close

69.Bölüm

EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

Elhamdulillahi rabbil âlemin esselatu vesselamu aleyke ya seyyidel evveline vel ahirin ve ila cemiil enbiyayi vel murselin ve ila cemiil evliyai vel hamdulillahi rabbil âlemin.

Hep beraber Allah’ın El Efâlu’l Husnâ’sı ve Aşk’ı anlamaya, rabbimizi onun güzel fiillerinden tanımaya çalışıyorduk. Aynı zamanda rabbimizin bize olan muamelesini ve bu muameleye nasıl karşılık vermemiz gerektiğini anlamaya çalışıyorduk.

Malumunuz El Efâlu’l Husnâ sohbetlerini Kur’ân ayı olan ramazanda yapıyoruz. Ramazan ayının artık sonlarına doğru geliyor ve ramazanı yolculuyoruz. İsterseniz bu vesileyle ramazan ayını ve orucu nasıl anlamamız gerektiğini tekrar kısaca anlamaya çalışalım inşallah.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz şaban ayı geldiğinde hamd eder ve “bizi ramazana kavuştur ya rabbi”623 diye dua ederdi. Hamd olsun, rabbimiz bizi de ramazana kavuşturdu ve ramazanın sonuna doğru getirdi. Biz de bu vesileyle ramazanı değerlendirmeye çalıştık. Ramazan ayı; rahmet ayıdır. Biz de Allah’ın rahmetinin içine girmeye çalıştık inşallah.

Ramazan ayı; Kur’ân ayıdır. Biz de Kur’ân’ı anlamaya, okumaya, dinlemeye, anlamaya, tefekkür etmeye ve Allah’ın vahyine, Kur’ân’a şükretmeye çalıştık inşallah. Zaten oruç, Kur’ân nimetine şükretmek içindir. Bu yüzden Allah âyet-i kerimede “(o sayılı günler) ramazan ayıdır ki insanları hidâyete erdiren, hidâyete dair (her şeyi) apaçık beyan eden ve (hakla, bâtılı birbirinden ayıran) furkân olan Kur’ân o (ay)da indirilmiştir. Öyle ise sizden her kim o aya erişirse (Kur’ân’ın o ayda indirilmesine şükretmek için) o (ay)da oruç tutsun”624 buyurmuştur. Oruç bir şükürdür, hamddır. Nefsimiz temizlenince, tezkiye olunca; yani Allah ile aramızdaki perdeler aralanınca rabbimizi, rabbimizin vahyini, bize ne demek istediğini, muradını anlarız. İşte oruç bunun sebebi, vesilesidir.

Neden?

Çünkü oruç; baştan sona nefis tezkiyesidir. Nefsimize, kendimize, arzularımıza, isteklerimize mâni olmak için Allah bize ramazan ayında oruçla eğitim yaptırır. Aynı şekilde Allah’ın huzurunda olduğumuzu unutmamak ve ihsan mertebesinde olabilmek için Allah bize bu eğitimi yaptırır.

Ramazan ayı boyunca bu eğitimi yaptığımızda eğitimimiz, Allah’ın bize ramazan ayında verdiği ihsan hâlini, rabbimizin huzurunda olduğumuzu unutmama hâlini bir yıl boyunca kazandırır.

Mesela; ne zaman bir şey yemek, içmek istesek ya da nefsimiz başka tarafa yönelse hemen “ben oruçluyum, ben rabbimin huzurundayım, rabbim beni görüyor, işitiyor” dediğimizde ihsan mertebesinde durmuş oluruz. Oruç bize ihsan mertebesini, Allah’ın huzurunda durmayı, Allah’ın huzurunda yaşamayı, Allah’ın huzurunda onun emrettiği, sevdiği gibi yapmayı öğretir, talim ettirir. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz ihsan mertebesini anlatırken “ihsan; Allah’ın huzurundaymış gibi Allah’a kulluk yapmandır, âbd olmandır, sen onu göremesen de onun seni gördüğünü bilerek, gaybe iman etmiş olarak Allah’ın huzurunda yaşamandır”625 buyurmuştur. İman, islam, ihsandan herhangi biri eksik olursa dinimiz eksik olmuş olur. Biz de Allah’ın emrettiği gibi huzurda duramamış oluruz.

İhsan aynı zamanda bize ihlası, samimiyeti kazandırır, bizi tek kelimeyle Hz. İnsan yapar. Onun için oruca şükretmemiz, hamd etmemiz gerekir.

Bilmemiz lazım ki oruç, aç kalmak demek değildir; kendimize hükmedebilmek, hâkim olabilmek, gönül âlemimizi, nefsimizi, vücut ülkemizi idare edebilmektir, hayırda yürütebilmektir, rabbimize firar etmektir, koşmaktır, çaba, gayret sarf etmektir. Tek kelimeyle “seni seviyorum ya rabbi! Seni her şeyden, canımdan, nefsimden, arzularımdan, isteklerimden çok seviyorum” demektir.

Ameller, niyete göredir. Niyeti doğru yapmayınca amelimiz de doğru olmuş olmaz. Bu nedenle oruca niyet ederken “ya rabbi! Sen ‘imsaktan iftara kadar yeme, içme’ buyurmuşsun ya ben de senin emrini, senin benim için tercih ettiğini, senin benim için sevdiğini kendi arzularımdan, isteklerimden daha çok seviyorum, bundan dolayı imsaktan iftara kadar helal olduğu hâlde yemiyor, içmiyorum” dememiz ve niyeti böyle yapmamız lazım.

Helal olanı yemeyince, içmeyince haramlardan da sakınmış olur ve ramazandan sonra on bir ay boyunca haramdan sakınma gücünü kendimizde bulmuş oluruz. Bu gücü veren Allah’tır. Bunu da ramazanda tuttuğumuz orucun karşılığında verir.

Evet, ramazan ayı, rahmet ayıdır. Oruç tutamayan, sıkıntıları, hastalıkları olan veya yolcu olanlar, kısacası herhangi bir şekilde orucunu tutamayanlar daha sonra tutamadıkları orucu tamamlarlar. Eğer hiç oruç tutamayacak durumdalarsa zaten fidyelerini, fitrelerini verirler; ama her ne olursa olsun onlar da mutlaka oruç tutuyorlarmış gibi ramazanı değerlendirmelidirler.

Oruç sadece aç kalmak değildir. Aç kalmak bir tek mideye oruç tutturmaktır. Ramazanda yalnızca midemize değil gönlümüze, aklımıza, nefsimize de oruç tutturmamız lazım.

Aklımıza nasıl oruç tutturacağız?

Aklımızı Allah’ın vahyiyle nûrlandıracak, şeytanın verdiği vesveseyi kabul etmeyip reddedecek, vesveseyle, zanla, vehimle uğraşmayacağız. Bununla beraber aklımızı dedikoduyla, gıybetle, başka şeylerle meşgul etmemeye çalışacağız. Aklımıza yanlış şeyler yaptırmayacak, güzel şeyler, tefekkürler yaptıracağız. Böyle yaparsak orucu aklımıza tutturmuş oluruz.

Şeytan, gönlümüze vesvese verirken bu vesveseyi gönül hâlimizden alır; yani gönül hâlimiz nasıl olursa şeytan da vesveseyi ona göre verir.

Biz de her ramazan ayında gönlümüze Allah’tan başka bir şey getirmemeye, Allah’tan başka bir şeyle meşgul olmamaya çalışacağız. Yalnızca kulluğumuzla meşgul olacak, “rabbim Allah’tır” diyeceğiz. Bunun için de “bir ben varım, bir de rabbim vardır ve rabbim benden rahmetinin içine girmemi, kendisini zikretmemi, tesbih etmemi, tekbir etmemi, kendisine hamd etmemi, şükretmemi istiyor” deyip, rabbimizi tesbih edecek, hamd edecek, şükredecek, tevhid edip tekbir edeceğiz. Bununla beraber “rabbim benden kendisini, vahyini dinlememi, anlamamı, tefekkür etmemi, derin derin tefakkuh edip âyetlerin arkasındaki muradını tedebbür etmemi, anlamamı istiyor” deyip rabbimizin âyetleriyle, vahyiyle meşgul olacağız inşallah.

Allah ramazan ayının içindeki Kadir Gecesi’nde Kur’ân’ı indirmiştir, dolayısıyla Kadir Gecesi’nin nûru bütün ramazan ayına tecelli eder, komple bütün bir ayı kapsar. Biz de ramazan ayında her geceyi Kadir Gecesi gibi anlayıp ibadetimizi öyle yapacak, Allah’ın “oku” Ikra’bismi rabbikellezî halak:626 “(Zatıyla ve sıfatlarıyla tecelli edip tüm mevcudatı) Yaratan rabbinin adıyla (kendini ve tüm mahlûkatı) oku (anla, idrak et)” dediği âyetleri okumaya çalışacağız.

İnşallah ramazan ayında yaratan rabbimizin ismiyle okumaya çalışacağız. Allah’ın bizi neden yarattığını, muradının ne olduğunu, bütün varlık üzerinden bir âyet olarak okuyup anlamaya çalışacak, tefekkür etmeye çalışacağız. Yaratan rabbimizin ismiyle onun okuttuğu, öğretmek istediği, dilediği gibi anlamaya çalışacak, ramazanı böyle değerlendireceğiz inşallah.

Aynı şekilde namazlarımıza, secdelerimize dikkat edeceğiz. Bir de imsaktan önce teheccüd namazını kılmaya çalışacağız. Dört rekât, sekiz rekât, on iki rekât olarak artık gücümüz hangisine yetiyorsa teheccüd namazımızı kılacağız. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz teheccüd namazını böyle farklı farklı kılmıştır. Biz de en az ikişer ikişer toplam dört rekât teheccüd namazı kılmaya çalışacağız inşallah. Bunu ramazan ayı boyunca yaparsak teheccüd bizde meleke hâline gelir, böylelikle ramazandan sonra da teheccüd namazını kılmaya devam ederiz.

Bütün kardeşlerimizin, mü’minlerin, Müslümanların ramazan ayı tekrardan mübarek olsun, rahmet olsun. Müslüman kardeşlerimizin her gecesi Kadir Gecesi olsun. Allah bütün mü’minlere, Müslümanlara kadrimizi yücelten, bizi şereflendiren, Kur’ân ile beraber olmayı nasip eylesin inşallah.

Evet, Allah’ın El Efâlul Husnâ’sını ders ediniyorduk. Allah’ın, kuluna olan her fiilindeki, muamelesindeki muradını anlamaya çalışıp o muameleyi bize niçin yaptığını idrak etmeye çalışıyorduk.

Allah’ın yapmadığı, takdir etmediği hiçbir şey yoktur. Rabbimizin efâlini ne kadar anladıysak esmâsını o kadar anlar, dolayısıyla rabbimizi o kadar tanır, o kadar marifetullaha sahip olmuş oluruz.

El Efâlul Husnâ ve Aşk sohbetleri bizim için marifetullah olur, iman olur, aşk olur, muhabbet olur, Allah’a yakınlık olur, dostluk olur inşallah.

Geçen sohbetimizde Allah’ın radiye “razı oldu” fiilini anlamaya çalışmıştık. Şimdi de hep beraber ketebe “yazdı” fiilini âyetlerde geçtiği şekilde anlamaya, öğrenmeye çalışacağız inşallah.

EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

Keteballah “Allah yazdı, Allah yazar, Allah yazıyor, Allah yazdırıyor” manasına gelir.

Allah yazar, meleklere yazdırır. Elbette ki her şeyi Allah’ın bilmesi yeterlidir; ama bir de kendi seviyemizden anlamamız için Allah, yaptığımız her şeyi meleklerin yazdığını beyan etmiştir. “İki kaydedici (melek), (insanın) sağında ve solunda oturup (daima onunla beraber olarak yaptıklarını) kaydetmektedir. (İnsan) Hiçbir söz söylemez ki onun yanında hazır bulunup (yaptıklarını) gözetleyen (ve kaydeden bir melek) bulunmasın.”627 “(Onlar) Değerli yazıcılardır. (Onlar) Her ne yaparsanız bilirler (ve kaydederler).”628

Sağınızda, solunuzda kerim kılınmış, biri sağda, biri solda her ne yaparsanız yazan Kiramen Kâtibin (ikrama nail olmuş, değerli, şerefli) yazıcılar, melekler vardır. Hiçbir kelime yoktur ki ağzınızdan çıktığında melekler onu yazmasın.

Her bir kelimemiz yazılıyorsa o zaman her bir kelimeden hesap vardır. Allah, kuluna “ağzından çıkan kelimeye dikkat et” buyuruyor; yani konuşurken gönlünü öne al, gönlün dilinin önünde, dilin de gönlünün arkasında olsun. Gönlüne bir kelime geldiğinde onu iyice ölçmeden, biçmeden, tartmadan söyleme! “Bu kelimeyi söylersem rabbim razı olur mu” deyip söyleyeceğin sözü önce ölçüp biç. Sonra da “bu sözü karşımdakine ya da herhangi bir ortamda söylersem bana veya oradakilere yahut daha sonra duyanlara ne faydası olur veya ne zararı olur” diye söyleyeceğin sözü hesap et, tart. Tabi, bunu gönlünle yap; yani gönlün bu hâlde olsun. Ameller niyete göredir. Eğer Allah sana “kulum bu sözü neden söyledin, söylerken ki niyetin neydi” diye sorarsa buna cevap verebilmen gerekir.

Evet, inşallah bundan sonra herhangi bir söz söylediğimizde “bunu söylersem rabbimi mi, yoksa şeytanı mı sevindirmiş olurum” diyecek ve sözlerimizi ölçecek, biçecek, tartacağız ondan sonra konuşacağız. Böyle yaparsak sözlerimiz bizim için hem dünyamız hem de ahiretimiz için hayrolur, kıymet olur, değer olur, şeref olur, Allah’a yakınlık olur.

“O, rahmeti kendi zatına yazmıştır.”629 Allah yazdı demek; Allah takdir etti, tespit etti, emin kıldı, hibe etti, farz kıldı, ispat etti, beyan etti manalarına gelir.

Yani Allah rahmeti zatına takdir etti, hükmetti, emretti, dolayısıyla farz kıldı manasındadır. Allah zatına rahmeti yazarak “ben rahman ve rahimim. Mutlaka rahmetle muamele ederim, hiç kimse benden rahmetten başka bir şey göremez” diye hüküm verdi. Kulun da rabbini zikredince, hatırlayınca mutlaka onu rahmetiyle beraber anlaması, hatırlaması ve “o rahman ve rahim olan rabbimdir. Bana rahmetiyle muamele ediyor, her ne muamele olursa olsun bana yaptığı her muamelesi onun muhabbetinden, rahmetinden tecelli ediyor” demesi gerekir. Yoksa Allah’a iman etmiş, Allah’ın hakkını takdir etmiş olmaz. Aynı zamanda Allah’ın rahmeti zatına yazdığını, takdir ettiğini, böyle hükmettiğini anlamamış, buna iman etmemiş ve bundan emin olmamış olur.

“De ki: Allah’ın bizim için yazdığından başkası bize asla isabet etmez. O, bizim mevlâmız (sahibimiz, dostumuz ve yardımcımız)dır. O hâlde mü’minler ancak Allah’a (güvenip) tevekkül etsinler.”630 Bunu hem hayatımızda yaşamamız hem de söylememiz lazım. İster nimet ister musibet olsun Allah bizim için neyi yazmış, takdir etmişse bize gelecek olan odur. Bunun dışında bir şey beklemek mü’mine yakışmayan bir hâl, tavırdır. Allah âyetin sonunda “o hâlde mü’minler ancak Allah’a (güvenip) tevekkül etsinler”631 buyurdu. Bu durumda yaşadığın her şeyde Allah’a güvenip tevekkül etmezsen Allah’a iman etmiş olmazsın.

Şayet isyan ediyor, itiraz ediyor, feryad ediyorsan, şeytan senin gönlünü cehenneme döndürdüyse, sen de etrafına bu sıkıntıyı, feryadı yaşatıyorsan Allah’a tevekkül etmemiş, güvenmemiş, yaşadığın imtihanlar için “bunlar Allah’tan gelmedi” demişsindir. Oysaki Allah “Allah’ın bizim için yazdığından başka hiçbir şey başımıza, önümüze gelmez, onu yaşamayız. Yaşadığımız her şeyi Allah yazmış, takdir etmiştir” buyurdu.

Peki, Allah neye göre takdir eder ve bize muamelede bulunur?

Elbette ki ebedi hayatı kazanmamıza göre. Hz. İnsan olmamız için, ona yakın, dost olmamız için, üzerimizdeki muradının gerçekleşmesi, gönlümüzün cennet olması, nefsimizin şirkten, küfürden, riyadan, hasetten, nifaktan, münafıklıktan temizlenmesi, tezkiye olması, derecemizin yükselmesi, ona ref olmamız için, yücelmemiz için takdirde bulunur ve bize öyle muamele eder.

“(Resulüm!) Allah’a ve âhiret gününe iman eden bir topluluğun; babaları veya oğulları yahut kardeşleri ya da aşiretleri (ve akrabaları) bile olsalar, Allah’a ve resulüne karşı gelenlere sevgi beslediklerini (asla göremez, onları o hâlde) bulamazsın! İşte (Allah) onların kalplerine imanı yazmış ve kendinden bir rûh ile onları desteklemiştir. Ayrıca onları (âhiret günü) içinde ebedi kalacakları, altlarından ırmaklar akan cennetlere koyacaktır. Allah onlardan razı olmuş, (onlar da) ondan razı olmuşlardır. İşte onlar, Allah’ın taraftarlarıdır. Dikkat edin! (Her iki dünyada da asıl) Felaha (kurtuluş ve saadete) erenler, (sadece) Allah’ın taraftarlarıdır.”632

Allah kalplere iman yazar. Allah bir şeyi yazınca o bir daha silinmez. Yeter ki Allah imanı yazmış olsun, iman gönlümüze, kalbimize girmiş olsun. İman kalbe girince kalp sükûn bulur, huzur bulur. Allah’ın kalplerine iman yazdığı kimseler; Allah’a şirk koşanlar babaları, oğulları, kardeşleri, akrabaları, aşiretleri, sevdikleri bile olsa onlara dostluk göstermez, sevgi göstermezler. İşte, Allah böylelerinin kalplerine imanı yazmıştır. Bu yüzden onlar da sadece Allah’ı sever ve Allah’ın sevdiklerini severler.

Peki, Allah; münafığı, müşriği, kâfiri seviyor mu? -Tabi ki hayır. Onların küfrünü, şirkini sevmiyor, dolayısıyla Allah’ın, kalbine imanı yazdığı bir kul da en yakını bile olsa kâfiri, müşriği, münafığı sevemez. O sadece imanı sever, rabbini sever, rabbini seveni sever.

İman neden sevgiyle ölçülür?

Çünkü Allah bir kulun kalbine imanı yazar ve iman bir kulun kalbine dahil olursa o kul, Allah’ı sever, Allah için sever. Biri Allah’ı sevmiyorsa Allah için sevemez, mü’mini sevemez, Allah’a yakın olanı sevemez. Kul, Allah’ı ne kadar seviyorsa Allah için sevmesi de ona göre olur.

Mü’min rahmet olur, nasıl ki Allah zatına rahmeti yazmışsa bir de Resulullah (s.a.v.) Efendimiz için “(resulüm!) biz seni ancak âlemlere rahmet olarak gönderdik”633 buyurmuştur. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz âlemlere rahmettir; yani Allah’ın rahmeti, resulünün üzerinden, gönlünden tecelli eder. Hâl böyleyken eğer imanın şartlarından biri Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e tâbi olmaksa, iman etmekse, ona tabi olup onu örnek almaksa hiç rahmeti olmayan mü’min olur mu, böyle biri Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e iman etmiş, tabi olmuş olur mu! Zaten Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e tabi olanlar onun ahlakını, rahmetini, resullüğünü, Allah’ın isimlerinin onun üzerindeki tecellisini severler. Böyle olunca da Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e olan sevgileri Allah’a gider; çünkü Resulullah (s.a.v.) Efendimiz, Allah’ı sevdiği, Allah da Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i sevdiği için onu severler. Mü’minler böyledir. Onlar sadece Allah’ı sevenleri severler, Allah’a ortak koşanlara ise en yakınları bile olsa sevgi göstermezler.

Allah kitabında neyi indirmiş, neyi vahyetmişse, Allah onu yazmıştır. Mesela; Allah, Yahudileri anlatırken “Allah, Yahudilere Tevrat’ta öyle yazmıştır”634 buyurur. Allah hangi âyeti indirmişse onu onlar için yazmış, takdir etmiş, emretmiş, hükmetmiş, farz kılmıştır.

Aynı şekilde Allah bize Kur’ân’da neyi vahyetmişse onu bizim için yazmış, takdir etmiş, emretmiş, hükmetmiş, onunla ilgili vaatte bulunmuştur. Mesela; Allah iman edip salih amel işleyenlere cenneti, rızasını, yakınlığını, velâyeti, şerefi, hem dünya hem ahiret hayatında nimeti, ikramı, yardımı vaad etmiştir. İman etmeyenlere, müşriklere, Allah’a şirk koşanlara, hakkı, hakikati örtenlere, kâfirlere, iki yüzlü, diliyle “iman ettim” deyip gerçekte iman etmeyen münafıklara ise cehennemde azabı, rüsvalığı, alçaltıcı azabı, iç yakan bir azabı, pişmanlığı, Kıyamet günü onlarla konuşmayacağını, onlara nazar etmeyeceğini, “susun, bir daha benimle konuşmayın”635 diyeceğini, rablerinden yüz çevirdiklerinden, rablerinin âyetlerine karşı kibirlendiklerinden dolayı hayvan gibi hatta hayvandan daha aşağı olduklarından onlara ebediyen kaybedişi, cehennemi vaad etmiş, yazmıştır. Biz de Allah’ın âyetlerini, Kur’ân’ı okurken hangi âyeti okursak okuyalım ya da dinlersek dinleyelim “rabbim bunu bana vaad etmiş, bunu bana yazmıştır” dememiz gerekir.

Evet, Allah yazar. Nasıl ki Allah bütün insanlık için bir takdir yapmış, onu yazmışsa her bir kul için de özel olarak bir takdir yapmış, onu yazmıştır. Allah her neyi yazmışsa insana gelecek olan da odur. Nimet olarak, musibet olarak, bela olarak, hastalık olarak, dedikodu olarak, iftira olarak, dostluk olarak, düşmanlık olarak her neyi yazmış, neyi takdir etmişse bir imtihan olarak insana mutlaka o gelir. İnsan da ya Allah’ın emrettiği, sevdiği gibi, rabbinin kendisinden ne istediğini, nasıl bir ikramda bulunacağını, nasıl bir nimet vereceğini bilerek, anlayarak o imtihanı karşılar ve o nimete şükreder, o nimetle kazanır ya da karşısına gelen o musibete, imtihana sabreder, gerekeni yapar, tövbe eder, istiğfar eder, nefsini temizler, tezkiye eder, hayatı yaşarken her anda “sen benim rabbimsin, ben de senin kulunum, bu muameleyi bana yapan sensin, yazan sensin, takdir eden sensin, veren sensin, muamele eden sensin, her an bir şe’ende olan, tecellide olan sensin, sen benim rabbimsin” deyip sürekli rabbine yürümeye, koşmaya çalışır ve kazanır yahut rabbini unutur, rabbinden yüz çevirir, hakkı, hakikati inkar eder, kâfir olur, görmezden gelir, yok sayar, yalanlar, “falancalar şöyle yaptı o yüzden başıma bu geldi” deyip rabbini, imtihanı, ahireti, rabbinin kendisi için takdir ettiğini, yazdığını yok sayar ve kendine, şeytana göre hüküm verir. Eğer “falancalar şöyle yaptı, böyle yaptı o yüzden bunlar oldu” diyorsan peki Allah ne yapıyor? Böyle birine bunu söyleyince de “ama” der. Bilinmesi lazım ki bu işin aması yoktur!

Allah’ın bir bütün insanlık için, ümmet için yazdıkları vardır. Bu, Kur’ân-ı Kerim’dir ve bütün ümmet için, insanlık için yazdığıdır, takdir ettiğidir, hükmettiğidir, indirdiğidir, inzal ettiğidir, vahyettiğidir. Bir de Allah her bir kula bütün hayatı boyunca yaşayacaklarını, göreceklerini, işiteceklerini, tadacaklarını, muamele olarak göreceklerini takdir etmiş, yazmıştır. Bununla ilgili olarak Allah “gökte ve yerde gizli hiçbir şey yoktur ki apaçık bir kitapta (Levh-i Mahfuz’da) bulunmasın.”636 Hepsi Levh-i Mahfuz’da yazılıdır, demiş, örnek vermek gerekirse “hiç kimse Allah’ın izni olmadan ölemez”637 buyurmuştur. Allah’ın takdiri, izni olmadan hiç kimseye ölüm gelmez.

Evet, Allah izin verip takdir eder. Neye göre? -Tabi ki ezeli ve ebedi olan, bir beşerin anlayamayacağı ilmine göre takdir eder. Allah’ın her muamelesi mutlaka hayırdır, kulu daha fazla kaybetmesin, kazansın, rabbine dönsün diyedir.

Allah âyet-i kerimede rabbini, Allah’ın vahyini, peygamberlerini dinlemeyenler için “eğer Allah onlarda bir hayır olduğunu bil(ip gör)seydi elbette onlara (hakkı) işittirirdi”638 buyurmuştur. Bunlar sağır olmuş, kör olmuşlar, kalpleri de mühürlenmiştir ve kendilerinde hiçbir hayır yoktur. Bir zerre bile hayır olsaydı Allah o hayırdan dolayı vahyini onlara açardı, işittirirdi ve onları kendine çevirirdi.

İnsan kendini öyle bir kirletir ki bu kiri kendisini çepeçevre kuşatacak hâle gelir.

Nasıl?

İnsan önce nûrdan, aşktan olan, Hz. İnsan olan, meleklerin secde ettiği varlıktır. Allah’ın en güzel surette, ahsen-i takvim üzere, en güzel kıvamda yarattığı varlıktır. Allah’ın tecellisine şahid olabilecek, gönlü Allah’ın tecellisini alabilecek böylesine şerefli bir varlıktır; ama o kendini öyle bir şirke, küfre, nifaka boğar ki artık bütünüyle şirk olur, günah olur. Herhangi bir şeyi yıkayınca temizlenir, kirinden kurtulur; ama insan, çamuru yıkayamaz. Tövbe de böyledir, insanı yıkar, temizler; ama nasıl ki insan bir çamuru, kiri yıkayamıyorsa komple kir olmuş, ortada kirden başka bir şey kalmamış, sadece kir kalmış biri de temizlenemez; çünkü kir yıkanmaz. İşte böyle birinde artık hayır yok demektir.

İnsan kendini böylesine defalarca kirletirken Allah tekrar tekrar, binlerce kez onu kendine, tövbeye, istiğfara, imana, hayra, iyiliğe, güzelliğe, rahmete, doğru bakmaya, doğru anlamaya, rabbine göre anlamaya davet eder. O ise her defasında “ama” demiş, “bence” demiş, “falancalara göre” demiş, kendini âlemlerin rabbinin yerine koyup hüküm vermiş, onun verdiği hükmü kabul etmeyip hükmü kendisi vermiş, Allah’ın kendisi için yazdığını okumamıştır.

Allah’ın ilk emri “oku”dur. “(Zatıyla ve sıfatlarıyla tecelli edip tüm mevcudatı) Yaratan rabbinin adıyla (kendini ve tüm mahlûkatı) oku (anla, idrak et).639 Rabbinin kendisini yarattığını unutan onun ismine okuyamaz. Okuyabilmesi için önce onu zikretmesi, ona şehadet etmesi, hem kendi üzerinde hem bütün varlıkta hem de bütün olaylarda, meselelerde rabbine şahid olması, şehadet etmesi ve mülkün malikinin, melikinin Allah olduğuna iman etmesi gerekir. Öyle ki kendisi için yazılanı, takdir edileni, kendisine geleni onun adıyla okuyabilsin.

Bir kul, başına gelenler için “rabbim benim için bunu takdir etti, böyle yazdı, böyle güzel gördü, böyle layık gördü, bu bana rabbimden böyle geldi” diye düşünürse kendisine gelen her ne olursa olsun önce onu gönderene bakmaz mı, bakması gerekmez mi! O, seni yoktan yaratan, kendinden sana varlık veren rabbindir. Hâl böyleyken o gelenin seni aşktan, muhabbetten sarhoş etmesi gerekmez mi? -Gerekir! Şayet gelen imtihanlardan dolayı sıkıntı duyduysan, ağladıysan, feryad ettiysen, isyan ettiysen, itiraz ettiysen rabbini görmüyorsun, rabbine şehadet etmiyorsun, rabbinin senin için yazdığını, takdir ettiğini anlamamışsın, okuyamıyorsun, Allah’ın vahyine karşı kör ve sağır davranıyorsun, kalpsiz davranıyorsun, onu yalanlıyorsun, inkâr ediyorsun demektir.

Mü’minin her ne olursa olsun, “bunu bana rabbim mi takdir ediyor, o mu bana böyle muamele etti, benden şöyle yapmamı mı istiyor” deyince aşktan, muhabbetten, imandan sarhoş olması, rabbinin yakınlığını tatması, “rabbim” demesi gerekmez mi! Mü’min kendisine her ne imtihan gelirse gelsin mutlaka “sen benim için böyle istiyorsun, öyle mi ya rabbi! Ben de senin benim için sevdiğini seviyor, benim için istediğini istiyorum. Senin benim için takdirin, yazdığın, benim sana olan duamdır, senden istediğimdir. Sen benim için bir şeyi seversin de ben onu sevmez miyim! Ne demek, nasıl sevmem! Karşılaştığım imtihanlar her ne olursa olsun sen şu bir günlük dünyada beni böyle imtihana tabi tutuyor, kazanmamı istiyorsun. Bana bu imtihanlar gelirken senin zatına yazdığın o rahmetin bana tecelli ediyor. Bana da düşen; başımı secdeye koymaktır, subhâne rabbiyel a’la: “Sen benim subhân olan, a’lâ olan rabbimsin.” Beni yüceltmeyi, temizlemeyi, nefsimi tezkiye etmeyi, kendine yaklaştırmayı diliyorsun. Ben nasıl şeytanın verdiği vesveseye bakıp sana itiraz ederim, nasıl ‘bunu beğenmedim, bunu sevmedim’ diyebilirim! Buna nasıl cesaret edebilirim, kendimde böyle bir hakkı nasıl görebilirim” der, demelidir.

Demiyorsa sorun vardır. Böyle diyemiyorsa daha anlamamış, okuyamamış, rabbini tanımamış, onun rahman ve rahim olduğunu, zatına rahmeti yazdığını anlamamış, iman etmemiş, Allah’ın kendisine yazdığından başka hiçbir şeyin başına gelmeyeceğine, sadece Allah’a güvenmesi gerektiğine inanmamış, bunu anlamamış demektir.

Evet, anlatacağız inşallah. Kendimize, nefsimize anlatacağız ve nefsimize, şeytana “sus! Ben rabbimle olmak, rabbimi dinlemek, her anda rabbimin huzurunda olduğumu unutmamak istiyorum. Sus ve beni meşgul etme” diyeceğiz inşallah.

Bütün çabamızla, gayretimizle rabbimizin huzurunda olduğumuzu, onun bizim için yazdığından başka bir şeyin başımıza gelmeyeceğini, bütünüyle ona güvenip tevekkül etmemiz gerektiğini unutmayacağız inşallah. Onun rahmeti zatına yazdığına ve ondan gelen her muamelenin bizim için rahmet olduğuna iman edeceğiz inşallah.

Bilelim ki rabbimizin emrettiği, istediği gibi iman etmezsek huzura gidince utanacağız! Eğer böyle anlamadıysak hangi yüzle huzura çıkacağız! Rabbimize “ben seni tanımadım, anlamadım, bana yaptığın muameleyi beğenmedim, buna dayanamadım, nasıl onu bana takdir ettin, nasıl yazdın” mı diyeceğiz! Ya da “Ya rabbi! Sen gücümün yetmediği bir yükü bana yükledin” mi diyeceğiz! Yoksa “sen dilemeden, senin iznin olmadan başıma bir şey geldi” deyip birilerini mi suçlayacağız! Bu nasıl iman olur!

Evet, kendimizi hesaba çekecek, imanımızı, islamımızı, ihlasımızı, samimiyetimizi Allah’ın vahyine, Kur’ân’a arz edeceğiz. Hayatımızı, konuştuklarımızı, ağzımızdan çıkan her kelimeyi, gönlümüzden geçen her düşünceyi doğru mudur yanlış mıdır diye Kur’ân’a arz edeceğiz.

Kur’ân’a arz etmek; Allah’a arz etmek demektir. “Rabbimin benden ne istediğini bilmiyorum” demek gibi bir şey olmaz. Ne istediğini bilmiyorsan, onun istediğini nasıl yapabilirsin, ona nasıl kul olabilirsin, ebedi hayatı nasıl kazanabilirsin, geldiğin yere nasıl dönebilirsin, nasıl ona yolculuk yapabilirsin! Allah “şüphesiz benim rabbim sırât-ı mustakîm (dosdoğru bir yol) üzeredir (kendisine âbd olanı da dosdoğru yola iletir).”640 Aynı şekilde “(resulüm!) sen, sana vahyedilene sımsıkı sarıl! Şüphesiz sen, sırât-ı mustakîm (dosdoğru bir yol) üzeresin”641 buyurdu. Dolayısıyla sırât-ı mustakîm üzerinde Allah’ın resulüne tâbi olanlar rabbine gider. Bir de Allah “ey iman (ettiğini iddia) edenler! Allah’a karşı takvâ sahibi olun (kulluk sorumluluğunuzu bilip yerine getirmeye çalışın)! Ona (yaklaşmak için bir hidâyetçi ile) vesile arayın.”642 “Ey iman (ettiğini iddia) edenler! Allah’a karşı takvâ sahibi olun (kulluk sorumluluğunuzu bilip yerine getirmeye çalışın) ve (rablerine âbd olacaklarına dair verdikleri söze sadakat gösteren) sadıklarla beraber olun”643 buyurdu.

İnşallah biz de rabbimizi efâlinden, esmâsından tanımaya, anlamaya ve rabbine verdiği söze sadakat gösteren sadıklarla beraber olmaya çalışacağız.

Allah bizi karşılaştığı imtihanlar her ne olursa olsun onu Allah’ın yazdığına iman edenlerden ve Allah’a bütünüyle güvenip tevekkül edenlerden eylesin inşallah.

“Muhakkak ki ölüleri biz diriltiriz. Onların önden takdim ed(ip âhirete gönder)diklerini, (dünyada iyi, kötü her ne bırakmışlarsa o) eserlerini de yazarız. Biz her şeyi İmam-ı Mübin (apaçık ana kitap olan Levh-i Mahfuz)da hesap ed(ip yaz)mışızdır.”644 Allah her şeyi, her eseri, izi yazar.

İz, işin kendisi değildir. Mesela Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “bir mü’min, bir mü’mine sertçe baksa hakkı geçer” buyurmuş, başka bir hadisinde “mü’minin mü’mine tebessümü sadakadır”645 buyurmuştur. Bu sadakadan bir izdir, bununla beraber sadakadır. İşte, Allah izi de yazar; yani bir hareketi, tavrı, bakışı da yazar.

Bu yüzden bütün yaptıklarımızı, bıraktığımız her izi Allah’ın bir kitapta yazdığını unutmayalım. Sonra Allah Kıyamet günü onu önümüze koyar ve “işte senin kitabın” “biz her insanın kuşunu (kazandığı amelini) onun boynuna astık ve kıyamet günü (bunu) onun için açılmış bulacağı bir kitap olarak (karşısına) çıkarırız. (O gün ona denir ki) Kitabını oku! Bugün hesap sorucu olarak sen kendine yetersin”646 buyurur.

Biz de yaptığımız her yanlış işi, ameli, izi tövbe ve istiğfar ederek defterimizden silecek, temizleyeceğiz inşallah.

Ramazan ayı rahmet ayıdır. Allah bu ayda bütün kullarına tövbe etme, istiğfar etme, af dileme imkânı vermiştir. Biz de bu ayda hep beraber yanlışlarımızı silecek, yeni bir sayfa açacak, rabbimize döneceğiz, “sana geliyorum ya rabbi! Benim rabbim sensin, sevdiğim sensin, istediğim sensin, dinlediğim, haşyet duyduğum, kendisine karşı edepli olduğum sensin. Sen benim rahman ve rahim olan rabbimsin, rahmeti zatına yazan rabbimsin, rahmeten lil’âlemîn olan Resulullah Efendimiz’i bize gönderen, örnek yapan rabbimsin” diyeceğiz inşallah.

Bununla beraber iblisi, şeytanı kovacağız. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “Ramazan ayı geldiğinde cennetin kapıları açılır, cehennemin kapıları kapanır ve şeytanlar bağlanır”647 buyurmuştur.

Biz dünyada yaşadığımıza göre cennetin kapıları açılsa veya açılmasa yahut cehennemin kapısının açık ya da kapalı olması bizim için ne fark eder?

Allah bize anlamamız gereken bir şey öğretiyor. Ramazan ayında cennetin kapıları açılır, gönül cennet olsun diye Allah gönülleri açar. Gönül cennet olsun, oraya rahmet insin, Allah’ın vahyi insin, kul, yaratan rabbinin ismiyle okusun diye Allah cennetin kapılarını açar.

Kul, rabbinin ismiyle okuyunca ne olur?

Gönlü cennete döner. Cehennemin kapılarını; yani nefse ait olan kapıları oruçla, gönlün, aklın, nefsin, midenin orucuyla kapatır. Oruç onu Allah’ın huzurunda tutar. Allah “ben senin rabbinim. Sen kazanasın diye sana bu kitabı vahyetmişim. Bu kitabı oku, rabbinin ismiyle oku”648 buyurur. Kul da ramazan ayında gönlüne, nefsine, aklına oruç tutturup rabbine dönünce Allah cehennemin kapısını ona kapatmış olur; çünkü bu ayda ona tövbe etme, istiğfar etme, rabbine dönme, kazanma, Hz. İnsan olma imkânı vermiş, cehennemin kapısını onun için kapatmış ve şeytanı bağlamıştır.

Allah, şeytanı zincirle mi bağlar! Yoksa ramazan ayında şeytan gelmiyor mu! Şayet gelmiyorsa, bağlanmışsa o zaman neden ramazan ayında da insanlar şeytana uyuyor? -Demek ki şeytan düşündüğümüz gibi bağlanmıyormuş!

Şeytanı bizim bağlamamız; yani onu olması gereken yere bağlamamız ve onu yanımıza yaklaştırmamamız, reddetmemiz gerekir. Biz rabbimizle beraber olunca rabbimizin rahmeti, muhabbeti, nûru bizi çepeçevre sardığı için şeytan o nûrun dışında kalır, orada bağlanır, bu yüzden bize yaklaşamaz olur.

Allah bizi gerçek manada rabbinin âyetlerini okuyanlardan, anlayanlardan eylesin inşallah. Allah bizi Allah’ın kendisi için takdir ettiğini anlayıp onun her takdirinin, her yazdığının mutlaka rahmet olduğunu, iman olduğunu, aşk olduğunu muhabbet olduğunu, cennet olduğunu anlayıp buna iman edenlerden, rabbine yürüyenlerden, koşanlardan eylesin inşallah.

Hepinizin bildiği gibi şu an dünyada korona virüs salgını vardır. Şifayı veren Allah’tır. Elbette ki zahiri olarak vesilelere sarılmamız, şifayı aramamız gerekir; ama şifa her nereden gelirse gelsin onun Allah’tan geldiğini, şifayı Allah’ın verdiğini unutmamalıyız. Hamd olsun, bugün ilk defa iyileşenlerin sayısı virüse yakalananlardan daha fazla olmuştur; yani korona virüsü artık yolculuyoruz inşallah. Bu da Allah’ın rahmeti iniyor demektir.

İnşallah bu imtihandan, musibetten gereken dersi almışız, almaya çalışıyoruz. Zaten biz de ümmet olarak gereken ders alınsın diye bunları anlatmaya çalışıyoruz. Dediğim gibi; imtihan olarak bize her ne gelirse gelsin o rahmettir. Kul da rabbine dönünce rahmetin içinde olur. Yoksa nefsinin arzularını, isteklerini yerine getirince rahmetin içinde olmaz. Kul tövbe ettiyse, istiğfar ettiyse, rabbini, ölümü, her an huzura gidebileceğini, yakınlarını, sevdiklerini huzura gönderebileceğini tefekkür edip anladıysa dünyanın faniliğini, ahiretin bakiliğini anladıysa, yaptığı yanlışların farkına varabildiyse o kul rahmetin içinde olmuş, rahmet olmuştur. Rahmet böyledir, yoksa kul, rabbini unuttuysa kendisine gelen şey nimet gibi görünse de o şey kendisi için hayr değildir.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “mü’minin hâline şaşılır, bir nimet geldiğinde şükreder kazanır (gerekeni yapar kazanır) bir musibet geldiğinde sabreder, kazanır (onu rabbinden bilir, sabreder, gerekeni yapar, kazanır)”649 buyurur. O hâlde böyle bir durumda da yapılması gereken şey; tövbe etmek, istiğfar etmek, rabbimize kul olmaya söz vermektir.

Eğer rabbimiz bizi korumasa, muhafaza etmese, bu hastalıktan kurtarmasa hiç kimse kurtaramaz. İnsanlık kendi kendine ne kadar hesap yapsa da “ilacı bulduk, aşıyı bulduk, şu an hepimiz bunun için çalışıyoruz” dese de insanlara hiçbir faydaları olmaz. İstedikleri kadar çalışsınlar, bütün dünya çalışsa da boştur. Mü’min; hastalığın da, şifanın da Allah’tan olduğunu ve Allah dilemeden hiçbir şeyin olamayacağını bilir. Elbette ki zahiri olarak bütün vesilelere sarılacak, zahiri tedbirleri alacağız; ama musibetin gitmesi için rabbimize yalvaracak, şifayı rabbimizden isteyeceğiz.

Evet, hamd olsun, korona virüs artık yola çıkmış, bugünden itibaren inişe geçmiştir. Tövbemizi, istiğfarımızı, kendisine dönüşümüzü kabul ettiği için de rabbimize hamd ediyoruz. Bununla beraber bütün zahiri tedbirlerimizi gerektiği gibi alacağız, tedbir kuldan, takdir Allah’tandır. Rabbimiz bizi bir daha bunun gibi imtihanlarla imtihana tâbi tutmasın inşallah.

Şimdi de hep beraber rabbimize Korona virüsü üzerimizden kaldırsın ve tövbemizi kabul etsin diye dua edelim inşallah.

Allah bizi gerçek manada iman edenlerden, rabbine dönüp “sen benim rabbimsin, ben de senin kulunum, sana teslim oldum ya rabbi” diyenlerden eylesin.

Sen rahman ve rahimsin ya rabbi! Sen subhân olan a’lâ olan, aliyy olan, yüceler yücesi, her türlü eksiklikten, noksanlıktan münezzeh olan rabbimizsin. Bütün kemal sıfatlarıyla muttasıf olan, bütün kemal sıfatlara, güzel isimlere sahip olan rabbimizsin. Biz de senin aciz, günahkâr, yaratmış olduğun, bütünüyle sana muhtaç olan kullarınız.

Bize rızkımızı veren, acıktığımızda bizi doyuran, susadığımızda su veren, hastalandığımızda şifa veren, yolumuzu kaybettiğimizde hidâyeti veren, düşünce kaldıran, günahlarımızı mağfiret eden, bizi hesaba çekecek olan rabbimizsin, biz de senin bütünüyle sana muhtaç olan kullarınız. Bilmeden, anlamadan, cahilliğimizden dolayı senden başka tarafa döndük, nefsimize, şeytana uyduk. Bilmeden, anlamadan, düşmanı dost zannettik, şeytanın verdiği vesveseye, vehme, zanna kapıldık, ahireti unuttuk, dünyaya ebediymiş muamelesi yaptık, bunun için senden af diliyoruz, mağfiret diliyoruz ya rabbi!

Gönderdiğin peygamberleri, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’i örnek almamız ve ona tâbi olmamız gerekirken dünyayı tercih edenleri, mal, mevki, mülk sahiplerini, nefsinin peşinde koşanları kendimize örnek aldık, resulünün örnekliğini unuttuk, bunun için senden af diliyor, mağfiret diliyoruz ya rabbi! Sen tövbeyi kabul edensin. Sen tevvab ve rahim olan rabbimizsin. Senin bize gönderdiğin vahyi, Kur’ân’ı okumamız, anlamamız, yaşamamız gerekirken onu muhacir bıraktık, onu unuttuk, ondan yüz çevirdik, emaneti taşıyamadık, bunun için senden af diliyor, mağfiret diliyoruz ya rabbi!

Her türlü bilgiyi edinmek için kitaplar okuduk, yazılar okuduk, sohbetler dinledik; ama seni tanımaya, anlamaya çalışmadık. Her şeyi anlamaya, tanımaya çalıştık; ama seni tanımaya çalışmadık. Bu elbette ki senin azabına, gazabına sebep olur. Seni unuttuğumuz, senden yüz çevirdiğimiz için bizi affet, mağfiret et ya rabbi!

Şimdi sana döndük ya rabbi! Bütün gönlümüzle sana döndük, tövbe ediyoruz, istiğfar ediyoruz, affını, mağfiretini diliyoruz ya rabbi! Sen bizi yaratan rabbimizsin, sen bizi affetmez, mağfiret etmezsen hiç kimse bizi affedemez, mağfiret edemez, günahlarımızı silemez, bizi senden başka affedecek, mağfiret edecek, rahmet edecek hiç kimse yoktur. Bütün güzelliklerin, El Esmâ’ul Husnâ’nın sahibi sensin. Sen kullarını sevensin, sevdiğin için yaratansın, her birimiz üzerinde bir muradın vardır ve sen her birimizin kazanmasını, güzelliğini üzerimizde göstermemizi istiyorsun. Sen bizi peygamberine tâbi olalım, Hz. İnsan olalım ve yalnızca sana âbd olalım diye yaratmışsın. Biz de bütün gönlümüzle sana dönüyor, tövbe ediyor, istiğfar ediyor, bizim için takdir ettiğini, yazdığını, bizim için sevdiğini istiyoruz ya rabbi!

Bizi affet, mağfiret et, bu sıkıntıyı, musibeti, korona virüsü üzerimizden al, def et ya rabbi! Hasta olan bütün kullarına da şifa ver ya rabbi! Şifayı veren sensin, sen bize şifa vermezsen hiç kimse bize şifa veremez. Şafi olan, şifayı verecek olan sensin. Bize rahmet nazarıyla nazar et, rahmetini bizim için indir ve bize muhabbet nazarıyla nazar et ya rabbi! Bizi sana dönenlerden, tövbe edip bir daha başka tarafa dönmeyenlerden, sana dönmeye, imana vesile olanlardan eyle ya rabbi! Bizi küfürden, şirkten, nifaktan kurtulup iman edenlerden, mü’minlerden, sana teslim olanlardan, takvâ sahibi olanlardan, “muhsin” dediğin kullarından, güzel yapanlardan, senin güzelliğinle, El Esmâu’l Husnâ’nla güzel olanlardan eyle ya rabbi!

Sen bizim mü’min olan rabbimizsin, seven rabbimizsin, mü’min kılan rabbimizsin, bizi El Mu’min isminin tecellisine mazhar eyle ya rabbi! Bizi mü’min olanlardan, mü’min olmaya vesile olanlardan eyle ya rabbi! Bize öyle bir iman, öyle bir aşk, öyle bir muhabbet ihsan eyle ki seninle görelim, seninle işitelim, seninle tutalım, seninle yürüyelim, seninle dileyelim, yalnız seninle olalım, seni tesbih edelim, sana hamd edelim, sana şükredelim, seni tevhid edelim, seni tekbir edelim, “rabbim Allah’tır” diyelim ya rabbi!

Bizi “rabbim Allah’tır” deyince kendisi için hiçbir şey kalmayan, hiçbir şeyi görmeyen, bilmeyen, anlamayan kullardan eyle ya rabbi! Bir tek seni bilelim, bir tek seninle olalım ya rabbi! Bizi imanı, kulluğu gerçek manada yaşayanlardan, hayatı huzurunda yaşayanlardan ve huzurunda olanlardan eyle ya rabbi!

Bütün âlemlerden sana hamd olsun, şükürler olsun. Duamızı kabul ettiğin, ciddiye aldığın, reddetmediğin için sana hamd olsun ya rabbi! Elhamdulillahi rabbil âlemîn.

Allah bizi nefsinin, şeytanın peşinden gidip ebedi hayatını kaybedenlerden eylemesin inşallah. Allah bizi Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e tabi olup onun yaptığı gibi yapmaya ve onun gibi olmaya çalışanlardan eylesin. Allah bizi Allah’ın efâline, isimlerine iman edip karşılaştığı imtihanlarda Allah’ın emrettiği, sevdiği gibi yapanlardan eylesin. Allah bizi gözünü, gönlünü rabbinin rızasından, vechinden, yakınlığından ayırmayanlardan eylesin inşallah.

Allah hepinizden razı olsun.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Ahmet B. Hanbel, Müsned, I, 259 ↩
  2. Bakara /185 ↩
  3. Buhari, İman, 36 ↩
  4. Alak /1 ↩
  5. Kaf /17-18 ↩
  6. İnfitâr /11-12 ↩
  7. En’âm /12 ↩
  8. Tevbe /51 ↩
  9. Tevbe /51 ↩
  10. Mucadele /22 ↩
  11. Enbiya /107 ↩
  12. Mâide /32 ↩
  13. Mu’minûn /108 ↩
  14. Neml /75 ↩
  15. Âli İmran /145 ↩
  16. Enfâl /23 ↩
  17. Alak /1 ↩
  18. Hûd /56 ↩
  19. Zuhrûf /43 ↩
  20. Mâide /35 ↩
  21. Tevbe /119 ↩
  22. Yâsîn /12 ↩
  23. Tirmizî, Birr, 36 ↩
  24. İsrâ /13-14 ↩
  25. Buhârî, Savm 5, Bed’ul-halk 11; Müslim, Sıyâm 1, 2, 4, 5 ↩
  26. Alak /1 ↩
  27. Camiu’s-Sağir, 5382 ↩