Fatiha 10.Bölüm
EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM
BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM
Elhamdulillahi rabbil âlemin esselatu vesselamu aleyke ya seyyidel evveline vel ahirin ve ila cemiil enbiyayi vel murselin ve ila cemiil evliyayi vel hamdulillahi rabbil âlemin.
Fatiha’yı nasıl anlamamız ve nasıl yaşamamız gerektiğini anlatıyorduk. Fatiha’yı bilen herkesin Kur’an’ı da bir bütün olarak bildiğini; çünkü Fatiha’nın Kur’an’ın özü, özeti anası olduğunu söylemiştik. Sohbetimize devam ediyoruz inşallah.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz; “bu din kolaydır. Kim zorlaştırırsa Allah onun belini kırar (belasını verir)”402 buyurmuştur. Demek ki din aslında kolaymış; ama birileri onu zorlaştırmaya çalışırsa belasını da bulur. Allah onun belasını verir, belini kırar. Zorlaştıranlar bunu bilerek yapıyorsa bu ihanettir, bilmeden yapıyorsa bu da cehalettir. Bunu ister bilerek, ister bilmeyerek yapsın belasını bulur; çünkü böyle yaparak haddini aşmıştır; çünkü dini zorlaştırınca insanları dinden uzaklaştırmış, Allah’ın yolundan alıkoymuştur.
Allah ayet-i kerimede; “o gün (Kıyamet günü) her ümmetten bir şahit, seni de hepsinin başına şahit olarak getirdiğimiz gün onların hali nasıl olur”403 buyurur. Demek ki Kıyamet günü Allah her ümmetten, her kavimden, her topluluktan bir şahit çıkarır. Sonra Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i hepsinin başına şahit olarak getirir. Her kavim, şahit olanın ölçüsüne vurulur. Bu ölçü de elbette ki Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’dir.
Kendi dönemlerinde gelen bütün peygamberlerin, nebilerin, resullerin her biri kendi ümmeti, kavimleri için şahittir. Aynı şekilde Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in ümmetinden gelen bütün Mürşidi kâmiller; yani Allah resullerinin resulleri bulunduğu yerde kendi kavmi için şahitlik yapar. Allah, kavim o şahide ne kadar uymuş, şahit kendi kavminin mü’min olduğuna, Müslüman olduğuna ne kadar şehadet etmiş diye Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i de hepsinin başına şahit olarak getirir.
Allah, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i hepsinin üzerine şahit olarak, ölçü olarak; yani örnek olarak getirir. Her bir ümmete gelen şahit de kendi ümmeti için örnektir ve hepsi Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in ölçüsüne, örnekliğine vurulur. Şahitler Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e ne kadar uymuşsa o kadar kazanmış, ne kadar uzak kalmışsa o kadar da kaybetmiştir.
Biz kardeşlerimizin bulunduğu yerde kavimlerine, ümmetlerine şahit olmalarını, örnek olmalarını istiyoruz. Bu örnekliği aynı zamanda Resulullah (s.a.v.) Efendimiz ile beraber yapmalarını; yani onun örnekliği ile örneklik, şahitliği ile şahitlik yapmalarını istiyoruz.
Allah ayet-i kerimede; “kim öne geçmek isterse Allah onu öne geçirir, kim de arkada kalmayı dilerse Allah da onu geri bırakır”404 buyurur. Demek ki mesele; öne geçmeyi isteme meselesiymiş. Bizimle beraber olan kardeşlerimiz öne geçmeyi, ümmetin önünde yürümeyi, onlara şahit olmayı istemelidir. Kardeşlerimiz Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e yardım etmek istiyorsa bu böyledir; yani “nefsi” değil “ümmeti” diyebilmelidir. Gaye; ebedi hayatsa, Allah’ın rızasıysa, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e yakın olmaksa böyle olması gerekir. Böyle bir tercihimiz, çabamız, gayretimiz yoksa üç günlük dünyada rahat etmeyi ebedi bir saadete, Allah’ın rızasına, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e yakın olmaya, komşu, arkadaş, dost olmaya tercih etmişiz demektir.
Allah başka bir ayet-i kerimede; “ey insanlar! Rabbinizden size bir burhan (delil) geldi ve size apaçık bir nur indirdik”405 buyurur. Allah burada bütün insanlara hitap eder. Bu burhan, bu nur; Allah’ın kitabı Kur’an’dır. Nur demek ışık demektir. Işık olmazsa hiç bir yeri, hiçbir şeyi göremeyiz; yani gözün olması bir işe yaramaz. Kur’an’ın nuru, ışığı olmazsa akıl bir şeyi görüp anlayamaz. Akıl ancak Kur’an’ın ışığında görebilir, anlayabilir. Göz için ışık neyse akıl için de Kur’an, vahiy odur. Bu yüzden Allah Kur’an için; “size bir nur indirdik” buyurmuştur.
Evet, ayet devam eder; “kim, Allah’a iman edip, Allah’a sarılırsa Allah onları rahmetinin içine alır (rahmetinin içine daldırır, rahmeti ile onları kuşatır) ve onları sırat-el mustakime hidayet eder”406 buyurur. Allah burada “Allah’ın ismine değil Allah’a sarılırsa” dedi. Demek ki kim, Allah’a iman ederse Allah’a sarılması lazımmış. Eğer Allah’a sarılırsa Allah onu rahmetinin içine alıp sırat-el mustakime hidayet ediyormuş.
Kur’an’ın nuruyla, ışığıyla göremiyor, yaşamıyorsak karanlıktayız, dolayısıyla etrafımızı göremeyiz, anlayamayız. Biri etrafını göremiyorsa; yani karanlıktaysa her an bir tehlikeyle karşı karşıyadır ve her an bir uçurumdan aşağı yuvarlanabilir. Aynı şekilde hiçbir şeyi hakikati ile göremez ve anlayamaz; çünkü karanlıktadır. Karanlıkta olduğu için sadece karartıyı görüp, tahmin yürütür. Kur’an’ın, vahyin nuruyla, ışığıyla görmeyenler, anlamayanlar da hayatı, kendini böyle anlar; yani bir vehim olarak anlar, aklına göre fikir yürütür. Ancak hakiki olarak Kur’an ile görenler hem hayatı hem de kendini anlar.
Kur’an’ı bilmezsek o bize nur olmaz. Kur’an’ın bize nur olabilmesi için onu bilmemiz gerekir. Kur’an’ı en kısa ve öz olarak da Fatiha ile anlarız. Bu yüzden Fatiha’yı bilen “ben Kur’an’ı bilmiyorum” diyemez.
Acaba Allah’a sarılmak nasıl bir şeydir, Allah’a sarılan var mıdır, kim “ben Allah’a sarıldım” diyebilir! Allah; “kim iman eder ve Allah’a sarılırsa onu rahmetimizin içine alır ve onu sırat-el mustakime hidayet ederiz” buyurmuştu. Demek ki Allah’ın rahmetinin içine girebilmen için Allah’a sarılman gerekiyormuş.
Allah insana kendinden ruh vermiştir. Allah ayet-i kerimede; Nefahtu fîhi min rûhî:407 “Ben ona ruhumdan nefhettiğim zaman” buyurur. Bu durumda ruhumuza, kendi kendimize, Allah’ın bizdeki nuruna sarılıp, Allah’a iman etmemiz gerekiyormuş. Allah’ın bizdeki nuruna sarıldığımızda Allah’a sarılmış oluruz.
Peki, bu ruhu gözümüzle göremiyorsak ona nasıl sarılabiliriz?
Önce ilim itibariyle, bilgi itibariyle bunu bilmemiz gerekir. Allah zatıyla ve sıfatıyla bize tecelli ederek ruhundan bize nefhetmiş, bizdeki o nura, o ruha cinleri ve melekleri secde ettirmiştir. Bu ruhun sıfatları nedir? -Allah zatıyla, sıfatıyla insana tecelli ettiğine göre bu ruh, Allah’ın sıfatlarını üzerinde taşır.
Allah’ın bizdeki ruhuna, nuruna sarılmak demek; o olmayı istemek demek, onunla olmayı sevmek demektir. Sevmeden sarılamazsın, bu yüzden önce kendindeki Allah’a iman etmen, sende tecelli eden Allah’ın nuruna sarılman lazım. Bunun için de önce kendini, kendindeki Allah’ın nurunu sevmen gerekir. Bunu da Allah ile beraber yapman lazım; çünkü senin sana ait bir varlığın yoktur. O, Allah’a aittir. Bu yüzden Allah’ın nuruna Allah ile sarılman gerekir.
Önce benlik gibi vehmi bir varlık ortaya çıkarmadan, benliğimizi bir tarafa bırakarak kendimizi, kendimizdeki Allah’ın nurunu, sıfatlarını Allah’tan dolayı sevmemiz lazım; çünkü Allah, kulunu seviyor, sevmeseydi yaratmazdı. Allah, kulunu önce sevmiş, sonra yaratmış, sonra da ona rahmetiyle muamele etmiştir. Kul severse; yani iman ederse o ruha sarılır, dolayısıyla Allah da onu rahmetinin içine alır. Allah zaten ona rahmetiyle muamele eder ve sırat-el mustakime hidayet eder; çünkü ayetin devamında “onu sırat-el mustakime hidayet ederiz408 buyurdu Allah; sahibine kavuşsun diye onu hidayetçiyle beraber sırat-el mustakimde kılar. Bu durumda hidayetçi olmadan hidayetin olması, sırat-el mustakimin olması imkânsızdır. Birçok yol vardır; ama o yol hidayetçiyle beraber değilse hiçbiri sırat-el mustakim değildir.
Allah ayet-i kerimede; “Muhammed, Allah’ın resulüdür, onunla beraber olanlar da”409 buyurur. Sahabe hep beraber risalet vazifesini yerine getirmeye çalışıp, Allah’a elçilik yapmışlardır; yani işi Allah adına yapmışlardır. Bu yüzden bizimle beraber olan kardeşlerimiz de bu hidayet vazifesini sahebelerin yüklendiği gibi yüklenmelidir. Aynı zamanda kendi gücü nisbetinde insanları sırat-el mustakimde Allah’a taşımalıdır. Öyle ki Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e “ya resulullah! Ben senin yanındayım, ben sendenim, emrindeyim, hizmetindeyim. Senin getirdiğini ümmetine taşımaya devam ediyorum” desin, diyebilsin.
Kardeşlerimiz, insanları sırat-el mustakimde Allah’a taşıyabilmek için Kur’an’ı bilmelidir; çünkü bu taşıma, Kur’an’ı bilmekle yapılır. Bunun için de Kur’an’ın özü olan Fatiha’yı hem kendisi öğrenmeli hem de öğretmelidir.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz; “bu din kolaydır. Kim onu zorlaştırırsa Allah onun belini kırar”410 buyurmuştur; yani Allah onun cezasını verir. Bu yüzden dini zorlaştırmayalım. “Ben mü’minim, Müslüman’ım” diyen herkes Fatiha’yı biliyorsa Kur’an’ı biliyor demektir. Yeter ki ona nasıl iman edilmesi, amel edilmesi gerektiğini öğretelim.
Biri kendini sevmeden Allah’ı sevemez; çünkü onun bütün gönlüyle, bütün varlığıyla Allah’ı sevmesi gerekir. İnsan kendini sevmeden gönlünü, varlığını sevme işinde kullanamaz. İnsan ne demelidir? -“Rabbim beni seviyor, beni nurundan yaratmış, ben rabbimin nurundanım. Bana sıfatlarını ihsan etmiş, ikram etmiş, zatıyla ve sıfatıyla bana tecelli etmiş. Benim bana ait bir varlığım yok, bendeki varlık, bendeki her şey ona aittir” demelidir. Zaten birinin böyle söylemedikçe kul olması, kulluk yapması mümkün değildir. Böyle söylediğinde kendini Allah ile sevmiş olur. Böyle bir gönülle de Allah ile arasındaki bütün perdeleri kaldırır, arada perde kalmaz; yani kendini Allah ile beraber görür, Allah’ı hayy ve kayyum olarak bilir, buna iman eder ve tadarsa aradaki bütün perdeler kalkar.
Kul kendisi için neyi isterse Allah da o kul için onu ister; yani Allah hiç kimsenin duasını reddetmez. Biri; “ben Allah’a dost olmak, Allah yolunda hizmet etmek istiyorum” derse Allah da onu kendine dost yapar, yolunda hizmet ettirir. Başka biri de; “ben bu ümmete şefaatçi olmak, rehber olmak, önder olmak, hidayetçi olmak istiyorum” derse Allah da onu öyle yapar; ama biri “yok, ben karşı tarafta durmak istiyorum” derse Allah ona da “olur, karşı tarafta dur” der. Dolayısıyla Allah’ın dilemesi kulun dilemesine göredir.
Bu yüzden ne istediğimize, Allah’tan neyi dilediğimize bakalım. Zahiri olarak değil manevi olarak gönül itibariyle neredeysek, nerde duruyorsak kendimiz için Allah’tan onu dilemişiz, Allah da bizi oraya koymuştur. Onun için kim, Allah indindeki yerini bilmek, öğrenmek istiyorsa nerde durduğuna, ne işte bulunduğuna, neyle meşgul olduğuna bakmalıdır; çünkü neredeyse, neyle meşgulse orda olmayı dilemiştir, dolayısıyla Allah da onu oraya koymuş, onun için onu dilemiştir.
Peki, kendimiz için neyi istememiz, neyi dilememiz gerekir?
Allah’a kul olmayı, âbd olmayı, Allah yolunda hizmet etmeyi, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz ile beraber onun ümmetine yardım etmeyi, ona, hidayete, sırat-el mustakime davet etmeyi, insanları Allah’a vuslata taşımayı istememiz gerekir; ama bunu yaparken kendi bildiğimiz gibi değil Allah’ın resulü gibi yapmak zorundayız. Hiç kimse bunun üzerine söz söyleyemez, herhangi bir fikir beyanında da bulunamaz.
Mesela televizyonlarda hocalarımız, âlimlerimiz çıkıp kendilerince bir şeyler anlatmaya çalışıyorlar. Birileri rakamlarla kafayı bozup; “yüzde şu kadar iman, yüzde bu kadar rahmet, yüzde bu kadar bilmem ne” deyip konuşuyor. Allah, Kur’an’ı indirip, dini kemale erdirmiş, nimetini tamamlamıştır. Bunun için Allah ayet-i kerimede; “bugün sizin için dininizi kemale erdirdim, nimetimi tamamladım, itmam ettim”411 buyurmuştur. Bir başkası da bu ayeti gösterip; “itmam ettim demek kemale erdirdim demek olmadığı için kemalat devam ediyor. Bu yüzden yeni şeyler söylememiz lazım” diyor. Bunu söyleyen zat da gerçekten samimi bir âlimdir.
Eğer biri bir Mürşid-i kâmile bağlı değilse, onun eğitiminden geçmemişse demek ki bazen farkında olmadan güzel yapayım derken yanlış yapabiliyormuş. Biri böyle söylediğinde bu sözü Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e gider ve bu söz “onlar dinin tamamına ermemiş” anlamına gelir. Ya da sen Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in söylediğinin dışında bir şey söylersen bu “onlar tam olarak kazanamadı, onların kazanamadığını biz kazanacağız” anlamına gelir. Böyle söylemek edebe aykırıdır.
Burada Kur’an-ı Kerim’i anlamaya çalıştığımıza göre her ayet okuduğumuzda her yeri geldiğinde söylenilmesi gereken ne varsa bunu mutlaka söyleyeceğiz. Bu da mutlaka birilerine dokunacak ve “neden böyle söyledi” diye bizi eleştirmek isteyeceklerdir; ama taviz vermiyoruz, söyleyeceğimiz her sözün arkasındayız. Mutlaka ölçü neyse ona göre söylüyor, ona göre hareket ediyoruz.
Resulullah (s.a.v.) Efendimiz sahabesiyle beraber bu dinin kemalatını yaşamamışsa biz de yaşamak istemiyoruz. Onlarınki eksik midir, varsın biz onlar kadar olalım, fazlasını istemiyoruz. Bu yüzden “Resulullah (s.a.v.) Efendimiz sahabesiyle İslam’ı nasıl anladı, nasıl yaşadıysa biz de öyle anlayıp yaşamaya çalışacağız” diyoruz. Allah; “bugün sizin için dininizi kemale erdirdim, nimetimi tamamladım” buyurduysa onlar nimetin tamamını almışlardır.
Bu yüzden dine herhangi bir şey ilave edilemez, herhangi bir şey de çıkarılamaz. Bize düşen; bu nimeti alıp, onunla kemale ermektir. Nimet önümüzde, elimizdedir. Bu nimet; Allah’ın kitabı Kur’an’dır. Fatiha’yı ezbere biliyorsak Kur’an’ı ezbere biliyoruz demektir. Yeter ki manasını anlamaya çalışıp, üzerinde tefekkür ederek hayatımıza geçirmeye çalışalım.
Biri kendini sevmezse Allah’ı sevemez, demiştik. Bu durumda bu kişi başkalarını hiç sevemez; çünkü kendisinde ne kadar muhabbet varsa bu muhabbeti karşısındakine de ancak o kadar verebilir. Tabi ki bunu nefsi sevmekle karıştırmamamız gerekir. “Kendini sevmen gerekir” sözünde bizim söylemek istediğimiz şey; sevmemiz gerekenin Allah’ın tecelli ettiği nuru, nurundan da nefhettiği nefhasıdır. Bu yüzden önce bu nuru sevip, ona sarılıp, o olmamız, kendimizi o olarak kabul etmemiz gerekir. Kendimizi Allah’ın yeryüzündeki halifesi olarak kabul edip, bütün güzel isimlerin Allah’a ait olduğunu ve bu isimleri üzerimizde taşıdığımızı da bilmemiz gerekir. Ancak bunu tadar ve yaşarsak Allah ile beraber oluruz. Bunun için yapmamız gereken şey de; onu sevmek ve ona sarılmaktır.
Bu yüzden Allah ayet-i kerimede “Allah size şah damarınızdan daha yakındır (size sizden daha yakındır)”412 buyurur; yani Allah senin hakikatindir. Bu durumda kendimizdeki Allah’a sarılmamız gerekir; çünkü ona sarılırsak onunla baki oluruz. Bu yüzden Yunus Emre; “ölen hayvan imiş, âşıklar ölmez” demiştir. Âşıklar neden ölmez? -Allah ile beka bulduğu için, Allah’a âşık olduğu, iman ettiği için, ona sarıldığı için ölmez.
Bütün kâinat, bütün varlık, Allah’ın okunması gereken kitabıdır. Bunun için ilk inen ayet; İkra’ bismi rabbikellezî halak:413 “Seni yaratan rabbinin adıyla oku” ayetidir. Oku ki o seni yarattı. Halakal insâne min alak:414 “İnsanı alakadan yarattı.”
Bütün kâinat Allah’ın kitabıdır, dedik; yani Allah’ın kitabının içinde yaşıyoruz. Kur’an, Allah’ın yazılmış kitabıdır, diğerleri ise dışarıdaki, afaktaki kitabıdır. Allah bununla ilgili olarak ayet-i kerimede; “hem afakta hem enfuste size ayetlerimizi göstereceğiz”415 buyurur; yani hem dışarıdaki ayetlerimizi hem de sizin kendi özünüzdeki, nefsinizdeki ayetleri size göstereceğiz. Demek ki bizim içimizde, özümüzde de ayet varmış; yani her şey ayetmiş. Biz de ayetiz, bütün kâinat da ayettir, Kur’an da ayetlerden ibarettir; yani ayetin içinde ayet olarak yaşıyoruz. O zaman ayetlerle tanışmamız, onlarla beraber olmamız gerekir.
Bütün ayetleri bir yerde toplamak, bire indirmek gerekir. Bütün peygamberler “lâ ilâhe illallah” ile gelmişlerdir, hepsini bu kelimede toplamak, birlemek lazım. Bakın Fatiha’ya, baştan sona “lâ ilâhe illallah” anlamına gelir. Kur’an baştan sona “lâ ilâhe illallah” der. Aynı şekilde bütün kâinat, bütün varlık hepsi bir ağızdan, bir dilden “lâ ilâhe illallah” der; yani “Allah birdir, Allah’tan başka ilah yoktur. Allah’tan başka güç sahibi, kuvvet sahibi, kudret sahibi, övülecek ve övecek yoktur” der. İnsanın da “lâ ilâhe illallah” demesi gerekir; ama sadece diliyle değil gönlüyle, fiiliyle ve her zerresiyle “lâ ilâhe illallah” demesi gerekir.
Kul, her şeyde Allah’ın nurunu görürse; yani bütün kâinata gönlüyle bakarsa kendini göremez, hatta hiçbir şeyi göremez. Hz. Ali (r.a.) Efendimiz; “hiçbir şey yoktur ki ondan önce, onunla beraber ve ondan sonra Allah’ı görmeyeyim” buyurur. Aynı şekilde böyle bir kul da gönül itibariyle nereye bakarsa baksın hem ondan önce, hem onunla beraber, hem de ondan sonra Allah’ı görür, Allah ile görür.
Kul kendini Allah ile beraber bilip, Allah’ın zatıyla, sıfatıyla kendine tecelli ettiğini anlar, onunla olursa arada vehmi varlık, hayali varlık, nefis diye bir şey kalmaz. Kulun bunun için; “el hamdu lillâhi rabbil âlemin” demesi gerekir. Bunu söylediğinde zaten bütün varlıkta hamdın Allah’a layık olduğunu, Allah için olduğunu ikrar etmiş olur ve her şeyin “Allah” dediğini, Allah’ı zikrettiğini, tesbih ettiğini anlar. Kul bu şekilde bakınca Allah ile arasındaki bütün perdeler kalkar.
Neden ısrarla perdeler kalksın diyorum? -Çünkü perde kalkmadan olmaz. Perde kalkmadan karanlıktayız, sadece vehmederiz, şeytan da bize hile yapar. Bu yüzden perdeleri kaldırmak gerekir. Perde kalkınca görürüz; ama sadece görmek yetmez bir de tatmak gerekir. Tatmak görmenin üstünde, üzerindedir. Görmek aynel yakin, tatmak ise hakkel yakindir. Biri tadarsa görmenin de üzerinde görmüştür; çünkü o, tatmıştır. Görmeyi geçip, tatmaya çalışmamız gerekir.
Peki, neyi tatmalıyız?
Allah’ın yakınlığını, bizimle beraberliğini, Allah’ın huzurunda olduğumuzu, Allah ile sohbet ettiğimizi, Allah’a hamd ettiğimizi, onu tesbih ettiğimizi tatmalıyız. Aynı şekilde Allah’ın, hamdımızı, tesbihimizi işittiğini tatmalıyız. Bu yüzden namazda rükûdan kalkarken; “semi’ allahu limen hamideh; Allah hamd edenin hamdını işitti” deriz.
Allah ayet-i kerimede; “insanın duası olmazsa rabbim insana neden değer, kıymet versin”416 buyurur; yani insanın kıymeti, değeri duasıyla ölçülür. Biri, Allah’ı mülkün sahibi, kendisinin sahibi olduğunu kabul ederse ona dua eder, ondan ister. Biri ondan istemezse Allah’a karşı kibirlenmiştir, “ben işi kendi kendime yaparım” demiştir. Bu yüzden Resulullah (s.a.v.) Efendimiz; “dua ibadetin özüdür”417 buyurur. Aslında dua; yaratılışın gayesi, kulluğun, Allah’a âbd olmanın özüdür. Namaz da baştan sona duadır. Fatiha’sız namaz olmaz, Fatiha da baştan sona duadır.
İstememiz gereken şeyi Allah bize öğretir. İhdinâs sırâtel mustakîm: “Bizi sırat-el mustakime hidayet et.” Çünkü kul sırat-el mustakimde olunca bütün nimetleri kazanır, bütün nimetleri istemiş olur.
Ne olursa olsun, nerde olursak olalım, Allah’a kul olduğumuzu unutmamamız gerekir. Hiç kimse Allah’a bir fayda veya zarar vereceğini düşünemez. Biri böyle düşünürse zaten geri zekâlıdır. İşi Allah yapar, dolayısıyla bize düşen hangi işi yaptığımızı bilmektir. Allah bize bir hayır işi yaptırıyorsa buna şükretmemiz gerekir. Bu iş ne olursa olsun, yeter ki hayır olsun. Bu işi yapmak bir de Allah’a hamdı, şükrü gerektirir. Hiç kimsenin kimseye bir üstünlüğü yoktur. Üstünlük takva ile, Allah’a âbd olmak, kul olmak ile, rabbine boyun bükmek, secde etmek iledir.
Bu yüzden nerde olursak olalım, Allah ile olalım, Allah için olalım, sohbetimiz Allah ile olsun, Allah’tan isteyelim, onu isteyelim, onunla olmayı isteyelim. Bunun için Allah ayet-i kerimede; “hepimiz Allah içiniz”418 buyurur. Mesele; Allah için olmaktır. Sen Allah için ne kadar olursan Allah da senin için o kadar olur. İnsanın Allah için olmak gibi bir derdi olmazsa, Allah için olmazsa Allah neden onun için olsun! Bu yüzden ne kadar Allah için olduğumuza, Allah için ne yaptığımıza bakmamız gerekir. “Ya rabbi! Senin için şunu yaptım” diyecek neyimiz olduğuna, olanın da ne kadar olduğuna bakmamız gerekir.
Allah bizden bütün hayatımızı istiyor. Bu yüzden ayet-i kerimede; “de ki: Selatım (namazım), kurbanım, hayatım ve ölümüm âlemlerin rabbi olan Allah içindir”419 buyurur. Selat; namaz demek, huzurda duruş demek, secde demek, yardım etmek, destek olmak demektir. Kime? -Allah’ın resulüne. Selat bir de yanmak, yanarken doğrulmak demektir.
Karib; yakın anlamına gelir, kurban ise; yakınlığı kazanmak için verilendir. Allah’a yakınlık için her ne veriliyorsa o, kurbandır. Biri her ne veriyorsa Allah’a yakın olmak için vermelidir. Hayatım ve ölümüm demek ise; “hayatımın her anında, ölümüm de buna dâhildir, gerekirse Allah için, Allah yolunda çabamı, gayretimi ölümüne gösteririm. Yaptıklarımın hepsi de âlemlerin rabbi olan Allah içindir” demektir.
Kendimize bir bakalım; selatımız, kurbanımız, hayatımız ve ölümümüz ne kadar Allah içindir. Biz Allah için değilsek Allah da bizim için olmaz, Allah bizi kendisi için kabul etmez. Yoksa sadece; namaz kılmak, oruç tutmak kulluk için yetmez. Allah’ın rızasını gözeterek onun için yaptığın ameller Allah indinde makbuldür, Allah onu kabul eder.
Bu yüzden bizimle beraber olan kardeşlerimiz, Allah için olmayı kabul edip, ahireti dünyaya tercih etmelidir. Allah’ın rızasını, dostluğunu, yakınlığını ise ikisine tercih etmelidir. Bunun için ne gerekirse; “ben varım ya rabbi! Ben sana aidim, benimle beraber olanlar da senindir” diyebilmelidir. Hem kendimiz hem de kardeşlerimiz için bunu istiyoruz. Allah’tan sırat-el mustakimde olmayı, sırat-el mustakimde ona vasıl olmayı istiyoruz. Aynı şekilde bizimle beraber olanların sırat-el mustakimde Allah’a vasıl olmasını istiyoruz. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in getirdiğini gönlümüzde, sırtımızda, başımızın üstünde taşımak istiyoruz. Hem onu yaşamak hem de Ümmeti Muhammed’e taşımak istiyoruz. Hidayete vesile olmak istiyoruz. İnsanların, Allah’a vasıl olmasını ve buna vesile olmasını Allah’tan istiyoruz.
Kim neyi isterse istesin, Allah ona onu ikram eder; yani herkes kendinden sorumludur. Kim neyi kazanmışsa bu onun kazandığıdır, onun istediğidir. Allah hiç kimseyi zorlamaz. Allah, kuluna “iste” demiştir, dolayısıyla kul ister, Allah da ikram eder. Bu yüzden manevi olarak kim nerdeyse, ne işteyse, ne haldeyse bu onun isteği olduğu içindir. “Allah bana vermedi, şuna ikram etti, bana verseydi şöyle şöyle olurdu” demek insanın kendi kendini kandırmasıdır. Sen istememişsin, sadece hayale kapılmışsın; çünkü neyi istersen iste, Allah onu sana verir. Allah’ın bu konuda va’di vardır; “kulum benden isteyince, bana dua edince elbette duasına icabet ederim”420 buyurur. Bu nedenle nerde bulunuyorsak, manevi halimiz neyse o bizim kendi isteğimiz, kendi tercihimizdir. Her ne olursa olsun, Allah onu bize ikram edip vermiştir.
Bu yüzden Allah’tan en büyüğünü istiyoruz, en büyüğüne de layık olmaya çalışıyoruz. En büyük nimet; Allah’a kul, âbd olmaktır, canlı Kur’an, canlı Fatiha olmaktır. Bu nuru etrafımıza saçıp, karanlıkta olan insanlığı, Ümmeti Muhammedi aydınlatmak, onlara nur olmaktır. Allah tüm kardeşlerimize bu nimeti ihsan etsin inşallah.
Allah hepinizden razı olsun.
