close

Fatiha 4.Bölüm

EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM

BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

Elhamdulillahi rabbil âlemin esselatu vesselamu aleyke ya seyyidel evveline vel ahirin ve ila cemiil enbiyayi vel murselin ve ila cemiil evliyayi vel hamdulillahi rabbil âlemin.

Allah ayet-i kerimede; “gerçekten iman etmişseniz üstün olan sizsiniz”256 buyurur. İman etmemişsek; ama buna rağmen iman ettiğimizi söylüyorsak kendi kendimizi kandırıyoruz ya da şeytan bizi kandırıyor demektir. Bu durumda dilimizin ikrar ettiğini kalbimiz tasdik etmemiş olur ve münafık olmuş oluruz. Aynı şekilde biri Kur’an’ı bilmiyorsa buna rağmen “ben Kur’an’a iman ettim” diyorsa kendi kendini kandırmıştır. İnsan bilmediği bir şeye nasıl iman edebilir! Bilmiyorsa iman edemez, dolayısıyla yalan söylemiş olur. Hatta öyle ki Kur’an’a iman etmediği halde iman ettiğini iddia ediyorsa, aynı zamanda Allah’ın ayetlerini okuyorsa bu durumda kendi kendine lanet eder.

Mesela Allah ayet-i kerimede; “Allah zalimlere lanet eder”257 “Allah yalancılara lanet eder”258 buyurur. Yani biri kendine zulmetmişse, yalan söylüyorsa, iman etmediği halde iman ettiğini söylüyorsa Allah ona lanet eder. O da o ayeti okurken kendi kendine lanet etmiş olur.

Münafıklığın alameti; yalan söylemektir, söz verdiğinde sözünde durmamaktır ve va’dettiğinde va’dinden caymaktır. Bunu sadece insanlar arası münasebet olarak anlar, bununla sınırlarsak yanılırız. Söz önce Allah’a verilir.

Fatiha’da İyyâke na’budu ve iyyake nesta’în:259 “Yalnız sana âbd oluyor ve yalnız seni istiyoruz” dediğimizde Allah’a bir söz veririz. Yalnız Allah’a âbd olmuyor ve yalnız onu istemiyorsak Allah’a verdiğimiz sözde sadık olmamış, sözümüzden caymış, yalan söylemiş oluruz. Allah’a âbd olacağımızı va’detmişiz; ama va’dimizden caymışız. İşte bu, münafıklık alametidir.

Münafıklığın bir de zahiri alameti vardır. Bu alamet infak edememektir. Münafık kendini kendisinin sahibi zanneder, dolayısıyla kendini Allah’ın kendisine emanet ettiklerinin de sahibi zanneder. Dünyayı ebediymiş gibi gördüğü için yatırımını ahirete değil dünyaya yapar, dünyaya çalışır, bu yüzden Allah yolunda infak edemez; yani münafıklığın alameti aynı kelimenin kökünden gelen infakla bağlantılıdır ve infak edememektir.

Bununla ilgili olarak bir kıssa anlatılır; adamın biri “iki evim olsa evimden birini, iki ineğim olsa ineğimden birini, iki bahçem olsa bahçemden birini Allah yolunda mutlaka infak ederdim” diye anlatır. Yanındaki onu tanıdığı için; “peki, iki tane tavuğunuz olsa birini infak eder misiniz” diye ona sorar. O da “hayır, infak edemem; çünkü iki tane tavuğum var” der. Yani böyleleri sadece yalan söyleyip, kendini kandırıyor, dolayısıyla Allah’ı da kandırdığını zannediyor.

Kur’an’ı bilmeyen birinin ona iman etmesi mümkün değildir. Bu yüzden insan Kur’an’ı bilecek ki ona iman edebilsin. İnsan, Kur’an’ı en kısa yoldan Fatiha’yı öğrenerek bilebilir; çünkü Fatiha’yı öğrenirse Kur’an’ı öz itibariyle anlar, Kur’an’ın bütününe ait bir bilgiye sahip olur.

Mesela kardeşlerimizden herhangi biri Kur’an’ı baştan sona okusa ona; “neyi öğrendin” diye sorulsa söyleyeceği tek bir kelime vardır; “Fatiha’yı, Fatiha’nın açılımını öğrendim. Fatiha’ya nasıl iman edildiğini, nasıl amel edildiğini öğrendim. Allah’a nasıl kul olunduğunu, Allah’ın benden nasıl bir âbdiyet, nasıl bir kulluk istediğini öğrendim. Sırat-el mustakimi, sırat-el müstakimdekileri öğrendim ve tanıdım” der; çünkü Fatiha, Kur’an’ın özüdür, anasıdır. Bir mü’min, Kur’an’ın özü, anası olan yedi ayetlik Fatiha Suresi’ni bilmiyorsa, anlamamışsa “ben Kur’an’ı biliyorum, Kur’an’ı anladım” diyemez.

Allah ayet-i kerimede; “evlere arkalarından girmeyin, evlere kapılarından girin”260 buyurur. Bu, Kur’an’a kapısından girin manasına gelir. Fatiha; açan, Kur’an’ı açan, Kur’an’ın kapısı demektir. Bu yüzden Kur’an’ı öğrenmek, Allah’ın muradını anlamak istiyorsan kapısından girmen lazım. Bu kapı, Fatiha’dır. Bunun için ısrarla Fatiha’yı anlatıyoruz.

Anlayışımızı, bakışımızı mutlaka düzeltmemiz gerekir. Bakış eğri olursa neye bakarsak bakalım onu eğri görürüz. Din, İslam, Kur’an insan içindir. İnsan, Kur’an için, İslam için, din için değildir. Din, insan içindir. Nasıl? -Mesela biri; “Allah’ın dini budur, senin mutlaka buna uyman lazım, buna uymak zorundasın” derse “insan, din içindir” demiş olur. Bu yanlıştır, bu; dini nimet olarak, ikram olarak görmemek, aksine ceza olarak görmektir. Din, İslam, Kur’an ceza değildir, Allah’ın nimetidir, ikramıdır. Dini ikram olarak görenler dinin bir nimet olduğunu anlarlar.

Hiç kimse insanı kurallara feda edemez, böyle bir hakka sahip değildir. İslam, Kur’an, insanı ebedileştirir, onu kâmil insan, Hz. İnsan yapar. Onu hakikatine, özüne döndürüp, Allah ile beraber ederek Allah ile baki eder. Bu yüzden din, Kur’an, İslam, insan içindir, insana ikramdır, nimettir, ab-ı hayattır. Ab-ı hayat içen ölümsüzleşir diye bir hikâye anlatılır ya, işte asıl ab-ı hayat Kur’an’dır. İnsan, Kur’an ile ebedileşir, baki olur, hem dünyada hem ahirette ebediyen saadet içinde olur. Bu yüzden dini, İslam’ı, Kur’an’ı bir nimet olarak, Allah’ın ikramı olarak görmek, ona göre sevmek lazım.

Biri Kur’an’ı bilmiyorsa, öz manasıyla Fatiha’yı bilmiyorsa Kur’an’ı nasıl sevecek! İnsan bilmediği, anlamadığı, tanımadığı bir şeyi nasıl sevebilir! Bu mümkün değildir. İnsanın önce Kur’an’ı anlaması, onunla tanışması lazım ki onu sevebilsin. Kim Kur’an’ı, Allah’ın ayetlerini seviyorsa Allah ve resulünü seviyordur; ama Kur’an’ı sevmiyorsa Allah ve resulünü de sevmiyordur. İstediği kadar “seviyorum” desin, yalan söylüyordur.

Allah bir hadis-i kutside Hz. İsa (a.s.)’ın ümmetine hitaben buyurur; “siz bir arkadaşınızı ciddiye aldığınız kadar beni ciddiye almıyor musunuz? Samimi bir arkadaşınızdan bir mektup gelse hiçbir kelimesini atlamadan ne dediğini anlamaya çalışarak okursunuz; ama benim gönderdiğim kitabı anlamaya, okumaya çalışmıyorsunuz. Benim sizin yanınızda bir arkadaşınız kadar kıymetim yok mudur, benim sözümün kıymeti, değeri bir arkadaşınızın sözünün kıymeti kadar yok mudur, benim sizin yanınızdaki kıymetim bu kadar mıdır.” Bu nedenle hem Kur’an’ı okumayıp hem de “ben Allah’ı seviyorum, Allah’a kıymet, değer veriyorum” dersek Allah bunu bizden kabul etmez.

Veda hutbesini hepimiz biliyoruz. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz veda hutbesinde; “size bir emanet bırakıyorum ki ona sarıldıkça asla delalete düşmezsiniz. O, Allah’ın kitabı Kur’an’dır” buyurmuştur. Yani bu emanete sarılmazsanız delalete düşersiniz. Veda Hutbesi’ni okuyanlar emanet kısmına bir kelime daha ilave edip; “size iki emanet bırakıyorum; biri Kur’an, diğeri sünnettir, bunlara sarıldıkça delalete düşmesiniz” demiştir. Hâlbuki bu doğru değildir, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz böyle söylememiştir. “size bir emanet bırakıyorum ki ona sarıldıkça asla delalete düşmezsiniz. O; Allah’ın kitabı Kur’an’dır” buyurmuştur.

Allah ayet-i kerimede; “onlar Allah’ın birleştirilmesini emrettiği şeyi birleştirmezler, birbirinden ayırırlar”261 buyurur. Bunlar; Kur’an’la sünnettir. Kur’an ve sünnet dersek Kur’an ile sünneti birbirinden ayırmış oluruz. Bu yüzden Kur’an ve sünnet tabirini kullanmak yanlıştır; çünkü sünnet, Kur’an’ın hayata aktarılmış şeklidir, hayatta yaşanan halidir. Bu yüzden Kur’an’la sünnet iki ayrı şeymiş gibi söylenmez. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz kelimeyi hiçbir zaman böyle kullanmamıştır. Allah da aynı şekilde Resulullah (s.a.v.) Efendimiz için hiçbir zaman “sünnet” kelimesini kullanmamış, bu kelimeyi kendine ait olarak “sünnetullah”262 şeklinde kullanmıştır. Yani “Allah’ın âdeti böyledir” demiştir.

Zaten Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e ait bir kitap yoktur. O, Kur’an’ı yaşamıştır. Dolayısıyla sünnet denildiğinde, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in hayatı denildiğinde Kur’an’ın canlanmış, hayata geçirilmiş şekli olarak anlamamız, birbirinden ayırmamamız gerekir; yani Kur’an ve sünneti birbirinden ayırmamamız lazım.

Sünnet; Kur’ani hayat, Kur’an’a göre, Kur’anca yaşamak, Kur’an’a göre yaşamak, Kur’an ile dirilmek, canlı Kur’an olmak manasına gelir.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in nasıl canlı Kur’an, canlı Fatiha olduğunu daha önce izah etmeye, anlatmaya çalışmıştık. Bu yüzden sünnet deyince, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz deyince Kur’an’ı, canlı Kur’an’ı, Kur’an’a göre hayatı hatırlamamamız gerekir; yani Kur’an ve sünneti birleştirip “Kur’ani hayat, Kur’an’a göre hayat” dememiz gerekir.

Allah’ı sevenler mutlaka Allah ile muhatap da olmak ister. Hanbeli mezhebinin imamı olan Ahmet Bin Hanbel; “ben rabbimi rüyamda gördüm ve ona sordum; ya rabbi! Sana en güzel şekilde nasıl yakın olunur? Nasıl yapalım da sana yakın olalım? Rabbim de; Kur’an’ı okuyarak, diye cevap verdi. Ben; ya rabbi! Manasını anlayarak mı anlamayarak mı, diye sorduğumda; anlayarak da anlamayarak da, buyurdu” der.

Bu ne demektir?

Kur’an’ı hem anlayarak okumaya çalışmamız, hem de manasını anlamasak dahi yine de okumaya çalışmamız gerekir, demektir. Biri, Allah’a yakın olmak istiyorsa Kur’an’ı okumalı, aynı zamanda Allah’ın ayetleri üzerinde tefekkür etmelidir. Bu tefekkürü Kur’an’ı yaşayıp, hayatına geçirmek için, ona iman etmek için yapmalıdır.

Allah ayet-i kerimede; “bu zikri biz indirdik, onu koruyacak olan da biziz”263 buyurur. Allah, Kur’an’ı indirmiş, aynı zamanda korunmasını da üstlenmiştir. Bu nedenle hiç kimse Kur’an’dan bir şey eksiltemez ve arttıramaz. Kur’an Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in zamanında indiği gibi, olduğu gibi, senin elindedir, önündedir; ama onu okumaya tenezzül etmezsen ondan ve Allah’tan mahrum kalırsın, bunun hesabını da veremezsin.

Allah, Kur’an için “zikir” demiştir. Zikrullah, Allah’ın zikri; Allah’ı hatırlamak, Allah ile beraber olmak, Allah’ın hesabını yapmak demektir. Zikrullah çift taraflı bir kelimedir. Aynı zamanda Allah’ın zikri, Allah’ın zikretmesi anlamına gelir. Allah ayet-i kerimede; Fezkurûni ezkurkum:264 “Beni zikredin ki ben de sizi zikredeyim” buyurur. Kul, Allah’ı zikrederse Allah da onu zikreder. Zikrin ne kadar manası varsa bütün zikirlerle Allah zikreder.

Biri Allah’ı Kur’an ile zikrederse, hatırlarsa Allah bu zikri nasıl yapar?

Kur’an’ı onun gönlüne, onun gönlünü de Kur’an’a açarak onu zikreder. Kul, Allah’a, Allah’ın ayetlerine iman etmeyi istediğinde Allah o muhabbetiyle kulun gönlüne tecelli eder. Onunla amel etmeyi istediğinde de Allah ona yardım eder.

Allah ayet-i kerimede; “onlar derler ki: Ya rabbi! Bir an olsun bize izin ver, tekrar dünyaya dönelim, bu sefer ayetlerine iman edeceğiz, salih amel işleyeceğiz bir de yolunda infak edeceğiz”265 buyurur. Demek ki cehenneme gitmenin sebebi; ayetlere iman etmemek, salih amel işlememek ve Allah yolunda infak etmemekmiş. Kıyamet günü perdeler açılır, herkes her şeyi olduğu gibi görür. Bu yüzden Kur’an’ı, öz itibariyle Fatiha’yı mutlaka öğrenmemiz gerekir. Öğrenmeyince iman etmemiz, iman etmeyince de salih amel işlememiz mümkün olmaz. Böylelikle nifak ehlinden, münafıklardan oluruz; yani dilimizin söylediğini kalbimiz tasdik etmemiş olur.

Allah yeryüzüne Kur’an’dan daha büyük bir hazine indirmemiştir; çünkü onunla kâmil insan, Hz. İnsan olur, ebedi hayatını, ebediyen saadette olmayı, Allah’ın rızasını, dostluğunu kazanırsın, Allah ile konuşur, Allah’ı tanır, Allah ile samimi olursun.

Biri Kur’an’ı nimet olarak, hazine olarak görmüyorsa onunla ilgilenmez, onu okumaya değer görmez, Kur’an onun için değersiz bir şeydir; ama Resulullah (s.a.v.) Efendimiz ve sahabesine baktığımızda sadece Kur’an’ı okur, sadece onun üzerinde tefekkür ederlerdi. Bu nedenle Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bir hadis-i şerifinde; “birkaç mü’min, bir cemaat toplanıp Allah’ın kitabını okuyarak onu ders edindiklerinde melekler onları kuşatır, Allah’ın rahmeti oraya iner ve Allah onları över”266 buyurmuştur. Ders edinmek demek; müzakere etmek, anlamaya çalışmak demektir. Yani Allah, Kur’an’ı anlamaya çalışanlara rahmetini indirir.

Biri Kur’an ile meşgul olursa mukarreb meleklerle beraber olur. Mukarreb melekler; Cebrail (a.s.), İsrafil (a.s.), Azrail (a.s.), Mikail (a.s.)’dır. Bu melekler onlarla beraber olur, onlara arkadaş olur. Bir hazine ki bizim ebedi hayatımızı temin etmemize vesile oluyorsa, aynı zamanda dünya saadetini bize kazandırıyor, bizi kâmil insan, Hz. İnsan yapıyorsa biz de onu ciddiye almıyor, bir kenara koyuyorsak ona iman etmiyor, ona kıymet, değer vermiyor, dolayısıyla Allah bizi ondan mahrum ediyor demektir.

Kur’an ile beraber olan, Kur’an’ı hayat kitabı olarak kabul edip, hayatını Kur’an’a göre yaşayan birinden daha zengin kimse yoktur; çünkü Allah’ın rızasını kazanarak Allah’a âbd olmuş, ebedi hayatını kazanmakla beraber dünya saadetini, huzurunu da kazanmıştır. Biri de Kur’an’dan mahrumsa ondan daha fakir, daha miskin, daha biçare kimse de yoktur; çünkü hayatını Allah’a göre, Allah’ın emrine, kitabına göre değil nefsine, hayaline göre yaşamış, dünyasını da, ahiretini de kaybetmiştir. Bunun sebebi; Allah’ın kitabını ciddiye almaması, onu bir nimet, bir hazine olarak görmemesi, Allah’ı dinlenilmeye layık görmemesi; yani Allah’ı konuşturmaması, hayatına müdahale etmesine müsaade etmemesi, onu rab olarak, rahman olarak kabul etmemesindendir.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz; “Allah, Kur’an’a göre amel edenleri yüceltir, etmeyenleri de alçaltır”267 buyurur. Bu durumda Allah bizi yüceltmiş mi yoksa alçaltmış mı diye bakmamız gerekir.

Allah ayet-i kerimede; “Allah yoldan çıkmış bir kavme hidayet etmez”268 buyurur. Allah, sırat-el mustakimden ayrılmış, kendisine başka bir yol tutmuş bir kavme hidayet etmez, onu hidayetçiyle, Kur’an ile beraber etmez. Hidayette olabilmek için Kur’an ile beraber olmak gerekir. Aynı şekilde hidayetçi canlı Kur’an demek, kendisiyle beraber olanları Kur’an ile taşıyan demektir; çünkü sırat-el mustakimi gösteren, sırat-el mustakimde bizi Allah’a taşıyacak olan, yürüten Kur’an’dır.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz Veda hutbesinde bize bir emanet bıraktığını beyan etmiştir. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz kıyamet günü; “emanete ne yaptınız” diye bize sorarsa herhalde “hangi emanet, ne emaneti, biz emanet görmemişiz, emaneti tanımıyoruz” deriz. Bu durumda Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bize; “ben size bir emanet bırakıyorum, ona sarıldıkça asla delalete düşmezsiniz. Bu, Allah’ın kitabı Kur’an’dır, demedim mi! Siz beni böyle mi ciddiye alıyorsunuz, ben size böyle mi peygamberlik yaptım, benim örnekliğim sizin için böyle midir! Emaneti ciddiye almayıp, görmezlikten gelip onu yok sayarak mı beni örnek aldınız, demez mi! Allah ayet-i kerimede; İnnallâhe ve melâiketehu yusallûne alen nebiyy, yâ eyyuhâllezîne âmenû sallû aleyhi ve sellimû teslîmâ:269 “Ben ve meleklerim ona selatu selam ediyoruz. Ey mü’minler, siz de ona tam bir teslimiyetle selatu selam edin” demedi mi! Ben ve meleklerim ona yardım ediyoruz, ey mü’minler! Siz de tam bir teslimiyetle onun istediği gibi, onun gibi ona yardım edin, demedi mi! Neden bana yardım etmediniz! Allah’ın benimle gönderdiği emanete neden sahip çıkmadınız! Neden o emaneti hayatınıza geçirip onunla dirilmediniz, onunla sırat-el mustekime girip Allah’ı bulmadınız, Allah’a vasıl olmadınız, onunla Allah’ı sevmediniz, Allah’a davet etmediniz! Neden onunla aile hayatınızı tanzim etmediniz, düzenlemediniz, çocuklarınızı onunla büyütüp yetiştirmediniz” demez mi? Eğer böyle derse ona nasıl cevap veririz!

Biri, Allah’ın kitabını hafife almışsa onunla beraber resulünü de hafife, basite almış, küçümsemiştir. Kendi tercihlerini onun tercihlerinin, Allah’ın kitabının, ayetlerinin önüne koymuştur. Yaşadığı, benimsediği hayatı Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in hayatına tercih etmiş, onun örnekliğini kabul etmemiştir. Şu anda Ümmet-i Muhammed’in hali budur! Bu yüzden “Allah” deyip doğrulmamız, Fatiha’dan başlayarak Allah’ın kitabına, Kur’an’a; yani Allah’ın ipine sarılmamız gerekir.

Allah ezeli ve ebedidir, dolayısıyla kelamı da ezeli ve ebedidir. Allah’ın kelamının ezeli ve ebedi oluşu; Allah’ın onu her anda inzal etmeye devam etmesi demektir. Biz gönlümüzü Allah’ın ayetlerine açtığımızda Allah o ayeti o anda gönlümüze indirir, inzal eder; ama gönlümüzü açmayı beceremiyor; “bu, Allah’ın hitabıdır, rabbim bana hitap ediyor” diyemiyoruz. Bu yüzden ayeti, Allah’tan değil sanki kuru bir bilgiymiş gibi okumaya çalışıyor, öyle de okuyoruz.

Biri; “ya rabbi! Seni seviyorum; ama senin sözünü, konuşmanı sevmiyorum” derse acaba nasıl bir şey ortaya çıkar! Bu kişi Allah’ı sevdiğini söylerken yalan söylemiş olmaz mı? Allah’ı seven, Allah’ın sözünü sevmez mi, Allah ile konuşmak istemez mi, Allah’ın ne dediğini önemsemez mi! Eğer Allah’ın sözünü dinlemiyorsak bu durumda bunun sebebine bakmamız gerekmez mi? Bunun sebebi; sevmediğimiz biri konuşmaya başladığında ona “sus, sesin bana gelmesin, senin sesinden rahatsız oluyorum, ne söylersen söyle senden rahatsız oluyorum” dememiz gibi rabbimize de bu sözü söylememizdendir.

Evet, Allah’ın sözünden rahatsız oluyor, onun sözünü dinlememek için bahane arıyoruz; çünkü korkuyoruz; yani “ya benden sevmediğim, istemediğim bir şey isterse, en iyisi dinlemeyeyim, dinlemeyeyim de onu kandırayım. Ben zaten bunları bilmiyordum, onun için böyle yaptım, diyebileyim. Belki böyle yaparsam onu kandırmış olurum” deyip korkuyoruz. Bu tam bir münafıklık halidir.

Bazıları da var ki din diye birçok kitabı okur, birçok âlimden ders alır; “falanca âlim böyle söyledi” deyip onların sözünü dinler. Böyle yapmakla da aslında “Allah’ın ne söylediği önemli değil âlim daha iyi bilir” der. Niye öyle der? -O âlim ondan daha aşağılıktır da ondan, Allah’ı konuşturmamak için, onu dinlettirmemek için kendisi konuşmuş da ondan. Diğeri de o âlimin peşinden gitmiş bu yüzden böyle söylemiştir.

Mülk Allah’ındır, insanlar da Allah’ındır, ona aittir. Dolayısıyla her yerde, her zamanda, her mekânda söz hakkı Allah’ındır. Allah’a söz hakkını tanımayanlar, onu rab olarak kabul etmeyenler, edemeyenlerdir. Allah’ın sözünü sevmeyenler, beğenmeyenler Allah’ı sevmediği, beğenmediği için onun sözünü sevmiyor, beğenmiyordur.

Allah ayet-i kerimede; “Allah bir kitapla dağları yürütecek olsaydı o kitap bu kitap olurdu”270 buyurur. Başka bir ayet-i kerimede de; “biz bu kitabı, bu Kur’an’ı bir dağa indirmiş olsaydık sen o dağın Allah’ın haşyetinden paramparça, toz duman olduğunu görürdün”271 buyurur. Bu sözün ağırlığından, Allah’ın haşyetinden, Allah’ın kelamının dehşetinden dolayı dağ paramparça olur, zerrelere ayrılır, toz duman olur.

Allah bu ayetle bize ne demek ister?

“Bu ayet, bu emir bir dağa olmuş olsaydı dağ, benim haşyetimden paramparça olurdu; ama senin kılın bile kıpırdamıyor ey insan! Dağ, taştan ve topraktan meydana gelmiştir. O bile paramparça olduğu halde senin kılın kıpırdamıyorsa o zaman sen bir taş kadar bile olamıyorsun ey insan” diyor Allah. Allah bu ayetle bize bunu öğretir.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz; “kul bildiğiyle amel ederse Allah ona bilmediklerini öğretir”272 buyurur. Allah, kuluna yaşatarak, tattırarak öğretir. Yoksa öğrendiği kuru bir bilgi olur. Allah, kuluna kuru bilgi vermez. Bu yüzden Fatiha’yı okuduğumuzda önce ona iman edelim, sonra onu amele dökmeye, yapmaya çalışalım. Yeter ki biz çabamızı, gayretimizi sarf edelim, gerisini Allah ikram eder.

Fatiha, Kur’an’ın özüyse biri Fatiha’yı öğrendiğinde, yaşamaya, hayatına geçirmeye çalıştığında Kur’an’ı bilmiş, öğrenmiş olur. Allah’ın ayetleri üzerinde tefekkür ettikçe Allah Kur’an’ı ona açar, bilmediklerini öğretir, devamını getirir. Bu yüzden Fatiha’yı bilen hiç kimse “ben Kur’an’ı bilmiyorum” diyemez.

Fatiha’yı bilmeyen birinin en kısa yoldan onu öğrenmeye, ona iman etmeye, onu yaşamaya çalışması gerekir ki hesabını verebilsin. Allah ayet-i kerimede; “Kıyamet günü sizi bu kitaptan sorumlu tutacağım”273 buyuruyorsa o halde hesabı verebilmek için Fatiha’yı öğrenmek gerekir.

Fatiha’yla kâmil insan, Hz. İnsan olabilsin, ebedi hayatını, Allah’ın rızasını kazanmış olsun, sırat-el mustakimde olup Allah’a vasıl olabilsin diye insanın Fatiha’yı bilmesi şarttır. Biri; “benim Fatiha’yı okuyacak zamanım yok, başka işlerim vardır” diyorsa ahireti, Allah’ın kitabı olan Kur’an’ı ciddiye almamıştır, dolayısıyla Allah’ı ciddiye almamıştır. Biri; Allah’ın kitabını, Allah’ı, Allah’ın resulünü ciddiye almazsa Allah da onu ciddiye almaz. İşte asıl felaket budur; yani Allah’ın onu unutması, ona unutulmuş muamelesi yapması asıl felakettir.

Allah hepimizi böyle bir felaketten muhafaza etsin inşallah! Allah bizi Fatiha’yı bilenlerden, anlayanlardan Fatiha ile canlı Kur’an olanlardan eylesin. Fatiha’nın hakikatini yaşayan, Fatiha’ya kâmil manada iman edenlerden eylesin. Allah bizi ayetlerinden, kelamından habersiz olanlardan, ayetlerine yüz çevirenlerden, ciddiye almayanlardan eylemesin. Allah bizi Kur’an’ı hayat kitabı olarak bilenlerden ona sımsıkı sarılanlardan eylesin inşallah.

Allah hepinizden razı olsun.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Âli İmran/139 ↩
  2. Arâf /44, Hûd /18 ↩
  3. Âli İmran/61 ↩
  4. Fatiha /4 ↩
  5. Bakara /189 ↩
  6. Bakara /27 ↩
  7. Fetih /23 ↩
  8. Hicr /9 ↩
  9. Bakara /152 ↩
  10. Munafikûn /10, Secde /12, Fâtır /37 ↩
  11. Müslim, Zikr 38. Ayrıca Bk. Ebû Dâvûd, Vitr 14; Tirmizî, Kırâat 12; İbni Mâce, Mukaddime 17 ↩
  12. Müslim, Müsâfirîn 269; Ayrıca Bk. İbni Mâce, Mukaddime 16 ↩
  13. Münâfikûn /6, Saff /5 ↩
  14. Ahzâb /56 ↩
  15. Ra’d /31 ↩
  16. Haşr /21 ↩
  17. Acluni, Keşful Hafa: 2542.N, İbni Kesir: 12.C.6322.S, İhyau Ulumiddin: 1.C.177.S, El- Albani S.Daife: 422.N, El-İman: 322.S, Fihrist: 2.C.279.S ↩
  18. Zuhrûf /44 ↩