close

KIBLEGÂH

EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM

BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

Elhamdulillahi rabbil âlemin esselatu vesselamu aleyke ya seyyidel evveline vel ahirin ve ila cemiil enbiyayi vel murselin ve ila cemiil evliyai vel hamdulillahi rabbil âlemin.

Bugün hep beraber kıbleyi anlamaya çalışacağız inşallah.

Kabir sorularından bir tanesi de “kıblen neresidir” sorusudur. Kabirde sorulacak sorular; “rabbin kim, peygamberin kim, kitabın nedir, dinin nedir, kıblen neresidir, kardeşlerin kimlerdir” sorularıdır. Kabirde bize “kıblen neresidir” diye sorulduğunda; “kıblemiz Kâbe’dir” dememiz yeterli bir cevap olur mu? -Elbette ki olmaz. Sadece kıblemizin Kâbe olduğunu bilmekle ya da namaz esnasında kıbleye dönmekle Kâbe bizim kıblemiz olmaz.

Nasıl ki her şeyin zahiri bir tarafı varsa aynı şekilde bir de manevi tarafı vardır. Zahiri olarak namazda beden itibariyle kıblemiz olan Kâbe’ye döneriz. Aynı şekilde bir de gönlün kıblesi vardır. Gönül için zaman, mekân, yön tayin etmek doğru değildir. Gönül, Allah’ın tecelligâhıdır. Gönlün kıblesi de namazda miraçtır. Gönül itibariyle Allah’a dönerek; “ben, rabbimin huzurundayım” deyip huzurda durduysak gönül kıblemize yönelmiş oluruz.

Bedenin kıblesi beytullah, gönlün kıblesi de Allah’tır.

Kıblemizi namaz üzerinden anlamamız gerekir. Namazda kıbleye dönsek; ama gönül itibariyle Allah’a dönmesek namazımız namaz olmaz. Böyle bir namaz mü’minin miracı olmaz. Eğer hem zahiri hem de manevi olarak kıblemizi anlarsak Allah’a dönmemiz mümkün olur. Gönlün kendi kıblesine, Allah’a dönmesi sadece namazda olmamalıdır.

İnsanın her anda zahiri kıbleye dönmek gibi bir durumu yoktur. Zahiri kıbleye dönmemiz sadece namaz için geçerlidir ama gönlümüzün manevi kıblemize; yani Allah’a daimi olarak dönmesi gerekir.

Bir an için Allah’ı unutup ondan dönsek gaflete düşmüş, Allah’tan ayrılmış, rabbimizi unutmuş, dolayısıyla kendimizi unutmuş oluruz. Manevi kıblemize dönüp her anda Allah ile beraber olmamız için gönlümüzün, Allah’ın sevgisiyle, imanla dolması gerekir; çünkü gönlümüz imanla dolarsa gönül itibariyle Allah’ı unutmadığımız için kıblemiz de her anda Allah olur.

Kıble aynı zamanda kabul edilen demektir. Kabul ettiğimiz Allah ise her anda onunla beraber oluruz, başka tarafa döndüğümüzde bile yine ona döneriz. Allah ayet-i kerimede peygamberlerini anlatırken; “onlar daima Allah’a dönerdi”275 buyurur. Bu yüzden gönlümüz bir şeyle meşgul olup rabbini unuttuğunda rabbini hatırlar hatırlamaz hemen Allah’a dönmesi; yani gönül kıblesinin hemen Allah olması gerekir.

Allah, Hz. Musa (a.s.)’a peygamberlik vazifesini verirken; “evlerinizden bir kısmını kıblegâh edinin”276 buyurmuştur. Kıblegâh evler demek; Allah’ın, Allah’a imanın anlatıldığı, gönüllerin, insanların mü’min olarak yetiştirilip Allah’a döndürüldüğü evler demektir. Elbette ki Allah’ın Hz. Musa (a.s.)’a bu emri Firavun’un bulunduğu yerde bir başlangıçtı, Allah daha sonra Hz. Musa (a.s.)’ın üzerinden işin nasıl yapılması gerektiğini onlara öğretmiştir. Allah nasıl ki Hz. Musa’ya böyle bir hitapta bulunuyorsa bu ayet aynı zamanda bizim için de geçerlidir. Bizim de evlerimizin mutlaka kıblegâh olması gerekir ki evimizde yetişen çocuklarımız, Allah’a dönebilsin. Bunu mutlaka birilerinin yapması lazım.

Allah, Asr Suresi’nde; “bütün insanlar hüsrandadır. İman edenler, salih amel işleyenler, hakkı ve sabrı tavsiye edenler müstesna.”277 Başka bir ayette de; “hakkı ve rahmeti birbirine tavsiye edenler müstesna”278 buyurur. Bu tavsiye gönüllerin Allah’a dönmesi, Allah’ın hesabının yapılması içindir. Kendi evlerimizde ailemizin, çoluk çocuğumuzun gönüllerini Allah’a döndüremezsek Allah’ın emrini yerine getirmemiş oluruz. Dolayısıyla hem kendimiz hüsrana uğrarız, hem de ailemizi hüsrana uğratmış oluruz.

Allah emrettiği her şeyde kullarına mutlaka; “bana dön, beni dinle, beni sev, benim için sev, benim sana emrettiğimi yap, seni her neden sakındırmışsam ondan sakın, bana ve resulüme itaat et. Beni bir an bile unutma, her an benim huzurumda olduğunu bil, kim her neyi söylerse söylesin sen gönlünü bana döndür, bir yanlış yapıp ters tarafa döndüğünde hemen tövbe et” der. Bu yüzden gönül itibariyle sürekli Allah’a dönmemiz gerekir. Zaten tövbe demek dönmek demektir. Allah mü’minleri anlatırken; “onlar bir yanlış yaptığında (şeytan onlara bir vesvese verdiğinde, bir hile yaptığında) hemen tövbe eder, Allah’a dönerler”279 buyurur. Yani mü’minler, kıblesini öğrenmiş, tayin etmiş olanlardır.

Gönlün döndüğü şey insanın sürekli olarak teveccüh ettiği, sevdiği şeydir. Kim neyi seviyorsa o sevdiği onun kıblesidir, dolayısıyla sürekli olarak oraya bakar. İnsan, hayatı yaşarken devamlı kazanmaya çalıştığı şeyi kıblegâh edinmiştir; çünkü sürekli oraya döner. Kalp böyledir, onda neyin, kimin sevgisi mevcutsa sürekli oraya döner. Bu onun elindeki bir şey değildir. Bu yüzden kişi gönlüne neyi doldurduysa döneceği yer de orasıdır.

Birinin gönlünde dünyanın sevgisi hâkimse, dünya onun gönlüne hükmediyorsa daima dünyaya döner; yani daima dünyası için ne yapması, nasıl çalışması gerektiğini düşünür. Dolayısıyla onunla meşgul olur, onunla sevinir, onunla dertlenir; ama kıblesi ahiretse ahiretinin hesabını yapar. Kıblesi kendi nefsiyse kendi nefsinin arzularını yerine getirmek için daima onunla meşgul olur, ona göre hesap yapar. Dolayısıyla onunla ilgili bir şey kazandığında sevinir, kaybettiğinde de üzülür.

Kişinin kıblesi ya, Allah’tır ya da kendi nefsinin hevası, arzusu, isteği, hayalidir. Bu kıble gönül kıblesidir.

Allah, ayetlerinde tefekkürü emreder. Mesela ramazan ayında itikâfa girip gönül itibariyle Allah’a dönmeye, Allah’ın huzurunda durmaya çalışılır. İtikâf, gönül kıblemizi belirlemek, kıblemize dönmek içindir. Aynı şekilde itikâf; gönül kıblemizi belirleme eğitimidir; yani kul bir gün, iki gün veya üç gün boyunca Allah’ın huzurunda durmaya çalışırsa bir yerden sonra gönlü artık Allah’a döner. Gönül kıblesi artık Allah olur, Allah’ın rızası, dostluğu, sevgisi, muhabbeti, yakınlığı olur; ama kul sadece ramazan ayında bu hali kazansın diye değil, hayatının diğer bölümlerinde de Allah’ın huzurunda durabilmesi, gönül kıblesini belirleyebilmesi için ramazan ayında bunu yapar.

Bir pusulayı hangi tarafa döndürürsek döndürelim onu kuzeye çeken manyetik bir alan olduğu için pusula sürekli olarak kuzeye döner. Gönül de böyledir, eğer gönül itibariyle kıblemiz Allah değilse o halde bizi çeken başka şeyler var demektir. Bu da bizde Allah’ın rızasının ve sevgisinin olmadığını gösterir. Eğer Allah’ı seversek bizi çeken de o olur, dolayısıyla gönlümüzle hangi tarafa dönersek dönelim, neyle meşgul olursak olalım, gönlümüz daima Allah’a döner. Hiç kimse onu başka tarafa döndüremez. Birileri bizi meşgul edebilir, bize zulmedebilir; ama hiçbir şey ve hiç kimse gönlümüzü Allah’tan başka tarafa döndüremez. Bunu bize kazandıran şey; Allah’a olan muhabbetimiz, sevgimizdir, imanımızdır.

Bu durumda “acaba gönül kıblemiz Allah mıdır, bizim için örnek olan peygamberlerin döndüğü gibi daima Allah’a dönüyor muyuz, ne yaparsak yapalım Allah’ın rızasını gözetiyor muyuz” deyip kendimizi hesaba çekmemiz gerekir.

Allah ayet-i kerimede “Allah iyiliği emretmenizi, kötülükten de sakındırmanızı emreder”280 buyurur. “Emri bil ma’ruf nehy-i anil münker” demek gönülleri Allah’a döndürmek demektir; yani sadece senin gönlünün Allah’a dönmesi yetmez, bir de gönülleri Allah’a döndürmen gerekir. Gönülleri Allah’a döndürmez, hakkı, sabrı, rahmeti, iyiliği, güzelliği tavsiye etmezsen Allah’ın emrini yerine getirmemiş, zulmü kendine yapmış olursun. Eğer emri bil ma’ruf’u yaparsan Allah, ayağını sabit kılar. Bu yüzden Allah ayet-i kerimede “kim, Allah’ın dinine yardım ederse Allah da ona yardım eder, ayağını sırat-el mustakimde sabit kılar”281 buyurur.

Aslında Allah’a, hayra, rahmete, sabra davet ederken biz kazanırız. Hem karşımızdakini davet etmiş, hem de kendimizi sürekli olarak Allah’a döndürmüş oluruz; çünkü birini Allah’a döndürmek, davet edebilmek için gönlümüzün kıblesinin Allah olması gerekir. Bu durumda hem biz daima Allah’a döneriz, hem de Allah’a dönmeye davet ederiz, dolayısıyla Allah ayaklarımızı sabit kılar ve bu üzerimizde görünür. Yoksa Allah’a dönmeden, Allah’a dönmeyi anlatmak mümkün değildir.

Davet ettiğimiz her konuda Allah bize yardım eder. Hakka davet edersek Allah ayağımızı hakta sabit kılar. Sabra davet edersek sabrı, rahmete davet edersek rahmeti ihsan edip ikram eder. Aynı şekilde iyiliğe ve güzelliğe davet edersek Allah bizi iyilikte ve güzellikte sabit kılar. Kötülükten men etmeye, uzaklaştırmaya çalışırsak kötülükten, yanlıştan, kusurdan bizi korur ve muhafaza eder ve çalışmamız, çabamız, gayretimiz kadar bize yardım eder.

Allah ayet-i kerimede “cin ve insan şeytanlarından insanların rabbine, ilahına, melikine sığın”282 buyurarak kendisine sığınmamızı emrediyor. Allah’a sığınmak demek; Allah’a dönmek, gönül itibariyle Allah’ı kıble edinmek, Allah’ın huzurunda durmak demektir.

İnsanın önce kıblesini belirlemesi gerekir. Hem kendi kıblemizi hem de yakınlarımızın, ailemizin, sevdiklerimizin kıblesini belirlemeye çalışmamız; yani onları hem zahiri hem manevi kıbleye döndürmemiz gerekir. Aslında bakıldığında herkes kendine göre bir kıble gösterip neyin kıblegâh edinilmesi gerektiğini anlatır. İnsanlar, cemaatler, partiler, hatta devletin kendisi de buna dâhildir.

Mesela devlet, okullarda öğrencileri yetiştirirken onlara bir kıble gösterir, kıblelerinin ne olması gerektiğini onlara öğretir. Hepimiz bunu en ince ayrıntısına kadar biliriz. Okulların bize kıble olarak Kâbe’yi, gönül kıblesi olarak da Allah’ı göstermediklerini hepimiz biliyoruz. Zaten şeytanın derdi de budur; kıblemiz Allah olmasın, kıblegâh Kâbe olmasın, ne olursa olsun. Bu kıblemizin devlet, demokrasi, cumhuriyet, ırk, vatan, millet, memleketi idare etmek veya siyaset olması iblis için fark etmez. Kişinin söylediği söz ne olursa olsun, gösterdiği kıble önemlidir. İnsanın gösterdiği kıble neyse niyeti de odur.

Zahiri kıble Kâbe olarak, manevi kıble de Allah’ın rızası, dostluğu, cemali, ebedi hayat olarak gösterilmeyen bir kıble ters bir kıbledir. Böyle bir durumda Allah’tan başka tarafa dönülmüştür. Bu açıdan bakıldığında ümmetin, insanlığın durumu acaba nasıl görünür!

Herkes kendi durumuna, imkânlarına, gücüne, marifetine, ilmine göre insanları Allah’a döndürmekten, hakkı, sabrı tavsiye etmekten, hayra, rahmete, merhamet etmeye davet etmekten sorumludur. Bunlardan sorumlu olmayan hiç kimse yoktur. Kulun imkân bulduğu her anda hem zahiri hem de manevi kıbleyi insanlara göstermesi gerekir. Bu mutlaka bir emek, bir fedakârlık, bir bedel ister. Eğer Diyar TV’yi açıp insanlara Allah’ın vahyini ulaştırmaya çalışıyorsak derdimiz insanlara kıbleyi göstermektir.

Kıblemizi şaşırmışız; yani hedefimizde Allah’ın rızası, dostluğu, cemali yoksa bunlar dışında her ne varsa, hayatımızı ne için yaşıyor, neyin peşinden koşuyorsak kıblemiz odur, dolayısıyla kıblemizi şaşırmışız. Gönül kıblemiz Allah’a dönük değilse işlerimiz, amellerimiz doğru olsa bile Allah onu bizden kabul etmez; çünkü Allah kendisi için yapılmayan hiçbir şeyi kabul etmez. İsterse bu; ibadet olsun, namaz olsun, oruç olsun, iyilik olsun bu hiç fark etmez eğer bir şey ki Allah için yapılmamışsa; yani kişinin gönül kıblesi doğru değilse Allah ondan o amelini kabul etmez.

Gönül kıblemize dikkat etmemiz gerekir. Gönül kıblemizi Allah’ın rızasından, dostluğundan, yakınlığından, cemalinden ayırmamamız, bununla beraber mü’min kardeşlerimize, insan kardeşlerimize yardım edip gönül kıblelerini onlara göstermemiz lazım. Bu her mü’min üzerinde aynı zamanda farzdır, Allah’ın emridir. Bunu yaparken başkasına yardım ettiğimizi düşünmeyelim; çünkü bunu yaparak kendimize yardım etmiş oluruz.

Herhangi bir insan bir kişiye; “senin isteğin şu olmalıdır, şunun için çalışmalısın, şunun için çaba, gayret sarf etmeli, zamanını, vaktini şunun yolunda harcamalısın” deyip kıbleyi kendisine göre gösterebilir; ama bir de Allah’ın gösterdiği kıble vardır.

Kıble; kabul etmek demekti. Bu durumda kim kime neyi kabul ettirdiyse o kabul ettirdiğini karşısındakine kıble yapmış olur, aynı şekilde birinin gönlü neyi kabul ettiyse o kabul ettiği onun kıblesi olur. Bu yüzden birçok insan bilerek veya bilmeyerek şeytana yardım edip karşısındakine başka kıbleler gösterir.

Bize düşen; Allah ve resulüyle, Allah’ın vahyiyle insanları Allah’a döndürüp onlara gerçek kıblelerini göstermektir. İnsanlar bazen birilerine Allah yolundaki cemaat diye ters bir kıble gösterebilir. Bunu ya bilerek ya da cehaletinden yapar. Biri insanlara bilerek ters bir kıble gösteriyorsa bunu dünyada bir şey kazanma karşılığında yapar, bu hayattaki gayeyi de sanki onun gösterdiği şeymiş gibi takdim eder ve “Allah’ın rızası benim bu söylediklerimdedir” der.

Bununla ilgili gerçek hayatta yaşanmış bir örnek vereyim; geçmişte bir parti başkanı Bursa’ya konuşmaya gider. Kürsüde konuşma yaptığı sırada orada bulunanlar ona; “burada herkesin sevdiği, dinlediği veli bir zat var, konuşmadan sonra biz de onun ziyaretine gidelim” derler. Parti başkanı bunu duyunca o veli zat hakkında “ne yapmış da veli olmuş, partimize yardım mı etmiş” şeklinde cevap verir. Bu arada millet yuh çekip kürsüye doğru bir şeyler fırlatır. Bu yüzden o da kürsüden inmek zorunda kalır. Parti başkanının; “partimiz için mi çalışmış veli olmuş” sözünden aslında “partimiz için çalışmayan veli olamaz” gibisinden bir anlam çıkar. Bu durumda hiç farkında olmadan; “eğer partimize yardım ederseniz cennete gidersiniz” demiş olur ve partileri için çalışmayı insanlara hedef gösterip partisini Allah’ın kullarının önüne ilah olarak koymuş; “hedefin partimize hizmet etmek olsun” demiş olur. Sormak lazım; kim söyledi bunu, Allah mı söylüyor, bunu nereden çıkardın! Tabi ki bu onun cehaletinden dolayı söylediği sözdür.

Başkaları da “işte biz böyle yapıp dünyaya hâkim olacağız” deyip insanlara dünya hâkimiyetini hedef olarak gösterir; yani herkesin hedef olarak takdim ettiği bir şeyler mutlaka vardır.

Peki, Allah neyi hedef olarak göstermiştir?

Allah ayet-i kerimede “ben cinleri ve insanları bana âbd olsunlar diye yarattım”283 buyurmuştur. Allah, kullarını “gidin dünyaya hâkim olun ya da başka şeyleri hedef edinin” diye yaratmamıştır. Allah’ın, bizim için ortaya koyduğu hedef kendisine âbd olmamız, kulluğumuzu ona yapmamızdır. Bu yüzden herkes Allah’a âbd olma açısından öncelikle kendisinden sorumludur.

Allah’a dönüp Allah ile beraber olan, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i kendisine örnek alan bir gönle sahip insanı nereye koyarsak koyalım, ona hangi işi verirsek verelim en güzelini yapar; çünkü peygamberi olan Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i kendisine örnek almıştır. Bundan dolayı ister işinde, ister ailesi, akrabaları içinde, neyle uğraşırsa uğraşsın en güzelini yapar. Daimî olarak hakta durup haklı ile beraber olur, zalimle, zalimlerle beraber olmaz; çünkü kıblesi bellidir. Kıblesi, Allah’ın rızasıdır. Bu yüzden onun yanlış yapması mümkün değildir.

Böyle birinin her konuda ve her yerde mutlaka bir fikri, düşüncesi vardır ama ibadet olarak vardır; yani ne zaman nerde kimi destekleyeceğini, kime yardım edeceğini, kimin hakta olduğunu, kimin hakkı savunabileceğini, kimin zalim olacağını bilir. Sadece bir ana bakıp hüküm vermez. Birinin gönül kıblesi Allah olunca Allah ile beraber olur, Allah da onunla beraber olur, dolayısıyla Allah ona yanlış yaptırmaz.

Biri doğru yolda ilerlese bile gönül kıblesi biraz olsun Allah’tan ayrılsa yolu giderken doğru olan bir şeye “yanlış” yanlış olan bir şeye “doğru” diye hüküm verir. Bütün ibadetiyle, o güzelliğiyle beraber yanlışa düşer ve yanlış hüküm vermeye başlar. Mesela; dünyaya ait bir makamı veya başka bir şeyi tercih ederse bu durumda hiç farkında olmadan yanlış tarafa gider. Bu yüzden gönlümüzü Allah’tan bir an bile asla ayırmamamız, kıblemizi, yönümüzü asla unutmamamız gerekir.

Allah ayet-i kerimede “ne yana dönerseniz dönün Allah’ın vechi ordadır”284 buyurur. Bu kıble namazdaki kıble değildir. Hayatı yaşarken her anda Allah’a dönük olmamız, Allah’ın huzurunda olduğumuzu unutmamamız; yani her anda kıblemizin Allah olması gerekir. Kıblesi Allah olanlar; daima hakkı söyleyip hakta durur, hak ile, haklı ile beraber olur. Ne yaparsa yapsınlar, Allah’ın hesabını yapar, başka bir hesap yapmazlar. Bir kul, Allah’ın hesabını yaparsa Allah da onun hesabını yapar. Hiç bundan daha kârlı, daha garantili bir hayat olur mu! Eğer böyle yapmıyorsak Allah’a tevekkül etmiyoruz demektir.

Allah ayet-i kerimede Ve kefâ billâhi vekîlâ:285 “Vekil olarak Allah sana kâfidir” buyurmuştur. Vekil olarak Allah yetmez mi? -Evet, vekil olarak Allah yeter, o senin vekilindir. Bu durumda ona güvenmen, kendini ona teslim etmen, onun rızasını kazanman, kendi kulluğunun hesabını yapman lazım.

Arkadaşlar kıbleyi, kıblelerini öğrensin ve insanları kıbleye döndürmeyi kendilerine kulluk vazifesi olarak anlasınlar diye bunları böyle anlatıyorum.

Kul olabilmemiz için gönlümüzün kıblesinin belli olması ve kıbleye davet etmemiz gerekir. Yoksa sadece kendimizi kurtarmaya çalışıp; “Allah’tan şunu istiyoruz, bunu istiyoruz” demekle kulluk olmaz. Allah’tan istiyorsak gereğini yapmamız gerekir; çünkü yaptıkça kazanır ve büyürüz. Allah’ın kulları bizimle Allah’a dönerse, kıbleleri Allah olursa peygamberin vazifesini yapmış oluruz, dolayısıyla peygamberin kazandığını kazanırız.

Benim derdim de kazanmaktır, kardeşlerimizin kazanmasıdır. Bunları zaten kardeşlerimiz kazansınlar diye söylüyorum. Bu yüzden kardeşlerimiz nerde olurlarsa olsunlar, mutlaka gönüllerinin, kıblelerinin Allah’a dönük olması gerekir. Aynı şekilde ister bir kelimeyle, ister bir ayet veya hadisle olsun, insanları Allah’a döndürmeye çalışmaları gerekir.

Aynı şey evimiz için de geçerlidir. Evimizde bir sorun, sıkıntı olduğunda hemen bir ayet okuyup; “rabbimiz böyle buyurmuş, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz böyle yapmış” dememiz gerekir. Ev halkı o anda bunu kabul etmeyebilir; ama sonra kabul eder. Eğer ev halkımıza ayet ve hadis söylersek artık nefislerine söyleyecekleri bir söz olur. Nefis ve şeytan onlara hile yapınca artık o ayeti, o hadisi hatırlarlar. Bu yüzden kadın olsun, erkek olsun hepimizin mutlaka gönlümüzün kıblesini, rabbimizin neyi sevdiğini, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in nasıl yaptığını birbirimize hatırlatmamız gerekir.

Bu aynı şekilde çocuklarımızı yetiştirirken de geçerlidir. Çocuğumuz yanlış yaptığında “senin bu yaptığını Allah sevmez” diyerek onu uyarmamız, güzel yaptığında da “bu yaptığını Allah sever” deyip takdir etmemiz gerekir. Bize düşen; hem gönül kıblemizi Allah’ın rızası yapmak, hem de aile efradımız ve karşılaştığımız, muhatap olduğumuz herkesin gönül kıblesini Allah’ın rızası yapmak olmalıdır. Bunu dilimizle söylememiz gerekmez, halimizle, tavrımızla insanlara bunu göstermemiz lazım. Tabi hiç tanımadığımız birine; “gel Allah’a dön” diyemeyiz. Eğer Allah gerekli imkânları oluşturur, bizi bu konuda birileriyle muhatap ederse o zaman ona gerekeni söyleyip; “gönlümüzü Allah’a döndürmeliyiz” dememiz gerekir.

Herhangi bir şey yaptığımızda biri bize “neden böyle yapıyorsun” diye sorarsa “Allah için, Allah’ın rızası için yapıyorum; çünkü ben onun kuluyum ve onun hesabını yaparım” deyip cevap verebilmeliyiz. Böyle yaparsak ona kendi kıblemizi göstermiş oluruz, dolayısıyla onu manevi kıblemizin Allah olmasına davet etmiş oluruz.

Mü’min; her haliyle kıblesini gösterendir, kıblesini belli edendir.

Velilerle ilgili ayetler indiğinde sahabeler; “ya Resulullah! Onları gördüğümüzde tanıyabilir miyiz ya da velileri nasıl tanırız” diye sorarlar. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz de; “evet, onları gördüğünüzde tanırsınız. Veliler görüldüğünde Allah hatırlanır”286 buyurur.

Velileri gördüğümüzde Allah’ı hatırlarız. Allah’ı hatırlamak demek; Allah’a dönmek demektir. Veli; sadece sözüyle değil haliyle, hayatıyla, ameliyle, işiyle, her şeyiyle Allah’ı hatırlatır, Allah’a döndürür. Allah bir kul ile beraberse bütün dünya bir araya da gelse ona bir zarar veremez. Bu her ne olursa olsun durum böyledir.

Dünya hayatını mutlaka ahirete kurban etmemiz, feda edebilmemiz gerekir; çünkü ancak dünyayı ahirete feda edebilir, kurban edebilirsek ahireti alabiliriz. Hiç kimse dünyayı ahirete kurban ettiğinde dünyadan bir şey kaybetmez. Aksine hem ahireti alır, hem de Allah üstüne dünyayı ona verir. Elbette ki kulun doğru mu yalan mı söylediğini anlaması ve samimiyetini bilip gereğini yaparak kazanması için Allah onu imtihana tabi tutar. Bu durumda ona düşen; tabi olduğu imtihanları Allah’ın istediği, resulünün yaptığı şekilde kazanmaktır.

Mü’min; “insanlar benim için şöyle veya böyle desin” demek yerine “rabbim benim için güzel yaptın desin, bana yalancı demesin, yanlış yaptın, beni ciddiye almadın demesin. ‘İnsanlar ne der’ deyip onu benim önüme koydun demesin” diyendir. “İnsanlar benim hakkımda şöyle söylesin, böyle söylemesin” diyen, bu düşüncesi Allah’ın sözünün önüne geçen mü’min olmaz, nasıl mü’min olsun! Böyle biri insanların mü’minidir; çünkü insanların şöyle veya böyle demesine iman etmiştir. Bu yüzden Allah’ın mü’mini değildir, insanların mü’minidir.

Allah hepimizi kıblesini gerçek manada belirleyenlerden eylesin. Ne yana dönersek dönelim, ne iş yaparsak yapalım, nerde olursak olalım, kıblesi Allah olanlardan eylesin. Allah bizi kıblesi Allah’ın rızası, dostluğu, cemali olanlardan eylesin, gözünü, gönlünü Allah’ın rızasından, dostluğundan, cemalinden, yakınlığından ayırmayanlardan eylesin. Allah bizi Allah’tan başka tarafa dönenlerden eylemesin.

Allah hepinizden razı olsun.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Sâd /30, Sâd /17,44 ↩
  2. Yûnus /87 ↩
  3. Asr /2-3 ↩
  4. Beled /17 ↩
  5. Âli İmran /135 ↩
  6. Âli İmran/104, Nahl /90 ↩
  7. Muhammed /7 ↩
  8. Nas/1-3,6 ↩
  9. Zâriyât /56 ↩
  10. Bakara /115 ↩
  11. Ahzâb /3,48 ↩
  12. Taberi 4/2731 ↩