close

41.Bölüm

EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

Elhamdulillahi rabbil âlemin esselatu vesselamu aleyke ya seyyidel evveline vel ahirin ve ila cemiil enbiyayi vel murselin ve ila cemiil evliyai vel hamdulillahi rabbil âlemin.

Hep beraber Allah’ın El Efâlu’l Husnâ’sını, güzel fiillerini ve Allah’ın her fiilinin aşktan ibaret olduğunu anlamaya çalışıyorduk.

Geçen sohbetimizde enbete “nebatlandırdı, bitirdi, vücuda getirdi” fiilini anlamaya çalışmıştık. Bu sohbetimizde ise nezzele “indirdi” fiilini anlamaya çalışacağız inşallah.

Allah inzal eder; yani Allah indirir. Allah indirir derken akla ilk gelen Allah’ın vahyidir. Zaten âyetleri okurken Allah’ın neden vahyini indirdiğini hep beraber göreceğiz inşallah.

Allah, vahyine kayıtsız, şartsız iman edilmesini emretmiş ve âyet-i kerimelerde iman edenler için “iman edenler hidâyete, kurtuluşa, saadete erer.846 Allah’a yakın olur, dost olur.847 Cennete girer ve hesabı kolay olur”848 buyurmuştur. Allah’ın indirdiğine, âyetlerine iman edenler böyledir.

Allah; âyetlerini inkâr edenler, yalanlayanlar, kabul etmeyenler, ciddiye almayanlar, âyetlerinden yüz çevirenler için ise âyet-i kerimelerde atalarının dinine uyduğunu,849 onlara gazap ettiğini, lanetlediğini ve yerlerinin cehennem olduğunu850 buyurmuştur.

İman etmek insana Allah’a yakınlığı ve ebedi saadeti kazandırır, iman etmemek de insana kaybettirir. İşte, iman etmek bu kadar önemli bir meseledir; ama biri Allah’ın kendisine neyi indirdiğini bilmiyorsa iman edemez.

Bir insanın Allah’ın âyetlerini bilmemesinin sebebi nedir?

Ya, Allah’ın âyetlerini ciddiye almamış, kendisi için gerekli görmemiş, önemsememiştir, ya inkâr etmiş, yalan saymıştır ya da kendini müstağni görüp “benim ihtiyacım yok, ben zaten her şeyi biliyorum” demiştir. Hangi cepheden bakarsak bakalım eğer biri Allah’ın âyetlerini bilmiyor, öğrenmeyi kendisi için gerekli görmüyorsa rabbine “ben senden iyi biliyorum” demiş olur. Allah’ın bütün vahyinin toplamı tek bir kitaptır. Buna rağmen biri Allah’ın kitabını okumaya ya da dinlemeye tenezzül etmemişse “ben onun rabliğini, terbiyesini kabul etmiyorum, onun söylediklerini, ‘yap’ dediklerini, ‘yapma’ dediklerini ve benim için takdir ettiklerini ciddiye almıyorum, ben zaten biliyorum” demiştir.

Allah âyet-i kerimede “nihayet, (hesap yerine) geldikleri zaman (Allah onlara) buyurur: Siz benim âyetlerimin ne olduğunu kavramadan yalan saydınız öyle mi, değilse yaptığınız neydi”851 buyurmuştur. Neden âyetlerimi okumadan, dinlemeden, anlamadan peşinen kabul etmediniz! Bu aynı zamanda “âyetlerimi dinlememişsen, okumamışsan, anlamamışsan kabul edecek bir şeyin de yoktur” demektir.

Peki, Allah, âyetlerini neden indirir?

Allah’ın bütün fiilleri aşktan ibarettir, kulunu sevdiği içindir. Allah, âyetlerini indirmekle kuluna “kulum seni seviyorum, senin doğru yapmanı, güzel yapmanı, kazanmanı, Hz. İnsan olmanı, cennete gitmeni, insanlara hayır olmanı, rahmet olmanı, bana yeryüzünde halife olup beni temsil etmeni, vahyimle beraber olup onu yaşamanı, sırât-ı mustakîmde yürümeni istiyorum. Bunlar da âyetlerim olmadan olmaz. Sana âyetlerimi indiriyorum ki hayatı nasıl yaşayacağını bil ve bana yakın ol, dost ol; çünkü seni seviyorum” demiş olur.

Bu durumda Allah’ın vahyini reddedenler, kabul etmeyenler, dinlemeyenler, yok sayanlar, yalanlayanlar, ondan yüz çevirenler, ciddiye almayanlar, anlamak, öğrenmek istemeyenler, böyle bir çaba, gayret sarf etmeyenler Allah’a “ben senin beni sevmeni kabul etmiyorum. Senin beni sevmenin benim için bir değeri yoktur” demiştir.

Allah âyet-i kerimede “iman (ettiğini iddia) edenlerin, Allah’ın zikrine ve Hakk’tan inen (Kur’ân)a karşı kalplerinin saygı (ile ürperme) zamanı hâlâ gelmedi mi? Onlar da daha önce kendilerine kitap verilenler gibi olmasınlar. Onların üzerinden uzun zaman geçti de kalpleri katılaştı. Onların birçoğu (yoldan çıkmış) fâsıklardır”852 buyurmuştur. Yani kalbinizin, gönlünüzün Allah’ın vahyine ısınma vakti gelmedi mi, kalbiniz hâlâ Allah’ın vahyine ısınmayacak mı! Hâlâ ona iman etmeyecek, imanınızı tazelemeyecek misiniz!

Ehl-i kitabın kalbi, Allah’ın vahyine, indirdiği kitaplara karşı katılaşmıştır; çünkü üzerlerinden uzun zaman geçmiştir. Kur’ân indiği zamanda Yahudilerin, kendilerine kitap gelmesinin üzerinden bin beş yüz sene geçmiş, Hristiyanların ise kendilerine kitap gelmesinin üzerinden beş yüz sene geçmiştir. Şu anda mü’minlerin, Müslümanların üzerinden de bin beş yüz yıl zaman geçmiştir, dolayısıyla mü’minlerin, Müslümanların da Allah’ın vahyine karşı kalpleri katılaşmıştır. O hâlde kalbin yumuşaması gerekir. Kalbin yumuşaması için de Allah’ın âyetlerini dinlemek, dinlerken de kovulmuş şeytandan Allah’a sığınmak; yani Allah’ın âyetlerini önyargısız bir şekilde, fikir beyan etmeksizin dinleyip “benim, rabbimin bana söylediklerini anlamam lazım. Allah’ın âyetlerinin karşısında bir fikrim olursa o fikrimi reddeder, hemen Allah’ın âyetlerini kabul ederim. Ben şeytanın verdiği vesveseyi kabul etmiyor, ondan Allah’a sığınıyorum. Ben yalnızca Allah’ın bana söylediğini kabul ediyorum” demek gerekir. İşte, şeytandan Allah’a sığınmak budur.

Evet, şimdi de hep beraber Allah’ın nezzele “inzal etti, indirdi” fiiliyle ilgili âyetleri okuyalım inşallah.

EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

İnnâ enzelnâhu fî leyletil kadr: “Şüphesiz ki biz, bu (Kur’ân)ı Kadir Gecesi’nde indirdik.” Allah, Kur’ân’ı Kadir Gecesi’nde inzal etmiştir.

“Kadir Gecesi’nin ne olduğunu sen biliyor musun? Kadir Gecesi bin aydan daha hayırlıdır.”853 Çünkü Kur’ân’ın ilk âyetleri o gecede inmiş ve Allah’ın “oku” emri gelmiştir. “(Zatıyla ve sıfatlarıyla tecelli edip tüm mevcudatı) Yaratan rabbinin adıyla (kendini ve tüm mahlûkatı) oku (anla, idrak et). (O) İnsanı alaktan (zahiren bir kan pıhtısından, manen de alakasından ve sevgisinden) yarattı. Oku (anla, idrak et ki)! Senin rabbin ekremdir (zatında kerim olan ve kullarına kerim olmayı ikram edendir).”854 Rabbin her şeyi senin için yaratmış ve sana ikram etmiştir. Hakiki ikramı, gerçek ikramı, rabbinin güzelliğinin tecellisini alabilmen için rabbin sana Kur’ân’ı, vahyini ikram etmiştir. Bu yüzden Allah’ın vahyini oku, anla, ikrama layık ol ve bu ikramı al, buyuruyor Allah.

“O (gece)de melekler ve rûh, rablerinin izniyle her bir iş (ve her bir kişi) için inerler. (Mü’minler için) O (gece) fecrin doğuşuna (gün ağarana ve kıyamet gününde her şey gün yüzüne çıkana) kadar selamet vardır.”855 Melekler ve rûh her bir iş için her bir kişiye fecre kadar; yani gün aydınlanıncaya kadar inerler.

Kadir Gecesi sadece bir gece değildir. Allah’ın vahyi bir gönle inerse o gün kul için Kadir Gecesi olur; yani âyetler onun gönlüne iner, Allah adına okumaya, rabbini tanımaya, anlamaya başlarsa, rabbinin ekrem olduğunu, kendisine ikram ettiğini anlar ve buna iman eder, aynı şekilde o kul artık hep Allah adına okur; çünkü rabbinin ismiyle okuyacak. Melekler de rûh da ona iner ve o kulda hakikati, Allah’ın nefhettiği rûh tecelli eder. O kul bunu kazanır.

Evet, “fecrin doğuşuna (gün ağarana ve Kıyamet gününde her şey gün yüzüne çıkana) kadar” buyurdu Allah. Gün ne zaman ağarır, aydınlanır? -Kıyamet günü aydınlanır. Bununla ilgili olarak Allah âyet-i kerimede “(o gün) yeryüzü, rabbinin nûru ile aydınlanmıştır”856 buyurur. Âyetler bir kulun gönlüne indiğinde o kişi kıyamete kadar selamette olur; çünkü rabbinin ismiyle okuduğundan dolayı artık hakikati anlamıştır. Kıyamet günü Allah’ın huzuruna geldiğinde yine Allah’ın selamıyla, selam yurduyla müjdelenir. Böyle biri Kur’ân onun gönlüne indiği ve rabbinin ismiyle okuduğu için son nefesini verinceye kadar selamettedir.

Allah okuyacağımız bu âyette Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in miraçtaki hâlini anlatır. “Şimdi (siz onun) gördükleri hakkında kendisiyle tartışıyor musunuz?” Yani onun söylediklerini kabul etmeyecek misiniz! O ne söylediyse aynen onun dediği gibidir. “Andolsun ki onu (daha önce) başka bir (tecelliyle) inerken de görmüştü.” Allah bir daha ona tecelli etmişti; çünkü Allah’ın tecellisi inzal oluyor. Allah miraçtaki bu tecellinin nerede olduğunu da beyan eder. “Sidretü’l-Müntehâ’nın yanında. Cennetü’l-Me’vâ da onun yanındadır. O zaman Sidre’yi bürüyen bürüyordu. (Önceden gördüğünden dolayı resulümüzün) Göz(ü) ne kaydı ne de haddini aştı. Andolsun ki o, rabbinin âyetlerinden en büyüğü (olan Allah isminin tecellisi)ni gördü.”857

Allah, kulunun gönlüne tecellisini inzal eder. Nasıl ki kulunun gönlüne vahyini inzal ediyorsa tecellisini de inzal eder.

“(Resulüm! Bu Kur’ân, iman edenler) Âyetlerini tedebbür etsinler (arkasındaki manayı tefekkür edip düşünsünler) ve (rabbine yönelen) gönül (ve akıl) sahipleri öğüt al(ıp Allah’ın muradını anla)sınlar diye sana indirdiğimiz mübarek (şanı yüce ve insanı yücelten) bir kitâbtır.”858

“(Resulüm! Bu Kur’ân) Sana, kendisiyle (insanları) uyarman ve mü’minlere zikir (öğüt ve nasihat vermen) için indirilen bir kitâbtır. Artık bundan dolayı senin göğsünde bir sıkıntı (ve daralma) olmasın! (Ey insanlar!) Rabbinizden size indirilen (Kur’ân’a ve sizin için gönderdiği resulün)e tabi olun! Ondan başka dostlar (edinerek onlar)a tabi olmayın! Ne kadar da az (düşünüp) öğüt alıyorsunuz!”859 Bir yanda Allah’ın dostluğu vardır bir yanda ise başka dostlar vardır. Kimi dinliyor, kime uyuyorsan onun dostusun demektir. Eğer rabbini dinlemediysen o zaman şeytana dost olmuşsundur.

“(Resulüm!) Biz (bu) Kur’ân’ı sana meşakkat çekesin diye indirmedik. Ancak (Allah’tan) haşyet duy(up onun azameti karşısında ürper)en kimselere bir zikir (öğüt ve hatırlatma) olsun diye (indirdik).”860

“(Resulüm!) İşte böylece biz onu, Arapça bir Kur’ân olarak indirdik. Umulur ki (kullarımız) takvâ sahibi olurlar (kulluk sorumluluklarını bilip yerine getirmeye çalışırlar) yahut onlar için (bu anlatılanlar) bir zikir (ibret ve hatırlatma olur da kendilerine gelir, akıllarını başlarına alırlar) diye onun içinde tehditlerden nice türlüsünü tekrar tekrar açıkladık.”861

“Allah’ın âyetleri sana indirildikten sonra (müşrikler) sakın seni (ondan) alıkoymasınlar. Sen rabbine davet et ve asla müşriklerden olma!”862 Birine Allah’ın âyetleri indiyse, o kişi rabbinin âyetleriyle muhatap olduysa; fakat sonra başkasına uyduysa o kişi müşriklerden olur.

“Kitap, yalnız bizden önceki iki topluluğa (Hristiyanlara ve Yahudilere) indirildi, biz ise onların okumalarından (Tevrât ve İncîl’de geçen âyetlerden) gerçekten habersizdik, demeyesiniz diye yahut ‘bize de kitap indirilseydi, biz onlardan daha çok hidâyette olurduk’ demeyesiniz diye (size Kur’ân’ı indirdik). İşte, size de rabbinizden apaçık bir delil, bir hidâyet ve bir rahmet geldi. Allah’ın âyetlerini yalanlayıp onlardan yüz çevirenden daha zalim kim vardır! Yakında âyetlerimizden yüz çevirenleri, yüz çevirmelerinden dolayı azabın en kötüsüyle cezalandıracağız.”863

“(Resulüm! Onlar iman etmek için) Kendilerine (ölüm) meleklerin(in) gelmesini veya rabbinin (azabının) gelmesini yahut rabbinin bazı (kıyamet) alametlerinin gelmesini mi bekliyorlar? Rabbinin bazı (kıyamet) alametleri geldiği gün önceden iman etmemiş ya da imanında bir hayır kazanmamış olan kimseye artık imanı bir fayda vermez. De ki: Bekleyin, şüphesiz biz de beklemekteyiz!”864 İman etmediyseniz ya da imanınızdan bir fayda görmediyseniz Allah’ın gazabını bekleyin. Biz de sizinle beraber beklemekteyiz.

Onlar Allah’ın vahyine iman etmek için meleklerin gelmesini, rabbinin gelmesini veya rabbinin bir kısım âyetlerinin, gazabının gelmesini mi bekliyorlar! Eğer rabbin bu şekilde tecelli eder ve gazabını indirirse daha önce iman etmemiş olanların ya da imanları kendilerine bir fayda vermemiş olanların iman etmesi artık kendilerine yarar sağlamaz ve Allah’ın gazabının içine girerler.

İmanlarından bir fayda görmeyenler; yani imanları kendilerini harekete geçirmeyenler, imanlarıyla hayatlarını yaşamayanlar, Allah için çaba, gayret sarf etmeyenler, kulluk yapmayanlar, Allah’ın emrettiği gibi feda edip kurban olmayanlar imanlarından bir fayda görmemişler, sadece dilleriyle “iman ettik” demişlerdir.

“Kendilerine ilim verilen (ehl-i kitabın mü’min)ler(i), rabbinden sana indirilen (bu Kur’ân)ın hak olduğunu ve onun azîz, hamîd (bütün şerefin, kudretin, hamdların ve övgülerin kendisine ait olduğu tek zat) olan (Allah)ın yoluna hidâyet ettiğini görürler.”865

“(Resulüm!) Muhakkak ki biz, sana bu kitâbı hak ile indirdik. O hâlde (sen de) dini (yalnız) Allah’a has kılarak ona (ihlâs ile) âbd ol(up kulluk et).”866

“(Resulüm!) Şüphesiz biz (bu) kitâbı sana insanlar için (hakikati beyan etmek üzere bir) hak ile indirdik. Artık kim hidâyete ererse (ancak) kendisi için (hidâyete ermiş) olur, kim de dalâlete düşerse ancak kendi aleyhine dalâlete düşmüş olur ve sen onların üzerine vekil değilsin.”867

“Size azap gelip çatmadan önce rabbinize yönelin ve ona teslim olun sonra (o kıyamet gününde) size yardım edilmez. Siz farkında değilken o azabın size ansızın gelmesinden önce rabbinizden size indirilenin en güzeli (olan Kur’ân)a tabi olun! Kişinin (yana yakıla), ‘Allah’a yakınlık konusunda yaptığım kusurlardan dolayı yazıklar olsun bana! Gerçekten ben (Allah’ın resulleriyle ve âyetlerle) alay edenlerdendim’ diyeceği veya ‘Allah bana hidâyet verseydi, elbette (ben de) muttakilerden (Allah’a karşı kulluk sorumluluğunu bilip yerine getirmeye çalışanlardan) olurdum’ diyeceği yahut azabı gördüğü zaman, ‘keşke benim için bir kez daha (dünyaya dönmeye imkân) bulunsa da muhsinlerden (güzellik yapıp güzel olanlardan) olsaydım’ diyeceği (o günden sakınıp Kur’ân’a tabi olun)!”868

Kıyamet günü her nefis “Allah’ın huzurunda yaptığım yanlışlardan, kusurlardan dolayı bana yazıklar olsun! Doğrusu ben rabbimin vahyini ciddiye almayanlardan, hafife alanlardan, basite alanlardandım” diyecek. İnsan, Kıyamet günü dünyadayken her anda Allah’ın huzurunda olduğuna şahid olunca böyle söyleyecek!

İnsan bu duruma düşmemek için sürekli Allah’ın huzurunda olduğunu ve yanlışı Allah’ın huzurunda yaptığını bilmelidir.

“Kitâbı ve mizanı (adaleti) hak olarak indiren Allah’tır. Ne biliyorsun, belki de (kıyamet) saat(i çok) yakındır.”869 Allah her şeyin ölçüsünü indirmiştir. Her şeyin ölçüsü Allah’ın vahyidir. Allah, vahyiyle her şeye bir ölçü koymuş ve her şeyi beyan etmiştir.

“Şüphesiz biz onu mübarek bir gecede indirdik. Muhakkak ki biz, (onunla insanları) uyarmaktayız.”870

“(Allah’a karşı) Takvâ sahibi olanlara (kulluk sorumluluğunu bilip yerine getirmeye çalışanlara), ‘rabbiniz ne indirdi’ denildiğinde (ise onlar), ‘hayır (iyilik ve güzelliğe dair her şeyi indirdi)’ derler. Bu dünyada güzellik yapanlara güzellik vardır. Âhiret yurdu ise (onlar için) daha hayırlıdır. Takvâ sahiplerinin yurdu ne güzeldir.”871

“Elif. Lâm. Râ. (Resulüm! Bu Kur’ân) Rablerinin izniyle insanları (cehalet ve nefsani) karanlıklardan nûra; (yani) azîz, hamîd (bütün şerefin, kudretin, hamdların ve övgülerin sadece kendisine ait olduğu tek zat) olan (Allah’)ın yoluna çıkarman için sana indirdiğimiz bir kitâbtır. O Allah ki göklerde ve yerde ne varsa hepsi onundur. (Âhirette kendilerini bekleyen) Şiddetli azaptan dolayı kâfirlerin vay hâline!”872 Kur’ân’dan başka yol, Kur’ân’dan başka nûr, Kur’ân’dan başka hidâyet yoktur. Allah’ın yolu yalnızca Kur’ân’ın yoludur.

“(Ey insanlar!) Andolsun ki size içinde zikriniz (şeref ve şanınız) bulunan bir kitâb (olan Kur’ân’ı) indirdik. Hâlâ aklınızı kullanmayacak mısınız?”873

“İşte bu (Kur’ân) da bizim indirdiğimiz mübarek (şanı yüce ve insanı yücelten) bir zikir (hatırlatma ve öğüt)tür. Şimdi siz onu inkâr mı ediyorsunuz?”874

Evet, bütün şerefiniz ondadır, hâlâ aklınızı kullanmayacak mısınız, buyurdu Allah. Aklımızı kullandığımızda bütün şerefimizin, kıymetimizin, değerimizin Kur’ân’a göre olduğunu anlar ve buna iman ederiz. Kur’ân olmadan insanın ne kıymeti, değeri vardır ne şerefi vardır! Onsuz insan hayvan gibidir, hatta hayvandan daha aşağıdır.875 Eğer şerefimiz Kur’ân’daysa bu durumda onu ne kadar öğrendik, anladıysak, ona ne kadar iman edip, ahlaka, amele dönüştürdüysek o kadar onunla şereflenmiş oluruz; çünkü şerefimizi Allah’tan, Allah’ın vahyinden alırız.

Bütün kitaplar Allah’a aittir, bütün peygamberler de Allah’ın peygamberleridir. Okuyacağımız âyette Allah bunu beyan ediyor. “İçlerinden zulmedenler hariç, ehl-i kitapla ancak en güzel şekilde mücadele edin ve onlara deyin ki: Biz, bize indirilene de size indirilene de iman ettik. Bizim ilâhımız da sizin ilâhınız da vâhid (sıfatlarında ve isimlerinde tek olan Allah)tır ve biz ona teslim olanlarız.”876

Allah burada bir Yahudi’yle, Hristiyan’la nasıl konuşmamız gerektiğini öğretiyor. Yahudiler ve Hristiyanlarla böyle konuşmak gerekiyorsa o hâlde Müslümanlarla, mü’minlerle nasıl konuşmamız gerektiğini artık buradan anlamamız gerekir.

Demek ki ehli kitaba ne dememiz lazımmış?

“Size indirilenler de Allah’ın kitabıdır ve biz bize indirilene de size indirilene de iman etmişiz.” Böyle söylediğimizde onları kırmadan, hakaret etmeden, küfürle itham etmeden Allah’a davet etmiş oluruz. Onlara “bize indirilene de size indirilene de iman ettik” diyoruz. Yalnız, onlar kitaplarını tahrif etmişlerdir; ama yine de ilâhımız birdir, hakikat böyledir.

Burada dikkat edilmesi gereken bir durum vardır. Allah’ın “ehli kitap” dediği zümre aslında Yahudiler ve Hristiyanlar değil Museviler ve İsevilerdir; yani Hz. Mûsâ (a.s.)’a ve Hz. Îsâ (a.s.)’a gerçekten iman edenlerdir. Allah onlarla ilgili âyet-i kerimelerde “de ki: Ona ister iman edin ister iman etmeyin. Muhakkak ki ondan önce kendilerine ilim verilen o kimseler (ehl-i kitabın mü’minleri, Kur’ân) kendilerine okununca derhal yüzüstü secdeye kapanırlar.”877 “Ve onlara (Kur’ân) okunduğu zaman derler ki: Biz ona iman ettik. Muhakkak ki o, rabbimizden (gelen) haktır; zaten biz ondan önce de Müslüman kimseler idik”878 buyurmuştur. Ehl-i kitaptan gerçekten iman edenler Kur’ân okunduğunda “bu, rabbimizin kelamıdır” der ve hemen yüzüstü secdeye kapanırlar. “Biz Yahudileriz” ya da “biz Hristiyanlarız” deyip kendilerine Yahudi, Hristiyan ismini verenler ise aslında iman etmemiştir. Zaten âyetleri okuduğumuzda Allah’ın Yahudiler ve Hristiyanlar için “onlar iman etmemişlerdir” buyurduğunu göreceğiz.

Mesela; Allah onların hâlini beyan ederken “onlara, ‘Allah’ın indirdiğine iman edin’ denilince, ‘biz sadece bize indirilen (Tevrât)a iman ederiz’ derler ve ondan sonra gelen (Kur’ân)ı inkâr ederler. Hâlbuki o (Kur’ân), yanlarında bulunan (Tevrât)ı doğrulayıcı (ve tasdik edici) hak (kitâb)tır. (Resulüm! Onlara) De ki: Eğer siz (gerçekten Tevrât’a iman etmiş) mü’min kimseler iseniz o hâlde daha önce Allah’ın nebîlerini niçin öldürüyordunuz”879 buyurmuştur. Eğer peygambere, peygambere indirilene iman etmişseniz neden peygamberinizi öldürüyordunuz! Bu kitaba iman etmeyenler kendi kitaplarına da iman etmemiştir. Allah, bize onların aslında iman etmediğini, hatta bir de kendi peygamberlerini öldürdüklerini haber veriyor.

“Onlara, Allah katından yanlarında bulunan (Tevrât)ı tasdik edici bir resul gelince, kendilerine kitap verilenlerden bir grup sanki Allah’ın kitabını bilmiyormuş gibi onu sırtlarının gerisine at(ıp terk et)tiler.”880 Allah’ın kitabı işlerine gelmeyince sanki hiçbir şey bilmiyorlarmış gibi onu geriye attılar.

Yaratan yarattığını bilmez mi?881 -Elbette ki bilir, dolayısıyla Allah onların iman edip etmediğini en iyi bilendir. Bununla ilgili olarak başka âyeti kerimelerde Allah “kendilerine kitap verdiklerimiz (Yahudi ve Hristiyanlar), o (ellerindeki kitapta yazılı olan resul)ü kendi oğullarını tanıdıkları gibi tanırlar. Buna rağmen onlardan bir grup (apaçık) bildikleri hâlde hakkı gizlerler.”882 “Kendilerine kitap verdiklerimiz (ehl-i kitap) o (resul)ü kendi oğullarını tanıdıkları gibi tanırlar. Kendilerini hüsrana uğratan kimseler var ya, işte onlar (bu söylenenlere) iman etmezler”883 buyurmuştur. Demek ki Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in Allah’ın resulü olduğunu, Kur’ân’ın da Allah’ın kelamı olduğunu biliyorlarmış! Ama Yahudi veya Hristiyan olduğunu söyleyenler aslında kendi kitaplarını da kabul etmediklerinden, sonra gelen kitabı, Allah’ın vahyini de kabul etmezler.

“(Resulüm!) İşte böylece sana (önceki kitapları tasdik eden bu) kitâbı indirdik. Bu yüzdendir ki (önceden) kendilerine kitap verdiklerimiz ona iman ederler. Şu (Arap)lardan da ona iman eden (nice) kimseler vardır. Kâfirlerden başkası bizim âyetlerimizi inkâr etmez.” Demek ki bile bile iman etmeyenler kâfirlermiş! “(Resulüm!) Sen bu (Kur’ân)dan önce ne bir yazı okur ne de elinle onu yazardın. (Eğer) Öyle olsaydı bâtıla dalanlar (bu Kur’ân’ı senin uydurduğun hakkında) şüpheye düşerlerdi. Aksine o, kendilerine (Allah tarafından) ilim verilen (nebîlerin, resullerin, sıddıkların ve şahid)lerin sinelerinde (yer eden) apaçık âyetlerdir. Zalimlerden başkası bizim âyetlerimizi inkâr etmezler.”884

“(Resulüm!) De ki: Biz Allah’a ve bize indirilene, İbrâhîm, İsmâîl, İshâk, Yakûb ve (onun) torunlar(ın)a indirilenlere, Mûsâ’ya, Îsâ’ya ve rableri tarafından (diğer) nebîlere verilenlere iman ettik. Onlardan hiçbiri arasında ayrım yapmayız (hepsini Allah’ın gönderdiği resuller olarak kabul ederiz) ve biz (sadece) ona teslim olanlarız.”885 Mü’minler böyle söylesin, buyurdu Allah.

“O (şeytanın adımlarına tabi olan kâfir)lere, ‘Allah’ın indirdiğine tabi olun’ denildiği zaman, ‘hayır, biz atalarımızı üzerinde bulduğumuz şeye tabi oluruz’ derler. Ya ataları hiçbir şey akletmeyen ve hidâyete ermemiş (doğru yolu da bulmamış) idiyseler! (Yine de onlara mı tabi olacaklar?)”886 Belki ataları doğru yolu bulmamıştı, şimdi onlar akıllarını kullanmayacaklar mı!

“Allah’ın indirdiği kitâbtan bir kısmını gizleyip onu (dünya malı gibi) az bir bedel karşılığında satanlar var ya, işte onların yiyip de karınlarına (doldurdukları) ateşten başka bir şey değildir. Kıyamet günü Allah onlarla ne konuşacak ne de onları(n günahlarını mağfiret edip onları) temize çıkaracaktır. (Orada) Onlar için elem verici (iç yakan) bir azap vardır.”887

İşimize gelmeyince âyetleri gizleriz. Hatta işimize gelmeyince âyetleri kendimizden de gizler ve “ben anlamadım” deriz. Neden? -Sırf dünya hayatından biraz daha menfaatlenmek için! Bir de âyetleri gizleyen âlimler vardır. Onlar da âyetlere sanki yokmuş gibi muamele eder, “biz Kur’ân’a uyuyoruz” derler; ama âyetleri gizler, anlatmazlar. Onlara gizledikleri âyetleri okusak bile sanki anlamamış gibi yapar ve “bunlar önemli değildir, bunları geçin” derler!

“(O sayılı günler) Ramazan ayıdır ki insanları hidâyete erdiren, hidâyete dair (her şeyi) apaçık beyan eden ve (hakla, bâtılı birbirinden ayıran) Furkân olan Kur’ân o (ay)da indirilmiştir. Öyle ise sizden her kim o aya erişirse (Kur’ân’ın o ayda indirilmesine şükretmek için) o (ay)da oruç tutsun! Fakat (o günlerde) sizden her kim hasta yahut yolculukta olursa (tutamadığı günler) sayısınca başka günlerde (sayıyı tamamlasın)! Allah sizin için kolaylık diler, zorluk dilemez. (Bütün bunlar) Sayıyı tamamlamanız ve sizi hidâyete erdirmesine karşılık Allah’ı tekbir etmeniz içindir. Umulur ki şükredersiniz.”888

Allah sana bu Kur’ân’ı indirdiyse ve sen de Kur’ân’a sarıldıysan, onu kabul edip iman ettiysen Allah’ın büyüklüğünü kabul edip rabbini tekbir etmiş; yani “Allah u ekber” demiş olursun. Yoksa kimin sözünü ciddiye alıyorsan onu tekbir etmişsindir. Bununla beraber oruç tutunca hem Kur’ân’la irşad olduğundan (rüştüne erdiğinden), hem hidâyete erdiğinden, hem de doğru yolu bulduğundan dolayı şükretmiş olursun aksi hâlde şükretmiş olmazsın.

“Resul, rabbinden kendisine indirilene iman etti, mü’minler de (onun iman ettiği gibi iman ettiler). Hepsi de Allah’a, meleklerine, kitaplarına ve resullerine iman ettiler ve şöyle dediler: Allah’ın resullerinden hiçbiri arasında ayrım yapmayız. (Allah’ın resulünü) İşittik ve (ona) itaat ettik. Rabbimiz, mağfiretine sığındık, dönüş(ümüz) ancak sanadır.”889 Bunlar mü’minlerdir.

“(Resulüm!) O, sana (bu) kitâbı hak ve kendisinden önceki (kitap)ları tasdik edici olarak indirdi. Tevrât’ı ve İncîl’i de (o) indirmişti. (Ki bu kitaplar) Bundan önce insanlar için bir hidâyetti. (Allah, indirdiği bütün kitaplarla aslında hakla bâtılı birbirinden ayıran) Furkân’ı indirdi. Muhakkak ki Allah’ın âyetlerini inkâr edenler için (kıyamet günü) şiddetli bir azap vardır. Allah azîzdir, muntakimdir (bütün şeref ve kudretin sahibi olan ve kimsenin yaptığını yanına kâr bırakmayan intikam sahibidir).”890

Azîzun zuntikâm. Allah aziz ve intikam sahibidir.

Peki, Allah neyin intikamını alır?

Bütün kudret, şeref Allah’a aittir, bununla beraber Allah intikam sahibidir. Biri, Allah’tan başka bir yerde şeref, güç, kuvvet ararsa ve bundan dolayı rabbini değil de kendisinde şeref aradığı kişiyi dinlerse Allah onu rezil eder ve ondan gücünü de şerefini de alır. Allah’ın aziz ve intikam sahibi oluşunu böyle anlamamız lazım.

“Sana (bu) kitâbı indiren odur. Onun bazı âyetleri muhkemdir ki bunlar kitâbın ana (esa)sıdır.” Muhkem âyetler aynı zamanda apaçıktır. Âyetlerin bir kısmı genel olarak muhkemdir. Bir kısmı da müteşabihtir. Herkes muhkem olan âyetleri anlar. Zaten kul için sadece muhkem âyetleri anlamak yeterlidir. “Diğerleri de müteşâbihtir.” Âyetlerin bir kısmı müteşâbihtir, teşbihlidir; yani Allah anlattığı şeyi benzetme yoluyla anlatmıştır.

“Kalplerinde eğrilik olanlar, fitne çıkarmak ve (ona işlerine gelen manayı yükleyerek) onu tevil etmek için onun müteşâbih olanlarının peşine düşerler. Hâlbuki onun tevilini Allah’tan ve ‘biz ona iman ettik, (bu âyetlerin) hepsi rabbimizin katındandır’ deyip ilimde derinleşenlerden başka kimse bilmez. (Bu âyetleri, rabbine yönelen) Gönül (ve akıl) sahiplerinden başkası (düşünüp) öğüt almaz.”891

Gönül sahipleri, ulu’l elbâb; gönlüne Allah’ın nûrunun tecelli ettiği kimselerdir, gönlü Allah’a ait olanlardır, gönüllerinin sahibi Allah olanlardır. Müteşabih âyetleri yalnızca Allah bilir, bir de gönüllerinin sahibi Allah olanlar, gönüllerini rablerine teslim edenler bilir. Muhkem âyetleri (apaçık olan âyetleri) ise zaten herkes bilebilir, anlayabilir.

Dediğim gibi; insan, Kur’ân’ı okurken muhkem âyetleri anlar. Allah müteşabih âyetleri anlamayanların ne yapması gerektiğini beyan ederken “sen bunları haberdar olana sor”892 buyurmuştur. “İlla müteşabih âyetleri de anlayacağım” diye ısrar etmenin bir manası da yoktur; çünkü sırât-ı mustakîme girip yolu yürümek ve Allah’ın vahyine tabi olmak için muhkem âyetler yeterlidir.

Allah’ın vahyini anlamadan ne rabbimizi, ne kendimizi, ne bu âleme gelme sebebimizi, ne sırât-ı mustakîmi, ne de sırât-ı mustakîmde kimlerle beraber yürümemiz gerektiğini anlarız. Hayatı nasıl yaşamamız gerektiğini anlamadığımız için de şeytana, nefsimize uyar ve kendi kendimize bir şeyler üretiriz. Biz de âyetleri böyle peş peşe okuyoruz ki Allah’ın bu kitabı niye indirdiğini anlayalım.

“Şüphesiz ehl-i kitaptan öyle kimseler vardır ki hem Allah’a hem size indirilen (Kur’ân)a hem de kendilerine indirilen (Tevrât ve İncîl)e Allah’a (derin bir) saygı duyarak iman ederler. Allah’ın âyetlerini (dünya malı gibi) az bir bedel karşılığında satmazlar. İşte onların mükâfatları rableri katındadır. Muhakkak ki Allah, hesabı süratlice görendir.”893

“(Resulüm!) Sana indirilen (Kur’ân)a ve senden önce indirilen (diğer kitap)lara iman ettiklerini iddia edenleri görmedin mi? Bakın ve görün, buyuruyor Allah. “Onlar tâğutu (ilâh olarak Allah’tan başka herhangi bir varlığı) tanımamaları kendilerine emrolunduğu hâlde (onun önünde) muhakemeleş(ip onun hükmüne tabi ol)mak isterler. Oysa şeytan (böyle yaparak) onları (haktan) uzak (derin) bir dalâlete saptırmak ister.”894 Allah’ın vahyinden başka bir şeyi hüküm olarak kabul etmeye devam edenler dalâlete düşüp şeytanın peşinden sürüklenir.

Daha iyi anlaşılması için izah edeyim.

Biri “ben, Allah’a, Allah’ın resulüne ve Allah’ın indirdiğine iman ettim” dediyse artık “her konuda hüküm Allah’ın ve resulünündür” demelidir; ama böyle söylemez, bunun yerine “ben onun hükmünü değil başka bir hükmü kabul ediyorum” derse -başka bir hüküm derken misal “bizde âdet böyledir, bizim kanunumuzda bu vardır” derse- ve hükmü bunlara göre verirse mutlaka dalâlete düşer ve şeytan onu geri dönemeyeceği bir yere sürükler; çünkü o kişi az bir menfaat karşılığında Allah’ın âyetlerini satmış olur.

“Üstelik onlara, ‘gelin, Allah’ın indirdiği (kitâbı)na ve resul(ün)e (göre aramızda hüküm verelim)’ denildiği zaman, (bu) münafıkların senden yüz çevirerek uzaklaştıklarını görürsün.”895 Demek ki “Allah’ın indirdiğine gelin” denildiğinde gelmeyip Allah’ın vahyini kabul etmeyenler münafıkmış!

“(Biz) Müjdeleyiciler ve uyarıcılar olarak resuller (gönderdik) ki insanların (kendilerine gelen) resullerden sonra (iman etmemek için) Allah’a karşı bir bahaneleri olmasın! Allah azîzdir, hakîmdir (bütün şeref ve kudretin sahibi olan, her işinde hikmet ve hayır olandır).” Allah her şeyi bir hikmetle yapar. Bununla beraber bütün güç, kuvvet, şeref ona aittir, dolayısıyla herkes gücünü de kuvvetini de şerefini de Allah’tan, Allah’ın vahyinden alır.

“(Resulüm! Müşrikler senin Allah’ın resulü olduğuna ve bu kitâbın onun tarafından indirildiğine iman etmiyorlar) Fakat Allah sana indirdiği (bu Kur’ân)ı kendi ilmiyle indirmiş olduğuna şahidlik eder. Melekler de (buna) şahidlik ederler. Kaldı ki şahid olarak Allah yeter.” Buna şahidlik yapan da kendi lehine şahidlik yapmıştır, yapmayan da aleyhinde şahidlik yapmıştır. “(Resulümüzü ve âyetlerimizi) İnkâr edip de (insanları) Allah yolundan alıkoyanlar var ya, gerçekten onlar, (haktan) uzak (derin) bir dalâlete sapmışlardır.”896 Derin bir uçuruma düşmüşlerdir.

“Şüphesiz ki (resulünü ve âyetlerini) inkâr edip (onlara) zulmedenleri, Allah (âhiret günü) ne mağfiret edecek ne de onları (hakiki kurtuluş olan cennetin) yol(un)a iletecektir. (Allah onları) Ancak içinde ebedi kalacakları cehennemin yoluna iletecektir. Bu ise Allah’a göre pek kolaydır.”897 Allah söylediğini yapar.

“Ey insanlar! Andolsun ki resul size rabbinizden hakk (olan âyetler)le gelmiştir (bunda hiçbir şüphe yoktur). O hâlde (hemen ona) iman edin, sizin için hayırlı olan (budur). Eğer (onu ve getirdiği âyetleri) inkâr ederseniz, (bilin ki) şüphesiz, göklerde ve yerde ne varsa (hepsi) Allah’ındır (onun sizin iman etmenize ihtiyacı yoktur). Allah alîmdir, hakîmdir (her şeyi ve herkesi bilen, her işinde hikmet ve hayır olandır).”898 Allah’ın size ihtiyacı yoktur, sizin ona ihtiyacınız vardır.

“Ey insanlar! Şüphesiz size rabbinizden kesin bir delil (olan Allah’ın resulü) geldi ve biz size apaçık bir nûr (olan Kur’ân’ı) indirdik. Allah’a iman edip ona (onun muhabbetine) sımsıkı sarılanlar var ya, (işte Allah) onları kendinden bir rahmet ve lütfun içine koyacak ve onları kendisine varan sırât-ı mustakîme (dosdoğru yola) hidâyet edecektir.”899

“Allah uğrunda (âyetlere ve resulüne göre) nasıl cihad etmek gerekiyorsa öyle cihad edin! O, sizi seçti, din hususunda üzerinize hiçbir güçlük yüklemedi, babanız İbrâhîm’in dininde de (böyleydi). O, gerek daha önce(ki kitaplarda) gerekse bu (Kur’ân)da sizi ‘Müslümanlar’ diye isimlendirdi ki resul(ünüz) size şahid olsun ve (siz de) bütün insanlara şahidler olasınız! Öyle ise namazı ikâme ed(erek her anda Allah’ın huzurunda durmaya çalış)ın, zekâtı ver(erek nefsinizin cimriliğini temizley)in ve Allah’a (onun muhabbetine) sımsıkı sarılın! O, sizin mevlânız (sahibiniz ve dostunuz)dur. O, ne güzel mevlâ ve ne güzel nasîr (yardımcı)dır!”900

Allah’ın ipine sarılmak başka, Allah’a sarılmak başkadır. Allah’a sarılmak; imanınıza, aşkınıza, muhabbetinize, Allah’ın size nefhettiği rûha sarılın, demektir. Böyle yaparsanız Allah sizi rahmetinin içine alır, lütfuyla size muamele eder ve sizi sırât-ı mustakîme hidâyet eder, buyurdu Allah.

“İman (ettiğini iddia) edenlerin, Allah’ın zikrine ve Hakk’tan inen (Kur’ân)a karşı kalplerinin saygı (ile ürperme) zamanı hâlâ gelmedi mi? Onlar da daha önce kendilerine kitap verilenler gibi olmasınlar. Onların üzerinden uzun zaman geçti de kalpleri katılaştı. Onların birçoğu (yoldan çıkmış) fâsıklardır.”901 Allah bize “siz öyle olmayın, kalbiniz katılaşıp taş gibi olmasın, Allah’ın âyetleriyle yumuşasın” buyuruyor.

“İnkâr edenlere gelince, onların hakkı, yüzükoyun (cehenneme sürülerek) yıkımdır; çünkü (Allah) onların amellerini boşa çıkarmıştır. Bunun sebebi; Allah’ın indirdiğini onların kerih gör(üp beğenme)meleridir. Bu yüzden (Allah da) onların amellerini boşa çıkarmıştır. Onlar yeryüzünde gezip de kendilerinden öncekilerin âkıbetinin nasıl olduğuna bakmadılar mı? Allah onları darmadağın etmiştir. (Bu) Kâfirlere de onların benzeri vardır.”902 Allah onların amelini boşa çıkarmıştır demek; onlar cehennemi boylar demektir. Kim Allah’ın bir âyetini bile beğenmezse imanını kaybeder ve cehennemi boylar.

“Elif. Lâm. Mîm. Râ. Bunlar kitâbın âyetleridir ve rabbinden sana indirilen (bu Kur’ân) haktır; fakat insanların çoğu iman etmezler.”903

“Böylece Biz bu (Kur’ân)ı Arapça bir hüküm (ve hikmet kaynağı) olarak (sana) indirdik. Eğer sana gelen (bu) ilimden sonra onların hevâlarına (nefsani arzu ve isteklerine) tabi olursan, (işte o zaman) Allah’tan senin için ne bir dost ne de bir koruyucu vardır.”904

“İşte bu, Allah’ın size indirdiği buyruğudur. Kim Allah’a karşı takvâ sahibi olur (kulluk sorumluluğunu bilip yerine getirmeye çalışır)sa (Allah da) onun kötülüklerini örter ve onun mükâfatını büyütür.”905

“Eğer biz, bu Kur’ân’ı bir dağa indirseydik, muhakkak ki onu Allah’ın haşyetinden (vahyinin azamet ve büyüklüğünden bir de Allah’a olan saygı ve edebinden dolayı) başını eğerek paramparça olmuş görürdün. İşte biz, bu misalleri insanlara, umulur ki tefekkür ederler (enine boyuna düşünürler) diye anlatıyoruz.”906 Kur’ân’ı bir dağa indirseydik onu baş eğmiş ve paramparça olmuş görürdün. Allah bu âyetle insana “senin dağ gibi olan nefsin de bu Kur’ân karşısında paramparça oluyor mu, sen de Allah’ın âyetlerini dinlerken böyle titriyor musun” diye soruyor.

“Andolsun ki biz, (bu Kur’ân ile) size (hakikati) açıklayan âyetler, sizden önce gelip geçen (ümmet)lerden örnekler ve muttakiler (Allah’a karşı kulluk sorumluluğunu bilip yerine getirmeye çalışanlar) için bir nasihat indirdik.”907

“İşte böyle! Biz, bu (Kur’ân)ı apaçık âyetler olarak indirdik. Muhakkak ki Allah, dilediği kimseyi (hidâyeti isteyeni) hidâyete erdirir.”908 İsteyenler Allah’ın âyetleri ile sırât-ı mustakîme hidâyet olup orda yürürler. İstemeyenler de zaten kendi tercihlerini kendileri yapmıştır.

“Ey resul! (Sen) Rabbinden sana indirilen (Kur’ân)ı tebliğ et! Eğer (bunu) yapmazsan, onun (sana verdiği) risalet (görev)ini yerine getirmemiş olursun. Allah seni insanlardan korur. Muhakkak ki Allah, kâfirler topluluğunu hidâyete erdirmez.”909

“Hani havarilere de ‘bana ve resulüme iman edin’ diye vahyetmiştim. Onlar (da), ‘iman ettik (ya rabbi), şahid ol ki biz şüphesiz Müslümanlarız’ demişlerdi. Hani bir vakitte havariler, ‘ey Meryem oğlu Îsâ, rabbin bize gökten bir sofra indirebilir mi’ demişlerdi. (O da) Eğer (gerçekten) mü’min iseniz Allah’a karşı takvâ sahibi olun (kulluk sorumluluğunuzu bilip yerine getirmeye çalışın), demişti. Onlar, ‘biz istiyoruz ki ondan yiyelim, kalplerimiz mutmain olsun, bize doğru söylediğini kesin olarak bilelim ve ona (gözleriyle) şahidlik edenlerden olalım’ demişlerdi. (Bunun üzerine) Meryem oğlu Îsâ (dua ederek şöyle) dedi: Ey rabbimiz olan Allah’ım! Bize gökten bir sofra indir ki (bugün) hem bizim için hem de (bizden) öncekiler ve sonrakiler için bir bayram ve senden bir âyet (mucize) olsun. Bizi rızıklandır; çünkü sen, rızık verenlerin hayırlısısın. Allah da şöyle buyurdu: Şüphesiz ki ben, onu size indireceğim; ama ondan sonra içinizden kim (bu âyetimi) inkâr ederse elbette ona âlemlerden hiç kimseye azap etmediğim bir azapla azap ederim.”910

Biri bir mucize görür sonra onu inkâr ederse âlemlerde hiç kimseye yapmadığım azabı ona yaparım, buyurdu Allah. Demek ki Allah dileyince gökten sofra indiriyormuş!

Allah bir de kalplere sekinet indirir, huzur indirir, muhabbet indirir, itminan indirir.911 Bunlar da Allah’ın indirdiği manevi nimetlerdir.

“Eğer siz, o (resulümüz)e yardım etmezseniz (iyi bilin ki), ona Allah yardım etmiştir.”912 Melekler de ona yardım ederler. Allah’ın resulüne yardım edenler kendi lehine yardım etmiş, yardım etmeyenler ise kendi aleyhlerine yardım etmemiş ve kaybetmiştir.

Okuyacağımız bu âyette Allah münafıkların durumunu beyan eder. “(Resulüm!) Onlar için ister mağfiret dile ister onlar için mağfiret dileme (hiç fark etmez)! Eğer onlar için yetmiş defa mağfiret dilesen de Allah onları asla mağfiret etmeyecektir. Bu, onların Allah ve resulünü inkâr etmeleri sebebiyledir. Çünkü Allah, fâsıklar topluluğunu hidâyete erdirmez.”913

“Ne zaman bir sûre indirilse onlardan kimi (münâfıklar), ‘bu (sûre) hanginizin imanını artırdı’ der(ler).” Allah “âyetler mü’minlerin imanını artırır” buyuruyor914 ya işte münafıklar da âyet indiğinde mü’minlere “şimdi bu âyetler hanginizin imanını artırdı” diye soruyorlar! “Fakat iman edenlere gelince, (her inen sûre) onların imanını artırır ve onlar (bununla) sevinirler.”915

Bu durumda biri kendisine âyetler okunduğunda ya da kendisi âyetleri okuduğunda imanı artmıyorsa mü’min değildir; çünkü mü’minin âyetler okunduğunda mutlaka imanı artar. Mü’min, âyetlerle sürekli rabbinden müjde alır ve her âyeti öğrendiğinde gereğini yapar, hemen amele, ahlaka dönüştürür, böylece âyetler onu rabbine yaklaştırır, dolayısıyla âyetlerle müjdelenir; ama âyetler kendilerine okunduğunda münafıkların imanı artmaz. Sadece mü’minlerin imanı artar. Allah böyle söylüyor.

“(Her inen sûre) Kalplerinde (şeytanın verdiği vesveseyle) bir hastalık bulunanların ise (gönüllerindeki) pisliklerine pislik katar ve böylece onlar kâfir olarak ölüp giderler.”

Murdar; leş, pislik demektir. Onların da âyetler okunduğunda küfürleri, şirkleri, nifakları, nefretleri artar.

“Onlar her yıl bir veya iki kez (çeşitli musibetlerle) imtihan edildiklerini görmüyorlar mı? Yine de ne tövbe ediyorlar ne de (bunlardan ibret ve öğüt alıp) tezekkür ediyorlar.”916 Allah, kulları tövbe etsin ve rablerine dönsün diye kullarına musibet ve bela verir.

“Andolsun ki size, kendi içinizden öyle bir resul gelmiştir ki sizin zahmet ve meşakkat çekmeniz ona çok ağır gelir. (O) Size çok düşkün, mü’minlere karşı ise çok raûftur, rahîmdir (Allah’ın esmâsının üzerinde tecelli etmesiyle mü’minlere karşı şefkatle muamele eden ve ahlakında her zaman Allah’ın rahmeti tecelli edendir). (Resulüm!) Eğer onlar (âyetlerimden ve senden yine de) yüz çevirirlerse artık onlara de ki: Allah bana yeter. Ondan başka ilâh yoktur. Ben (ancak) ona (dayanıp güvenerek) tevekkül ederim; çünkü o, azim olan Arş’ın rabbidir.”917

Sadakallahulazim.

Hep beraber Allah’ın, Kur’ân’ı neden indirdiğini anlamaya çalıştık. Allah âyet-i kerimede “iman (ettiğini iddia) edenlerin, Allah’ın zikrine ve Hakk’tan inen (Kur’ân)a karşı kalplerinin saygı (ile ürperme) zamanı hâlâ gelmedi mi? Onlar da daha önce kendilerine kitap verilenler gibi olmasınlar. Onların üzerinden uzun zaman geçti de kalpleri katılaştı”918 buyurmuştu. Allah’ın âyetlerine karşı kalbimizin nasıl katılaşmış olduğuna şahidiz. Allah, Kur’ân için “mü’minlerin imanlarını artırır”919 buyurdu. Hem de bir sefer değil; çünkü iman bir sefer artmış olsaydı Allah Kur’ân’a “bıkılmadan, usanmadan tekrar tekrar okunan”920 demez, namazın her rekâtında Fâtiha’yı bize okutmazdı. Biri Kur’ân’ı, Fâtiha’yı her okuduğunda imanı, Allah’a olan muhabbeti, yakınlığı artar ve Allah ile arasındaki perdeler aralanır. Öyleyse bütün mü’minler Allah’ın vahyiyle ne kadar iç içe, ne kadar haşir neşir olduğuna ve Allah’ın vahyini ne kadar dinlediğine bakmalıdır.

Allah, bize Kur’ân’ı her yerde dinleme imkânını vermiştir. Evde dinleyebiliyor, arabada dinleyebiliyor, hatta yolda giderken telefondan açıp bile dinleyebiliyoruz. Hemen her yerde Kur’ân’ı dinleme; yani imanımızı artırma, Allah’ın vahyini anlama, Allah’ın âyetleri okunurken kendimizi Allah’ın huzurunda bilme, tatma ve içinde bulunduğumuz ana gelme imkânımız vardır. Madem öyle bu imkânları değerlendirmeli ve rabbimizin âyetlerini okuyup dinleyip imanımızı artırmaya çalışmalıyız. Bu bizim için olmazsa olmaz olandır.

Şu anda da hep birlikte Allah’ın El Efâlu’l Husnâ’sını âyetlerde geçtiği şekilde anlamaya çalışıyoruz. Bu da rabbimizi tanıma ve bize indirdiği vahyini anlayıp ona onun istediği, emrettiği gibi bir âbd, kul olmamız için bir imkândır. Rabbimizin El Esmâul Husnâ’sı, güzelliği biz de tecelli etse ve her fiilimiz Allah’ın güzel fiillerinden ibaret olsa, rabbimize ayna olsak, halife olsak, işi onun yaptığı, sevdiği gibi yapsak hiç bundan daha büyük bir yakınlık olur mu! Madem öyle gönlümüzü açıp rabbimizin bize neyi vahyettiğini anlamaya ve rabbimizi tanımaya çalışmamız gerekmez mi!

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “biri Kur’an’ı okuyunca, dinleyince ‘ben Allah ile konuştum’ deyip yemin etse bu yeminine kefaret gerekmez; çünkü doğru söylemiştir” buyurur. Eğer iman ettiğimizi iddia ediyorsak Allah’ın bizimle konuşmasını istemez miyiz, Allah’la konuşmayı sevmez miyiz! İstemiyor, sevmiyorsak bu bizdeki nasıl bir iman, nasıl bir aşk, nasıl bir muhabbettir!

Allah, vahyini indirmiştir. Bir de âyetlerin gönle inmesi, inzal olması vardır. Gönlü açmadan gönle âyetler inmez. Kur’ân’ı okuduğumuzda “beni yaratan rabbim bunları bana söylüyor” deyip gönlümüzü rabbimize açmamız lazım. Böyle yaparsak âyetler gönlümüze inzal olur. Âyetler gönlümüze inzal olunca sanki onları ilk defa dinlemişiz gibi âyetler gönlümüzde açılır ve rabbimizin o âyetleri bize söylediğini tadarız. O zaman da “sanki bu âyeti ilk defa okudum, sanki ilk defa dinledim. Sanki uykudan uyanır gibi birden kendime geldim. Oysaki daha önce elli sefer bu âyeti dinlemiştim; ama hiç böyle anlamamıştım” deriz; çünkü okuduğumuz âyet o anda gönlümüze inmiştir. Ya daha önce vakit gelmemişti ya da o âyet üzerinde gerektiği gibi anlamaya çalışıp tefekkür etmemiştik. Bu yüzden de gönlümüze inmemişti; ama şimdi gönlümüzü açtığımız için âyetler gönlümüze inmiştir.

Biz de inşallah gönlümüzü açacağız. Zaten ramazan ayı Kur’ân ayıdır, Kadir Gecesi de Kur’ân’ın indiği gecedir. Unutmamamız lazım ki ramazanın her gecesi Kadir Gecesi’dir ve Kadir Gecesi’nin nûru bütün ramazanı kaplamış, her geceye tecelli etmiştir. İnşallah gönlümüzü açacağız ki rabbimizin vahyi gönlümüze tecelli etsin.

Allah Kadir Gecesi’nde meleklerini indirir, rûh iner. Bununla beraber her bir iş için her bir kula inerler. Yeter ki kul, gönlünü rabbine, rabbinin vahyine açsın, Allah onun gönlüne indirir.

Evet, hep beraber nezzele “indirdi” fiilini âyetlerde geçtiği şekilde anlamaya çalıştık.

Allah bizi vahyinden yüz çevirenlerden eylemesin inşallah. Allah bizi gönlünü Allah’ın vahyine açanlardan, rabbini dinleyenlerden ve “rabbim Allah’tır” diyenlerden eylesin. Allah bizi rabbinden başka tarafa dönmeyenlerden, rabbinin vahyinin hakemliğini, hükmünü kabul edip ona tabi olanlardan eylesin. Allah bizi “ben rabbime, Allah’ın resulüne indirilene iman ettim ve ben Müslümanlardanım, rabbime teslim oldum” diyenlerden eylesin inşallah.

Allah hepinizden razı olsun.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Bakara /26, Tevbe /88 ↩
  2. Vâkıa /11, Bakara /257 ↩
  3. İnşikak /8 ↩
  4. Bakara /170, Lokmân /21, Hûd /109 ↩
  5. Bakara /88, 159, 161, Tevbe /68 ↩
  6. Neml /84 ↩
  7. Hadîd /16 ↩
  8. Kadir /1-3 ↩
  9. Alak /1-3 ↩
  10. Kadir /4-5 ↩
  11. Zumer /69 ↩
  12. Necm /12-18 ↩
  13. Sâd /29 ↩
  14. A’râf /2-3 ↩
  15. Tâhâ /2-3 ↩
  16. Tâhâ /113 ↩
  17. Kasas /87 ↩
  18. En’âm /156-157 ↩
  19. En’âm /158 ↩
  20. Sebe /6 ↩
  21. Zumer /2 ↩
  22. Zumer /41 ↩
  23. Zumer /54-56 ↩
  24. Şûrâ /17 ↩
  25. Duhân /3 ↩
  26. Nahl /30 ↩
  27. İbrâhim /1-2 ↩
  28. Enbiyâ /10 ↩
  29. Enbiyâ /50 ↩
  30. A’râf /179, Furkân /44 ↩
  31. Ankebût /46 ↩
  32. İsrâ /107 ↩
  33. Kasas /53 ↩
  34. Bakara /91 ↩
  35. Bakara /101 ↩
  36. Mulk /14 ↩
  37. Bakara /146 ↩
  38. En’âm /20 ↩
  39. Ankebût /47-49 ↩
  40. Âli İmrân /84 ↩
  41. Bakara /170 ↩
  42. Bakara /174 ↩
  43. Bakara /185 ↩
  44. Bakara /285 ↩
  45. Âli İmrân /3-4 ↩
  46. Âli İmrân /7 ↩
  47. Furkân / 59 ↩
  48. Âli İmrân /199 ↩
  49. Nisâ /60 ↩
  50. Nisâ /61 ↩
  51. Nisâ /165-167 ↩
  52. Nisâ /168-169 ↩
  53. Nisâ /170 ↩
  54. Nisâ /174-175 ↩
  55. Hacc /78 ↩
  56. Hadîd /16 ↩
  57. Muhammed /8-10 ↩
  58. Ra’d /1 ↩
  59. Ra’d /37 ↩
  60. Talâk /5 ↩
  61. Haşr /21 ↩
  62. Nûr /34 ↩
  63. Hacc /16 ↩
  64. Mâide /67 ↩
  65. Mâide /111-113, 115 ↩
  66. Fetih /4 ↩
  67. Tevbe /40 ↩
  68. Tevbe /80 ↩
  69. Enfâl /2 ↩
  70. Tevbe /124 ↩
  71. Tevbe /125-126 ↩
  72. Tevbe /128-129 ↩
  73. Hadîd /163 ↩
  74. Enfâl /2 ↩
  75. Zumer /23, Hicr /87 ↩