KELİME-İ ŞEHADET 2
EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM
Elhamdulillahi rabbil âlemin esselatu vesselamu aleyke ya seyyidel evveline vel ahirin ve ila cemiil enbiyayi vel murselin ve ila cemiil evliyayi vel hamdulillahi rabbil âlemin.
Allah ayet-i kerimede; “dua edin duanıza icabet edeyim”65 buyurur. Biri dua edince biz de bu duaya “âmin” dediğimizde onunla aynı duayı yapmış oluruz; çünkü âmin demek “ya rabbi! Ben de onun söylediği gibi söylüyorum, aynen böyle onun istediğini istiyorum” demektir.
İnsan sadece dua eder. Dua ederken önce gönlüyle dua eder, sonra gönlündekini dile döker, daha sonra da duasını fiile döküp fili ile dua eder. Bunların hepsi duadır. Bununla beraber insanın duasına icabet eden bir tek Allah’tır. Zaten insanın duasından başka bir gücü de yoktur.
Mesela biri rızkı peşinden koşar; ama bu koşuşturması ona bir türlü fayda vermez; çünkü Allah onun rızkını daraltmıştır. Bu durumda rızkı onun elinde değil demektir. Genişletince de kulu diğeri kadar koşuşturmasa bile rızkı onun önüne atar. “Önüne nimetlerimi serdikçe serdim o, nimetleri daha da artırmamı umuyor”66 ayetindeki gibi rızkı, nimeti kulunun önüne serip “al” der. Bu yüzden her anda duamızı; gözümüzü, gönlümüzü rabbimizden ayırmadan ona yapmamız gerekir.
Kulun en büyük duası, elbette ki dua ettiği rabbini istemesidir. Hem kendi sahibini, hem bütün nimetlerin, bütün varlığın sahibini istemesidir. Gerisi; aradaki muhabbettir, şükürdür, hamddir, tesbihtir, Allah’ın, kuluna nasıl bir muamelede bulunursa bulunsun “seni seviyorum” demesidir. Allah, kuluna bir nimet verdiğinde de bir musibet, bir bela verdiğinde de “seni seviyorum, seni temizlemeyi, yüceltmeyi, sana ikram etmeyi dilemişim, bundan dolayı seni imtihana tabi tutuyorum öyle ki kazanasın” der ve kulunu imtihana tabi tutar. Yani Allah’tan gelen hangi muamele olursa olsun kul, ferasetle, basiretle baktığında Allah’ın ona; “seni seviyorum” dediğini bütün zerresiyle işitir, görür, bunu anlar ve tadar.
Ferasetle, basiretle baktığında anlar; ama Allah’tan yüz çevirince, nefsiyle, şeytanın verdiği vesveseyle bakınca Allah’ın ona “seni seviyorum dediğini” işitemez, göremez, anlayamaz. Allah’tan gelen muameleden de sadece sıkıntı duyar, isyan eder, itiraz edip; “niye böyle oldu” der. Çünkü hayatı Allah’a göre anlamamıştır. Rabbinin yaptığı muamelenin kendisi için saf hayır, saf rahmet, saf güzellik olduğunu anlamayan biri rabbine karşı gaflet içindedir, bununla beraber rabbini ve kendini kaybetmiştir.
Allah’ın insandan, beni âdemden istediği tek bir şey vardır, o da; “ben cinleri ve insanları yalnız bana âbd olsunlar diye yarattım”67 ayetinde buyurduğu gibi âbdiyettir, kulluktur. Allah, insanları sadece kendisine âbd olsunlar, iman etsinler, sevsinler, âşık olsunlar, Allah’ın sevgisini kazanıp sevdiği şeyleri yapsınlar diye yaratmıştır. İnsan da böyle yapmayıp Allah’ın sevdiği şeylerin peşinden koşmuyor, Allah’ın sevdiği şeyleri yapmıyorsa, “yapma” dediği şeyleri de yapmamaya çalışıp onlardan kaçmıyorsa bu durumda imanı, sevgisi, âbdiyeti yok demektir; çünkü insan, Allah’a olan sevgisini böyle ispat eder.
Elbette ki subhan olan; hatasız, kusursuz, eksiksiz, noksansız olan bir tek Allah’tır. İnsan beşerdir, hata yapar, yanlış yapar, eksik yapar, günah işler; ama ğafur, ğaffar, tevvab, afuvv, rahman ve rahim olan bir rabbi olduğunu asla unutmamalıdır. Kul tövbe edince Allah onu affeder, mağfiret eder, kulunu kendine döndürür, onu rahmetinin içine alır ve ona ikram eder.
Allah kulunu huzura aldığında dese ki; “kulum sen nereye kaçıyordun öyle, benden niye o kadar kaçtın. Niye beni unutmaya, anlamamaya, kendini tanımamaya o kadar çalıştın; yani benden, kendinden, imtihandan kaçmak için niye gözünü, gönlünü öyle kapattın, kendini perdeledin, başını kuma gömdün, mağaranın içine girdin, neden böyle yaptın! Senin işin bana âbd olmak, kul olmakken, beni sevmen, benim için kullarımı, varlığı sevmen gerekirken neden benden kaçtın! Ayet-i kerimede; “ölümü ve hayatı yarattım ki hanginiz daha güzel yaparsınız diye”68 buyurmuştum, sana ‘güzel yap’ dedim; ama sen güzel yapmak haricinde neden başka şeylerin peşinden koştun! Yoksa sen beni kabul etmedin mi, güzel yapınca kazanacağını anlamadın mı, ben sana bunu anlayacak bir akıl, bir ömür vermedim mi” derse acaba ne cevap veririz!
İnsanın, Allah’ın kullarının, neyin peşinden koştuğunu görüyoruz. Ümmetin neyi zikrettiğini, neyi sevdiğini, neyi tasdik ettiğini, takdir ettiğini, övdüğünü, neye de hamd ettiğini görüyoruz. Bunu görmeyen hiç kimse yoktur. Bu ümmet, Ümmet-i Muhammed’dir, Ümmet-i Muhammed’in düştüğü hali görüyoruz. Manevi olarak yere düşenler ayağa kalkmalıdır. Ayağa kalkmış olanlar da düşenleri kaldırmalıdır, kaldırıp Allah’a iman etmeye, âbd olmaya, teslim olmaya, Allah’a karşı edepli olmaya, rabbini ciddiye almaya davet etmelidir. Başka bir şeye değil!
Hak bir tek Allah’tır. Önce Allah’ın hakkını teslim etmemiz gerekir. Allah’a kul olmayanlar, âbd olmayanlar Allah’ın hakkını teslim etmemiştir. Dünyadayken Allah’ın misafiri olduğunu kabul etmeyenler diğer varlıkları, diğer kulları Allah’ın misafiri olarak görmeyenler Allah’ın hakkını takdir etmemiştir. “Emir Allah’ındır, hüküm Allah’ındır, söz hakkı Allah’ındır” demeyenler, diyemeyenler Allah’ın hakkını takdir etmemiştir. Allah’ı her şeyden çok, canından çok sevip her şeyi, canını Allah yolunda kurban etmeyenler Allah’ın hakkını takdir etmemiş, edememiştir. Mesela görüyoruz insanlardan öylesi var ki; hem Allah’ın hakkını teslim etmiyor hem de haktan, hukuktan, zalimden, zulümden bahsediyor. Hâlbuki senden daha zalim kim vardır! Sen en büyük zulmü kedine yapmışsın. Şeytanın peşinden gidiyor, cehenneme doğru yol alıyorsun, senin gittiğin yer, Allah’ın gazap ettiği yerdir!
Nerde olursak olalım, kiminle beraber olursak olalım Allah’ın huzurunda olduğumuzu kesinlikle unutmayalım. Allah ayet-i kerimede; “ister tek başınıza olun, ister iki kişi olun, ister üç kişi olun, tek başınıza olduğunuzda sizinle beraber olan Allah’tır, ikinciniz Allah’tır”69 buyurmuştur. İki kişi olduğunuzda üçüncünüz, dört kişi olduğunuzda beşinciniz Allah’tır. Kimle beraber olursak olalım Allah hep bizimledir. Bu yüzden ayet; “Allah’ın hesabını yapın, Allah’ı zikredin” manasına gelir. Aslında herkes neyi zikrettiğini biliyor. İblis zikredilecek o kadar çok şey önümüze koyuyor ki “Allah” dememize fırsat bile vermiyor.
Mesela ne diyoruz?
İş, ekmek, aş, ev, araba, anam, babam, evladım, gelinim, kaynanam diyoruz. Yetmiyor, iblis biraz daha ileri giderek; “sen büyük adamsın, daha büyük şeylerle uğraşman lazım. Sen vatan, devlet, millet, bayrak de, Kürdistan de, Türkistan de, büyük şeyler söyle” diyor. Biri böyle söyleyince de ona “sen büyük adam olmuşsun” diyor. Bunu kim söylüyor? -Tabi ki iblis diyor. Çünkü insan bunlarla uğraşarak Allah’ı zikirden gafil olur, onu zikretmek yerine bunları zikretmiş olur. Bunu da sadece iblis ister.
Büyüklük Allah’a aittir. Kula düşen; acziyetini bilip kul olmak, âbd olmaktır; “ben senin kulunum ya rabbi! Benim yapmam gereken şey sana halife olmak, ayna olmaktır, senin güzelliğini üzerimde görmektir; yani güzel yapmaktır. Seni sevmektir, senin için sevmektir, bunun için seni sevmeye davet etmektir” deyip gerekeni yapmasıdır.
Mesela bakıyoruz; üç beş kişi bir araya gelince ya da misafirliğe gidince veyahut herhangi bir yerde toplanınca siyaset konuşup; “şu parti şöyle yaptı, bu parti böyle yaptı” diyorlar. Oysaki insanın, sohbetin başına dönüp; “biz ne kazandık, hangi dedikoduyu yaptık, kimi eleştirdik, kimi yerdik. Birilerini görmeden ve bilmeden eleştirip yerin dibine koyduk, birilerini de övdük tepelere çıkardık, böyle yaparak ne kazandık” demesi gerekir.
Allah; “hamd bana aittir” demedi mi, “bana hamd et, övgüye layık olan benim” demedi mi! Sen niye rabbini övmedin de başkalarını övdün! Eğer birini öveceksen o birinin seni sevgisinden, muhabbetinden yaratıp sana ruhundan nefheden ve sana cenneti hazırlayan rabbin olması gerekmez miydi! Birilerini yereceksen o yerdiğin kişinin de seni karanlığa çağıran, cehenneme taşıyan, sürükleyen iblis olması gerekmez miydi! Ya da iblise tabi olan kendi nefsin olması gerekmez miydi! İblis, şeytan sana; “kendini, rabbini unut da neyle uğraşırsan uğraş o önemli değil. İster öv, ister yer fark etmez, sen peşimden gel, gerisi önemli değil, yeter ki ‘Allah’ deme. Allah demekten başka ne söylersen söyle sorun değil. Sen, zaten arkadaşımsın, biz anlaşırız” der. Sen bunun farkına daha ne zaman varacaksın.
İblis “sen Allah deme de ne dersen de” diyebilir. Allah da; “sen Allah de, bırak bataklığa batmış olanlar battıkları bataklıklarında oynasınlar”70 buyurur. “Sen, sadece Allah de.” Bu durumda Allah demiyorsan batağa battın, bataklıkta oynuyorsun, demektir. Allah “beni zikret, Allah de ve o bataklıktan çık” diyor.
Bize düşen; “Allah” deyip, “Allah” dedirtmektir. Mülk, Allah’ındır, bununla beraber biz de Allah’ın kuluyuz, başkasının kulu değiliz. Allah’ın âbdiyiz, Allah’ı seviyoruz, ona âbd olmayı seviyoruz, onun bize olan rabliğini, bize olan her muamelesini, her işini seviyoruz. O, subhan; hatasız, kusursuz, eksiksiz, bütün kemal sıfatlara sahip, bütün kemal sıfatlarıyla tecelli eden ilahımız, mabudumuz, maşukumuz, rahman ve rahim olan rabbimizdir. Ondan başka tarafa dönüp bakmıyoruz, bakamıyoruz, bakmamamız gerekir.
Bu yüzden ısrarla “gözümüzü, gönlümüzü rabbimizden ayırmayalım” diyoruz. O bizi huzura almadan onun huzurunda durmamız lazım. Eğer burada Allah’ın huzurunda durursak bizi huzura kabul eder. Onu dinlersek, o da bizi dinler, duamıza, davetimize icabet eder. Eğer her işte onun emrini, hükmünü, muamelesini, isimlerinin tecellisini görürsek cemalini müşahede etmeye hak kazanırız.
Yoksa onun muamelesine kör ve sağır davranırsak, bilmeden ve anlamadan Allah’a kul olmaya çalışsak bile ters tarafa gideriz. Kendimize bakmayalım. Kendimize baktığımızda çamurdan başka bir şey görmeyeceğiz, zaten yoktur; çünkü beden, çamuru ister, çamurlu şeyleri ister. İstediği başka bir şey yoktur. Beden de ondan meydana getirdiğimiz nefsimiz de budur, böyledir, çamuru ister. Nefsin, bedenin istediği her ne varsa bakın, dikkat edin onlar çamurdan başka bir şey değildir. Bedenin yediği, içtiği çamurdandır, topraktandır. Aynı şekilde nefis herhangi birini sevse o sevdiği, istediği de yine çamurdandır. Bakın, nefis neyi isterse istesin çamurdan başka bir şey istemiyor. Bu yüzden çamurdan olan bedenimizi, nefsimizi artık çamura gömmemiz, Allah’la olmamız lazım.
Evet, bize düşen; “Allah” demek, Allah’ın nefhettiği ruh olmak, onun güzelliğini üzerimizde gösterip; “ben, senin bana nefhettiğin ruhum ya rabbi! Bu çamurdan olan elbisenin içinde, bu çamurlu yerde, imtihan yerinde kazanmak için gerekeni yaparım. Emrin, hükmün, vahyin karşısında fikir beyan etmeden ‘neden, niçin, nasıl’ diye sormadan sen neyi söylediysen doğru odur, hak odur, güzel odur, derim. Senin peygamberin nasıl yaptıysa öyle yaparım, benim için örnek olan odur. Ben de onun kazandığını kazanmak istiyorum, ahirette onun yanında durmak istiyorum, öbür tarafta onunla beraber olmak istiyorum” dememiz gerekir.
Yoksa ıvır zıvır işlerle, birbirimizle uğraşmak doğru değildir. Ne adına, kimin adına olursa olsun. Allah; “birbirinizle uğraşın” demedi. “Mü’minler kardeştir.71 Hepiniz âdemdensiniz,72 Âdem de topraktandır”73 buyurdu. Biz de topraktan olduğumuzu unutmayalım. İnsanlar bizim âdem kardeşimiz, mü’minler de bizim mü’min kardeşimizdir. Bize düşen; güzel yapmak, insanlara hidayet olmak, hayır olmak, nimet olmak, aşk olmak, muhabbet olmaktır. Gönlümüzü temizleyelim, Allah’ın, rızasının, muhabbetinin dışında var olan her şeyi gönlümüzden çıkaralım, onunla meşgul olmayalım. Azrail geldiğinde zaten çamurdan olanları unutup dünyada bırakacağız, hiç birini hatırlamayacağız bile. Hiç kimsenin, hiç bir şeyin bize fayda vermeyeceğini o ölüm anında biliriz ve Allah’tan başka tarafa da dönemeyiz. O gün gelmeden rabbimize dönelim ve bize fayda vermeyecek olan her şeyi bırakıp rabbimizle birlikte olalım.
Allah ayet-i kerimede; “ölüm anında bacak bacağa dolaşır.74 O anda siz ona yakınsınız, yakınları onun yanı başındadır, başucundadır; ama Allah, hepinizden ona daha yakındır”75 buyurmuştur. Yani siz bunu anlamazsınız; ama ona yakın olan Allah’tır, ona yakın olan, onu kudret eliyle yaratan rabbidir. O yakınlığı ölüm anı gelmeden tatmamız, Allah’ın yakınlığını, beraberliğini, bize herkesten daha yakın olduğunu bilmemiz, bunu yaşamamız gerekir.
Allah hepimizi duanın manasına bilenlerden ve duasında “ya rabbi, ben seni, senin aşkını, muhabbetini, yakınlığını dostluğunu” istiyorum diyenlerden eylesin. Allah bizi insanlara en güzel şekilde yardım edenlerden eylesin. Allah bizi davetine icabet edenlerden eylesin. Gönlü Allah’tan başka tarafa dönenlerden, Allah’tan başka şeyleri zikredenlerden eylemesin. Allah bizi çamuru isteyen, çamurun peşinden koşanlardan eylemesin. Bütün gönlüyle rabbine dönenlerden ve Allah’ın kendisine nefhettiği ruh olanlardan eylesin.
Allah hepinizden razı olsun.
