close

EL ĞALİB

EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

Elhamdulillahi rabbil âlemin esselatu vesselamu aleyke ya seyyidel evveline vel ahirin ve ila cemiil enbiyayi vel murselin ve ila cemiil evliyayi vel hamdulillahi rabbil âlemin.

Hep beraber nüzul sırasına göre Allah’ın El Esmau’l Husna’sını, anlamaya rabbimizi güzel isimlerinden tanımaya çalışıyorduk. Bu sohbetimizde Allah’ın El Ğalib ismini anlamaya çalışağız inşallah.

Allah ayet-i kerimede; “Allah emri üzerinde galiptir”319 buyurur. Yani, Allah takdir ettiği ve hükmettiği her şeyi gerçekleştirir, bir de insan üzerinde nasıl bir muradı varsa o muradını, emrini mutlaka yerine getirir; çünkü Allah daima galiptir, mutlak galiptir.

Allah başka bir ayet-i kerimede; “Allah vaadde bulunmuştur ki ben ve resullerim mutlaka galip geleceğiz”320 buyurur. Allah’ın resulleri, aynı zamanda resullerle beraber olan mü’minler her ne olursa olsun galip gelir. Neden? -Çünkü Allah, emri üzerinde galiptir. Allah’ın, kulları üzerinde bir muradı; yani bir projesi vardır. Bu projeye Allah’ın vahyini taşıdıkları için birinci derecede Allah’ın nebileri, resulleri dâhildir.

Allah mutlaka vahyini kullarına ulaştırır, bu konuda emri üzerinde mutlak galiptir. Peygamberlerin hayatlarına baktığımızda bunu rahatlıkla görür, anlarız. Zaten bu sohbetimizde Allah’ın emri, muradı, projesi, senaryosu üzerinde nasıl galip olduğunu hep beraber göreceğiz, anlamaya çalışacağız inşallah.

Peki, peygamberler artık gelmeyeceğine göre Allah’ın emri üzerinde Ğalib ismi artık tecelli etmeyecek mi? -Elbette ki edecek; çünkü Allah’ın Ğalib ismi vahiy ile Allah’ın vahyini taşıyanlarla beraber tecelli etmeye devam eder.

Kendi nefsimizde, ailemiz içinde hak galip olursa yeryüzünde adalet olur, rahmet olur, güzellik olur; ama hak galip olmaz, onun yerine zalimlik galip olursa bu defa orada var olan şey zulüm olur. Bu yüzden bir yerde sorun, sıkıntı varsa bilelim ki orada hak galip olmamış, bunun yerine zalimin zulmü galip olmuş, birileri orda zulüm yapmış, şeytana uymuştur.

Allah’ın Ğalib ismi öncelikle peygamberleri üzerinde vahyi ile o vahyi taşıyanlarla beraber tecelli eder, onlar mutlaka galiptir. Onlarla beraber olan mü’minler de her zaman için mutlaka galiptir; ama bakıldığında bazı nebiler, resuller şehit edilmiş, kafaları kesilmiş, ortadan ikiye bölünmüştür.

Bu durumda Allah galip değil midir yahut bu olaylara Allah’ın Ğalib isminin penceresinden nasıl bakmak gerekir?

Bakışımız mü’mince bir bakış olursa onların da galip olduğunu görüp anlarız. Mü’mince bakış zahiri olarak başarıya odaklı bir bakış değildir. Zahiri olarak başarılı olup amacına ulaşan birinin galip olduğunu düşünmek mü’mince bir bakış değildir; çünkü mü’minin bakışı başarıya değil amele odaklıdır. Örnek vermek gerekirse; Hz. Zekeriya (a.s.), kavmi tarafından ikiye bölünmüştür. Peki, Hz. Zekeriya (a.s.) hayatı boyunca emek sarfetti mi? -Sarf etti. Başardı mı? -Elbette ki başardı; çünkü nefsine ve şeytana galip geldi. Zahiri olarak bakıldığında mağlup gibi görünse bile emeklerinden dolayı mağlup değil galiptir, rabbi katında kazanmıştır ve Allah’ın Ğalib ismi onda tecelli etmiştir. O da vazifesini ve kulluğunu yapıp kazanmıştır.

Yoksa zahiri bir bakışla Hz. Süleyman (a.s.)’a bakıp “o kazandı çünkü hükmetti ama Hz. Zekeriya (a.s.) kazanamadı” dememiz mü’mince bir bakış olmaz. Allah, kitabında onları örnek alalım, hayatlarından ders çıkaralım ve hayatı nasıl yaşamamız gerektiğini anlayalım diye bize anlatmıştır. Bu, bütün peygamberler için böyledir.

Aynı şekilde Allah yolunda emek verip çabasını, gayretini sarf edenler zahire göre öldürülmüş veya sürülmüş olsa bile kazanmış, galip olmuştur; ama Allah yolunda emek sarf etmeyenler kendilerine göre güzel yapmaya çalışmış ve yaptıkları yanlışlarla başarılı olmuşsa bile bu başarıları başarı değildir, dolayısıyla her halükârda kaybetmişlerdir.

Mesele; Allah’ı, Allah’ın rızasını, dostluğunu, cemalini, güzelliğini kazanıp Allah’ın güzelliğiyle güzel olmaktır. Biri rabbini kazanamamışsa artık kazandığı her ne olursa olsun en büyük mağlubiyeti almıştır; çünkü imanını, rabbini satmış, bununla da kendisine göre başarı dediği ama gerçekte başarısızlıklarla dolu o büyük mağlubiyete ulaşmıştır.

Bütün peygamberler ile onlarla beraber olanlar galiptir, galip gelmiş ve kazanmışlardır. Gerisi hangi halde olursa olsun, peygamberleri ve onlarla beraber olanları mağlup etmiş gibi görünseler de aslında kaybetmişlerdir. Buna iman etmek gerekir. Böyle olduğuna iman etmişiz ve yarın Kıyamet günü hep beraber böyle olduğunu da göreceğiz.

Mü’mince bir bakışla bakmazsak Allah’ın resullerinin ve beraberindekilerinin mağlup olduğunu söyleriz, bu da Allah’ın vahyiyle, esmasıyla bakmadığımız içindir. Aynı bakışı sadece nebiler, resuller dönemi için değil bir de bugüne, kendi hayatımıza taşıyıp bakmamız, öyle anlamamız gerekir.

Evet, “Allah’ın Ğalib isminin kulda tecelli etmesi vardır” dedik. Peki, Allah’ın Ğalib isminin tecelli ettiği bir kul nasıl bir hal alır?

Öncelikle kendi nefsine, arzularına, isteklerine ve kendisini yoldan çıkarmaya çalışan şeytana karşı galip gelir. Aynı şekilde şeytanlaşmış insanların onu yoldan çıkarmaya, rabbinden ayırmaya çalışmalarına karşı galip gelir. Elbette ki sorun, sıkıntı yaşayabilir ama mutlaka galip gelir; yani düşmez, feryat etmez.

Allah’ın El Esmau’l Husna’sını anlatırken kulun Allah’ın isimlerinin tecellisinden ibaret olduğunu anladık. Mesela; bir kulda Allah’ın Kaviyy ismi tecelli etmişse o kul kaviy durur, güçlü durur ve sarsılmaz. Dolayısıyla bir kulda Allah’ın isimlerinden biri dahi tecelli etmezse o kul kemale eremez. Bu yüzden kemale ermek için Allah’ın isimlerinin tecelli etmesi şarttır, bir isim bile eksik olursa olmaz.

Allah’ın Ğalib isminin kulda tecelli edip etmediği nasıl anlaşılır?

Allah’ın, kuluna nefhettiği ruh galip gelirse o kul, rabbiyle beraber olmuş, Allah’ın Ğalib ismi o kulda tecelli etmiş ve kul, Allah ile beraber galip gelmiş olur. Böyle olunca da kulun güzelliği artar; ama onda Allah’ın Ğalib ismi tecelli etmezse kul nefis, şeytanla beraber galip olursa bu defa çirkinliği artar ve güzelliğini kaybeder. Tıpkı “eski tas eski hamam” sözündeki gibi kul yerinde sayar, onda hiçbir değişiklik olmaz ve o kul, Allah’ın El Esmau’l Husna’sını kazanamaz.

Oysaki hayat baştan sona imtihandır; yani kazanma imkânıdır. Bu yüzden kulun her anda güzeliğinin artması gerekir. Eğer güzelliği artmıyorsa bir şey yapmıyor, herhangi bir şekilde nefsine, şeytana, hayata karşı galip gelemiyor demektir. Galip gelse güzelliği her anda artmaya; yani Allah’ın El Esmau’l Husna’sı, güzelliği onun üzerinde tecelli etmeye devam eder.

Allah’ın Ğalib ismi diğer isimler gibi bütün isimlerle beraber tecelli eder. Mesela; kul rahmet ederken galip olmalıdır. Yoksa nefis, şeytan onun rahmet etmesine müsade etmez. Eğer nefis galip gelirse kul rahmet etmesi gereken yerde rahmet etmez, rahmet edilmesi gereken duruma göz yumar, hatta kendisi de zulmeder. Allah’ın güzelliğini kazanamadığı gibi bir de zulmederse, haktan ayrılırsa böylelikle çirkinliği artar; çünkü Allah’ın Ğalib ismi onda tecelli etmemiş, Allah ile galip olmamıştır.

Kendi hakikatiyle, Allah’ın kendisine nefhettiği ruhla kendisine, nefsine galip olan bir kul cenneti kazanır; çünkü cennet gibi bir gönül ancak cennete layık olabilir ama kul nefsine galip olmak yerine nefsi onda galip olursa bu defa kulun cehennem gibi bir gönlü olur, bunun sonucu da elbetteki cehennemdir.

Kulda Allah’ın Ğalib isminin tecelli etmesi ve kulun gönlünün cennete dönmesi için mutlaka bir Mürşid-i kâmille beraber nefis tezkiyesi gerekir. Tabi, bunun için de mücadele edip çaba, gayret gösterecek olan yine kulun kendisidir. Yoksa hiç kimse bir mürşide tabi olduğunda “haydi, beni nefsime galip getir” diyemez; çünkü kulun kendisinin galip olması gerekir. Mürşide düşen; kula galip olmayı öğretmek, ona bu gücü vermek, bunu tattırmaktır. Yoksa bu gücü kullanacak olan yine kulun kendisidir.

İmtihanlar karşısında ne yapacağımızı, ne yapmamız gerektiğini bilmemiz için her şeyi olduğu gibi anlamamız lazım. Bazen mü’min yaşadıkları karşısında mağlup olmuş gibi görünebilir; ama her ne kadar böyle görünse, sıkıntıya boğulsa, eziyete uğrasa, kendisine işkence yapılsa bile mü’min her zaman galiptir; çünkü Allah bu sıkıntılara izin vermekle kulunu daha büyük bir galibiyete hazırlıyor demektir. Allah, kulu galip olsun diye ona bu şekilde muamele eder ve ondaki eksikleri tamamlayıp kemale erdirmek için bunları ona tattırır, bu sıkıntıları çekmesine müsade eder.

Uhud Savaşı’nda da böyle bir durum olmuş ve mü’minler mağlup olmuştu. Savaşta sahabeden bir ordu ve ordunun başında da Resulullah (s.a.v.) Efendimiz vardı; ama buna rağmen mağlup olmuşlardı. Uhud Savaşı için “mağlup olundu” demeye utanmamak gerekir. Asıl galibiyetin ve mağlubiyetin ne olduğunu bilmeyenler “sahabelerle müşrikler berabere kaldılar” gibi sözler söyleyebilir; ama doğrusu bu değildir. Uhud Savaşı’nda Müslümanlar mağlup olmuştur. Allah ayet-i kerimede bunun gerekçesini beyan etmiş; “siz dediniz ki: Bu başımıza nerden geldi? De ki onlara: Kendi ellerinizle yaptıklarınızdan dolayı”321 buyurmuştur. Yani “yanlışı siz yaptınız, peygambere itaat etmediniz, onun emrine uymadınız.” Sahabeler Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in emrine uymadığı için mağlup olmuştur; ama bu mağlubiyetleri tabi ki kâfirin mağlubiyeti gibi değildir.

Allah Uhud Savaşı’ndaki mağlubiyetle sahabeleri bir dahaki büyük galibiyete hazırlamış, Uhud’dan sonra fetihler peş peşe gelmiştir. Fetihler peş peşe yaşanırken sahabeler kazanılan galibiyetlerin kendi güçlerinden dolayı değil Allah’tan olduğunu anlamışlardır. Bu yüzden galibiyet zahiri değil manevidir. Sahabeler Allah’ın ve resulünün emrine ters düşüp galibiyeti kendilerinden zannettiklerinde mağlup olmuşlar ama daha sonra galip gelmişlerdir. Zaten bir daha da Uhud’daki gibi bir hata yapmamışlardır. Bunun acısını tatmasalardı o yanlışı yapmaya devam ederlerdi, dolayısıyla daha büyük bir yanlışta daha büyük felaketler olurdu. Bu yüzden Uhud Savaşı sahabeler için şer değil hayırdır, mağlubiyet değil galibiyettir; yani bir dahaki galibiyet için hazırlıktır.

Bunları anlatıyorsam işi anlayalım ve bakışımızı doğru tutalım diyedir; çünkü hayat baştan sona her anda cihattır, savaştır. Nefisle, şeytanla, hayatla cihad etmektir. Eğer bunu anlamaz, Allah’ın bize anlattığı kıssaları kendi üzerimizde görmeye çalışıp idrak etmezsek Kur’an’ı boşuna okumuş oluruz. Dolayısıyla hayatı, Allah’ın muradını anlamamız da mümkün olmaz. Bununla beraber yorumu kendimize göre yapar, hükmü de kendimize göre veririz; ama bilmemiz lazım ki Allah’a göre yapılmayan yorum, verilmeyen hüküm Allah’a ters düşmektir.

Biri Allah’a kul olmayı, âbd olmayı kabul etmiş ve Allah’a iman etmişse rabbine ters düşmemeli, kendisi hakkında verdiği her hüküm mutlaka hak olmalı; yani Allah’ın hükmü olmalıdır. Bunun için de Allah’ın verdiği hükmü anlamaya çalışmalı ki hayatı yaşarken Allah’ın kendisine neden öyle muamele ettiğini bilsin ve Allah’ın muradını, bir adım sonrasını doğru görüp doğru anlasın.

İsterseniz şimdi de Allah’ın Ğalib ismi ile ilgili ayetleri hep beraber anlamaya çalışalım. Öyleki rabbimizi, onun kendini tanıttığı gibi tanımış, anlamış olabilelim.

EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

Bu ayet, Hz. Yusuf (a.s.) ile ilgili ayettir. Ve kâlellezîşterâhu min mısra limraetihî: “Onu (Yusuf’u köle olarak) satın alan Mısır’ın (ileri gelen o adamı) hanımına dedi ki.” Ekrimî mesvâhu asâ en yenfeanâ: “Ona ikram et, belki ondan istifade ederiz (belki bizim için menfaat olur).” Ev nettehizehu veledâ: “Ya da onu evlat ediniriz.” Ve kezâlike mekkennâ li yûsufe fîl ard: “Böylece biz Yusuf’u orda mekân sahibi kıldık.” Onu oraya yerleştirdik, orda ona yer verdik. Demek ki Allah yerleştiriyormuş!

Allah’ın Hz. Yusuf (a.s.) için yaptığı bu muamelede bir projesi; yani bir muradı vardır. Allah senaryoyu yazmış ve Hz. Yusuf (a.s.)’ı satın alan Mısır’daki vezir elinde olmadan onu sevmiştir. Gönüller Allah’ın kudret elinde olduğu için Allah, vezirin gönlünü Hz. Yusuf’a döndürmüş, böylelikle vezir elinde olmadan Hz. Yusuf’u sevmiş ve hanımına; “ona ikram et, ondan ya istifade ederiz ya da onu evlat ediniriz” demiştir. Allah da bunun üzerine “biz onu böylece o yere yerleştirdik” buyurmuştur.

Ve li nuallimehu min te’vîlil ehâdîs: “Ona hadiselerin tevilini öğretmek için.” Rüyaların ve hadiselerin tevilini öğretmek için. Bir hadiseyi, bir olayı tevil etmek; Allah’ın o olaydaki muradını anlamak demektir. Bunun karşılığı hikmettir; yani Allah Hz. Yusuf (a.s.)’a hikmet vermek için böyle yapmıştır. Vallâhu gâlibun alâ emrih: “Allah, emri üzerinde galiptir.” Emr aynı zamanda iş demektir. Allah murat ettiği bir şeyi gerçekleştirmek için emri üzerinde galiptir ve bunun için böyle yapmıştır. Ve lâkinne ekseren nâsi lâ ya’lemun:322 “Ama insaların çoğu bunu bilmez.” İnsanların çoğu Allah’ın, emri üzerinde galip olduğunu, Allah’ın bir projesinin, takdirinin olduğunu bilmez, bunu anlamaz.

Hz. Yusuf (a.s.)’ın kardeşlerinin onu kuyuya atması da Allah’ın projesidir; ama kardeşleri yanlış tarafta durmuştur. Tabi, Hz. Yusuf (a.s.)’ı kuyuya atanların hepsi bir değildi. Mesela; içlerinden biri Hz. Yusuf (a.s.)’ın kuyuya atılmaması için direnirken bir tanesi de en uç tarafta durup “Yusuf’un kesinlikle kuyuya atılması, hatta öldürülmesi gerekir” demişti; ama diğerleri bu duruma müdahele ettiği için Hz. Yusuf (a.s.)’ı öldürememişti.

Peki, sonra ne olmuştu?

Sonra bir kervan gelip Hz. Yusuf (a.s.)’ı ordan çıkararak Mısır’a götürüp köle olarak satmıştı. Hatta Allah ayet-i kerimede; “ona kıymet de vermediler, onu az bir pahaya sattılar”323 buyurmuştur. Bu, Allah’ın projesidir; yani Allah’ın, kulları üzerindeki muradı gerçekleşsin diye hazırlamış olduğu bir senaryodur. Hz. Yusuf (a.s.)’ın kuyudan çıkarılıp oraya götürülmesi ve satılması, satılırken de saraydan birinin gelip onu alması Allah’ın bu projesine dâhildir. Allah projeyi böyle hazırlamıştır.

Ve lemmâ belega eşuddehû: “Ne zaman ki o güçlü (kuvvvetli) oldu (kıvamına geldi, vakti geldi).” Âteynâhu hukmen ve ilmâ: “Biz ona hüküm ve ilim verdik.” Doğru karar vermeyi, hükmetmeyi ve ilmi verdik. Ve kezâlike neczîl muhsinîn:324 “İşte biz muhsinleri (güzel yapanları) böyle mükâfatlandırırız.” Allah, Hz. Yusuf (a.s.)’ın güzel yaptığını, güzel yaptığı için böyle mükâfatlandırıldığını beyan etti.

Demek ki Allah, resullerini seçerken kimin ne yapacağını, kimin bu vazifeye daha layık olduğunu biliyor, seçimini de ona göre yapıyormuş. Sonra Allah resulünü seçip ona vazife verdiğinde proje resulle birlikte başlar. Zaten Hz. Yusuf (a.s.) ile beraber olan veya karşısında duran herkes Allah’ın bu projesine dâhil oldu.

Allah’ın emri üzerinde galip olması ve Allah’ın bu projesi bütün peygamberler için geçerlidir; çünkü Allah’ın muradı kullarının kendisine iman etmesi, halife olması, Hz. İnsan olmasıdır. Allah bunu peygamberleriyle, vahyi ile beraber yapar. Allah, vahyini indirip peygamberlerini gönderdiğinde peygamberle beraber olanlar, resulün taşıdığı o vahyin altına omuzunu koyanlar Allah’ın projesine, senaryosuna dâhil olmuş, artık onlar da Allah’ın vahyini taşımış olur.

Artık peygamber gelmeyeceğine göre Allah’ın, kulları üzerindeki muradı, projesi, senaryosu bitmiş midir? -Hayır, Allah’ın senaryosu, projesi devam ediyor. Aynı şekilde resulleri ve vahyi ile kıyamete kadar da devam eder. Vahyi taşıyanlar bir tane değildir, sadece bir kişi olması da gerekmez. Allah kendi projesine, senaryosuna bir anda bin kişiyi dâhil edip bin ayrı yerde bu işi yaptırabilir. Bizim de ya Allah’ın vahyini taşıyan olmamız ya da taşıyanla beraber olup ona yakın olmamız lazım; yani bir şekilde bu projeye dâhil olmamız gerekir.

Allah’ın Varis ismini anlatırken söylemiştim; Allah ayet-i kerimede; “biz kullarımızdan seçtiklerimizi kitaba varis kıldık. Onlardan bir kısmı kendine zulmedip Allah’ın ayetlerinden yüz çevirdi. Bir kısmı da orta yolu tuttu. Allah’ın izniyle bir kısmı da sabikun oldu, müsabaka etti, yarıştı. İşte asıl kazanmış olanlar bunlardır”325 buyurmuştu. Orta yolu tutanlar Allah’ın vahyini, kelamını alıp okumuş, hayatlarına geçirmiş, sadece kendilerini kurtarmaya çalışmıştır. Allah’ın vahyini taşırken müsabaka yapanlar da geçmişteki bütün peygamberler ve bütün sahabeler gibi Allah’ın projesine dâhil olmuştur. Bu, Allah’ın, kullarına kıyamete kadar tanıdığı kazanma imkânıdır.

Allah başka bir ayet-i kerimede; “sonra onların peşinden kitabı miras olarak devralan kötü kimseler kitaba varis oldu. (Onlar Allah’ın ayetlerini ders edindikleri, okuyup anladıkları, o ayetlerle birbirlerine tavsiyede bulunup birbirilerine Allah’ın ayetlerini okudukları halde) Allah’ın ayetlerini bu aşağılık dünya malı karşısında (dünya hayatı, dünyalık karşısında) sattılar. Onlar var ya düşmanlarından menfaat gelse o menfaati de almak için onu bir daha satarlar”326 buyurmuştur.

Yani Allah’ın ayetlerinden işlerine geleni alırlar, işlerine gelmeyen ayetlere ise sanki o ayetler yokmuş gibi muamele ederler. Bir de dünyaya gömülüp dünyaya taptıkları için Allah’ın ayetlerini, vahyini düşmanlarına bile satarlar. Bunu da dünya hayatında rahat etmek, zengin olmak, mevki ve makam sahibi olmak için yaparlar. Allah ise emri üzerinde mutlaka galiptir ama insanların çoğu bunu bilmez; yani birileri her ne kadar orta yolu tutup kendilerini kurtarmaya çalışsa birileri de Allah’ın ayetlerini satmaya kalkışsa bile Allah mutlaka muradını gerçekleştirir ve vahyini taşıyabilenlere vahyini taşıttırır. Onlarla beraber olanlar da aynı şekilde vahyi taşımış, dolayısıyla Allah’ın projesine dâhil olmuş olur. Bu, Hz. Âdem (a.s.)’dan kıyamete kadar böyledir. Bu nedenle Allah’ın muradı; yani projesi değişmez.

Her bir kul Hz. İnsandır ve kendi hayat filminin başrolünde oynar. Kıyamet günü Allah’ın, kulun eline verdiği kitabı onun hayat filmidir ve insanın hayatında baştan sona her ne varsa o filmin içindedir. Herkes kendine ait bu hayat filminin başrolündedir. Eğer biri hayatını bir peygamberle birlikte yaşamış olsa o hayat filminde peygamber bile kenarda durur; çünkü başrolde olan kulun kendisidir. Bu her bir insan için böyledir; çünkü kitap onun kitabı, film onun hayat filmidir.

Bu yüzden herkes kendi hayat filmini Kıyamet günü gelmeden şimdiden seyretmelidir. Herkes akşam yatmadan önce gözünü kapatıp, beş dakika, on dakika veya yarım saat tefekkür etmeli; “rabbim beni yaratıp dünyaya gönderdi, şöyle şöyle bir hayat yaşadım, şunları öğrendim, şöyle yapmaya çalıştım, böyle yapmaya çalıştım, acaba Allah’ın razı olduğu, beğendiği veya rabbimin razı olmadığı neler yaptım” deyip kendini sorgulamalı ve o ana kadar yaşadığı hayat filmini seyrederek en son nereye geldiğine bakmalıdır. Daha sonra ise; “rabbim beni şu anda huzura alıp hayat filmimi bana seyrettirse ya da kitabımı elime verip; ‘al hayat kitabını oku’ dese acaba kitabımdan, filmimden razı olur muyum, hayat filmimi beğenir miyim” diye kendine bakmalıdır.

Bununla ilgili olarak Resulullah (s.a.v.) Efendimiz bir hadis-i şerifinde buyurmuştur; “Allah Kıyamet günü kuluna amelini gösterirken; ‘kulum sen bu yaptığını kabul ettin mi’ diye buyurur. Kul da; ‘hayır, ya rabbi bunu kabul etmiyorum, güzel olmamış’ diye cevap verir. Bunun üzerine Allah; ‘sen benim kulum olarak amelini kabul etmiyorsan ben senin rabbin olarak nasıl kabul edeyim’ buyurur.” Kıyamet günü bu hitaba muhatap olmamak için Allah’ın bizi koyduğu yerde; yani Hz. İnsan olarak durmamız gerekir.

İlk insan ilk peygamberdir ve Allah’ın muradı o peygamber üzerinden yürür. Allah ona vahyeder, o da Allah’a davet eder, Allah adına konuşur, vahyi taşır. Onunla beraber olanlar kazanır, karşı duranlar da kaybeder. Hatta bazen Allah, resulüne karşı duran kavmi toptan helak etmiştir. Neden? -Çünkü Allah’ın resulüne karşı gelmek Allah’a karşı gelmektir. Bu yüzden Allah ayet-i kerimede; “resulüm! Onlar seni inkâr etmiyor, onlar bizim ayetlerimizi inkâr ediyorlar”327 buyurmuştur. Yani “dertleri seninle değil ayetlerimledir, benimledir, seninle değildir.” Bundan dolayı kullar, Allah’ın resulleri ile, vahyi ile muhatap olurken aslında Allah ile muhataptır.

Bizimle beraber olanlar, ilk günden şimdiye kadar ne yapmaya çalıştığımızı mutlaka anlamıştır. Yaptığımız şey; Allah’ın vahyini taşımaya çalışmaktır, bunu da hep beraber yapmaya çalışıyoruz; çünkü Allah’ın vahyini taşımadan önce bu vahyi taşıyacak bir cemaate ihtiyaç vardır. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz en kötü ve en ağır şartlarda Mekke’de Daru’l Erkam’da sahabeyi yetiştirmiş sonra da Allah, vahyi onların omuzuna yükleyip “haydi, vahyi taşıyın” demiştir. Sorumluluğu Allah yüklemiştir, yoksa bu, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in kendi kendine yaptığı bir şey değildir.

Benim de kardeşlerimizden beklediğim şey orta yolu tutup sadece kendilerini kurtarmaları değildir. Böyle bir niyetim, düşüncem hiç bir zaman olmamıştır, olamaz; çünkü bu proje bana ait değildir. Söyledim; “herkes kendi hayat filminin başrolunü oynar.” Aynı şekilde ben de herkes gibi kendi hayatımın başrolunü oynuyorum. Herkes kendi kulluğunu yapmaya çalışır, ben de kendi kulluğumu yapmaya çalışıyorum. Emir de, hüküm de Allah’ındır ve Allah mutlaka emri üzerinde galip olandır. Kardeşlerimiz bu projeyi ister kabul etsin, ister etmesin, projeye dâhil olmayı ister istesin, ister istemesin mutlaka Allah, emri üzerinde galiptir ve projesini tamamlar.

Başta da söylediğim gibi mesele sonuç değildir. Mü’min, sonuca, zahiri başarıya bakmaz; emeğe, kulluğa bakar. Kendi üzerimden örnek vermem gerekirse; ben kulluğuma bakarım ve bunun için ne yapılması gerekirse onu yaparım, dolayısıyla benim için sonucun ne olduğu fark etmez, beni ilgilendirmez; çünkü projenin, senaryonun sahibi vardır, sonuç beni ne ilgilendirir! Bana düşen; gerekeni yapmaktır. Bizimle beraber olanların da nasıl bir yerde olduklarını bilmeleri gerekir.

Allah ayet-i kerimede; “siz, Allah’a yardım ederseniz Allah da size yardım eder”328 buyurmuştur. Sadakallahulazim. Allah böyle söylemişse doğrudur, azim olan Allah doğruyu söylemiştir. Bu yüzden Allah’ın yardımını ve hem dünyada hem ahirette saadeti istiyorsak bilelim ki Allah bize yardım eder. Eğer hep beraber buradaysak ve rabbimizin rızasını kazanmayı, ona âbd, kul olup onun yolunda hizmet etmeyi istiyorsak zaten peşinen kazanmışız demektir.

Ya iman eder projeye dâhil oluruz ya da tercihimizi yapıp sabikundan değil de orta yolu seçenlerden olur ve kendimizi kurtarmaya çalışırız, tercih bizimdir.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in “sahabem” dediği zatlar, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz ile beraber Allah’ın murad ettiği o projeye dâhil olanlardır. Bizim için de böyledir. Allah ayet-i kerimede; “geçmiştekiler için de âdetim böyleydi (şimdi de böyledir, kıyamete kadar da böyledir). Allah hiç kimse için âdetini değiştirmez”329 buyurmuştur. Yani senaryo aynıdır, değişmez; kulluk, Allah’a itaat etmek, sabikun olmak, orta yolu seçmek, bir de Allah’tan, onun vahyinden yüz çevirmek her zamanda var olan bir durumdur, asla değişmez. Önemli olan; bizim hangi tarafta durduğumuzdur.

Evet, zahiri olarak yanımızda olsun veya olmasın bütün kardeşlerimizin bu projeye dâhil olmalarını; yani yolu beraber yürüyüp vahyi beraber taşımayı istiyoruz. Elbetteki gelmiş olan her nebi, resul davet ederken insanların kendisine iman etmelerini ister. Aynı şekilde her peygamber varisi de aynı vazifeyi yaparken insanların kendisiyle beraber kazanmasını, müsabaka yapıp sabikundan olmalarını ister; ama söylediğim gibi sonucun ne olacağı bizi ilgilendirmiyor, buna karar vermek Allah’a aittir.

Biri beni kabul edecekse mutlaka Allah’tan dolayı kabul etmelidir. Allah’ı kabul etmeyenler beni kabul edemez. Benim manevi tarafım, zahiri tarafımın önündedir; çünkü ahiret, dünyanın önündedir. Kardeşlerimiz de beni Allah’a taşıyan mürşidi olarak görmeli, beni severken ebedi hayatı için sevmelidir. “Ben seni kabul ediyorum; ama Allah’ı, Allah’ın vahyini kabul etmiyorum. Seni seviyorum; ama senin yolunu sevmiyorum” demek doğru değildir. Bana böyle bir sevgi lazım değildir, böyle bir sevgiyi de istemiyor, kabul etmiyorum. Böyle söyleyen birini en yakınım olsa bile reddediyorum. Bu yüzden biri beni sevecekse mutlaka Allah için sevmeli, bana uyacaksa Allah için uymalıdır. Aynı şey çocuklarım için bile geçerlidir. Konunun anlaşılması için bunları söyledim. İnşallah meselenin ne olduğu iyice anlaşılmıştır.

Biri Allah’a, Allah’ın dinine, vahyine yardım edenler sınıfına girerse hangi şekilde olursa olsun Allah’ın rahmet tecellisinin içine girmiş olur. Sohbetin başında da söyledim, mesele; işin bir kenarından tutmak, ona dokunmak, “ben de buradayım, bu işte ben de varım” demektir. Hepsi bu kadar! Allah akıl vermiştir, böyle biri Allah’ın rahmetinin içine girmez mi? -Elbette ki girer; ama Allah’ın ayet-i kerimenin sonunda buyurduğu gibi “insanların çoğu bunu bilmez.”330

Allah, kulları ile işi yapıyorsa kullarına muhtaç olduğu için değil kulları buna muhtaç olduğu için yapar, Allah’ın muradı budur. Eğer Allah’ın, muradını seninle gerçekleştirmesini istiyorsan buyur. Yoksa Allah, emri üzerinde zaten galiptir, bu yüzden Allah emrini mutlaka gerçekleştirir.

Bütün peygamberlerin hayatına baktığımızda herbiri için aynı şeyin geçerli olduğunu görürüz. Allah herbiri için bir senaryo yazmış; yani bir proje uygulamıştır. Mesala; Hz. Musa (a.s.)’a baktığımızda Firavun, doğan bütün çocukları öldürmüş, sonra Allah Hz. Musa (a.s.)’ın annesine vahyederek “eğer bir tehlike görürsen onu Nil’e bırak. Korkma, endişe etme! Biz onu sana geri vereceğiz”331 buyurmuştur.

Âlimlerimiz, peygamberler dışında birine vahyedildiğini kaldıramadığı için, Allah’ın ayetine karşı imanları olmadığı için “Allah bir kulla nasıl konuşur, nasıl vahyeder” deyip itiraz eder. Bu yüzden de “Allah ona vahyetmedi, ilham etti” derler. Hâlbuki Allah, kelimesi kelimesine ayette böyle söylemiş, ona vahyettiğini buyurmuştur. Allah böyle söylediği halde sen nasıl “öyle değil” diyorsun, niye terbiyesizlik yapıyorsun! Allah başka bir ayet-i kerimede de Hz. Meryem’e vahyettiğini söylemiştir.332 Hz. Meryem (r.a.) de Hz. Musa (a.s.)’ın annesi de peygamber değildir. Allah onlara vahyettiği halde şimdi nasıl olur da Allah peygamberleri dışında kimseye vahyetmez denilebilir.

Böyle söyleyenler Allah’ın Karib olduğuna iman etmemişlerdir. Oysaki Allah karibdir, yakındır, kuluna ondan daha yakındır. Allah ayet-i kerimede “Allah, kişi ile kalbi arasına girer”333 buyurmuştur. Allah, gönle tecelli eder, vahyeder. Böyleleri “Allah benden uzak olsun, yukarıda olsun, arşta olsun, buralara gelmesin, bize dokunmasın, karışmasın, yakın olmasın” dedikleri için Allah’ın kimseyle konuşmadığını söylerler; çünkü Allah onlara yakın olsa hayatı yaşayamayacaklar. Onlar zaten yanlışa da gömülmüşlerdir.

Hz. Musa’nın annesi Allah’ın ona emrettiği gibi yaptıktan sonra Allah onu Firavun’un sarayında büyütür. Hz. Musa (a.s.) zamanı gelince İsrailoğlundan biriyle Kıptilerden birinin kavga ettiğini görür ve israiloğlunun yanında durup karşıdakine bir yumruk vurarak onu öldürür. Peygamber yumruğu böyledir! Hz. Musa (a.s.)’ın öldürdüğü kişi Firavun’un tarafındandır. Sonra Hz. Musa (a.s.)’a; “seni yakalarlarsa öldürürler” diye haber verilir. O da nereye gittiğini bile bilmeyerek Hz. Şuayb (a.s.)’ın memleketine doğru kaçmak zorunda kalır.

Hz. Musa (a.s.) Medyen’de dinlenmek için bir suyun başına gider. Orada sürülerini sulayan çobanlar, bir de kenarda durup diğerlerinin hayvanlarını suladıktan sonra çekilmelerini bekleyen iki tane bayan görür. Hz. Musa (a.s.) merak edip onlara “siz niye hayvanlarınızı sulamıyorsunuz” diye sorar. Bayanlar da “bizim gücümüz yok, bunlar ise güçlü, kuvvetlidir. Onlar sulayıp çekildikten sonra biz hayvanlarımızı sulayacağız” der. Hz. Musa (a.s.) bunu duyunca onların sürüsünü alır ve diğer çobanların sürüsünün önüne koyup hayvanları sular. Hz. Musa (a.s.) aynı zamanda güçlü, kuvvetli ve sinirli biri olduğu için çobanlardan hiç kimse ona itiraz edemez. Hz. Musa (a.s.) daha sonra bir ağacın altına çekilip; “rabbim bana indireceğin her hayra muhtacım”334 der. O sırada Hz. Musa (a.s.) başka bir memlekettedir ve tanıdığı hiç kimse yoktur, üstelik karnı da açtır. Hz. Şuayb (a.s.)’ın kızları, evlerine döner ve Hz. Şuayb (a.s.)’a bu durumu anlatırlar. Hz. Şuayb bunu duyunca “gidin onu bana getirin” der.

Hz. Musa (a.s.), Hz. Şuayb (a.s.)’ın yanına gelir, Hz. Şuayb (a.s.) ona; “sekiz ya da on sene bana çobanlık yapman karşılığında bir kızımı seninle evlendireyim”335 diye teklifte bulunur, o da bunu kabul eder. Böylelikle Hz. Şuayb (a.s.) onu yetiştirmeye başlar. Bu yüzden Allah ayet-i kerimede; “seni güzelce bir denemeden geçirdik, güzelce yetiştirdik”336 buyurur. Allah Hz. Musa’yı, Hz. Şuayb’ın yanında yetiştirmiştir; çünkü senaryo böyle yazılmıştır. Bu, Allah’ın projesidir.

Allah’ın, kulları üzerinde projesi vardır ve Allah bu projeyi, vahyini taşıttığı kullarının üzerinden yürütür. Onlarla beraber olanlar da Allah’ın bu projesine dâhil olur; çünkü vahyi birlikte taşırlar. Biz de bütün kardeşlerimizi bu projeye dâhil olmaya davet ediyoruz. Ya kardeşlerimiz bizimle beraber bu projeye dâhil olsun ve ayet-i kerimede Allah’ın beyan ettiği kullar gibi Allah’ın vahyini taşıyıp müsabaka yapanlardan, sabikunlardan olsun ya da yapanlara gölge etmesin.

Söyledim, “Allah, emri üzerinde galiptir.” Bu yüzden hiç kimse işi öyle hafife ya da basite alamaz ve kendi kafasına göre yorum yapamaz. Elbette ki Allah’ın, vahyini taşıyan kullarına bir ikramı vardır. Hem dünyada, hem ahirette Allah onlara ikram eder. İkram onlara olmasın da kime olsun! O ki Allah’a en yakın durmuş ve rabbine yakın olmuştur. Hiç bundan büyük ikram olur mu! Biri “ben de varım, ben de burdayım” deyip Allah’ın projesine dâhil olmuşsa bundan büyük ikram olabilir mi? -Elbette ki olamaz.

Kâle se neşuddu adudeke bi ahîke: “(Allah, Musa’ya) Dedi ki: Seni kardeşinle destekleyip güçlendireceğiz.” Ve nec’alu lekumâ sultân: “Bir de size bir güç (bir kuvvet) bir saltanat vereceğiz.” Fe lâ yasılûne ileykumâ: “(Sizin düşmanlarınız, Firavun, hiç kimse) Size dokunamayacak.” Yani “sadece kardeşini sana yardımcı kıldığım için ‘iki kişiyiz’ diye endişe etmeyin. Karşınızdaki Firavun size ordusuyla beraber dahi dokunamaz” çünkü Allah’ın bir muradı vardır. Allah’ın onlar üzerinde muradı varken kim onlara dokunabilir!

Peki, Allah’ın projesi neymiş, Allah’ın onları korumasındaki hikmeti neymiş? Allah bu soruya cevap veriyor.

Bi âyâtinâ: “Ayetlerimizden dolayı.” Siz ikiniz benim ayetlerimi taşıyorsunuz, dolayısıyla ikinizi koruyacağım, kimse size dokunamayacak. Entumâ ve menittebeakumel gâlibûn:337 “(Ayetlerimizden dolayı) Siz ve size tabi olanlar galip olacaksınız.” Allah’ın Ğalib ismi üzerinize tecelli edecek, ben sizin üzerinizde galibim, buyurdu Allah. Demek ki Hz. Musa (a.s.) ile Hz. Harun (a.s.)’ın şerefi, kıymeti, değeri, Allah’ın onları özel olarak Ğalib ismiyle koruyup üstün getirmesi; Allah’ın ayetlerini taşımalarından dolayıymış.

Yâ eyyuhân nebiyy: “Ey nebim (ey peygamberim)!” Harridıl mu'minîne alâl kitâl: “Mü’minleri savaşmaları için teşvik et.” “Harrid” harla demektir, dolayısıyla ayet; ateşe üfürüldüğünde ateşin harlanması, alevlenmesi gibi onların gönlündeki imanı harla manasına gelir. Yani Allah yolunda savaşmaları için onları hazır hale getir. İn yekun minkum işrûne sâbirûn: “Eğer sizden yirmi sabırlı kişi olursa.” Yaglibû mieteyn: “İki yüz kişiye galiptir.” Yani sizden bir kişi onlardan on kişi demektir. Ve in yekûn minkum mietun: “Eğer sizden yüz kişi olursa.” Yaglibû elfen minellezîne keferû: “Kâfir olan kimselerden bin kişiye bedeldir.” Yüz kişilik bir ordu bin kişiyi yener, galip olur, dedi Allah. Bi ennehum kavmun lâ yefkahûn:338 “Onlar anlamayan bir topluluktur.”

Onlar Allah’ın galip olduğunu, Allah’ın galip geleceğini, mutlak gücün, mutlak kudretin Allah’a ait olduğunu, Allah’ın bir muradının olduğunu anlamayan bir topluluktur. Allah’ın bir muradı vardır ve Allah muradını gerçekleştirir. Karşınızdaki sizden on kat fazla olsa da galip gelecek olan sizsiniz; ama bunun bir şartı vardır o da sabırlı olmaktır; çünkü Allah ayetinde sabırlı olmayı buna şart olarak beyan etmiştir. O halde ancak sabredenler kazanır, sabretmeyenler ise kaybeder ve Allah’ın projesinde yer alamaz, projeye dâhil olamaz, dolayısıyla on kişilik gücü olmaz.

Şu anda dünyada yaklaşık bir milyar yediyüz milyon Müslüman nüfusu vardır. Eğer her bir Müslüman on kişiye bedel olsaydı bu sayı on yedi milyar kişi yapardı. Peki, şu an on yedi milyar Müslüman var mı? -Hepimiz biliyoruz ki böyle bir şey yoktur! İsrail’in nüfusunu toplasak daha altı milyon eder; ama bir milyar yediyüz milyonluk İslam âlemini yakıp, kavurabiliyor, her türlü cinayeti ve zulmü işleyebiliyor. Hal böyleyken bir milyar yedi yüz milyon Müslüman nerede! Hani bir kişi on kişiye bedeldi! Öyleyse Allah’ın kastettiği Müslümanlar bunlar değildir.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e; “ahir zaman ne zaman başlar” diye sorulduğunda “benden bin dörtyüz sene sonra başlar” buyurmuştur. Şu anda bin dört yüz seneyi; yani on dört asrı zaten geçmişiz, dolayısıyla Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in tabiriyle ahir zamandayız. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz, ahir zamanla ilgili olarak başka bir hadis-i şerifinde “eğer ahir zamandakiler sizi görselerdi sizi akıllı olarak görmez, size ‘bunlar delidir, dünyayı, menfaatlerini bilmiyorlar, gidip söz de Allah yolunda ölüyor, canlarını feda ediyorlar’ derdi. Eğer siz de onları görecek olsaydınız onların ahireti ikinci planda tutup dünyaya o kadar meylettiklerinden ve dünyalık adam olduklarından dolayı onlara ‘bunlar iman etmemiş’ derdiniz” buyurur. Sahabe şimdi gelip “bunlar iman etmemiş” derse doğru söylemiş olur mu? -Elbette ki doğru söylemiş olur. Bir kendilerine bir de günümüze bakarlar ve “bunlar iman etmemiş, iman etseydiler bu ne halleriydi” derler.

Günümüzde Müslümanların genel itibariyle yaptıkları yanlışlardan biri de Kur’an’la ilgili yanlıştır. Şu anda Kur’an yerde sürünüyor. Bizim Kur’an’ı yerden kaldırıp başımızın üzerine, hayatımızın içine almamız gerekir. Sahabe, Kur’an’ı hayatının içine almıştı. Biz de evimizde Kur’an’a göre yaşamalı, evimizde ve hayatımızın her anında Allah’ın emri, hükmü geçmelidir. Bunun için de öncelikle Kur’an’ı yerden kaldırıp kendi gönlümüze almamız gerekir. Öyle ki Allah’ın kitabını, Kur’an’ı evimize, çoluk çocuğumuza, komşumuza, yakınlarımıza taşıyabilelim. Biz niyet edip gerekeni yaparsak Allah bize yardım eder ve kitabını bize taşıtır; çünkü Allah, emri üzerinde galiptir.

Bizim tek derdimiz; rabbimizin kitabını yerden kaldırıp onun vahyini taşıma vazifesini üstlenerek yayabildiğimiz en son noktaya kadar Allah’ın vahyini yaymak, insanlara bu vahyi taşımaktır. Bizimle beraber olan kardeşlerimizden isteğimiz de budur. Bunun için yapılması gereken şey; Allah’ın bu projesine, senaryosuna sadece dokunmak, ben de varım demektir. Omzunu Allah’ın vahyinin altına koyup taşımak istemeyenlere de “sen bilirsin, tercih senindir” der ve onların tercihine karışmayız.

İn yansurkumullâh: “Allah size yardım ederse.” Fe lâ gâlibe lekum: “Size galip gelecek (hiç kimse) yoktur.” Allah, dinine, kitabını taşıyanlara yardım eder. Ve in yahzulkum fe men zellezî yansurukum min ba’dihi ve alâllâh: “Allah sizi yardımsız bırakırsa size yardım etmek kimin haddine!” Tabi ya, bir de bu var! Allah sana yardım etmek istemiyor; çünkü sen kafana göre bir din çıkarmış, kendine bir din üretmişsin, üstüne üstlük bir de “ben, Allah’ın dinini taşıyorum” diyorsun! Allah sana yardım etmezse sana yardım etmek kimin haddine, buyurdu Allah. Bunun sonucunda ise helak olursun. Felyetevekkelil mu’minûn:339 “Mü’minler Allah’a tevekkül etsinler.”

Mü’min, mü’min olur da Allah’a tevekkül etmez mi, güvenmez mi! Biri, Allah’a tevekkül etmiyorsa o nasıl mü’mindir! Mü’minsen Allah’a tevekkül etmen gerekir. Allah’a tevekkül edersen Allah sana yardım eder. O zaman galip olan mutlaka sen olursun ve hiç kimse seni mağlup edemez. Neden? -El Galip olan Allah sana yardım eder de ondan.

Bu, dua Hz. Nuh (a.s.)’ın duasıdır. Fe deâ rabbehû ennî maglûbun fentasir:340 “En sonunda (Nuh) rabbine yönelip ‘ben mağlup oldum, bana yardım et’ diye dua etti.” Allah da ona yardım etti. Allah ayetin devamında; “göğün kapısını açtık, suyu indirdik, yerden de su fışkırttık”341 buyurur. Başka bir ayeti kerimede ise; “Nuh dedi ki: Kâfirlerden yeryüzünde hiç kimseyi bırakma (ya rabbi)”342 buyurmuştur. Allah da “olur” demiş ve yeryüzünde hiç birini bırakmamıştır.

Hz. Nuh (a.s.) “ben mağlup oldum, bana yardım et” dediği için Allah böyle yapmıştır. Bu sadece bir örnektir.

Herkesin hayatında “ben mağlup oldum” diyeceği bir an vardır; ama bunun tam manasıyla hangi an olduğunu yalnız Allah bilir; çünkü kul sıkıntıya gelemeyip biraz daralınca bile “ya rabbi! Ben yenildim, ben mağlup oldum, yardımın nerde kaldı” diyebilir! Böyle olmaz, bu doğru değildir! Allah’ın nusreti, yardımı kulun gücü ne zaman biterse o zaman gelir.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz, Allah’ın nebisi ve resulüdür. Allah onun hakkında “seni ancak âlemlere rahmet olasın diye gönderdik”343 buyurmuştur. Buna rağmen aynı ölçü onun için de geçerlidir. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz hicret ederken; yani kaçıp mağaraya sığınırken çıkabileceği en yüksek yere, en yüksek tepeye kadar çıkmıştır. Allah dileseydi Resulullah (s.a.v.) Efendimiz mağaraya çıkmadan da onu korurdu; ama Allah Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i mağaraya çıkarmakla “bütün çabanı, gayretini sarf et, ondan sonra benden yardımı iste. Yapabileceğin bir şey varken benden yardım isteme; çünkü daha yapacağın şeyler var” demiş oldu.

Müşrikler, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz ve Hz. Ebubekir (r.a.)’in sığındığı mağaranın etrafında gidip gelirken Resulullah (s.a.v.) Efendimiz mağarada Hz. Ebubekir (r.a.)’a; “korkma, üçüncüsü Allah olan iki kişiye kim ne yapabilir! Allah bizimle beraberdir”344 buyurmuştur. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz gerekeni yaptığı için Allah’tan emindir, artık Allah’ın yardım edeceğini biliyor. Evde de oturup aynı şeyi söyleyebilirdi; ama hiçbir şey yapmadan böyle söylemek yanlış olurdu. Böyle yapan biri Allah’ı bilmiyor, tanımıyordur; yani Allah’ın nasıl muamele edeceğini anlamamış demektir.

Allah senden kulluk istiyor. Çabanı, gayretini sarf edersen kulluk yapmış olursun. Allah senden sabırla, namazla kendisinden dilemeni istiyor; yani senin hak üzerinde direnmeni ve kulluğunu yapıp imanını, sadakatini ispatlamanı istiyor.

Hz. Nuh (a.s.) ben mağlup oldum, bana yardım et, dedi. Allah da “ben ve resullerim galip geleceğiz, diye benden söz çıkmıştır”345 buyurdu. Dikkat edilirse Allah, resullerini kendinden ayırmadı; yani bu iş bitmiştir. Neden? -Onlar Allah’ın kullarına Allah’ın vahyini taşıyor da ondan. Allah da mü’minlerin dışındakilerin hepsini helak edip mağlub etti; yani kimin mağlup olduğunu onlara gösterdi.

Evet, hep beraber Allah’ın El Ğalib ismini öğrenmeye, rabbimizin emri üzerinde, muradı üzerinde nasıl ğalib olduğunu anlamaya çalıştık.

Allah hepimizi kendi vahyinin projesinde yer alanlardan eylesin. Allah bizi arada duranlardan veya Allah’ın vahyini menfaat karşılığında satanlardan eylemesin. Allah bizi vahyini taşıyanlardan ve Allah’ın muradının gerçekleşmesi için çabasını, gayretini sarf edenlerden eylesin inşallah.

Allah hepinizden razı olsun.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Yûsuf /21 ↩
  2. Mücâdele /21 ↩
  3. Âli İmran/165 ↩
  4. Yûsuf /21 ↩
  5. Yûsuf /20 ↩
  6. Yûsuf /22 ↩
  7. Fâtır /32 ↩
  8. A’râf /169 ↩
  9. Enâm /33 ↩
  10. Muhammed /7 ↩
  11. Ahzâb /62, Fetih /23 ↩
  12. Yûsuf /21 ↩
  13. Kasas /7 ↩
  14. Âli İmran/47 ↩
  15. Enfâl /24 ↩
  16. Kasas /24 ↩
  17. Kasas /27 ↩
  18. Tâhâ /40 ↩
  19. Kasas /35 ↩
  20. Enfâl /65 ↩
  21. Âli İmran/160 ↩
  22. Kamer /10 ↩
  23. Kamer /11-12 ↩
  24. Nuh /26 ↩
  25. Enbiyâ /107 ↩
  26. Buhâri, Tefsîru Sûre, 9/1 Müslim, Fezâilüs- Sahâbe, 1 ↩
  27. Mücadele /21 ↩