close

KERİM OLAN RABBİMİZE MAĞRURLANMAK

EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM

BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

Elhamdulillahi rabbil âlemin esselatu vesselamu aleyke ya seyyidel evveline vel ahirin ve ila cemiil enbiyayi vel murselin ve ila cemiil evliyai vel hamdulillahi rabbil âlemin.

Allah İnfitar Suresi’nde kıyamet yerini, kıyamet yerindeki hali anlatır. Kıyamet yerini düşünürken neyi düşünmemiz gerektiğini anlamak için bu ayetleri tefekkür etmemiz gerekir ki Allah’ın huzurunda durabilelim ve burada tedbir alabilelim. Bu yüzden isterseniz önce rabbimizin kıyameti anlattığı ayetleri öğrenip anlamaya çalışalım hep beraber.

EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM

BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

İzâs semâunfetaret:316 “Sema yarıldığı zaman.” Sema, gökler yeni bir yaratılış için yarılıp dağıldığı zaman. “Fetarat” bu demektir. Ve izâl kevâkibunteseret:317 “Yıldızlar döküldüğü zaman.” Yıldızlar dökülüp yere doğru saçıldığı zaman. Ve izel bihâru fucciret:318 “Denizler birbirine karıştığı zaman (kaynatıldığı zaman).” Ve izel kubûru bu’siret:319 “Kabirlerin içi dışına getirildiği zaman.”

Allah kıyamet yerini, anını; yani son saati tarif ediyor. Bu Sur’a birinci üfürüştür, sonra ikinci defa Sur’a üfürülür ve insanlar Allah’ın huzurunda hazır olur.

Alimet nefsun mâ kaddemet ve ahharet:320 “O anda herkes, her nefis neyi takdim ettiğini (Allah’ın huzuruna neyi gönderdiğini) ve neyi göndermeyip tehir ettiğini (göndermesi gerekenleri ihmal edip göndermediklerini) anlar.” Bir, insanın yaptıklarından hesaba çekilmesi vardır, bir de geride bırakıp yapmadıklarından hesaba çekilmesi vardır ve herkes o gün neyi gönderip neyi göndermediğini, neyi yapıp yapmadığını bilir.

Yâ eyyuhâl insânu mâ garrake bi rabbikel kerîm:321 “Ey insan! Seni kerim olan rabbine karşı böyle mağrur eden şey nedir?” Allah, kıyamet yerinde bütün insanlara birden böyle hitap eder. Allah’ın hitabı ezeli ve edebidir. Kendimizi toparlayalım ve aklımızı başımıza alalım diye bu hitabı dünyada da alırız. Ya eyyuhâl insân: “Ey insan (ey ben insanım diyenler, ey insan olarak yarattıklarım)!” Mâ garrake bi rabbikel kerîm: “Seni kerim olan rabbine karşı böyle mağrur eden şey nedir?” Neden kerim olan rabbine karşı mağrur oldun; yani kibirlendin, kendini bir şey zannettin, rabbine karşı nankörlük yaptın! Oysaki senin rabbin sana karşı kerimdi, sana ikram etmişti. Mağrur olmak nankörlük yapmak demektir.

Bir an için Allah’ın bütün insanlara; “ey insanlar! Sizi kerim olan rabbinize karşı böyle mağrur eden nedir” diye hitap ettiğini farz edelim. Acaba bu hitap karşısında kim başını kaldırabilir!

Ellezî halakake: “O seni yarattı.” Fe sevvâke: “Seni tasfiye etti.” Biçimlendirdi, sana suret verdi. Fe adeleke:322 “Seni düzene koydu.” Allah seni hem yaratılış itibariyle dengeli kılıp en güzel surette yarattı, hem de gerekli olanı kazanman için sana lazım olan her şeyi yaratıp önüne koydu.

Fî eyyi sûratin mâ şâe rakkebek:323 “Seni birçok parçadan oluşturup meydana getirdi.” Beden olarak, bedenin uzuvları olarak, nefis olarak; yani can olarak, bir de ruh olarak seni dilediği şekilde terkip etti. Bunu bildiğin halde nasıl kendini bir şey zannedip kerim olan rabbine karşı büyüklenip mağrur oldun, seni mağrur eden şey nedir?

Kellâ: “Hayır (iş düşündüğün gibi değil).” Yani sen bin bir türlü mazeret üretsen bile senin dediğin gibi değildir. Allah bu ayette “kellâ” kelimesini kullanıyorsa “kerim olan rabbine karşı neden mağrur olduğunun cevabını ben sana vereyim” demiş olur. Bel tukezzibûne bid dîn:324 “Siz dini yalanladınız.” Siz, Allah’ın dinini yalanladınız. Eğer yalanlamasaydınız kerim olan rabbinize karşı nankörlük yapmaz, mağrur olmaz, kendinizi beğenmez, kendinizi bir şey zannetmezdiniz, dolayısıyla bütünüyle Allah’a âbd olup Allah’ın ipine, dinine sarılırdınız.

Ve inne aleykum le hâfızîn:325 “Muhakkak ki üzerinizde muhafaza (melekleri) vardır.” Yani kirâmen kâtibin melekleri vardır ve onlar yaptığınızı yazarlar. Kirâmen kâtibin:326 “(Onlar) İkrama nail olmuş kâtiplerdir.” Allah’ın kerim olan kâtipleridir. Ya’lemûne mâ tef’alûn:327 “Onlar her yaptığınızı bilir (ona göre yazar).”

İnnel ebrâre lefî naîm:328 “Muhakkak ki ebrar olanlar (iyi olanlar, güzel yapanlar) naim cennetindedirler.” Allah ebrarın kimler olduğunu ayet-i kerimede beyan eder; “(Onlar) Allah’a, resulüne, kitaplarına, meleklerine, ahirete iman edenlerdir. Bununla beraber Allah’ın kendisine nimet olarak verdiğini infak edenler, yetimlere, yoksullara, yolda kalmışlara, yakınlara, hürriyetini kaybetmiş olanlara verenler, namazı ikame edenler, temizlemek için verenlerdir.”329 Ebrar olanlar, iyi olanlar bunlardır. Onların yeri Naim cennetidir.

Ve innel fuccâre le fî cahîm:330 “Muhakkak ki facir olanlar da (Allah’tan kaçanlar da, Allah’a karşı mağrur olanlar da, Allah’a karşı nankör olanlar da) cehennemin içindedir.” Onlar da cehennemliktir, cehennemdedir. Yaslevnehâ yevmed dîn:331 “O din günü, hesap günü onlar oraya (cehenneme) girecekler.” Ebrar cennete, facir de cehenneme girecek. Ve mâ hum anhâ bi gâibîn:332 “Onlar oradadırlar (oradan asla çıkarılmayacaklar, orada ebedidirler) ve yok da olmayacaklar.” Ne kendileri yok olacak ne de ordan çıkarılacaklar.

Ve mâ edrâke mâ yevmud dîn:333 “Din günü nedir biliyor musun?” Din gününün ne olduğunu anladın mı? Summe mâ edrâke mâ yevmud dîn:334 “Sonra din günü, hesap günü nedir?” Yani din gününü, hesap anını, hesap gününü bir daha düşün ki unutma. Anlamadıysan bir daha düşün, tekrar tekrar düşün.

Yevme lâ temliku nefsun li nefsin şey’â: “O gün hiç kimse hiç kimse için hiçbir şey yapamaz (hiçbir şey yapmaya güç yettiremez).” Vel emru yevme izin lillâh:335 “O gün emir sadece Allah’ındır.” O gün hüküm sadece Allah’ındır, hükmü sadece Allah verir. Hiç kimse hiç kimseye yardım edemez, destek olamaz, herhangi bir şekilde şefaat etmeye güç yettiremez. O gün hüküm, emir sadece Allah’ındır; yani Allah ne dediyse odur. O gün gelmeden mutlaka rabbimizi dinlememiz gerekir. Böyle bir hitap karşısında acaba söyleyecek sözümüz olabilir mi!

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz; “Allah bir insana iki korkuyu yaşatmaz. Dünyada korkanlar, endişe edenler, Allah’ın hesabını yapanlar ahirette korkmaz ve endişe etmezler” buyurur. Allah da bu dünyada endişe edip gerekeni yapanlar için ayet-i kerimede; “o gün onlara korku yoktur, onlar mahzun da olmazlar”336 buyurmuştur. Dünyada korkmayan, endişe etmeyen ahirette mutlaka korkar, bu endişeyi bütün şiddetiyle de yaşar. Orda korkup endişe edeceğimize bu korkuyu burada yaşamamız gerekir. Allah’ın ayetlerinin, din gününün üzerinde mutlaka tefekkür edip rabbimizin huzurunda olduğumuzu tatmamız gerekir.

Allah kıyamet yerinde, bütün meleklerin olduğu bir yerde gelmiş geçmiş bütün insanlara, bütün cinlere hitap eder. Allah hiç kimse için istisna yapmamıştır. Yâ eyyuhâl insân: “Ey insan!” Mâ garrake bi rabbikel kerîm:337 “Kerim olan rabbine karşı seni mağrur eden şey nedir?” Niye kerim olan rabbine karşı mağrur olup kendini ona karşı ihtiyaçsız gördün, ona dönmedin, onunla olmadın, onun rızasını istemedin, emrettiğini yapmadın, onu unuttun? Hiç kimse böyle bir hitap karşısında başını kaldıramaz.

Allah seni yaratıp tasfiye eden, sana suret veren, kazanman için her türlü imkânı önüne koyan, seni imtihana tabi tutan, dolayısıyla böyle yaparak seni dengeli kıldığı gibi hayatını da dengeli kılan rabbindir. Hal böyleyken niye rabbine karşı mağrur oldun! Oysaki senin rabbin kerem sahibidir, kerimdir. Sen rabbini kerim olarak anlamadın mı! İmtihan onun ihsanıdır, lütfudur, keremidir. Niye imtihan karşısında itiraz edip feryat ettin, nankörlük yaptın! Sen rabbinin sana karşı kerim oluşunu anlamadın mı!

Biri dünya hayatını tercih edip malıyla, makamıyla, mevkisiyle, her neyiyle olursa olsun kibirlenip büyüklenmiş, kendini bir şey zannetmişse, Allah’a âbd olduğunu unutmuş, rabbini unutmuş, ona karşı nankörlük yapıp şükürsüzlük yapmış ve rabbini ciddiye almamışsa kerim olan rabbine karşı mağrur olmuştur.

İnsan bütün hayatını önüne koyduğunda hayatının hangi bölümünde rabbine karşı mağrur olduğunu, hangi bölümünde şükrettiğini, hamd ettiğini görür ve anlar.

İnsanın bütün hayatı aldığı nefeslerden ibarettir. Biri ağzını kapatsa iki dakika sonra ahirette Allah’ın huzurunda olur. İnsan ne kadar basit, ne kadar zayıf bir varlık olduğunu buradan anlamalıdır! O, iki dakika nefes almazsa ölüp huzura gidecek bir varlıktır. İşte insanın hayatı böyle bir nefesliktir.

Bu kadar zayıfken kerim olan, bize her türlü ikramı yapan rabbimize karşı nasıl mağrur olabiliyor, kibirlenebiliyoruz! Bir de ikramı sadece zahiri ikram olarak anlamamamız gerekir. Allah’ın bizi Hz. İnsan olarak yaratması, bize en güzel şekilde suret vermesi, bizi dengeli yapması, Hz. İnsan olmamız için bize imkân vermesi onun ikramıdır, keremidir.

Nefes alabiliyorsak o halde mağrur olmaktan, nankör olmaktan kurtulup şükreden bir kul olma imkânımız hala var demektir. O halde Allah’a dönmemiz, Allah ile beraber olmamız, Allah’ın huzurunda durup tefekkür ederek; “evet, ya rabbi! Günahımızı, nankörlüğümüzü, kerim olan rabbimize karşı mağrur olduğumuzu itiraf ediyoruz; ama bildik, anladık ve tövbe ediyoruz ya rabbi” dememiz gerekir.

Allah ayet-i kerimede “Allah nankörleri sevmez, şükredenleri sever”338 buyurmuştur. Mağrur olmak nankör olmak demektir. Kendimizi beğenip; “ben biliyorum, ben yaparım” dersek, nerde ve hangi halde olursak olalım “Allah” demeyip “ben” dersek ya da Allah’tan başka bir şey söylersek kerim olan rabbimize karşı mağrur olmuş, rabbimizi unutmuş oluruz.

Mağrur olmak iblise has bir durumdur, iblisin sıfatıdır. Allah ayet-i kerimede “Allah’a karşı mağrur olan iblis sizi de aldattı, gurura düşürdü, mağrur etti. Bir ileri gittiniz, bir geri geldiniz. O vesveseyle, gururla uğraştınız, meşgul oldunuz. Hatta öyle oldu ki Allah hakkında bile su-i zanda bulundunuz. Ta bize gelinceye kadar bu haliniz devam etti”339 buyurur.

Allah kendisi hakkında su-i zanda bulunanlar için; “Allah onlara gazap etmiş ve onları lanetlemiştir”340 buyurmuştur. Böyleleri mağrur olduğu, kendini, nefsini beğenip; “ben biliyorum, bence bu daha doğrudur” dediği için Allah hakkında su-i zanda bulunur. Hayatımızı hesaba çekip bir düşünelim; acaba rabbine karşı mağrur olmayan kimse var mıdır! İnsan günde yüz defa, bin defa rabbine karşı mağrur olur. Bir de mü’minlik iddiasında bulunup “ben mü’minim” der.

Allah’a karşı mağrur olan, Allah hakkında su-i zanda bulunan nasıl mü’min olsun! İman bu mudur, böyle iman olur mu! Allah, insanın mağrur olduğu bir tavrı için; “kulum sen beni böyle mi tanıdın ki böyle düşündün, böyle söyledin, bana böyle iman ettin, ben böyle miydim ki sen benim hakkımda böyle su-i zanda bulundun” derse onun kurtuluşu hiç olur mu! Kul bu değildir. Mü’min, rabbine karşı mağrur olan değildir.

Elbette ki bilmemek cehalettir, cehalet de mazerettir; ama Allah ayet-i kerimede “mutlaka her kavmin içerisinden resullerimizi diriltiriz, seçip çıkarırız. Onların içinden resullerimizi göndermedikçe hiç kimseye azap etmeyiz”341 buyurmuştur. Yani Allah kimseye öğretmeden azap etmez. Allah mutlaka kuluna önce yolu öğretir, sonra kul ters tarafa gidip Allah’ın beyanıyla dini yalanlarsa azabı hak eder. Bu sadece bir kavim, bir ümmet için değil her bir kişi için böyledir. Bunu Allah söylüyor.

Aslında bütün insanlar yolu bilir. Böyle olduğu halde tövbe etmemek, Allah’a dönmemek için kendi kendine mazeretler üretip kendini kandırmaya devam eder, dolayısıyla kendi halinden de razı olur. Kendi halinden razı olanlar yerinde sayarlar. Daha doğrusu şeytan onları bağlamıştır, bu yüzden rablerine gidemezler.

Allah’a yaklaşmaya, koşmaya mutlaka her anda devam etmemiz gerekir. Bu koşma gönül itibariyledir. Kendi gönlümüzden rabbimize yaklaşmaya, koşmaya çalışmamız lazım. Bu da aklı, gönlü kullanmakla, tefekkür etmekle, anlamakla, aynı zamanda iman edip tatmakla olur.

Allah, ayetleri bize indirmiştir. Allah, insanlara; “seni kerim olan rabbine karşı mağrur eden şey nedir, neden mağrur olup gurura kapıldın, neden kendini beğenip rabbine karşı su-i zanda bulundun” diye sorarken hem şimdi, hem de kıyamet yerinde hitap eder. Hiç kimse kendini bu hitaptan uzak tutup “ben mağrur olmadım” diyemez.

Biri; “ben rabbime itiraz ederek onun hiçbir işini beğenmezlik etmedim. Allah bana nasıl bir muamelede bulunursa bulunsun ‘ya rabbi! Senin bana olan muamelen rahmetindendir, keremindendir, hayrındandır’ dedim” diyebiliyor, aynı şekilde Allah’ın kendisine yaptığı her muameleye ve emre; “işittik ve itaat ettik” diyorsa o kişi gerçekten mü’mindir, rabbine karşı gerçekten mağrur olmamıştır. Mağrur olmak şöyle dursun, rabbine karşı kul olmuş, âbd olmuştur.

Kul, Allah’a ya mağrur olur ya da âbd olur. Bir şeyleri eksik yapmak başka, mağrur olmak başka şeydir. Bir düşünelim, Allah’ın huzurunda durduğumuzda; “seni kerim olan rabbine karşı mağrur eden şey nedir” ayetini Allah bize vahyederse acaba ne deriz! Unutmayalım ki Allah her bir kuluna vahyi tek tek yapar.

Allah her şeyi bilendir. Yetmez, biz anlayalım diye bir de; “üzerinizde Allah’ın kirâmen kâtibin melekleri vardır. Onlar her yaptığınızı, her söylediğinizi, her amelinizi bilirler ve ona göre yazarlar”342 buyurdu Allah. Neden? “Şahit olarak Allah yeter343 buyurmadı mı ayet-i kerimede? -Buyurdu. Demek ki Allah bunu anlamamız için bir de bunu bizim seviyemizde söyler. Eğer her söylediğimiz, her düşündüğümüz, her yaptığımız yazılmışsa o halde “ben mağrur olmadım” diyecek acaba kaç kişi vardır!

Bu durumda ne dememiz gerekir?

Boynumuzu büküp; “işittik ve itaat ediyoruz ya rabbi! Bir daha mağrur olmamaya, bir daha senin hakkında su-i zanda bulunmamaya, bir daha sana güvenmezlik etmeyeceğimize söz veriyoruz. Sen yaptığın her şeyle beni imtihana tabi tutmuşsun ve her ne yaparsan yap o mutlaka hayırdır, güzeldir” dememiz gerekir.

Kul böyle olmazsa zaten mü’min olmuş, Allah’ın ayetlerine iman etmiş olmaz. Bu yüzden Allah ayet-i kerimede “hiçbir musibet yoktur ki o size gelmeden önce biz onu bir kitapta yazmamış olalım. Allah size ayetlerini böyle açıklıyor ki size gelen musibetlerden dolayı üzülmeyesiniz (onun imtihan olduğunu anlayıp gereğini yapıp kazanasınız) size gelen nimetlerden dolayı şımarmayansanız diye (Allah size ayetlerini böyle açıklar)”344 buyurur.

Yani akıllı veya bilgili olduğunuz için Allah size ikram etmemiş, Allah size ikram etmeyi yazdığı için nimetleri ihsan etmiştir, bu yüzden şımarıklık yapmayın. Size bir nimet gelince mağrur olmayın, bir musibet gelince de üzülmeyin, hiçbir şeyin size ait olmadığını bilin; çünkü Allah’ın size verdikleri ebedi hayatınızı kazanmanız, Allah’a olan kulluğunuzu, imanınızı ispatlatmanız, gereğini yapıp âbdliğinizi ortaya koymanız ve Hz. İnsan olmanız içindir.

Bu yüzden gelen nimetlerle mağrur olmamamız ya da musibetlerle üzülmememiz lazım. Bunlar imtihandır, kazanmamız için Allah bize böyle bir muamelede bulunur. Mağrur olup nefsimizden, şeytandan yana durup rabbimiz hakkında su-i zanda bulunarak; “rabbim bana neden böyle muamele etti” demeyelim. Rabbimizin bize her anda hayırla muamele ettiğini anlayalım ve rabbimizi tanıyalım.

Allah kıyamet gününü anlatır; “o gün herkesin kitabı eline verilir. Kitabını sağdan alanlar sevinçle, gözleri parıldayarak ailelerine geri dönerler.”345 Kitabını sağından alanlar; “işte benim kitabım. Ben daha önce dünya hayatını yaşarken en büyük nimetler içindeyken de, musibet gelirken de bugünün hesabını yapıyordum. Hayatımı bugünün korkusuyla, endişesiyle yaşadım, rabbime itiraz etmedim, mağrur olmadım, Allah’ın nimetleriyle şımarmadım, bugünün korkusunu hep taşıdım” deyip kitaplarını sağdan almalarının gerekçelerini söylerler.

Allah ayetin devamında; “kitabını arkasından (solundan) alanlar da o gün o anda hemen yok olmayı isterler”346 buyurur. Hemen toprak olmayı, hayvan olmayı isterler; ama iş işten geçmiştir. Allah onlara; “bugün bir sefer yok olmayı istemeyin, tekrar tekrar yok olmayı isteyin; ama yok olamazsınız”347 buyurur. Bütün bunları bize haber veren Allah’tır. Ya Allah’ın haber verdiğini ciddiye alıp iman eder, kabul eder, gereğini yaparız ya inkâr eder, kâfir oluruz ya da yalan sayar yalancı oluruz; çünkü Allah “kâfirler yalanlayanlardır”348 buyurmuştur. Demek ki yalanlayanlar kâfirmiş.

Böyle olan yalancılar; “kabul ediyorum; ama yapamıyorum. Bu zamanda böyle yapmak zordur. Zaten herkes böyle yapıyor, herhalde onlar kurtulur, dolayısıyla biz de onlarla beraber kurtuluruz” deyip kendi kendilerini kandırırlar; ama Allah böyle söylememiştir.

Allah’ın âdeti, vahyi hiç kimse için değişmez. Allah, Hz. Âdem (a.s.)’a, bütün peygamberlere aynı şekilde Firavun’a, Nemrud’a ve Ebu Cehil’e neyi söylemişse bize de aynısını söylemiştir. Herkes kendi yolunu kendisi tercih eder. İnsan dilerse peygamberlerin yolunu tercih eder ve peygamberler gibi yapmaya çalışarak onlara benzer, onların kazandığını kazanır. İsteyen de müşrikler, münafıklar, şeytanlar gibi yaparak onlarla beraber olur, onlara benzer ve onların gittiği yere gider.

Bu yüzden her bir ayet her birimize Allah’ın hitabıdır. Ya ayetleri kabul edip ciddiye alırız ya da onları yalan sayıp; “evet, kabul ediyorum ama şöyle olsa da olur” deyip kendi bildiğimizi yapmaya, kendi bildiğimizi konuşmaya devam eder ve kerim olan rabbimize karşı mağrur oluruz.

Allah’ın vahyi dururken insanın kendi nefsine göre hareket etmesi Allah’a karşı mağrur olmaktır. Bunun adına başka bir şey denmez. Çünkü mağrur olmak; Allah’a, Allah’ın sözüne güvenmemek, onun sözünü ciddiye almamaktır.

“Ben bildiğim gibi yaparım, öyle de kurtulur, cennete giderim” diyen birine; “sen şimdi Allah’a yalancı mı demek istiyorsun. Böyle söylerken Allah’ın yalan söylediğini demiş olmaz mısın” diye sormak lazım. “Allah cennete gitmek için nelerin gerektiğini vahyetsin ama sen ‘öyle olmasa da olur’ de! Bunu kim söylemiş? Bunu kimden duydun, bu garantiyi sen kimden alıyorsun! Kim sana bu vaatte bulundu! Yoksa Allah’ın başka ortakları mı var, Allah’a rağmen seni cennete götürecek, kurtaracak biri mi var” demek lazım. İşte şirk budur. Herkesin kendine bu soruları sorması gerekir.

Allah; “seni kerim olan rabbine karşı mağrur eden nedir”349 diye sorarken aslında “seni o yarattı, seni tasfiye edip sana suret verdi, seni dengede tutup sana denge verdi. Buna rağmen ona karşı nasıl mağrur olabiliyorsun” demiştir.

Arapçada fe adeleke350 kelimesi “seni dengeledi” demektir. Yani Allah sana hem dünya hayatını yaşama hem de ahireti kazanma dengesini vermiştir. Hem beden itibariyle sana dünyada istifade etme dengesini, imkânını hem de Allah ile beraber olma dengesini vermiştir. Kısacası sana hem beşer olma halini, hem de hazret olma halini verip seni dengelemiştir.

Allah bizi dengeye koymuşsa o halde bizden istediği bir şey vardır. Kerim olan rabbimiz bizden bir şey istiyor. Peki, istediği nedir? -Nimetlerine, keremine, ikramına karşı mağrur olmamamız, kendisini yok saymamamız, kendisini unutmamamızdır. Bütün nimetlerin sahibi odur, ikram eden odur. Bizden istediği şey; nimeti görmemiz değil nimetin sahibini görmemizdir. Nimeti vereni unuttuysak, onu bir an bile yok sayıp “ben yaptım” dediysek, onu unutup şükretmediysek kerim olan rabbimize karşı mağrur olduk demektir.

Ahirette herkesin gideceği yer ya cennet ya da cehennemdir. İkisinden biridir, üçüncü bir yer yoktur. Bu, dünyada da böyledir. Ya iman edersin ya da nankör olur, kâfirlerden olursun.

Kâfir, hakikati örten demektir; yani Allah’ın verdiği nimeti örten, Allah’ın kerim oluşunu, vedud oluşunu, aynı şekilde Allah’ın bütün isimlerini örten demektir. Hangi ismi örtersen ört, o isme karşı kâfir olmuş, Allah’ın o ismini inkâr etmiş olursun. Bu yüzden dünyadayken ya Allah’ın isimlerine iman eder ve o isimleri üzerinde gösterirsin ya da o isimleri örter kâfir olursun.

Mesela biri; “Allah beni sevmiyor” derse Allah’ın Vedud ve İlah ismini inkâr etmiş olur. “Allah rahmetiyle bana muamele etmedi” derse bu defa da Allah’ın Rahman ve Rahim ismini inkâr etmiş, dolayısıyla kâfir olmuş olur. Biri böyle söylüyorsa aslında “ben olsaydım böyle yapmazdım, sevdiğim birine bu şekilde değil de daha farklı muamele ederdim” demek istiyordur. Böyle bir düşünce; rabbinin ismini inkâr etmek, o ismi Allah’a değil de kendine yakıştırmaktır, dolayısıyla böyle düşünen biri kerim olan rabbine karşı mağrur olmuştur.

Oysaki kerim olan rabbin o isimlerle sana tecelli etmişti. Bütün o isimler ona aitti. Sonsuz bir deryadan bir damla misali sende bulunan o ismi nasıl tasdik ediyorsan Allah’ın sonsuz olan o ismini de tasdik etmen gerekir. Onu nasıl inkâr edebilirsin! Allah’ın güzel isimlerini inkâr etmekle yok sayabilir misin! İşimize gelse de gelmese de, nefsimizin hoşuna gitse de gitmese de bu böyledir.

Artık nefse; “sus, rabbine itiraz etme, kerim olan rabbine karşı mağrur olma” demeyi bilmemiz gerekir. Ya böyle söyler, nefsimizi sustururuz ya da nefsimizi savunup onunla beraber rabbimize karşı defalarca mağrur oluruz. Bu böyledir. Tercihi kendimiz yaparız. Bu yüzden Allah ayet-i kerimede “iman da bellidir, küfür de bellidir. Dileyen iman etsin, dileyen küfretsin (dileyen nankörlük ederek nimetin üstünü örtüp rabbine karşı mağrur olsun, gurura kapılsın)”351 buyurmuştur.

Mesela öyleleri var ki; birkaç kuruş parası var diye diğer insanlara karşı mağrur olur! Ya da kendisini destekleyen iki üç tane yandaşı olduğu için kendini güçlü zanneder, zayıfı, gücünün yettiğini ezmeye çalışır. Çocukları ezmeye çalışmak da buna dâhildir. Böyle yapanlara sormak lazım; “sen Allah’ı hiç tanımadın mı, Allah’ın seni ne için yarattığını anlamadın mı! Hani iman etmiştin, iman bu mudur, neden kerim olan rabbine karşı mağrur oluyorsun! Sen, Allah’ı hiç tanımıyor musun, Allah’tan hiç korkmuyor musun!”

Ya da Allah ebedi hayatını kazansın diye birine bir görev verip onu bir makama getirmiştir, o ise bununla mağrur olur. Sen bunların hepsinin geçici olduğunu, bir oyun olduğunu nasıl anlamazsın! Sonra Allah seni dünyadan ayırıp huzuruna alacak. Sen ahirete iman etmemiş misin! Ahirete iman ettiğini söylediğin halde malınla, mevkinle, gücünle, kuvvetinle veya etrafındaki insanlarla nasıl mağrur olabiliyor, gururlanabiliyor, insanlara üstünlük taslayabiliyorsun!

Böyle biri imanını nasıl kurtarabilir! Bu iman, insanı Allah’ın huzuruna çıkarabilir mi! Bu iman, Allah’ın huzuruna layık bir iman mıdır? -Elbette ki değildir. Böyle biri Allah’a karşı mağrur olmuş, rabbi hakkında su-i zanda bulunmuştur, üstelik bir de kendine mü’min demiştir!

Bütün bunları neden anlatıyorum?

Mademki rabbimizin huzurunda durmaya çalışıyoruz. O halde bir kul gibi, Hz. Âdem (a.s.) babamız gibi huzurda durabilelim, diye bunları anlatıyorum. Hz. Âdem (a.s.) zalemnâ enfusenâ:352 “Biz kendimize zulmettik” demişti. Biz de Hz. Âdem (a.s.) babamız gibi duracaksak “ya rabbi! Biz yanlış yaptık” diyebilelim diye bunları anlatıyorum.

Evet, huzurda durup nefsimize, kendimize zulmettiğimizi rabbimize itiraf etmemiz, sonra tövbe edip istiğfar etmemiz lazım. Öyle ki tertemiz olalım, rabbimizin huzuruna layık olalım, rabbimiz bizi huzuruna kabul etsin; çünkü Allah, kirli olan hiç kimseyi huzuruna kabul etmez.

Mürşid-i kâmilin işi; Allah’ın kullarını temizleyip Allah’ın huzuruna hazırlamaktır. Temizlenmek için nefsimize zulmettiğimizi, mağrur olduğumuzu, gurura kapıldığımızı, su-i zanda bulunduğumuzu söylememiz gerekir. Bütün bunlara tövbe istiğfar ederek gözyaşı döküp; “huzuruna geldim, sana döndüm ya rabbi! Bir daha mağrur olmayacağım, kibirlenmeyeceğim, sana itiraz etmeyeceğim, senin hakkında su-i zanda bulunmayacağım. Hiçbir esmanı inkâr etmeyeceğim, tam tersine iman edip tasdik edeceğim” dememiz gerekir. Bunu diyeceğiz inşallah.

Huzura çıkmak istiyorsanız bizi izlemeniz, dinlemeniz, söylediklerimi almanız gerekir. Öyle yaptığınız takdirde huzura kabul edilmezseniz sorumluluk bana aittir, hesabını bana sorun. Söylediğim hiçbir şey benim sözüm değil Allah’ın söylediğidir, dolayısıyla benim söylediklerimi yaparken Allah’ın vahyini hayatınıza geçirmiş olursunuz. Bu yüzden beni değil Allah’ı dinleyin ve hesabınızı Allah’a göre yapın; çünkü sizi huzura kabul edecek olan odur. Bana düşen; Allah’ın vahyiyle sizi taşımak, huzura layık hale getirmektir. Allah’ın vahyini dinlemek kimse için zor bir şey değildir. Hiç kimse; “ben bunu yapamam, edemem” diyemez.

Bizi yaratan rabbimize boynumuzu büküp halimizi arz etmemiz, günahlarımızı itiraf edip tövbe ve istiğfar etmemiz gerekir. Bir daha ona itiraz etmeyeceğimize, mağrur olmayacağımıza, isimlerine, sıfatlarına hiçbir şekilde şirk koşmayacağımıza, kullarına, mahlûkatına karşı kibirlenmeyeceğimize söz vermemiz lazım. İşte, Hz. İnsan budur.

Hiç kimsenin hiçbir şeyi yoktur; çünkü her şey Allah’a aittir. Kendini bir şeye sahip zannedenler aldanmıştır. Kulun sahip oldukları; Allah için verdikleri, Allah yolunda harcadıklarıdır. Kul; canını, vaktini, zamanını, hayatını Allah’a teslim edemezse, kendini onun sahibi olarak görürse Allah bunu kabul etmez. Bu yüzden “her şeyimiz Allah’a aittir” dememiz gerekir.

Evet, tövbemizi, istiğfarımızı peygamberlerin, Allah dostlarının, mü’minlerin yaptığı gibi yapmamız lazım. Tövbeye başlarken Hz. Âdem (a.s.)’ın tövbesiyle, istiğfarıyla tövbe etmemiz; “ya rabbi! Biz kendimize zulmettik. Eğer sen bize rahmet etmez, bizi mağfiret etmezsen biz hüsrana uğrayanlardan oluruz”353 dememiz gerekir. Duamıza böyle başlayıp; “bize rahmetinle muamele et, bizi mağfiret et. Kendi yaratılışımızı unutarak, benlik yaparak, haddimizi aşıp sana itiraz ettik, işini beğenmedik. Senin rahmetini, bize olan sevgini yok saydık, yalanladık, inkâr ettik, kendimize zulmettik. Sana sığınıyoruz ya rabbi! Bize mağfiret et, rahmetinle muamele et, bizi rahmetinin içine al” diye devam etmemiz gerekir.

Allah hepimizi rahmetinin içine aldıklarından, rabbine gerçek manada dönüp tövbe edenlerden, rabbinden mağfiret dileyenlerden eylesin. Rabbimiz bizi kendisini mağfiret ettiği, günahını, yanlışını, küfrünü, şirkini, nifakını silip hiç olmamış gibi muamele ettiği kullarından eylesin. Kerim olan rabbine karşı mağrur olanlardan eylemesin, Allah bizi huzuruna kabul ettiği kullarından eylesin.

Allah hepinizden razı olsun.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. İnfitâr /1 ↩
  2. İnfitâr /2 ↩
  3. İnfitâr /3 ↩
  4. İnfitâr /4 ↩
  5. İnfitâr /5 ↩
  6. İnfitâr /6 ↩
  7. İnfitâr /7 ↩
  8. İnfitâr /8 ↩
  9. İnfitâr /9 ↩
  10. İnfitâr /10 ↩
  11. İnfitâr /11 ↩
  12. İnfitâr /12 ↩
  13. İnfitâr /13 ↩
  14. Bakara /177 ↩
  15. İnfitâr /14 ↩
  16. İnfitâr /15 ↩
  17. İnfitâr /16 ↩
  18. İnfitâr /17 ↩
  19. İnfitâr /18 ↩
  20. İnfitâr /19 ↩
  21. Ahkâf /13, Bakara/38, 62, 112, 262, 274, 277, En’âm /48, Araf /35, Yûnus /62 ↩
  22. İnfitâr /6 ↩
  23. Hacc /38, Enfâl /58 ↩
  24. Hadîd /14 ↩
  25. Fetih /6 ↩
  26. Nahl /36, İsra /15 ↩
  27. Kaf /17-18, İnfitâr /10-12 ↩
  28. Fetih /28; İsra /96, Nisa /79, Ankebût /52, Ahkâf /8 ↩
  29. Hadîd /22-23 ↩
  30. İnşikak /7-9 ↩
  31. İnşikak /10- 11, Furkân /13 ↩
  32. Furkân /14 ↩
  33. Burûc /19 ↩
  34. İnfitar /6 ↩
  35. İnfitar /7 ↩
  36. Kehf /29 ↩
  37. Araf /23 ↩
  38. Araf /23 ↩