerim”83 diye cevap verir. Bırakın Allah’ın rızasını, yakınlığını, dostluğunu, aslında hiç kimse cenneti bile hak etmiyor.
Evet, Allah bize rahmet etsin istiyorsak önce bizim birbirimize merhamet etmemiz, birbirimize rahmet olmamız, nimet olmamız lazım. Ne kadar? -Gücümüz kadar, gücümüzün yettiği kadarıyla, elimizden geldiği kadarıyla; çünkü Allah hiç kimseye çekemeyeceği yükü yüklemez, yapamayacağı bir şeyi ondan istemez.
Değişmeyi, büyümeyi, Hz. İnsan olmayı, Allah’a dost olmayı kabul etmek gerekir. Kabul etmek demek; elinden geldiği kadarıyla gereğini yapmak demektir. Allah da mutlaka gerekeni yapar. Allah, kulunun gücünün yetmediği bir konuda kuluna bunu “yap” der mi hâşâ! Ona yakışır mı böyle bir şey! Bu nedenle hiç kimse “ben yapamadım, edemedim, yapamam, edemem” diyemez; çünkü Allah, yapamayacağı bir yükü kuluna yükleyip “bunu yap” demez. Bu ona yakışmaz. Yapamıyorsak gücümüz yetmediği için değil onu tercih edemediğimiz içindir.
Ne buyurdu Resulullah (s.a.v.) Efendimiz; “himmetinizi yüksek tutun.” Biz de bu yüzden en büyüğünü isteyelim. Allah’a yakınlığı, dostluğu, onun cemalini, Hz. İnsan olmayı, muttakilere imam olmayı isteyelim. Yapmamız gereken şey; sırat-el mustakim de Allah’ın kendisine nimet verdiği kullar ile yürürken, sağa sola takılmadan “Allah” deyip yürümek, başka şeylerle meşgul olmamak, “şu şöyle yaptı, bu böyle yaptı, bu niye böyle, bu niye şöyle” dememektir. Hayat bir imtihandır. Allah bizi hangi zamanda hangi mekânda göndermişse en güzel şekilde o zamanda, o mekânda kazanma imkânımız vardır, demektir. Hiç bahane üretmeyelim.
Ne buyurdu Allah ayet-i kerimede; “siz iyi olun, kötü olanların, kötülüğü size dokunmaz.”84 Onun için kimse kimseyi suçlayamaz. Kimse şeytanı da suçlayamaz; çünkü şeytan Kıyamet günü kendini savunur ve “Allah seni davet etti (peygamber seni davet etti). Sen onların davetine icabet etmedin. Ben de seni davet ettim. Allah davetinde sadıktır. Ben davetimde yalancı çıktım ama sen benim davetime icabet ettin. Beni kınama, kendini kına, kendi nefsini kına”85 der. Böyle olacağını Allah söylüyor. Yani “bana uyarak yanlış yaptığını aslında biliyordun ama Allah’ı tercih etmek yerine, beni tercih ettin.” Böyle bir sahnede Allah ne buyurur; “huzurum da tartışmayın. (İkisini birbirine bağlayın atın cehenneme)”86 İkisi de birbirlerine arkadaş olmuş, dost olmuştur.
Şeytan, dostlarına vahyedip onları peşinden sürükler. Bir mü’minin “şeytan beni kandırdı, bana vesvese verdi” demesi doğru değildir, böyle bir şey mü’mine yakışmaz. Allah muttakileri anlatırken; “şeytan onlara bir vesvese verdiğinde (onları fitlediğinde) onun şeytandan olduğunu hemen anlarlar”87 buyurur. Mü’minin böyle bir durum karşısında her zerresi basiret kesilir ve gerekeni hemen yapar.
Muttaki demek veli demektir. Şeytan veliye de vesvese verir, hile yapar; ama veli bunun şeytandan olduğunu hemen anlar. Bir anlık sendelese de, hatta düşse de onun şeytandan olduğunu bilir ve tavrını hemen ortaya koyar, şeytandan yana durmaz. Haktan yana, Allah’tan yana durur.
Şeytan insana nasıl bir vesvese verir; “senin halin güzeldir, böyle devam et” der. Hatta olmadı; “bak sen namaz kılıyorsun, oruç tutuyorsun, şöyle şöyle güzel şeyler de yapıyorsun, daha ne yapasın” der. Oysaki gerçek böyle değildir. Böyle olsaydı peygamberler ve peygamberlerle beraber olanlar da sadece böyle yapardı. Hâlbuki onların Allah’ın emrini yerine getirmek için bütün hayatları boyunca gece gündüz çaba, gayret sarf ettiklerini, sahabelerin dünyanın dört bir tarafına nasıl gittiğini biliyoruz. Yetmiş yaşında, seksen yaşında olduğu halde kimi yürüyerek, kimi deveyle, kimi atla yola çıkmış Allah’ın kullarını davet etmek, Allah’ın vahyini taşımak için evini terk etmiştir. Ya da savaşmış, Allah yolunda ölüme gitmiştir. Diyarbakır’da böyle yüzlerce sahabe vardır.
Mesela bütün kaynaklar da rivayet edilir; Mekke’de, veda hutbesinde Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i dinleyen yüz yirmi beş bin sahabe vardır. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in sahabelerinin sayısı tabi ki bu kadar değil çok daha fazladır. Sadece o anda Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i dinleyen, onunla beraber hac edenlerin sayısı bu kadardır. Peki, Mekke ve Medine’de toplam kaç tane sahabe yatıyor? -Yaklaşık on bin sahabe. Hal böyleyken Veda Hutbesi’ndeki o yüz on beş bin sahabe nereye gitti? -Hepsi dışarıya çıkıp, dünyanın her tarafına Allah demek, Allah dedirtmek, Allah’a davet etmek, Allah yolunda ölmek, her şeylerini feda etmek, yetmedi canlarını da Allah yoluna kurban etmek için yurtlarını terk etti. Biraz önce söyledim; öyle sahabeler vardır ki yetmiş yaşında, seksen yaşında “ben onun yolunda öleyim” deyip yola çıkmıştır.
Bu yüzden onların yaptığını yapmadan onların kazandığını kazanmak mümkün değildir. Bu, insanın kendi kendini kandırmasıdır. Gücümüzün yettiği kadarıyla etrafımıza, çevremize, komşumuza, ailemize rahmet olmamız, hidayet olmamız, onlara Allah’ın ayetlerini, imanı, muhabbeti, rahmeti taşımamız gerekir. Gücümüzün yettiği kadarıyla bunu yapmaya çalışırken, bir de elimizdeki aletleri kullanmamız gerekir. Hepiniz biliyorsunuz şu anda televizyonu, interneti kullanıyoruz. Arkadaşlar zaten gerekeni yapıp Allah’ın vahyinin taşınması için çaba gösteriyorlar. Bu yüzden hep beraber ulaşabildiğimiz her yere, yeryüzünde ulaşamadığımız bir kişi bile kalmayana kadar imana davete devam etmemiz gerekir.
Yapmamız gereken tek bir şey vardır, o da; Resulullah (s.a.v.) Efendimiz nasıl yaptıysa öyle yapmaktır, onun dışında bir şey yapmak değildir. Hep söylüyorum; “biz bir cemaat değil bir ümmetiz, ümmetin içinde bir cemaatiz.” Resulullah (s.a.v.) Efendimiz; “Allah’ın rahmet eli, kudret eli cemaat üzeredir”88 buyurmuştur. Nasıl ki bütün mescitler, bütün camiler, secde edilen bütün yerler, Kâbe’nin şubesi ise bu durumda her biri aynı zamanda Kâbe’ye ait bir cemaat demektir, cemaatler de böyledir. Allah bizden bir ve beraber olmamızı istiyor. Bu yüzden ümmetin içinde bir cemaat olduğumuzu söyledim.
“La ilahe illallah Muhammedun Resulullah” diyenler kardeşimizdir. Yoksa tefrika olur, yoksa şeytanın söylediğini söylemiş oluruz. Mezhebi, meşrebi, tarikatı, cemaati, partisi, işi, ırkı ne olursa olsun biri “la ilahe illallah Muhammedun Resulullah” dediyse o bizim mü’min kardeşimizdir, böyle demezse de insan kardeşimizdir. Bizim de onlarla beraber kazanmamız, insanlığı, imanı, Allah’ın vahyini, aşkını, muhabbetini onlara taşımamız gerekir.
Allah’ın ayet-i kerime de; “Allah ölümü ve hayatı yarattı ki hanginiz daha güzel yaparsınız diye”89 buyurduğu gibi tek kelimeyle güzel yapan kazanır. Her yerde güzel yapma imkânımız vardır. Eğer imkânımız varsa ikram edip güzel yaparız. Karşımızdaki yanlış yapıyorsa onu affederek güzel yaparız. Affedip güzel yaparak, ikram ederek güzel yapmış oluruz. Bu durumda ne yaparsa yapsın aslında hiç kimse bize zarar veremez; çünkü Allah’ın isimleriyle hareket ettiğimizde her hâlükârda kazanmış oluruz.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz Hz. Ali’ye;
- Ya Ali! Sen mukarrebundan daha mukerrebun (Allah’a yakın olanlardan daha yakın) olmak ister misin, diye sorar.
Hz. Ali Efendimiz;
- Evet, ya resulullah, diye cevap verir.
Bunun üzerine Resulullah (s.a.v.) Efendimiz;
-O zaman seni sevmeyeni sev, sana gelmeyene git, seni ziyaret etmeyeni ziyaret et, sana vermeyene ver, sana kötülük yapana sen iyilik yap. Böyle yaparsan Allah’a en yakın olursun,90 buyurur.
Demek ki insan, insan için cennet de, cehennem de olabiliyormuş. Birine iyilik yapınca, güzellik yapınca, ikram edince, onu affedince o insan senin için cennete vesile olur. Birine de kötülük yapınca, gıybetini, dedikodusunu yapınca, ona iftira atınca, onu küçümseyince, ona karşı kibirlenince, o insan da senin için cehenneme neden olur. Bu durumda insanın senin için cennet ya da cehennem olması senin elindedir, bunu sen tercih edersin. Bu yüzden hiç kimse kimseye zarar veremez. Bütün insanlar yanlış yapsa, kötülük yapsa bile sen güzel yaptığında kazanırsın; ama bütün insanlar güzellik yapsa bile sen kötülük yaparsan kaybedersin. İşte, bundan dolayı herkesin kendine bakması gerekir.
Böyle olunca ne olur?
Nasıl ki herkes kapısının önünü temiz tuttuğunda bütün şehir temiz oluyorsa aynı şekilde herkes kendi gönlünü temizlerse, iyi olursa, güzel olursa evi güzel olur, mahallesi güzel olur, şehri güzel olur, memleketi güzel olur, dünya güzel olur. İnsanlar böyle yaparak güzelliğe bu şekilde katkıda bulunmuş olur. Tersi olur da gönlünü kirletirse bu sefer her yer kirli olur, her şeyin dengesi bozulur.
İnsanlık kurtulsun, Allah’ın muradı üzerimizde gerçekleşsin, Allah’ın rahmeti insin, barış olsun, güzellik olsun, kardeşlik olsun istiyorsak yapmamız gereken yine Allah’a dönüp tövbe etmektir. Sorumluluğu üstlenip “elimden geldiği kadarıyla benim güzel yapmam lazım” demektir. Böyle dediğimizde her şey düzelir, yoksa başka türlü düzelme olmaz.
Herkes bir birine nasihat eder, herkes bir birini kendine davet eder. Yanlış, bu yol çıkmaz yoldur, bu yöntemle kirlilikten, kötülükten çıkış yoktur. Ya, rabbimize boynumuzu bükeriz, rabbimiz bize rahmetini indirir, rahmetiyle muamele eder ya da kendi aklımızla bir şeyler üretip çıkış yolu ararız. Söyledim; bu yöntem çıkmaz yoldur, bize çözüm getirmez.
Evet, mülk Allah’ındır. Bu yüzden “ben” demeyelim. “Ben” demekten kurtulup, “Allah” dememiz lazım. Allah ne söylüyorsa, hak odur, doğru odur, güzel odur. İster farkın da olalım, ister olmayalım, “ben” demek “ben de Allah’ın ortağıyım” demektir. Gizli şirk zaten; bence, bana göre demektir. Sana göre olmaz.
Mesela öyleleri var ki; “bana göre doğru böyledir” diyor. Öteki ise; “ben Müslümanım, bana göre de doğru böyledir” diyor. Herkes kendisinin doğru bildiğini iddia ediyor. Böyle olmaz! Doğru, bir tek Allah’ın emrettiğidir, resulünün de yaptığıdır. Eğer her birimiz böyle düşünmüş olsak bir ve beraber olur, kardeş olurduk. Mü’minler kardeştir. Bu yüzden Allah ayet-i kerimede; “mü’minler ancak kardeştir öyleyse kardeşlerinizin arasını bulun”91 buyurmuştur. “Ben” diyerek mi kardeşlerinin arasını bulacaksın! “Ben” dediğinde zaten en büyük tefrikayı yapmış oluyorsun.
Sevmeden iman olmaz, sevmeden insan olunmaz. Biri insan olmadan asla mü’min ve Müslüman da olamaz. Biri “La ilahe illallah Muhammedun Resulullah” deyip kelime-i şehadet getirdiyse ona hemen “Müslüman” diyoruz. Yanlış anlamışız, kişinin Müslüman olabilmesi için önce insan olması gerekir. Biri insan olmadan Allah onun yaptığını kabul eder mi? -Etmez. Sen de eğer Allah’ı rabbin olarak kabul ettiysen gereğini yapman lazım. Yaptığın hiçbir iyiliği Allah yok saymaz, onu boşa götürmez.92 Karşılığında Allah mü’min olman için sana iman verir.
Bununla ilgili bir örnek vereyim; bir kavim Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e iman etmeye gelir. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz onlara imanı, İslam’ı anlatır. Onlar da “biz iman ettik” derler. Allah ayetini indirir ve “söyle onlara, biz iman ettik demeyin. Biz de Müslümanlardan olduk (İslam’ı kabul ettik) deyin. Çünkü iman daha kalbinize dâhil olmadı”93 buyurur. Mü’min olmak öyle kolay mıdır! Allah “ben iman ettim demekle iman olmaz. İslam’ı kabul ettik deyin” buyurdu.
Bu ayet indiğinde sahabeler irkilip “ya resulullah biz iman etmiş miyiz” diye Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e sordular. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz de; “iman etmenin alametleri vardır. İman bir nurdur, Allah onu gönüle, insanın kalbine indirir” buyurur. Kimin kalbine indirir? -Tabi ki gerekeni yapmaya çalışanın kalbine indirir. Biri mü’min, Müslüman olmaya, kul olmaya, insan olmaya çalışırsa bunun karşılığında Allah imanı onun kalbine indirir. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz imanın alametlerini anlatmaya devam eder; “Allah bir kulun kalbine imanı indirdiğin de o kalp latif sahralar gibi genişler. O kul, Allah’ı sever, Allah’ı her şeyden çok, canından çok sever. Allah’ı canından çok sevdiği için bir de Allah için sever” buyurur.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz kalbine iman nuru girenleri anlatırken bir de örnek verir; “biri kalbine iman girmeden önce yakınlarını sever, annesini veya bir başkasını sever; ama kalbine iman girdikten sonra Allah’ı sevmeye, Allah için sevmeye başlar. Eğer en yakını bile olsa Allah’a ters düştüğünde ondan soğur eğer annesi Allah’a ters düşerse annesinden bile soğur. Böyle bir kul imanıyla sever, dolayısıyla küfürdekini sevemez.” Resulullah (s.a.v.) Efendimiz devamında; “bu, kalbe iman girmesinin birinci alametidir” buyurur.
Nasıl ki kalbine iman girenler imanlarından sonra Allah’a ters düşenlerden soğuyorsa aynı şekilde mü’min olmayanlar da birinin kalbine iman girdikten sonra ondan soğur; çünkü la ilahe illallah demiştir.
Aslında herkes bir şeylerin mü’minidir; çünkü mü’min, seven demektir.
Herkes bir şeyi seviyor. Allah’ın ayette; “onlar Allah’ı sever gibi severler”94 buyurduğu gibi herkes sevdiği şeyin, sevdiğinin mü’minidir, dünyayı seven, dünyanın mü’minidir, başka birini seven de o sevdiği kişinin mü’minidir. Bu durumda sen birinin iman ettiğine iman etmezsen onun mü’mini olmazsan; yani onun sevdiğini sevmezsen o kişi seni sevmez, senden uzaklaşır. Sen, Allah dersen o dünya derse, nefsim derse, o kişi seni sevmez, senden uzaklaşır. Dolayısıyla sen de ondan uzaklaşırsın. Hatta öyle ki daha önce samimiyken imandan sonra aranıza mesafe girer; çünkü farklı âlemlerde duruyorsunuz. Sen göktesin, o yerdedir. Sen gökte manevi âlemde duruyorsun, o ise çamurun içinde sürünüyor. Bu yüzden beraber olamazsınız, birbirinizden uzaklaşırsınız. Bu da sizin elinizdeki bir şey değildir. Bu durum gönül itibariyle, iradesiz olarak böyle olur. Sen Allah dersin, o ise dünya der. Bu nedenle senin söylediğinden sıkılır ve senden Allah demekten başka bir şey söylemeni ister. Eğer onun zikrettiğini zikredersen de bu sefer sana yakın olur.
Bir kul, Allah’ı sevince de herkes sadece ‘Allah’ desin, Allah’a hamd etsin, rabbimi anlatsın, onun güzelliğini söylesin” der. Diyelim ki gittiği bir yerde dedikodu yapılıyorsa, orada duramaz, sıkılır, bunalır. Kendini çamurun içine düşmüş gibi hisseder. Bu yüzden herkese bir Mürşid-i kâmil gerekir. Mürşid-i kâmil kula o anda manevi olarak, gönül itibariyle uçmayı öğretir. Biri bir Mürşid-i kâmile tabi olunca mürşidin yaptığı ilk şey ona manevi olarak uçmayı öğretmektir. Kul, uçmayı öğrenince nerede olursa olsun, gittiği yerde sıkıldı mı hemen havalanır. Nasıl? -Allah diyerek havalanır. Allah’a dönünce yüz kişi orada konuşsa bile onları duymaz; çünkü o anda Allah ile beraber olur. Yoksa yerde tehlike vardır, yerde kalırsa çamura bulanır, kirlenir.
Evet, hadise devam edelim. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz imanın birinci alametini anlattıktan sonra ikinci alametini anlatır ve “kalbe iman dâhil olmasının ikinci alameti ise; kul bu imanı kazandıktan sonra imanını kaybetmekten ateşe düşmekten korkar gibi korkar. O imanına da böyle sarılır ve onu kaybetmez” buyurur.
Bir anlık muhabbet, iman değildir. Bu yüzden kulun, imanına sarılması gerekir. Sarıldıkça şükrünü eda eder, imanını korumaya çalıştıkça şükretmiş olur. Şükrettikçe de sevmiş olur, böylelikle Allah da onun imanını arttırır.
İnsan imanına şükretmeyince, imanının kıymetini bilmeyince ne olur?
Allah ayet-i kerimede; “and olsun ki nimetlerime şükrederseniz onu artırırım, etmezseniz azabım çok şiddetlidir”95 buyurmuştur. En büyük nimet, iman nimetidir. Allah, şükretmeyen biri için azabının çok şiddetli olduğunu söyledi; yani biri imanı için şükretmezse imanını kaybeder. Bu da ona en büyük azap olur.
Allah bizi gerçek manada iman edenlerden eylesin, iman etmediği halde iman ettiğini zanneden, kendini kandıranlardan eylemesin. Allah bizi ona sevgide şirk koşanlardan eylemesin. Allah bizi onun bize olan sevgisini görenlerden ve onun sevgisine nankörlük etmeyenlerden eylesin.
Allah hepinizden razı olsun.
