close

9.Bölüm (FÂTIR - MERYEM SÛRELERİ)

EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

Elhamdulillahi rabbil âlemin esselatu vesselamu aleyke ya seyyidel evveline vel ahirin ve ila cemiil enbiyayi vel murselin ve ila cemiil evliyayi vel hamdulillahi rabbil âlemin.

Hep beraber mukabele yapmaya; Allah’ın ayetlerine istiğfarla, tövbeyle, duayla cevap vermeye çalışıyorduk. Bununla beraber rabbimizi tesbih etmeye ve rabbimize hamd etmeye, şükretmeye çalışıyorduk. Mukabelemizde en son Fatır Suresi’nde kalmıştık. Bu sohbetimizde de kaldığımız yerden devam edeceğiz inşallah.

EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

fâtır suresi

Ve mâ yestevîl a’mâ vel basîr: “Hiç görenlerle görmeyenler bir olur mu?” Ve lez zulumâtu ve len nûr: “Karanlıkla nur (ışık) bir olur mu?” Ve lez zıllu ve lel harûr:336 “Gölgeyle sıcaklık bir olur mu?” Elbette ki bir olmaz. Biri Allah’ın vahyiyle görmüyorsa; yani hayatı ayetlerle anlamamışsa, insanı, ahireti anlamamışsa kör gibidir, karanlıktaki insan gibidir. Dolayısıyla doğru anlaması mümkün değildir. Doğru anlamak için Allah’ın ayetleriyle, vahiyle görmek gerekir.

Peki, neyi görmek gerekir?

İnsana bakarken; Allah, insanı nasıl anlatmışsa öyle anlayıp tanımak gerekir. Hayata bakarken de hayatın bir imtihan olduğunu, her anda rabbimizin bizi imtihana tabi tuttuğunu, bize peygamber ve kitap gönderip ne yapmamız gerektiğini öğrettiğini anlamamız gerekir. Allah bize ister mal, ister mevki, makam versin; yani hangi konumda nasıl olursak olalım dünya hayatını yaşarken Allah’ın bize öğrettiği şekilde yaşamamız lazım. Allah’a göre malın, mevkinin, nasıl kullanılması gerektiğini ve maldan, mevkiden nasıl istifade edeceğimizi yine Allah’tan öğrenmemiz lazım ki gerçekten görmüş olalım, karanlıkta kalmamış, Allah’ın vahyinin nuruyla, ayetlerle anlamış olalım. Yoksa kör olmuş oluruz. Böyle olunca da istediğimiz kadar aklımızı kullanmaya çalışalım yine de gerçeği anlayamayız.

Daha iyi anlaşılması için izah edeyim.

Allah birine mal vermişse o da bu malı; ahireti, ebedi hayatını, cenneti, Allah’ın rızasını kazanmak için harcamaz, kullanmazsa Allah’a göre bakmamış olur; çünkü Allah ona malı ebedi hayatını kazanabilmesi için vermiştir. İşte, Allah “hayır, böyle değil” diyen biri için “o kördür, Allah’ın ayetleriyle görmediği için karanlıktadır” buyurmuştur. Böyle biri Allah’ın ayetleriyle bakmadığı için aydınlığı kaybetmiştir.

Ve mâ yestevîl ahyâu ve lâl emvât:337 “Ölü olanlarla diri olanlar bir olmaz.” Allah, ayetleriyle dirilmemiş olanlar için “ölü” buyurdu. Her ne kadar zahiri olarak diri olsalar bile Allah onlar için “diri” demedi. Başka bir ayet-i kerimede ise “sizi diriltene davet ettiğinde hemen Allah ve resulünün davetine icabet edin (Allah’ın vahyiyle dirilin)”338 buyurdu. Allah’ın vahyiyle muhatap olmayanlar; yani vahyi dinleyip, anlayıp gerekeni yapmayanlar ölüdür. Eğer ölüyseniz Allah’ın ayetleriyle dirilin, buyurdu Allah.

İnnallâhe yusmiu men yeşâ’: “Allah mutlaka dilediği kimseye (ayetlerini) işittirir.” Biri Allah’ın rızasını isterse Allah mutlaka birilerini yahut bir şeyleri vesile edip ona ayetlerini ulaştırır, işittirir. Ve mâ ente bi musmiin men fîl kubûr:339 “Ama sen kabirdekilere (ölü olanlara) işittiremezsin.”

Evet, Allah, ayetlerini duymayan, anlamayan, ayetleri anlamak gibi bir derdi olmayan biri için “o ölüdür, ona ayetleri istediğin kadar oku yine de duymaz” buyurdu; çünkü böyle biri manevi olarak ölmüştür. Manevi olarak diri olabilmesi için iman etmiş olması gerekir. İman edecek ki Allah ile, Allah’ın sevgisiyle dirilmiş, rabbine âşık olmuş, rabbini ciddiye almış olsun. Bu yüzden iman etmeyenler ölüdür. Dolayısıyla Allah’ın ayetlerini istedikleri kadar okusunlar ya da istedikleri kadar ayetler kendilerine okunsun işitmezler. İnsan, Allah’ın ayetleri için “bunu rabbim bana söylüyor” demedikçe işitmiş olmaz.

Şimdiye kadar rabbimizin ayetlerini işitmediysek, Allah’ın ayetlerine karşı kör ve sağır davrandıysak, karanlıkta kaldıysak, ölü gibi olduysak rabbimiz bizi ayetleriyle, vahyiyle diriltsin, bizi vahyiyle nurlandırsın, vahyini bize nur yapsın, bize göz yapsın, ışık yapsın inşallah.

İn ente illâ nezîr: “Sen bir uyarıcısın.” İnnâ erselnâke bil hakkı beşîren ve nezîrâ: “Muhakkak ki biz seni hak ile müjdeci ve uyarıcı olarak gönderdik.” Ve in min ummetin illâ halâ fîhâ nezîr: “Hiçbir ümmet yoktur ki onların içinden onlara bir nezir (uyarıcı) göndermemiş olalım.” Mutlaka her kavme, her ümmete, her cemaate, her topluluğa ayetlerimizi okuyan bir uyarıcı göndermişizdir. Ve in yukezzibûke fe kad kezzebellezîne min kablihim:340 “Onlar seni yalanlıyorsa bil ki onlardan öncekiler de yalanlamıştı.” İnsan ya rabbinin ayetlerini tasdik eder ya da yalanlar; yani ayetleri işitmiş, anlamış gibi yapıp “evet, kabul ediyorum” der; ama gereğini yerine getirmez. Rabbinin ayetlerini yalanlamak böyledir.

Biz seni hak üzere bir nezir (uyarıcı) ve müjdeci olarak gönderdik. Bununla beraber kendilerine uyarıcı göndermediğimiz hiçbir topluluk yoktur. Bu senden sonra da devam eder, mutlaka her kavme bir uyarıcı göndereceğiz, buyurdu Allah. Bu yüzden hiç kimse “ben anlamadım, duymadım” diyemez, mazeret üretemez.

İnnemâ yahşâllâhe min ibâdihil ulemâu:341 “Allah’tan ancak âlim kulları layıkıyla haşyet duyar.” Allah’tan haşyet duyanlar âlimdir. Kim Allah’tan haşyet duyuyorsa okuma, yazması olmasa bile âlimdir; ama Allah’tan haşyet duymuyorsa on tane üniversite bitirmiş, Kur’an’ı ezbere bilmiş olsa yine de âlim olmaz, sadece bilgi yüklü olur. Mesela; Allah Yahudi âlimleri için “Tevrat'la yükümlü tutulup da onunla amel etmeyenlerin durumu ciltlerce kitap taşıyan merkebin durumu gibidir”342 buyurmuştur. Yahudi âlimleri de vahyin bilgisini yüklenmişlerdi; ama onunla amel etmezlerdi, bu yüzden kitap yüklü eşek gibiydiler. Aynı şey kıyamete kadar geçerlidir.

Biri de Allah’ın ayetlerine iman etmemişse, isterse ayetlerin hepsini ezbere bilsin, ayetleri okuyup, dinleyip, anlayıp imana, ahlaka, amele dönüştürmediyse sadece bilgi yüklenmiş olur; yani eşeğin, sırtına yük aldığı gibi o da bilgisinin yükünü yüklenmiş olur; ama Allah’a iman etmişse, rabbinden haşyet duyuyorsa bu durumda sadece Fatiha’yı bilse bile o âlimdir. Bunu Allah söylüyor.

Allah bizi kendisinden haşyet duyan âlimlerden eylesin inşallah.

İnnellezîne yetlûne kitâballâh: “Şüphesiz Allah’ın kitabını okuyanlar.” Ve ekâmûs salâh: “Ve namazı ikame edenler.” Ve enfekû mimmâ rezaknâhum sirren ve alâniyeh: “Kendilerine rızık olarak verdiklerimizi gizli ve aşikâre (Allah yolunda) sarf edenler.” Yercûne ticâreten len tebûr:343 “Asla zarar etmeyecekleri bir ticaret yapmışlardır (kazandıklarını umabilirler).” Onlar ticaretlerini Allah ile yapmışlardır, bu yüzden kazandıklarını da umabilirler; ama böyle değilse Allah’tan bir şey beklemesinler.

Li yuveffîyehum ucûrehum ve yezîdehum min fadlih: “Allah onlara ecirlerini tamamen öder ve lütfunu arttırır.” İnnehu gafûrun şekûr:344 “Muhakkak ki Allah, ğafurdur (mağfiret edendir) şekurdur (şükrün, teşekkürün karşılığını verendir).” Allah aynı zamanda iman edip salih amel işlediği için kuluna teşekkür edendir.

Vellezî evhaynâ ileyke minel kitâbi huvel hakku musaddikan limâ beyne yedeyh: “Sana vahyettiğimiz bu kitap kendinden öncekileri tasdik eden hakkın ta kendisidir.” İnnallâhe bi ibâdihî le habîrun basîr:345 “Muhakkak ki Allah, kullarının bütün hâllerinden haberdardır, hâllerini görendir.” Hz. Âdem (a.s.)’dan Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e kadar gelen bütün kitaplar, vahiyler Allah’ın kitabı, Allah’ın vahyidir.

Summe evresnel kitâbellezînastafeynâ min ibâdinâ: “(Senden) Sonra seçtiğimiz kulları bu kitaba varis kılarız.” Allah devamında bunun sonucunu beyan ediyor. Fe minhum zâlimun li nefsih: “Onlardan bir kısmı nefsine zulmeder.” Allah için geçmiş ya da gelecek yoktur, bu yüzden konuşurken de bu şekilde konuşur. Senden sonra seçtiğimiz kulları bu kitaba varis kılarız. Onlardan bir kısmı nefsine zulmeder; yani Allah’ın vahyini dinlemez, ciddiye almaz. Ve minhum muktesid: “Ve onlardan bir kısmı orta yolu seçer.” Ayetleri dinler, okur ve anlayıp gerekeni yapmaya çalışır. Ve minhum sâbikun bil hayrâti biiznillâh: “Onların bir kısmı da Allah’ın izniyle hayırlarda müsabaka eder (birbirleriyle hayırda yarışır).” Zâlike huvel fadlul kebîr:346 “İşte, büyük fazilet (büyük saadet) budur.” Asıl kazananlar hayırda birbirleriyle yarışanlardır. Bunlar Allah’ın kitabına varis olmuşlar ve Allah’ın kitabına sarılıp hayırda yarışırlar. Hem kendileri iman edip imanlarının gereğini yerine getirirler, hem Allah’ın vahyini taşırken müsabaka ederler hem de hayırda önde gitmeye çalışırlar.

Cennâtu adnin yedhulûnehâ: “Onlar Adn cennetlerine girecekler.” Yuhallevne fîhâ min esâvire min zehebin ve lu’luâ: “Orada altın bilezikler ve incilerle süslenirler.” Ve libâsuhum fîhâ harîr: “Orada giyecekleri elbiseler de ipektendir.” Ve kâlûl hamdu lillâhillezî ezhebe annel hazen: “Orada derler ki: Bizden üzüntüyü gideren Allah’a hamd olsun.” Böyle söylemelerinin sebebi dünyadayken çok üzülmeleriydi. İnne rabbenâ le gafûrun şekûr:347 “Muhakkak ki bizim rabbimiz ğafur ve şekurdur.” “O mağfiret edendir, bizi mağfiret etti, bir de bize teşekkür etti, şükrümüzün karşılığını verdi” deyip hamd ederler.

Ellezî ehallenâ dârel mukâmeti min fadlih: “(Onlar derler ki) O ki lütfuyla bizi bu yurda yerleştirdi.” Lütfuyla, ikramıyla bize bu yüksek makamı ihsan etti, ikram etti. Lâ yemessunâ fîhâ nasabun ve lâ yemessunâ fîhâ lugûb:348 “Bize orada herhangi bir yorgunluk dokunmayacak, bize orada usanç da gelmez.” Çünkü onlar dünyadayken koşmuşlar, yorulmuşlardı. Mutlaka dünyadayken onlara bir şeylerden bıkkınlık gelmiş ki Allah böyle buyuruyor!

Vellezîne keferû lehum nâru cehennem: “Ama inkâr edenlere de (Allah’ın ayetlerini ciddiye almayıp hakikati örtenlere de) cehennem ateşi vardır.” Lâ yukdâ aleyhim fe yemûtû ve lâ yuhaffefu anhum min azâbihâ: “Aleyhlerinde hüküm verilmez ki ölsünler, kendilerinden azap da hafifletilmez.” Kezâlike neczî kulle kefûr:349 “İşte, biz tüm nankörleri böyle cezalandırırız.” Bunlar Allah’a karşı nankörlük yapanlardır. Allah onlara vahiy nimetini vermiştir; ama onlar bu nimeti almaz, kabul etmez, hayatlarını kendi akıllarıyla ya da şeytanın verdiği vesveseyle yaşamaya çalışırlar.

Allah bizi nankörlerden eylemesin. Allah bizi dinine, kitabına varis kılıp hayırda yarışanlardan, müsabaka edenlerden, vahyi taşıyanlardan eylesin. Allah bizi kitabın varisliğini yapanlardan, varis olarak kabul ettiklerinden eylesin inşallah.

Ve hum yastarihûne fîhâ: “Onlar (o kaybedenler) orada (cehennemde) feryat ederler.” Rabbenâ ahricnâ na’mel sâlihan gayrellezî kunnâ na’mel: “(Derler ki) Rabbimiz! Bizi buradan çıkar. (Bizi buradan çıkarır, tekrar dünyaya gönderip imkân verirsen) İşlediğimiz bu amelden başka salih ameller işleyeceğiz (bu sefer salih amel işleyeceğiz).” E ve lem nuammirkum mâ yetezekkeru fîhi men tezekker: “(Allah da buyurur ki) Size düşünebilecek bir kimsenin düşüneceği kadar ömür vermedik mi (size verdiğim ömür bunun için yeterli olmadı mı)?” Ve câekumun nezîr: “Hem size uyarıcı da geldi.” Size uyarıcı da göndermiş ve sizi uyarmıştım. Fe zûkû fe mâ liz zâlimîne min nasîr:350 “Tadın azabı! Zalimler için yardım edecek kimse yoktur (zalimlere kimse yardım edemez).”

İnnallâhe âlimu gaybis semâvâti vel ard: “Muhakkak ki Allah göklerin ve yerin gaybını bilendir.” İnnehu alîmun bi zâtis sudûr:351 “Muhakkak ki o, gönüllerde olanı bilendir.” Hiç kimse içindekini ondan gizleyemez, Allah her şeyi bilendir.

Huvellezî cealekum halâife fîl ard: “Yeryüzüne sizi halifeler kılan odur.” Fe men kefere fe aleyhi kufruh: “Artık kim inkâr ederse (bu halifeliği kabul etmezse) onun küfrü kendi aleyhinedir.” Hayatı Allah adına, Allah’ın vahyiyle yaşamayanların bu küfrü kendi aleyhinedir. Ve lâ yezîdul kâfirîne kufruhum inde rabbihim illâ maktâ: “Kâfirlerin küfrü, Allah katında gazaptan başka bir şeyi arttırmaz (kâfirlerin küfrü onlar için helâkten başka bir şeyi arttırmaz).” Ve lâ yezîdul kâfirîne kufruhum illâ hasârâ:352 “Kâfirlerin küfrü ancak ziyanlarını arttırır.”

Bizi yeryüzünde halife kılan Allah, bizi halife olarak iman edenlerden eylesin. Allah bizi halifeliğini yapmaya ve rabbini temsil etmeye, rabbine ayna olmaya çalışanlardan eylesin. Allah bizi halifeliğini inkâr edenlerden, yok sayanlardan eylemesin inşallah!

İstikbâren fîl ardı ve mekres seyyii, ve lâ yahîkul mekrus seyyiu illâ bi ehlih: “Onlar yeryüzünde kibirlenip kötü tuzak kuruyorlardı (kötülük için tuzak kuruyorlardı). Oysa (kötü tuzak) sahibinden başkasının başına geçmez.” Kim kötülükle hile yaparsa Allah o hileyi onun başına geçirir. Kim Allah’a, Allah’ın kullarına, mü’minlere hile yapmaya çalışırsa Allah onun hilesini başına geçirir, onu kazdığı kuyuya düşürür. Fe hel yenzurûne illâ sunnetel evvelîn: “Onlar geçmiştekiler hakkında verilen hükümden başkasını mı istiyorlar!” Fe len tecide li sunnetillâhi tebdîlâ: “Allah’ın âdetinde asla bir değişiklik bulamazsın.” Ve len tecide li sunnetillâhi tahvîlâ:353 “Allah’ın, âdetini yerine getirmesinde asla bir ihmal de bulamazsın.”

Allah bizi hile yapanlardan, insanlara ve kendi kendine tuzak kuranlardan eylemesin. Allah bizi tuzağını başına geçirdiği kimselerden eylemesin. Allah bizi ayetlerine gerçek manada iman edenlerden eylesin. Bizi kendi kendini kandıranlardan eylemesin inşallah.

meryem sûresi

Kâf, hâ, yâ, ayn, sâd. Zikru rahmeti rabbike abdehu zekeriyyâ: “Kâf, hâ, yâ, ayn, sâd. Bu, rabbinin Zekeriya kuluna olan rahmetini anmasıdır.” İz nâdâ rabbehu nidâen hafiyyâ:354 “(Kulu Zekeriya) Bir zamanlar rabbine gizli gizli (içinden) nida etmişti (yalvarmıştı).”

Kâle rabbî innî ve henel azmu minnî veştealer re’su şeybâ: “Şöyle demişti: Rabbim! Şüphesiz kemiklerim gevşedi (yaşlandım). Saçım, sakalım ağardı.” Ve lem ekun bi duâike rabbî şakıyyâ:355 “Ve sana yaptığım dualarda (cevapsız bırakılarak) hiç mahrum olmadım.”

Ve innî hıftul mevâliye min verâî: “(Zekeriya dedi ki) Ben benden sonra yerime geçecek olan yakınlarımdan endişe ediyorum.” Onların kavmimi hidayetten saptırmasından endişe ediyorum. Ve kânetimraetî âkıran fe heb lî min ledunke veliyyâ:356 “Karım da kısırdır. Bana tarafından bir evlat ver.”

Yerisunî ve yerisu min âli ya’kûb: “Bana ve Yakup hanedanına varis olsun.” Vec’alhu rabbî radıyyâ:357 “Ve onu razı olduğun kullarından kıl ya rabbi!”

Yâ zekeriyyâ innâ nubeşşiruke bi gulâminismuhu yahyâ: “(Allah şöyle buyurdu) Ey Zekeriya! Muhakkak ki biz seni Yahya adlı bir oğulla müjdeliyoruz.” Lem nec’al lehu min kablu semiyyâ:358 “Onun adını daha önce kimseye vermedik.”

Kâle rabbî ennâ yekûnu lî gulâm: “(Zekeriya) Dedi ki: Benim nasıl çocuğum olur!” Ve kânetimreetî âkıra: “Hanımım da kısırdır.” Ve kad belagtu minel kiberi ıtiyyâ:359 “Ve ben de ihtiyarlığın son sınırına ulaştım.”

Kâle kezâlik, kâle rabbuke huve aleyye heyyin: “(Allah şöyle buyurdu) İşte, böyle! Rabbin diyor ki: O benim için kolaydır.” Ve kad halaktuke min kablu ve lem teku şey’â: 360 “Daha önce sen hiçbir şey değilken seni de yarattım (bunu böyle anla).”

Peki, Allah bu ayette bize ne anlatıyor?

Allah için hiçbir şey imkânsız değildir. Allah’a iman edenlerin böyle düşünmesi ve imkânsız görünen her konu hakkında mutlaka “rabbim ol derse olur” deyip Allah için imkânsızlığın olmadığına iman etmesi gerekir.

Sana böyle iman etmediysek “şartlar müsait değil, bunun olması imkânsızdır, duayla bile gerçekleşmez” dediysek bunun için senden af ve mağfiret diliyor, tövbe ediyoruz. Bizleri affet, mağfiret et ya rabbi! Senin gücün her şeye yeter ya rabbi!

Allah bu surede Hz. İbrahim (a.s.)’ı, Hz. Musa (a.s.)’ı, Hz. İsmail (a.s.)’ı ve Hz. İdris (a.s.)’ı peş peşe anlatır ve hepsinin de salih kullar olduğunu beyan eder.361 Devamında ise “Rahman’ın ayetleri onlara okunduğunda ağlayarak secdeye kapanırlardı”362 buyurur. Bu, peygamberlerin özelliğidir. Bu yüzden iman edenlerin de Allah’ın ayetlerini okuyup ister Allah’ın haşyetinden, ister Allah’a olan muhabbetlerinden isterse de Allah’ın kendilerine bahşettiği sırlardan dolayı olsun mutlaka ağlayıp secdeye kapanmaları gerekir.

Fe halefe min ba’dihim halfun edâus salâte vettebeûş şehevât: “Onların arkasından öyle bir nesil geldi ki namazı zayi ettiler ve şehvetlerine uydular.” Fe sevfe yelkavne gayyâ:363 “Yakında (cehennemdeki) gayya kuyusuna yuvarlanacaklar.” Zaten böyle olanlar dünyadayken de bu kuyuya yuvarlanmışlardı. Namazı zayi ettiler; yani namazı zayi ettikleri için Allah’ın huzuruna çıkamadılar. Allah’ın aşkıyla, muhabbetiyle yanmadılar, bunun yerine dünyanın derdiyle yandılar ve kendilerini namaz ile düzeltmediler. Allah’ın rızasının peşinde değil başka şeylerin; arzularının, isteklerinin peşinde koştular.

Cennâti adninilletî vaader rahmânu ibâdehu bil gayb: “Rahman’ın âbd olanlara görmedikleri hâlde va’d ettiği cennet Adn cennetleridir.” İnnehu kâne va’duhu me’tiyyâ:364 “Muhakkak ki Allah’ın va’di mutlaka yerine gelecektir.”

Lâ yesmeûne fîhâ lagven illâ selâmâ: “(Cennettekiler) Orada boş bir söz işitmezler. Onlara (rablerinden) selam vardır.” Ve lehum rızkuhum fîhâ bukreten ve aşiyyâ: “Ve orada sabah, akşam rızıklarını hazır bulurlar.” Tilkel cennetulletî nûrisu min ibâdinâ men kâne takıyyâ:365 “Bu öyle bir cennettir ki biz kullarımızdan takva sahibi olanları (Allah’a karşı sorumluluğunu yerine getirmeye çalışanları, takva elbisesini giyinmiş olanları) oraya varis kılacağız.”

Rabbus semâvâti vel ardı ve mâ beynehumâ fa’budhu vastabir li ibâdetih:366 “Göklerin ve yerin ve ikisinin arasında bulunanların hepsi rabbine aittir. Sen sadece ona âbd ol. Kulluğunda (âbdliğinde) sabret (sebat et).”

Ve yekûlul insan: “İnsan der ki.” İnsan denince genel olarak bütün insanları birden anlamak lazım. E izâ mâ mittu le sevfe uhracu hayyâ: “Öldüğümde gerçekten diri olarak (topraktan) çıkarılacak mıyım?” E ve lâ yezkurul insânu ennâ halaknâhu min kablu ve lem yeku şey’â: “İnsan daha önce hiçbir şey değilken kendisini yarattığımızı düşünmez mi!” Fe ve rabbike le nahşurennehum veş şeyâtîn: “Rabbine and olsun ki mutlaka onları şeytanlarla beraber haşredeceğiz.” Summe le nuhdırannehum havle cehenneme cisiyyâ:367 “Sonra onları kesinlikle cehennemin çevresinde diz üstü hazır edeceğiz.”

Summe le nenzianne min kulli şîatin eyyuhum eşeddu aler rahmâni ıtiyyâ: “Sonra her bir topluluktan Rahman’a karşı en isyankâr olanları mutlaka çekip çıkaracağız.” Summe le nahnu a’lemu billezîne hum evlâ bihâ sıliyyâ:368 “Sonra, oraya girmeye lâyık olanları muhakkak ki en iyi biz biliriz.”

İnsan “öldüğüm zaman nasıl dirileceğim, mezardan nasıl çıkacağım” der. İnsan düşünmüyor mu daha önce onu biz yarattık, hem de kendisi yokken ve hiçbir şey değilken yarattık! Allah onu tekrar diriltmeye kadir değil midir! Yani insan, aklını kullanmıyor mu! Bu tür düşüncelere dalanları şeytanlarıyla beraber toplayacağız sonra onlara cehennemin etrafında diz çöktüreceğiz. Onları diz çöktürmüş vaziyette cehennemde hazır bulunduracağız. Onların en şerlilerini teker teker alıp cehenneme sürükleyeceğiz. Her milletin içinden, rahman olan Allah’a karşı gelip haddini aşanları, rabbine karşı saygısızlık yapanları cehenneme atacağız. Bunu Allah söylüyor.

Ve in minkum illâ vâriduhâ: “Sizden hiç kimse yoktur ki oraya (cehenneme) uğramamış olsun.” Mutlaka hepiniz oraya uğrayacaksınız, bütün insanlar cehennemin etrafında mutlaka diz çökmüş olacak. Kâne alâ rabbike hatmen makdıyyâ:369 “Rabbinin kendine vacip kıldığı hüküm budur.” Allah bir kere böyle söylediyse bu gerçekleşecek ve peygamberler de dâhil olmak üzere herkes mutlaka cehenneme uğrayacak.

Summe nuneccîllezînettekav ve nezeruz zâlimîne fîhâ cisiyyâ:370 “Sonra rabbine karşı takva sahibi olanları oradan kurtaracağız. Zalimleri de dizüstü çökmüş olarak orada bırakacağız.”

Ve izâ tutlâ aleyhim âyâtunâ beyyinât: “Ayetlerimiz onlara açık açık okunduğu zaman.” Kâlellezîne keferû lillezîne âmenû: “İnkâr edenler, iman edenlere derler ki.” Eyyul ferîkayni hayrun makâmen ve ahsenu nediyyâ:371 “Bu iki topluluktan hangisi makamca daha iyi ve meclis olarak daha güzeldir.”

İnnellezîne âmenû ve amilus sâlihâti se yec’alu lehumur rahmânu vuddâ:372 “Muhakkak ki Rahman iman edip salih amel işleyenler için bir sevgi yaratacak (onlara sevgi verecek).”

Biri gerçekten iman etmişse ve salih amel işliyorsa Allah ona mutlaka kendinden bir sevgi verir, böylelikle hem kendisi mü’minleri sever hem de mü’minler onu sever. Eğer mü’minler birbirlerini sevmiyorsa iman etmedikleri, salih amel işlemedikleri ve imanlarını salih amelle perçinlemedikleri içindir. Bu aynı zamanda sevgi yoksa iman olmaz demektir. Bu yüzden Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “cennete giremezsiniz iman etmedikçe, iman etmiş olmazsınız birbirinizi sevmedikçe”373 buyurmuştur. O hâlde birbirimizi sevmiyorsak Allah bu sevgiyi bize vermemiş demektir; ama her ne olursa olsun nihayetinde Allah bu sevgiyi vereceğini va’detmiştir. Bunun şartı ise iman edip salih amel işlemektir; çünkü Allah “iman etmiş ve salih amel işlemişseniz kendimden size sevgi vereceğim” buyurdu.

Birbirimizi sevemediysek senden af diliyor, mağfiret diliyoruz. Bizi affet, mağfiret et ya rabbi!

Sadakallahulazim

Allah her şeyi en iyi bilendir, yarattığını en iyi tanıyandır. Kimin nasıl bir hayat yaşadığını, ne kadar iman ettiğini, ne kadar günah işlediğini, ne kadar şirke düştüğünü en iyi bilendir. Bizim bildiklerimizi bildiği gibi aynı şekilde kendimiz hakkında bilmediklerimizi de bilendir. Bu yüzden biz de hem bildiğimiz hem de bilmediğimiz günahlarımıza tövbe ediyor, istiğfar ediyoruz.

Sen erhamerrahiminsin ya rabbi! Sen tevvaburrahimsin ya rabbi! Sen ğafururrahimsin ya rabbi! Günahlarımızı mağfiret et ya rabbi! Bizi bize bırakma ya rabbi! Sen bizi bize bırakırsan biz kendine zulmedenlerden, hüsrana uğrayanlardan oluruz. Sen bize mağfiret etmez ve rahmetinle muamele etmezsen kaybedenlerden, hüsrana uğrayanlardan oluruz ya rabbi! Biz kendi nefsimize zulmettik, zalimlerden olduk, ayetlerine iman edemedik, seni dinleyemedik, dinlediğimiz hâlde dinlememiş gibi yaptık. Bunun için senden af diliyor, mağfiret diliyoruz ya rabbi! Bizleri affet, mağfiret et ya rabbi!

Allah hepinizden razı olsun.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Fâtır /19-21 ↩
  2. Fâtır /22 ↩
  3. Enfâl /24 ↩
  4. Fâtır /22 ↩
  5. Fâtır /23-25 ↩
  6. Fâtır /28 ↩
  7. Cuma /5 ↩
  8. Fâtır /29 ↩
  9. Fâtır /30 ↩
  10. Fâtır /31 ↩
  11. Fâtır /32 ↩
  12. Fâtır /33-34 ↩
  13. Fâtır /35 ↩
  14. Fâtır /36 ↩
  15. Fâtır /37 ↩
  16. Fâtır /38 ↩
  17. Fâtır /39 ↩
  18. Fâtır /43 ↩
  19. Meryem /1-3 ↩
  20. Meryem /4 ↩
  21. Meryem /5 ↩
  22. Meryem /6 ↩
  23. Meryem /7 ↩
  24. Meryem /8 ↩
  25. Meryem /9 ↩
  26. Meryem /41, 51, 54, 56 ↩
  27. Meryem /58 ↩
  28. Meryem /59 ↩
  29. Meryem /61 ↩
  30. Meryem /62-63 ↩
  31. Meryem /65 ↩
  32. Meryem /66-68 ↩
  33. Meryem /69-70 ↩
  34. Meryem /71 ↩
  35. Meryem /72 ↩
  36. Meryem /73 ↩
  37. Meryem /96 ↩
  38. Müslim, îman 93, 84; Tirmizî, Et’ime 45, Kıyamet 56; İbni Mace, Mukaddime 9, Edeb 11  ↩