close

61.Bölüm

EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

Elhamdulillahi rabbil âlemin esselatu vesselamu aleyke ya seyyidel evveline vel ahirin ve ila cemiil enbiyayi vel murselin ve ila cemiil evliyai vel hamdulillahi rabbil âlemin.

Bütün âlemlerden Allah’a hamdolsun. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e, onun ehli beytine, sahabesine salat ve selam olsun. Bütün mü’minlere, Müslümanlara, Allah yolunda çaba, gayret sarf edenlere, cehd edenlere, muhacire, ensara selam olsun.

Allah’a hamd olsun hicretten sonraki ilk mescidimizi açtık. Mescidin açılması için maddi, manevi, zahiri, bâtıni yardım etmeye çalışan, çaba, gayret sarf eden her bir kardeşimize tek tek teşekkür ediyoruz. Allah hepsinden razı olsun inşallah.

Elbette ki Allah herkese yaptıklarının karşılığını verecek; ama her zaman için işi ilk yapanlar önde olmuş, Allah da onları öne almıştır. Bununla ilgili olarak Allah âyet-i kerimede “hayır! Ay’a, dönüp gitmekte olan geceye, ağarmakta olan sabaha andolsun ki o (Sekar), sizden (hayırda) ileri gitmek ya da geri kalmak isteyen insanları uyarmak için en büyük (ikazlardan) biridir.”408 Yani Allah, öne geçmek isteyenleri öne alır, geride kalmak isteyenleri ise geride bırakır, buyurmuştur. Tercih insanın kendisine aittir.

Bizimle beraber olup mescidin açılmasına yardım eden kardeşlerimiz de işi ilk yapanlardır, dolayısıyla öndekilerdir, önde yürüyenlerdir. Bununla beraber hicret edip muhacir olanlar bir de ensar olanlardır; yani işin temelinde yer alanlardır. Biz de zaten binayı temelin üzerine inşâ ediyoruz. Hamd olsun ki temel sağlam olmuştur.

İnşallah açtığımız mescit hem bizim hakkımızda hayırlara vesile olur hem de ümmet için hidâyete, marifetullaha, rabbimizi bilmeye, tanımaya, imana, aşka, muhabbete, cennete, rahmete vesile olur. Biz de bunun için elimizden geleni yapacak, çaba ve gayretimizi sarf edeceğiz inşallah.

Hep birlikte yoldayız, yürüyoruz. Allah âyet-i kerimede “yaptığın (iyilik veya kötülük) bir hardal tanesi ağırlığında bile olsa ve bu bir kayanın içinde veya göklerde yahut yerin derinliklerinde bulunsa da Allah onu (senin karşına) getirir”409 buyurmuştur. Hamd olsun hayır yolunda, hayrı kazanmak ve kazandırmak için koşuyoruz. Bir kendi çabamız, gayretimizle kulluğumuzu yaparız bir de kulluğumuzu yapalım diye Allah başka imkânlar verir. Birbirimize yardım ettiğimizde, hidâyete, imana vesile olduğumuzda, Allah’ın vahyini taşırken cennet yolunda en ufak bir yardımda bulunduğumuzda kazanmasına vesile olduğumuz kul manevi olarak neyi kazanırsa Allah onun kazandığını bize de yazar. Böylelikle biz de onunla birlikte kazanmış oluruz. İşte, insanların hidâyetine, kazanmasına vesile olmak için karşımıza çıkan fırsatlar kazanmamız için Allah’ın bize ikram ettiği imkânlardır.

Bu, mescidimiz için de böyledir. Mescidimizde “Allah” denildikçe, Allah’ın âyetleri ders edildikçe, rabbimiz tanındıkça, anlaşıldıkça hizmet devam ediyor demektir. Bu mescid sadece zahiri olarak burada hizmet vermiyor, gördüğünüz gibi kamera ile sohbet çekimleri yapılıyor ve bu sohbetler dünyanın her yerine ulaştırılıyor. Mescitte çalışanlar ne kazandığını artık buna göre bilmeli, Allah’ın kendilerine nasıl bir ikramda bulunduğunu buradan anlamalıdır.

Hep beraber kazanıyoruz, öyle ki bir değil binlerce, yüzbinlerce kazanıyoruz inşallah.

Elbette ki işini yürüten Allah’tır. Mesele Allah’ın vahyini taşımak için “ben yardım etmek, destek olmak, bir çivi çakmak istiyorum” demektir. Her ne şekilde olursa olsun mescidin yapılması için gereken hizmeti yerine getirmek Allah’ın verdiği bir imkân, bir şereftir.

Allah âyet-i kerimede “muhakkak ki mescidler Allah’ındır”410 buyurmuştur. Bu yüzden bütün mescitler Kâbe’nin şubesidir, Kâbe’yi temsil eder. Eğer bütün mescitler Allah’ınsa o hâlde hepsine beytullah denir, dolayısıyla burada mescit yaparken aslında beytullah yaptığımızı bilmemiz lazım.

Evet, bize mescidini yapma, inşâ etme imkânı verdiği için Allah’a hamd ediyoruz. Aslında mescidimizi ramazan ayının başına kadar yetiştirmeye çalışıyorduk; ama takdir böyleymiş, ramazanın yarısında erkekler tarafının mescidini ancak tamamlayabildik. En kısa zamanda bayanlar için olan mescidi de tamamlayacağız inşallah.

Yaptığımız bu mescitler hizmetimiz için sadece bir başlangıçtır. Mescit, cami, dergâh, Kur’ân kursu, medrese insan için vardır. Şayet bir mescitte insanlar olmazsa orası içi boş bir yer olur. Mescitler gönüllerin inşâ edilmesi için ve Allah’ın âyetlerini ders edinmek için vardır. Biz de gönüller inşâ edecek ve her türlü hizmeti vereceğiz inşallah. Öyle ki gönüller Allah’a, Allah’ın mescidine, Kâbe’ye dönsün, biz de rabbimizi bilelim, tanıyalım, onun yoluna girip yürüyelim, rabbimize koşalım ve rabbimiz bize “kulum güzel yaptın” desin.

Bu hayatta tek bir derdimiz vardır; o da rabbimizin bize “kulum sen güzel yaptın, doğru yaptın. Kulum seni seviyorum ve senden razı oldum” demesidir. Bunun gerçekleşmesi için karşımıza çıkacak hiçbir engeli tanımıyoruz. Zaten kardeşlerimiz bunun şahididir. Engel de yokluk da imkânsızlık diye bir şey de tanımıyoruz; çünkü işini yürüten Allah’tır. Allah bize “sen işini, kulluğunu yap, çabanı, gayretini sarf et. Gerisi bana aittir. Sen adım at, ben seni yürütürüm, sen çabanı, gayretini sarf et, ciddi ol, samimi ol, ben gerekeni yaparım” buyuruyor. Bizim de yaptığımız sadece rabbimizin emrettiği gibi yapıp gereken çabayı, gayreti sarf etmektir. İşini yürüten ise Allah’tır.

Dediğim gibi; bütün derdimiz rabbimizin bize “kulum güzel yaptın ve senden razı oldum” demesidir. Rabbimiz bizden razı olsun diye yaptığımız şeylerden biri de hicret etmekti. Hepimiz memleketimizden hicret ettik hamd olsun. Allah âyet-i kerimede “(imanda, amelde ve hayırda yarışıp) öne geçen ilk muhacirler ve ensar ile onlara güzellikle tabi olanlar var ya, Allah onlardan razı olmuş, (onlar da) ondan razı olmuşlardır”411 buyurur. Muhacir, ensar ve kıyamete kadar güzel bir şekilde onlara tabi olanlardan Allah razı olmuştur. Bu, Allah’ın sözüdür. Hicret edenler de gönül huzurunu, Allah’ın kendilerine “seni seviyorum” demelerini tatmıştır inşallah.

Kardeşlerimiz hicret ederken bir de kendilerinden sonra hicret edenlere yardımcı olmuş, birbirlerine ensar olmuş ve muhacirlik ile ensarlığı beraber yaşamış, tatmışlardır; yani Allah’ın rızasını iki sefer kazanmış ve Allah onlardan iki sefer razı olmuştur.

Elbette ki muhacirlik de ensarlık da bütün ömrümüz, hayatımız boyunca devam eder. Muhacirliği zaten tattık, yaşadık. Bizden sonraki kardeşlerimize ensar olmaya da devam edeceğiz inşallah.

Ensar; yardım edenler demektir. Sadece zahiri olarak ensar olmuyoruz, manevi olarak da ensar olacağız; yani gönüllere ensar olacak, gönülleri misafir edeceğiz. Dışarıdan gelen kardeşlerimizi bu mescitte misafir edip onların gönüllerine yedirecek, içirecek, onlara nefes aldıracağız. Bunu da aşkla, muhabbetle, yakınlıkla, kardeşlikle yapacağız. Onlara manevi ikramları yapacak ve bu ikramları hep beraber kazanacağız. En önemlisi de Allah’ın vahyini buradan her yere taşıyacağız inşallah.

Devamlı söylüyoruz, dünyanın her ülkesine, her şehrine, her kasabasına, her mahallesine, her köyüne, her evine, her bir gönüle Allah’ın vahyini, marifetullahı, Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in hayatını, ahlakını, sünnetini, aşkı, muhabbeti, vuslat yolunu taşıyacak, huzura varıncaya, Allah bize “haydi, kulum gel” deyinceye kadar bu kardeşliği taşıyıp Allah yolunda, vuslat yolunda, sırât-ı mustakîmde hep birlikte yürüyecek, rabbimize firar edip koşacağız inşallah.

Hepimiz biliyoruz ki rabbimiz bize bir gün mutlaka “gel” diyecek ve bizi huzurunda toplayacaktır. Hz. İbrâhîm (a.s.) “insanları huzurunda topladığın o günde beni mahcup etme ya rabbi”412 buyurmuştur. Ulu’l azm bir peygamber “insanları huzurunda topladığın o günde beni mahcup etme” diyorsa bu durumda bizim de “beni mahcup etme ya rabbi” dememiz gerektiğini anlamamız lazım.

Her geçen günümüzde o günümüze neyi yazdıysak Allah’ın huzuruna o gider ve geçen o gün bir daha geri gelmez. Bu yüzden Allah’ın huzurunda olduğumuzu unutmamamız ve her anımızı onun rızasını kazanmak için değerlendirmeye çalışmamız gerekir. Bunun için de bize lazım olan şey; Allah için çaba, gayret sarf etmek, fedakârlıkta bulunmak, ihlas ve samimiyet içinde olmaktır.

Allah’ın bize ikram ettiği bütün imkânlara rağmen manevi olarak kaybettiysek kendi nefsimizi kınamamız lazım; çünkü kaybettiysek şeytanın verdiği vesveseyi dinledik ve şeytana uyduk demektir. Oysaki kul, rabbine âşıksa gözünü, gönlünü ondan başka tarafa döndürmez, her ne olursa olsun hiç kimseye taviz vermez, “rabbim Allah’tır” der, rabbine koşar, rabbine “seni seviyorum” der ve bu sevgisini de ispatlar. Rabbinin sevgisini kazanmak için onun sevdiği, emrettiği gibi yapar. Biz de aynen böyle yapacağız inşallah.

Hep birlikte Allah’ın El Efâlu’l Husnâ’sını, güzel fiillerini âyetlerde geçtiği şekilde anlamaya ve rabbimizin bize olan muamelesini öğrenmeye çalışıyorduk. Allah’ın her fiili güzeldir; çünkü Allah’ın bütün fiilleri onun El Esmâu’l Husnâ’sından, güzelliğinden tecelli eder. Bu yüzden Allah her ne yaparsa yapsın sevilmeye, hamd edilmeye, övgüye layıktır.

Kul, Allah’ın fiillerini, El Efâlu’l Husnâ’sını anlayınca onun isimlerini, isimlerinden de rabbini anlar. Bu her insan için geçerlidir; yani her bir kul, Allah’ın fiilleriyle birebir direkt olarak muhataptır ve Allah, kuluna kazanması için her anda muamelede bulunur. Unutmamamız lazım ki Allah, kuluna hangi muamelede bulunuyorsa her bir kuluna “siz de böyle yapın ve benim isimlerimle, El Esmâu’l Husnâ’mla isimlenin” buyurmuştur.

Evet, geçen sohbetimizde feddele “faziletli kıldı” fiilini anlamaya çalışmıştık. Bu sohbetimizde ise sıra Allah’ın veade “vaad etti” fiiline geldi.

Fiillerin bir kısmı zahiri bir kısmı da manevidir; ama zahiri olan fiillerin aynı zamanda manevi, manevi olan fiillerin de aynı zamanda zahiri bir gerekliliği vardır. “Vaad etti” fiili de Allah’ın manevi fiillerindendir; fakat zahiri bir karşılığı da vardır.

Veade; vaadleşme bir de sözleşme demektir. Allah vaadde bulunur, söz verir. Her bir kula Allah vaadde bulunmuş, kul da Allah’a vaadde bulunmuştur.

Şimdi de veade “vaad etti” fiilini âyetlerde geçtiği şekilde anlamaya, öğrenmeye çalışalım inşallah.

EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

“Şeytan size (Allah yolunda mallarınızı infak etmekle) fakirleşeceğinizi telkin eder ve fuhşiyatı (mal toplamada aşırılığı ve cimriliği) size emreder. Allah ise size katından bir mağfiret ve bir fazilet (lütuf ve ikram) vaad eder.”413 Şeytan, insanı fakirlikle korkutur, insana cimriliği telkin eder, Allah ise insana kendi katından mağfireti ve lütfu vaad eder.

Cimri olmaz, kerim olur, ikram edersen Allah seni mağfiret eder ve sana El Latîf ismiyle tecelli edip lütufta bulunur, sen de bu vesileyle Allah’ın iltifatına, lütfuna layık olursun; çünkü Allah’a olan sevgini, imanını ispatlamışsındır. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “kerim insan (cömert insan) Allah’a yakın, resulüne yakın, cennete yakın, insanlara yakın, cehenneme uzaktır. Cimri insan da Allah’tan uzak, resulünden uzak, cennetten uzak, insanlardan uzak, cehenneme yakın, şeytana yakındır”414 buyurmuştur.

Allah, kullarına vaadde bulunuyor. Artık dileyen, Allah’ın vaadine güvenip cimriliği bırakır, kerim olur, dileyen de şeytanın verdiği telkine kulak verir ve cimrilik yapar.

Okuyacağımız bu âyette Allah mü’minlerin duasını beyan eder. “Rabbimiz! Resullerin vasıtasıyla bize vaad ettiklerini de bize ikram et ve kıyamet gününde bizi rezil (rüsva) etme! Şüphesiz ki sen, vaad(in)den (asla) dönmezsin.”415

Allah iman edenlere, salih amel işleyenlere cenneti; kâfirlere, müşriklere, münafıklara da cehennemi vaad eder. Kendi yolunda cehd edenlere, çaba, gayret sarf edenlere, hayırda yarışanlara mukarrebun olmayı, Allah’a yakın olmayı vaad eder. İman edenlere, mü’minlere, muttakilere, Allah’a karşı kulluk sorumluluğunu bilip yerine getirmeye çalışanlara, güzel yapanlara, muhsinlere de veliliğini, dostluğunu vaad eder. Aynı şekilde herkese çalışmasının karşılığını vereceğini, bir de tövbe ederse kuluna affını, mağfiretini, rahmetini vaad eder.

Allah, Kur’ân’da neyi vaad ettiğini zaten baştan sona beyan etmiş, açıklamıştır. Bu yüzden hepimiz Allah’ın vaadlerini biliyoruz. Bir de insan, rabbine vaadde bulunmuş, rabbiyle sözleşmiştir.

Peki, insan, rabbine hangi vaadde bulunmuştur?

Dünyaya gelmeden önce Allah’ı rab olarak kabul edeceğine, ona iman edeceğine, onun terbiyesini kabul edip terbiyesiyle terbiye olacağına, vahyiyle inşâ olacağına dair Allah’a söz vermiş, vaadde bulunmuştur.

Kul, Allah’ın “ben sizin rabbiniz değil miyim” hitabına karşılık “belâ şehidnâ”416 deyince Allah’ı rab olarak kabul ettiğini beyan etti. Allah başka bir âyet-i kerimede “hani Allah, kendilerine kitap verilenlerden, ‘onu mutlaka insanlara açıklayacaksınız ve onu gizlemeyeceksiniz’ diye sağlam (bir) söz almıştı”417 buyurur. Bu durumda iman ettiğini söyleyen her kul “kitabın hiçbir âyetini gizlemeyecek ve onu olduğu gibi ortaya koyacağım” diye Allah’a söz vermiştir.

Kul, Allah’ın kitabını önce kendi üzerinde ortaya koyar. Kul her konuda “acaba rabbim ne der” dediğinde âyeti gizlememiş, yalanlamamış, inkâr etmemiş olur; ama bildiği hâlde “Allah’ın ne söylediğini bilmiyorum” derse âyeti kendinden gizlemiş, yalanlamış olur. Birine Allah’ın emrettiği, sevdiği gibi değil de Allah’ın vahyine ters bir şeyi yapmasını söylerse bu defa da âyetleri inkâr etmiş olur.

Her bir kul, Allah’ın kendisine gönderdiği kitaba iman etmiş ve her bir âyet için Allah ile vaadleşmiş, sözleşmiştir; yani her bir âyet için Allah’a “senin emrettiğin gibi yapacağım, sen neye iman etmemi söylediysen ona iman edeceğim. Neye güzel dediysen onu güzel olarak kabul edip gerekeni yapmaya çalışacağım, neye çirkin dediysen ondan sakınıp başkasını da sakındırmaya çalışacağım. Hiçbir âyetini gizlemeyeceğim ve sana verdiğim sözden geri dönmeyecek, sözümü, ahdimi bozmayacağım ya rabbi” demiştir.

Allah âyet-i kerimede Allah yolunda ölenler için buyurur. “Mü’minlerden öyle (yiğit) adamlar vardır ki (o gün) Allah’a (âbd olacaklarına ve resulüne her anda itaat edeceklerine dair) verdikleri söze sadakat gösterdiler. Onlardan kimi (Allah yolunda şehid edilerek) adağını yerine getirdi, kimi de (Allah’ın kendileri için takdirini) beklemektedir. Onlar hiçbir şekilde (Allah’a ve resulüne verdikleri sözü) değiştirmediler.”418 Hepsi de Allah yolunda ölmeye hazırdır.

Mesele; savaşa gidip ölmek değildir. Mesele; hayatını, vaktini Allah yolunda Allah’a kurban etmek, Allah yolunda harcamaktır. Bu yüzden Allah ölülere değil dirilere “şehid” demiş, misal Resulullah (s.a.v.) Efendimiz için “şehid”419 buyurmuştur. Bununla beraber Allah’ın bir ismi de Eş Şehîd ismidir.

Şehid demek şahid demektir. Allah kendi zatına ve bütün varlığa şahiddir. Şehidallâhu ennehu lâ ilâhe illâ huv:420 “Allah şahiddir ki kesinlikle ondan başka ilâh yoktur.” Allah kendinden başka ilâh olmadığına şahidse Allah’ın kullarının da buna şahidlik etmesi gerekir.

Her anda ve her yerde Allah’ın huzurunda olduğunu unutmayıp onun emrettiği, sevdiği gibi yapanlara, hayatı “rabbim beni görüyor, rabbim beni işitiyor” deyip yaşayanlara “şehid” denir. Kulun hayatı kulluğuna, imanına şehadet edince kul şehid olur, şahid olur. Onun için Allah âyet-i kerimede “kim Allah’a ve resul(ün)e itaat ederse, işte onlar; Allah’ın kendilerine nimet verdiği nebîler, (rablerine âbd olacaklarına dair verdikleri söze sadakat gösteren) sıddıklar, (her anda Allah’ın esmâsına şahidlik eden, canlarıyla, mallarıyla Allah yolunda cihad eden) şahidler ve (nefsini ıslah eden) sâlih kimselerle beraberdirler.”421 Yani Allah’ın kendisine nimet verdiği kullar; nebîler, sıddıklar, şehidler (şahidler) bir de sâlihlerdir, buyurmuştur.

“Size vaad edilen (kıyamet günü) mutlaka gelecektir ve siz (Allah’ı) âciz bırakacak değilsiniz (o günün gelmesini önleyemezsiniz).”422

Allah bize her neyi vaad etmiş ve bizim için her neyi takdir etmişse bize gelecek olan odur, hiç kimse buna mâni olamaz, biz de mâni olamayız. İster nimet ister musibet olsun Allah’ın bizim hakkımızdaki takdiri mutlaka bize gelecektir. Bunu Allah vaad etmiştir ve Allah vaadinden dönmez.423 Allah her neyi vaad etmişse bize gelecek olan odur. Hâl böyleyken baktığımızda kendi kendimizi sıkıntıya koyup “acaba ne olacak, nasıl olacak” diye feryad ediyor, korkuyor, endişe ediyoruz. Oysaki Allah bize neyi vaad etmişse başımıza gelecek olan odur.

“Cennet ehli, ateş ehline, ‘biz gerçekten, rabbimizin (dünyada) bize vaad ettiği (nimetleri)ni (bugün) hak olarak bulduk, siz de rabbinizin size vaad ettiği (azabı)nı hak olarak buldunuz mu’ diye nidâ ederler. (Onlar da) Evet, derler. Bunun üzerine aralarından bir münadi şöyle nidâ eder: Allah’ın laneti zalimlerin üzerine olsun.”424

Allah, cenneti, cennete giden yolu kitabında anlatmıştır. Bu yüzden cennete gidenler Allah’ın vaad ettiği cennet yolunda yürüdüklerinde yolun sonunda cennet olduğunu bilerek yürürler. Cehenneme gidenler de Allah’ın vaadinin, sözünün cehennem olduğunu bile bile yürüyüp cehenneme giderler. İşlerine gelmediği için de bu yoldan ayrılmazlar. Allah’ın emrini hayata geçirip cennet yolunda yürümek işlerine gelmez; ama nefisleri istediği için şeytana uyar ve cehennem yolunda yürürler. Bunu yaparken yolun sonunda cehennem olduğunu da bilirler.

Hayrı, iyiliği, güzelliği herkes bilir; çünkü bu insanın fıtratında mevcuttur. Kur’ân, kulun fıtratında mevcut olduğundan kul hiçbir şey için “ben bunu bilmedim, anlamadım” diyemez. Aynı zamanda “iyi nedir, kötü nedir, doğru nedir, yanlış nedir, iman nedir, küfür nedir bilmiyordum” da diyemez. Bilmiyorsa zaten aklı olmadığı için bunlardan sorumlu değildir, Allah da onu sorumlu tutmaz; ama sadece deliler bunu bilmez, anlamaz.

“Münafık erkekler ve münafık kadınlar (sizden değil), birbirlerindendir. Onlar kötülüğü emrederler, iyilikten men ederler ve ellerini sıkı tutar(ak cimrilik eder)ler. Onlar (dünyada iken) Allah’ı unuttular, bunun üzerine (o da) onları (kıyamet günü) unuttu (onlara unutulmuş muamelesi yaptı)! Çünkü münafıklar, fâsıkların ta kendileridir. Allah, münâfık erkeklere, münâfık kadınlara ve kâfirlere, içinde ebedi kalacakları cehennem ateşini vaad etti. O, onlara yeter. Allah onlara lanet etmiştir! Onlar için (orada) daimi (bitmez, tükenmez) bir azap vardır.”425

Allah münafık erkeklere de kadınlara da kâfirlere de cehennemi vaad etmiştir ve Allah vaadinden dönmez. Allah, tercihi kula vermiş; ama kulu için de cenneti takdir etmiş, tercih etmiş, sevmiştir. Yine de kul “yok, ille de ben cehenneme gitmek istiyorum” derse bu tercih artık kulun kendisine aittir.

“Mü’min erkeklerle mü’min kadınlar da birbirlerinin velileri (dost ve yardımcıları)dır. Onlar iyiliği emrederler, kötülükten men ederler, namazı ikâme eder(ek her anda Allah’ın huzurunda durmaya çalışır)lar ve zekâtı ver(erek nefislerinin cimriliğini temizl)erler, Allah ve resulüne de (gönülden) itaat ederler. İşte, Allah onlara rahmet edecektir. Muhakkak ki Allah azîzdir, hakîmdir (bütün şeref ve kudretin sahibi olan, her işinde hikmet ve hayır olandır). Allah, mü’min erkeklere ve mü’min kadınlara, içinde ebedi kalacakları, altlarından ırmaklar akan cennetler ve Adn cennetlerinde temiz (ve güzel) meskenler vaad etti. Allah’ın rızası ise (bunların) hepsinden daha büyüktür. İşte büyük kurtuluş (ve saadet) budur.”426

“(Bu zafer) Allah’ın vaadidir. Allah vaadinden (asla) dönmez; fakat insanların çoğu (bunu) bilmezler.”427

“Muhakkak ki Allah, mü’minlerden canlarını ve mallarını, kendilerine mutlaka (vereceği) cennet karşılığında satın almıştır. (Çünkü) Onlar Allah yolunda savaşırlar, öldürürler ve öldürülürler. Tevrât’ta, İncîl’de ve Kur’ân’da (onlara vaad edilen bu cennet, Allah’ın) kendi üzerine (aldığı) hak bir vaaddir. Ahdine Allah’tan daha çok vefa gösteren kim vardır! Öyleyse (ey mü’minler) onunla yapmış olduğunuz bu alışverişinizden dolayı sevinin! İşte büyük kurtuluş (ve saadet) budur.”428

Allah kendisiyle alışveriş yapan mü’minlerin özelliklerini de beyan eder. “(Bu alışverişi yapanlar, Allah’a ve resulüne gönülden itaat ederek) Tövbe edenler, ibadet edenler, hamd edenler, oruç tutanlar, rükû edenler, secde edenler, iyiliği emredip kötülükten men edenler ve Allah’ın sınırlarını muhafaza edenlerdir. (Resulüm! İşte bu) Mü’minleri müjdele!”429

“Cehennem ehli oldukları kendilerine (apaçık) belli olduktan sonra yakınları dahi olsalar Allah’a şirk koşanlar için mağfiret dilemek nebîye ve iman edenlere yakışmaz.”430

Allah vaadinden dönmez, Allah’ın vaadi haktır. Bunun dışında bir şey düşünmek sadece şeytanın verdiği vesvesedir. Nerde olursa olsun işlediğimiz zerre kadar hayrı da zerre kadar şerri de Allah karşımıza getirir. Yoksa “ben yaptım bir şey olmadı, zulmettim bir şey olmadı, yanlış yaptım bir şey olmadı, günah işledim bir şey olmadı, gıybet ettim bir şey olmadı” demekle ondan kurtulmayız; çünkü bir şey olmadı dediğimiz o şeyler zerre kadar bile olsa yoldadır ve mutlaka karşımıza gelecektir.

Aynı şey hayır için de geçerlidir. “Ben ibadet ettim, zikir yaptım, hizmet ettim, çaba, gayret sarf ettim, rabbim için şöyle fedakârlık yaptım, şöyle affettim, mağfiret ettim, şöyle kızınca öfkemi, kızgınlığımı yuttum; ama bir şey kazanmadım” demek doğru değildir. O da yoldadır ve geliyor! Eğer Allah “zerre kadar hayır, zerre kadar şer, nerde olursa olsun, Allah onu mutlaka karşınıza getirir”431 buyuruyorsa o zaman insanın önüne gelmez mi? -Elbette ki gelir.

“Hepinizin dönüşü onadır (ve) Allah’ın (bu) vaadi haktır. Muhakkak ki o, (ilk olarak) yaratmaya başlayan sonra iman edip sâlih ameller işleyenlere adaletle mükâfat vermek için (o yaratmayı âhirette tekrar edip) iade edendir. Kâfir olanlara gelince, inkâr etmekte oldukları şeylerden ötürü (kıyamette) onlar için kaynar sudan bir içecek ve elem verici (iç yakan) bir azap vardır.”432

“Muttakilere (Allah’a karşı kulluk sorumluluğunu bilip yerine getirmeye çalışanlara) vaad edilen cennetin misali (şöyledir), onun zemininden ırmaklar akar. Meyveleri ve gölgesi (sınırsız ve) daimidir. İşte bu, takvâ sahibi olanların (kulluk sorumluluğunu bilip yerine getirmeye çalışanların) âkıbetidir. Kâfirlerin âkıbeti ise ateştir.”433

“Zalimler birbirlerine aldatmadan başka bir şey vaad etmezler.”434 Allah yolunda olmayanlar, zalimler, kendine zulmedenler birbirlerine yalandan başka bir şey vaad etmezler.

Allah, kaybedenlerin Kıyamet günkü hâlini beyan ediyor. “(İşte o zaman) Derler ki: Yazıklar olsun bize! Bizi yattığımız yerden kim kaldırdı? Bu, Rahmân’ın vaad ettiği şeydir. Demek ki (bize gelen) resuller doğruyu söylemişler.”435

“Mü’minlerden özür sahibi olmaksızın (cihad etmeyip) oturanlarla Allah yolunda malları ve canlarıyla cihad edenler bir olmazlar! Allah, malları ve canları ile cihad edenleri derece bakımından (özürleri dahi olsa) oturanlardan üstün kılmıştır. Gerçi Allah hepsine (âhiret günü) güzellik (ve cenneti) vaad etmiştir; ama Allah, cihad edenleri oturanlardan çok daha büyük bir ecirle üstün kılmıştır.”436

“(Şeytan) Onlara (birçok asılsız) vaadde bulunur ve kendilerini boş temennilere sevk eder. Hâlbuki şeytan, onlara aldatmadan başka bir şey vaad etmez.”437

“Allah onlardan iman edip sâlih ameller işleyenlere (katından geniş) bir mağfiret ve büyük bir mükâfat vaad etmiştir.”438

“Nihayet (onların hesapları görülüp) iş(leri) bitirilince şeytan (onlara) der ki: Muhakkak, Allah size hak olan (âyetleri ve resulleriyle, hakikat)i vaad etti, ben de size (hoşunuza giden şeyleri) vaad ettim; ama sözümden caydım. Bununla beraber zaten benim sizi zorlayacak bir gücüm yoktu. Ben sadece sizi (apaçık ortada olan hakikati inkâra) davet ettim, siz de hemen benim davetime icabet ettiniz. O hâlde beni kınamayın, kendinizi kınayın! (Bugün artık) Ne ben sizi kurtarabilirim ne de siz beni kurtarabilirsiniz! Kuşkusuz ben daha önce sizin beni (Allah’a) ortak koşmanızı da kabul etmemiştim. Şüphesiz (bugün hem kendine hem de başkalarına zulmeden) zalimlere elem verici (iç yakan) bir azap vardır.”439

Bir tarafta Allah’ın vahyi, bir tarafta da şeytanın verdiği vesvese vardır. İnsan, şeytanın doğru söylediğini nasıl düşünebilir! Mü’min nasıl rabbinin vahyini yalanlar!

Şeytana uyanlar şeytanı Allah’a şirk koşmuştur; ama şeytan bile kendisinin Allah’a şirk koşulmasını kabul etmeyip “beni Allah’a şirk koşmanızı reddediyorum” diyor.

Peki, insan, şeytanı Allah’a nasıl şirk koşar?

Allah herhangi bir konuda bir şey söylemişse biri kalkıp Allah’ın sözünü, vahyini değil de şeytanın o konuda verdiği vesveseyi kabul ederse onu Allah’a şirk koşmuş olur.

“O zaman, münafıklarla kalplerinde (şeytanın verdiği vesveseyle) bir hastalık bulunanlar, ‘Allah ve resulü bize ancak aldatmak için vaadde bulunmuş’ diyorlardı.”440 Bedir Savaşı’nda münafıklar ve kalplerinde hastalık olanlar; yani imanları zayıf olanlar “Allah ve resulü meğerse bize sadece kuru vaadlerde bulunmuş” dediler.

“Andolsun, birbiri ardınca gönderilen (resul)lere. (Hidâyetle) Esip (küfrü) savuranlara. (Allah’ın vahyini) Yaydıkça yayanlara. (Hakkı bâtıldan) Ayırdıkça ayıranlara. (Kıyamet günü insanların) Özür (mazeretini ortadan kaldırmak) ya da uyarı olmak üzere (Allah’ın) zikri (olan âyetlerini gönüllere) ilka edenlere andolsun ki size vaad edilen (kıyamet saati) mutlaka vuku bulacaktır.”441 Allah her neyi vaad etmişse o size mutlaka gelecektir.

“Yıldızlar(ın ışığı) söndürüldüğü zaman. Gök (parça parça) yarıldığı zaman. Dağlar (paramparça edilip) savrulduğu zaman. Resullere (ümmetlerine şahidlik etmek üzere) vakit belirlendiği zaman (kıyamet gerçekleşir). (Peki, bu şahidlik) Hangi güne ertelenmiştir? (İnsanlar arasındaki) Ayrım (ve hüküm) gününe! (Resulüm!) Ayrım gününün ne olduğunu biliyor musun? O gün (Allah’ın âyetlerini ve resulünü) yalanlayanların vay hâline!”442

Söz hakkı Allah’ındır. Biz de sadece Allah’ı dinliyor, Allah ne dediyse onu söylüyoruz.

“Şimdi kendisine güzel bir vaadde bulunduğumuz ve ona kavuşacak olan kimse, (hiç) dünya hayatının (geçici zevk ve) menfaatinden yararlandırdığımız sonra da kıyamet günü (azap için huzurumuzda) hazır edileceklerden olan kimse gibi olur mu?”443

Gördüğümüz gibi; okuduğumuz bütün âyetlerde Allah, kullarına cenneti, rızasını, yakınlığını, kendisine halife olmayı; iman edip salih amel işleme, Allah’a ve resulüne itaat etme, güzel yapma, muhsin olma, Allah’a karşı kulluk sorumluluğunu bilip muttaki olmaya çalışma, hayırda yarışma, hayra koşma, iyiliği, güzelliği, hayrı emredip kötülükten men etme, sakındırma karşılığında vaad etmiştir.

Allah cehennemi; azabını, gazabını, lanetini de küfrün, şirkin, münafıklığın, nifakın karşılığında vaad eder. Allah’ın âyetlerini yalan sayma, âyetleriyle mücadele etme, âyetlerini hükümsüz bırakmak için yapılan çaba, gayret karşılığında hem zahiri hem manevi olarak bir insanı öldürme, imanı, insanlığını, rabbini kaybetme, rabbini dinlememe, rabbinin âyetlerine karşı kör ve sağır olma, hayvanlar gibi hiçbir şeyi işitmemiş, anlamamış gibi yapma, ahireti değil dünyayı tercih etme, “rabbim bana dünyada ver” deyip ahireti ikinci planda görme, peygamberlerini bırakıp başkalarına tabi olma, başkalarını kendine örnek alma, resulüne tabi olmayıp onun ahlakını kazanmama ve o ahlaka bürünmeme karşılığında Allah cehennemi vaad etmiştir.

Allah bütün bunların hepsini kitabında, vahyinde her bir kula apaçık beyan etmiş ve “de ki: Hak rabbinizdendir. Öyle ise dileyen iman etsin, dileyen inkâr etsin”444 buyurmuştur. Dileyen cennete, dileyen cehenneme koşsun. Dileyen, rabbine şükretsin, dileyen de nankörlük yapsın. Yani Allah, kuluna tercih hakkını verip “ben seni kendim için yaratmışım; bana kul olasın, âbd olasın, âşık olasın, bu âşıklık şerefini taşıyasın, bana yakın olasın, mukarebun olasın, veli olasın, dost olasın diye yaratmış ve senin için cenneti tercih etmişim; ama sen ‘yok, ben insan olmak, Hz. İnsan olmak istemiyor, hayvan olmak istiyorum’ dersen o zaman tercih senindir, buyur tercih ettiğin şey ol” buyurmuştur.

Allah’a yürümek, koşmak, varmak için hep beraber yoldayız, rabbimize gideceğiz ve kazanacağız. Arada bir tökezlesek, sendelesek, hatta düşsek de kalkıp tövbe edecek, istiğfar edecek ve “sana geliyorum ya rabbi!” diyeceğiz. Hiçbir konuda nefsimize, şeytana taviz vermeyecek, “ben, bence, bana göre” demeyecek, bunun yerine “Allah” diyecek, “Allah’a göre” diyeceğiz inşallah.

Evet, rabbimize yürüyor, koşuyor, hem de aşkla koşuyoruz ve rabbimize varmak için hiçbir engel de tanımıyoruz.

Bütün nebîlerin, resullerin ve kıyamete kadar gelecek olan peygamber vârisi Mürşid-i kâmillerin, velilerin hepsi Allah’a giden kervanlardır. Onlarla beraber olanlar kurtuluşa, saadete erer, gerisi ise yolda kalır. Bu yüzden peygamberine iman etmeyen kavimlere Allah’ın gazabı gelince sadece peygambere, nebîye, resule iman edenler kurtuluşa ermiş, gerisi ise helâk olmuştur; yani Allah “beni ilgilendirmez, ben kendi hayatıma bakarım” diyenleri de helâk etmiştir. Örnek vermek gerekirse Nûh’un gemisine binmeyenler helâk olmuş; ama ona iman edenler gemiye binmiş ve kurtulmuştur.

Nasıl ki her peygamber için ona iman edip Allah yolunda çabasını gösterenler kazanmış “beni ilgilendirmez” diyenler de helâk olmuşsa aynı şey şimdi de geçerlidir. Ya kervanın içine dâhil olur, Allah’ın resulünün resulü olan, peygamber vârisi bir Mürşid-i kâmille beraber gemiyi inşâ eder, gemiye biner ve onunla beraber kurtuluşa ereriz ya da helâk olanlardan oluruz.

Evet, gemiyi yapıyoruz, yapmaya da devam ediyoruz inşallah. Hepimiz görüyoruz ki tufan kopmuştur. Eğer insanların çoğu iman etmemişse, küfürde boğuluyor, cehenneme doğru gidiyorsa hiç bundan büyük tufan olur mu! Bu tufan; küfür tufanı, şirk tufanı, günah tufanı, Allah’a isyan, itiraz tufanı, cehalet tufanıdır. Bu tufanda boğulmamak için gemide; yani tevhid gemisinde, iman gemisinde, aşk gemisinde, muhabbet gemisinde olmak, aynı zamanda boğulanları da toplayıp gemiye koymak ve taşımak gerekir.

Biz de bütün herkesi tufandan kurtulması ve kaybetmemesi için gemiye davet ediyoruz.

Evet, hep beraber Allah’ın veade “vaad etti” fiilini âyetlerde geçtiği şekilde anlamaya çalıştık.

Allah bizi âyetlerini yalan sayıp şeytanın verdiği vesvesenin peşinden koşanlardan eylemesin inşallah. Allah bizi cennetini, rızasını, dostluğunu, yakınlığını, cemalini vaad ettiği kullarından eylesin. Allah bizi Allah’a verdiği vaadi, sözü yerine getirip Allah’a âbd olan, âşık olan, dost olan kullarından eylesin inşallah.

Allah hepinizden razı olsun.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Muddessir/32-37 ↩
  2. Lokmân /16 ↩
  3. Cinn /18 ↩
  4. Tevbe /100 ↩
  5. Şuarâ /87 ↩
  6. Bakara /268 ↩
  7. Tirmizi, Birr, 40/1961 ↩
  8. Âli İmrân /194 ↩
  9. A’râf /172 ↩
  10. Âli İmrân /187 ↩
  11. Ahzâb /23 ↩
  12. Nisâ /41, Nahl /89 ↩
  13. Âli İmrân /18 ↩
  14. Nisâ /69 ↩
  15. En’âm /134 ↩
  16. Rûm /6 ↩
  17. A’râf /44 ↩
  18. Tevbe /67-68 ↩
  19. Tevbe /71-72 ↩
  20. Rûm /6 ↩
  21. Tevbe /111 ↩
  22. Tevbe /112 ↩
  23. Tevbe /113 ↩
  24. Lokmân /16 ↩
  25. Yûnus /4 ↩
  26. Ra’d /35 ↩
  27. Fâtır /40 ↩
  28. Yâsin /52 ↩
  29. Nisâ /95 ↩
  30. Nisâ /120 ↩
  31. Fetih /29 ↩
  32. İbrâhîm /22 ↩
  33. Ahzâb /12 ↩
  34. Murselât /1-7 ↩
  35. Murselât /8-15 ↩
  36. Kasas /61 ↩
  37. Kehf /29 ↩