close

VUSLAT YOLCULUĞU 21

EUZUBİLLAHİMİNEŞŞEYTANİRRACİM

BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

Elhamdulillahi rabbil âlemin esselatu vesselamu aleyke ya seyyidel evveline vel ahirin ve ila cemiil enbiyayi vel murselin ve ila cemiil evliyayi vel hamdulillahi rabbil âlemin.

Biliyorsunuz bu gece Kadir Gecesi’dir. Kadir Gecesi’nin bir geceden ibaret olduğunu zannetmenin doğru olmadığını, bütün ramazan gecelerinin Kadir Gecesi olduğunu daha önce tekrar tekrar söylemiştik. Kadir Gecesi bütün ramazan ayına tecelli etmiştir. Bunu neye dayanarak söylüyoruz, Allah söylemeden biz bunu söyleyebilir miyiz? -Hâşâ!

Allah ayet-i kerimede ramazan ayı için; “ramazan ayı o aydır ki içinde hidayetin, nurun, sırat-el mustakimin bulunduğu Kur’an’ın indiği aydır”455 buyurur. Allah, ramazan ayı için “gece” demedi “ay” dedi. Elbette ki Kur’an bir gecede inmiştir; ama Kadir Gecesi bütün ramazan ayına tecelli etmiştir. Bu yüzden biz de ramazanın her gecesini Kadir Gecesi’nin bir bölümü, bir parçası olarak değerlendirmeye çalıştık inşallah.

Kadir Gecesi; kadri yüce, şerefli gece, takdir gecesi, büyük gece manasındadır. Her ne olursa olsun, rabbimizin bize ne söylediğini anlamaya çalışmamız gerekir. Kur’an bir gecede, bir ayda inerse o geceyi, o ayı şerefli kılar; ama inen ayetlere dikkat etmek lazım. Bu yüzden bunu ilk inen ayetlerden anlamamız gerekir.

İlk inen ayetler; yani Kadir Gecesi’nde inen ayetler Âlak Suresi’nin en başındaki ayetlerdir. Allah ilk önce “oku” demiştir. İkra’ bismi rabbikellezî halak:456 “Yaratan rabbinin ismi ile oku!” Yaratan rabbinin ismini oku, ismine oku, ismiyle oku; yani her şeyi Allah ile oku, her şeyin Allah’ın isminin tecellisi olduğunu oku. Okurken kafana göre, birilerine göre değil Allah’a göre anlayıp, onun ismine, onun adına oku; çünkü insan, Allah’ın yeryüzündeki halifesi olduğu için mutlaka Allah ile nazar edip Allah ile okumalı, bununla beraber Allah’ın tecellisini, ismini okumalıdır, buyurdu.

Peki, neyi okuman gerekir?

Allah yaratandır, her şeyi o yaratmıştır, seni de o yaratmıştır. Oku, kendini oku; çünkü Allah önce insanı anlatır. Bu yüzden önce kendini sonra bütün varlığı okuman, anlaman gerekir.

Halakal insâne min alak:457 “(Allah) İnsanı alakasından (yakınlığından, ilgisinden, sevgisinden) yarattı.” Allah “alak” kelimesini yaratılışta bir tek insan için kullanır, diğer varlıklar için kullanmaz; çünkü gerisini insanın hizmetine verip, insan için yaratmıştır, aradaki fark böyledir.

Kul, Allah’ın ismiyle kendini okursa kadri yüce biri olur. Kadir, şeref demektir dedik; yani kul, Allah ile okursa, Allah’ın ismine, ismi ile okursa şerefi yüce biri olur.

Ayet devam eder. İkra’ ve rabbukel ekrem:458 “Oku! Senin rabbin ekremdir (ikram edendir).” Bununla beraber Allah, kulunu kerim kılandır, halifesi olarak ona ikram etme vasfını verendir. Bunu böyle oku, böyle anla, dedi Allah! Kul kendini rabbinin yeryüzündeki halifesi olarak anlamazsa onun ekrem olduğunu anlayamaz, Allah ile kerim de olamaz. Oku! Allah, insanı ekrem kılmıştır, ekrem ismi ile tecelli edip onu kerim kılmıştır; yani onu güzel yapma, rabbini temsil etme vasfına sahip kılmıştır. “Kendini, insanı böyle oku, böyle anla” dedi Allah.

Ellezî alleme bil kalem:459 “O ki kalemle talim ettirdi.” Allah, insana kalemle talim ettirmiştir. Bunu hem zahiri şekilde okuma, yazma olarak hem de Allah’ın kudret kalemi olarak anlamak gerekir. Allah, gönüle, fıtrata yazdığını kudret kalemi ile yazmıştır ki o yazdığı silinmez. Aynı zamanda insana da kudret kalemi ile yazma vasfını vermiştir. Biz de biriyle konuşup, ona bir şeyi anlatırken onun gönlüne kudret kalemi ile yazarız. Tabi ki yazabiliyorsak, o vasfı almışsak!

Allemel insâne mâ lem ya’lem:460 “(Allah) İnsana bilmediklerini öğretti (talim ettirdi). Allah hem öğretir, hem peygamberi ile onlara öğretir, hem de birbirleri ile birbirlerine öğretir. Neyi öğretir? -Tabi ki bilmediklerini öğretir; çünkü Allah ayet-i kerimede; “her bilenin üzerinde bir bilen vardır”461 buyurur. Bu yüzden bilmediklerimizi bilenlerden öğrenmemiz gerekir.

Bunu kabul etmezsek ne olur?

Allah ayetin devamında bunu kabul etmediğimiz takdirde ne olacağını beyan etmiştir. Kellâ innel insâne le yatgâ:462 “İnsan haddini aşar, azar.” Neden? En raâhustagnâ:463 “(İnsan) Kendini müstağni görür.” İnsan kendini ihtiyaçsız görüp; “benim aklım bana yeter, bildiklerim bana yeter” der. Bunu söylediğinde kaybeder. Oysaki Allah öyle söylememiş; “öğren, ben sana öğretirim, hem vahyeder peygamberimle öğretir, hem de kullarımla öğretirim; yani sana her şey ile öğretirim. Her şey bir ayettir ve onu okuman gerekir. Ben de her şey üzerinden sana kendimi tanıtır, öğretirim” demiştir. Bir de kullarını konuşturup, onların üzerinden, onların gönlünden öğretir.

Kul bunu kabul etmezse ne olur?

Haddini aşmış, kendini müstağni görmüş olur. Kendini Allah’ı öğrenmeye, anlamaya, ona karşı marifet kazanmaya karşı müstağni görmüş; yani kibirlenmiş, kendini ihtiyaçsız görmüş olur. Allah; “bunlar haddini aşanlardır” dedi. İşte insan bu nedenle azgınlık, taşkınlık yapar. İnsan, rabbini dinlemeyince böyle olur!

Biri bu ayetleri anlarsa, Allah’ın ismi ile, ismine okursa, Allah’ın onu kerim kıldığını, Ekrem ismi ile ona tecelli ettiğini, kendisinin de kerim olması gerektiğini anlarsa, bununla beraber Allah’ın kendisine öğrettiğini, her anda öğretmeye devam ettiğini unutmazsa, her anda; “acaba rabbim bana neyi öğretiyor, neyi anlatıyor, benim burada ne anlamam lazım” demezse bilmediklerini öğrenemez, anlayamaz. Dolayısıyla; “benim bunlara ihtiyacım yok” dediğinden dolayı da haddini aşmış olur.

Kul bunu kabul ederse ne olur?

Kadri yüce insan, Hz. İnsan olur. Allah onu vahyi ile şereflendirip onun gönlüne vahyeder, Kur’an onun gönlüne iner. Zaten Kur’an onun fıtratında mevcuttur. Ondaki Kur’an, inen Kur’an’la karşı karşıya geldiğinde açığa çıkar; yani gönlündeki Kur’an’ın sağlamasını yapmış, dolayısıyla artık “acaba” dememiş olur; çünkü gönlündeki Kur’an ile Allah’ın vahyettiği Kur’an aynı şeydir. Bunlar karşı karşıya geldiğinde birbirlerini tasdik ederler; yani gönüldeki onu, o da gönüldekini tasdik eder.

Böyle olunca Kur’an onun üzerinde tecelli eder ve o kişi canlı Kur’an olur, Kur’an ile şereflenmiş olur. Böylelikle hayatı ramazan, her gecesi de Kadir Gecesi olur. Bir gönüle Allah’ın ayetleri inince onun için Kadir Gecesi olur. Yoksa onun Kadir Gecesi hiçbir zaman olmaz. Onun üzerinden bin tane Kadir Gecesi gelip geçse de gönlünü Kur’an’a açmadıkça onun için Kadir Gecesi yoktur.

Kadir Gecesi’ni böyle birkaç kelime ile söyledim. Zaten hep anlatıyoruz, hatta her şeyi anlatıyoruz, belki anlatmadığımız bir şey yok gibidir. En azından özetle her şeyden bir şeyler anlatmışızdır. Anlatılanları dinleyince sadece bilgi sahibi oluruz; ama gaye bilgi sahibi olmak değil o bilgiyi kullanmaktır. Bilgimizi kullanmazsak, bilgimiz bizde imana, ahlaka ve amele dönüşmezse o bilgi üzerimizde sadece boş ve ağır bir yük olur. Biri böyle olursa Allah’ın ayet-i kerimede buyurduğu gibi; “kitap yüklü merkep”464 olur. Eşek nasıl ki kitapları taşıyor ise böyle olanlar da üzerinde sadece kitap; yani bilgi taşır.

Kadir Gecesi’ni yaşamak, tatmak istiyorsak yapmamız gereken şey; rabbimize dönüp, gönlümüzü rabbimize açmaktır.

Allah ayet-i kerimede; Tenezzelul melâiketu ver rûhu fîhâ bi izni rabbihim min kulli emr:465 “O gecede melekler ve ruh, rablerinin izniyle her bir kişiye her bir emir için peş peşe iner de iner” buyurur. İnen meleklerin sayısını ancak Allah bilir. Min kulli imr:466 “Her bir kişi için iner.” İnerken mutlaka bir vazifeleri vardır. Bu gecede melekler her birimize özel olarak iner; yani Allah her bir kuluna özel olarak melekleri gönderir. Melekler gelirken mutlaka bize bir şey getirir ve bizden de mutlaka bir şey götürür. Bu yüzden meleklerin getirdiklerini almamız, gönderdiklerimize de dikkat etmemiz gerekir.

Melekler neyi getirir?

Allah’tan emir getirir; çünkü Allah Min kulli emr: “Allah’tan her bir emir ile gelir” buyurdu. Bu emrin içinde olmayan hiçbir şey yoktur. Peki, bu emir ne olabilir? -Bu emir, Allah’ın kitabı Kur’an’dır ve melekler onu senin gönlüne indirmek için gelir. Bu, meleklerin işidir ve melekler bu emri gönüle indirmekle görevlidir ve melekler zaten bu vasıftadır.

Melekler o emri birinin gönlüne indirirse ne olur?

O, canlı Kur’an olur. Gönlüne her baktığında bu emir, gönüle indiği için o kişi gönlündeki, fıtratındaki Kur’an ile karşı karşıya gelir ve Kur’an onda açılır, o kul hakikati bilir. Bir kelime bile okumamış olsa Kur’an’ı, rabbinin kendisine olan emrini bilir. Allah’ın muamelesi karşısında o konudaki Allah’ın emrinin ne olduğunu bilir. Bunu kelime olarak bilmez, mana olarak bilir. Kur’an zaten manadır. Gönlüne Kur’an indirilen biri de Allah’ın kendisinden ne istediğini bilir, dolayısıyla öyle yapar.

Bu meleklerle beraber neyi göndermemiz gerekir?

Elbetteki sadakati gösterip sadakati ve rabbimizin vahyini kabul ettiğimizi göndermemiz gerekir. Yoksa o melekler; “kulun, vahyini reddetti ya rabbi” deyip vahyi geri götürür.

Söylemiştim; bu, sadece bu geceye mahsus değildir, bütün ramazan geceleri böyledir. Bununla beraber bir de işin merkezine, kaynağına gelmişiz. Kadir Gecesi kaynaktır, bütün günler ve geceler o kaynaktan tecelli eder.

Allah ayetin devamında; Selâmun, hiye hattâ matlail fecr:467 “Fecre kadar selamet vardır” buyurur. Fecr; karanlığın aydınlanması demektir. Evet, karanlıktayız ve ölünce, huzura çıkınca aydınlığa çıkarız; çünkü ölünce perdeler açılır. Burada karanlıktayız, kendimizden bile habersiziz, hesabımızı, Allah’ın yarın bize nasıl bir muamelede bulunacağını bilmiyoruz, dolayısıyla karanlıktayız, aydınlık ölümle beraber gelir.

Allah ayet-i kerimede; “bugün senin için perdeleri açtık, artık gözün keskin görür”468 buyurur. Yani bak bakalım, bak şimdi hakikati görüyorsun, göreceksin. Doğrusu, gerçek olan, hakikat neymiş bak şimdi. Bu her kul için böyledir. Biri öldüğünde Allah ona; “bugün senin için perdeleri açtık, onu biz açtık. Bugün gözün keskin görür, hakikati görürsün. Bak ve hakikati gör” buyurur.

Kur’an, bir gönüle inerse o kişi fecre; yani ölünceye kadar, huzura çıkıncaya kadar emniyette, selamette, Allah’ın selamı onun üzerinde olur. Dolayısıyla melekler gelirken bir de beraberinde Allah’ın selamını getirir. Kur’an inen bir gönüle Allah’tan öyle bir selam gelir ki onun bütün hayatı fecre kadar, ölünceye kadar, Allah’ın huzuruna çıkıncaya kadar selamette olur; yani Allah’ın selamı onun üzerinde olur.

Sonra bu kul huzura çıkınca Allah ona bir daha selam eder; çünkü o, dünya hayatını yaşarken selametteydi, Allah’ın Selam isminin tecellisindeydi, içindeydi, Allah onu vahyi ile, Kur’an ile selamette kılmıştı. Böyle olunca da Allah’ın nurunun içinde kalmıştı, Kur’an onda dirilmiş ve o, canlı Kur’an olmuştu.

Evet, demek ki bu gecede Allah’tan kullarına selam varmış, bu yüzden selamı almamız gerekir. Sadece “aleyküm selam” demekle bu selam alınmış olmaz. “Aleyküm selam” demek kulun kuldan aldığı selamdır.

Selam, Allah’ın ismidir, selam olan Allah’tır. Selam olan Allah’tan bize bir selam varsa o zaman bu selamı almamız gerekir, almazsak olmaz; çünkü selam vermek sünnet, almak ise farzdır.469 Allah ayet-i kerimede; “Allah rahmeti zatına yazmıştır”470 buyurur. Selam, Allah’tan olunca farz olur, Allah onu kendine farz kılmıştır. Kul, selamı almazsa bu durumda kulluğu, âbd olmayı kabul edememiştir. Rabbi ona selam versin oda selamını almasın! Yani böyle birinden daha cahil kim vardır, haddini ondan daha çok aşan, daha azgın kim vardır, Allah’a karşı ondan daha çok kibirlenmiş olan kim vardır!

Bir kul, Allah’tan selamı alırken vereceği cevap; hamd, tesbih, tekbir ve tevhittir. Artık ne kadar ve nasıl yapabiliyorsa bunu böyle yapmalıdır.

Allah ayet-i kerimede; “gök gürültüsü rabbini hamd ile tesbih eder”471 buyurur. Elbette ki her ne varsa Allah onu insanın hizmetine vermiştir. Şimdi geçen uçakların sesinden dolayı bunu söyledim. Onlar da mutlaka o sesle rabbini hamd ile tesbih ediyordur, yoksa havada duramaz. Bu yüzden Allah ayet-i kerimede; “yeryüzünde yürüyen canlılar, gökyüzünde uçan kuşların hepsini havada diri tutan Allah’tır, hepsi rabbini hamd ile tesbih eder. Bununla beraber hepsi sizin gibi bir cemaattir”472 buyurur. İster canlı, ister cansız olsun, cemaat olmayan hiçbir şey yoktur. Bu nedenle sesi de hamd ve tesbih olarak işitmek gerekir; yani uçağın sesinden rahatsız olmayalım.

Evet, selamı almayı anlatıyorduk. Resulullah (s.a.v.) Efendimiz miraca çıktığında selamı nasıl alıp verdiyse bizim de her namazda oturup, ettehiyatuyu okuduğumuzda selamı öyle alıp vermemiz gerekir. Selam verirken de alırken de aynıdır.

Ettehiyatu lillâhi vesselevâtu vettayyibat derken “en güzel tahiyyeler, en temiz övgüler, tesbihler, tekbirler sana aittir, senin içindir, sana layıktır ya rabbi” demiş oluruz. Tahiyyat bunların hepsini içine alır.

Allah’ın selamına karşılık vereceksek “aleyküm selam” dememiz doğru değildir. Bu durumda ne dememiz gerekir?

“Selam sensin ya rabbi! Selamete çıkaran, selamette kılan sensin. Kulların için, benim için selamet yurdunu, cenneti hazırlayan sensin. Bir tek senin huzurunda olunca selamette olunur. Ben seninle olunca, sana iman edince, seni sevince, sana âşık olunca selamette olurum; yoksa nefsimle baş başa kalırım. O zaman da felakette olur, helak olurum; çünkü selam sensin ya rabbi” dememiz lazım.

Kulunu selamette kılan Allah her türlü hamda, tesbihe, tekbire, tevhide layıktır. Bu yüzden rabbimizi hamd ile tesbih ediyoruz.

Şimdi bizim söylediklerimize gönül itibarıyla sizin “âmin” demeniz lazım. Selamı alacağız ya! Mademki Allah melekleri ile bize selam gönderip selam söylüyor, mademki bizi selamette kılmak için vahyini gönderiyor, fıtratımızdaki vahiy ile karşı karşıya gelsin diye vahyini gönlümüze indirip, onunla bizi diriltiyor, o halde bizim de gönlümüzü açıp rabbimizin selamına karşılık vermemiz, ona şükretmemiz, hamd etmemiz gerekir. Vahiy; aynı zamanda dirilten demektir.

Allah’ın selamına karşılık vermemiz gerekir. Peki, bunun için ne demeliyiz?

“Selam sensin ya rabbi! Selamette kılan sensin ya rabbi! Selam bir tek senin olunca bizim için selam olur, selamet olur ya rabbi! Hamde, övgüye layık olan sensin ya rabbi! Bütün gönlümüzle sana hamd ediyor, seni tesbih ediyoruz ya rabbi!

Sen subhansın ya rabbi! Her türlü eksiklikten, noksanlıktan münezzehsin ya rabbi! Her tecellin, kuluna olan her muamelen kâmildir, mükemmeldir, bununla beraber eksiksiz ve noksansızdır ya rabbi! Sen subhansın, seni tesbih ediyoruz ya rabbi! Seni bütün isimlerinle tesbih ediyoruz ya rabbi! Sen rabbimiz olarak subhansın! Bize muamele ederken, bizi terbiye ederken, bizi büyütürken, bize öğretirken, rab olarak rabliğini yaparken sen subhansın! Seni tesbih ediyoruz ya rabbi, seni hamdinle tesbih ediyoruz! Sen övgüye layıksın, bütün güzellikler sana aittir ya rabbi! Bizi yetiştirirken, rab olarak tecelli edip bize öğretirken, büyütürken neyle, kiminle öğretirsen öğret, sen subhansın ya rabbi! Rahmetinle tecelli edip rahman ve rahim olarak muameleni yaptın, yapıyorsun ya rabbi! Biz buna şahidiz ya rabbi! Senin subhanlığına, selam oluşuna, rab oluşuna, rahman oluşuna, rahim oluşuna şehadet ediyoruz ya rabbi!

Sen maliksin ya rabbi! Malik olarak sen subhansın ya rabbi! Malikliğinle selamete çıkaransın ya rabbi! Mülkün sahibi olmadığımızı biliyoruz ve bunu idrak ettik ya rabbi! Mülkün sahibi sensin ya rabbi! Malik sensin ya rabbi! Her şeyin maliki, sahibi sensin ya rabbi! Bize ait hiçbir şey yoktur, bizde olanların hepsini imtihan için, imtihanı kazanalım diye bize emanet etmişsin ya rabbi! Gerçek malik sensin ya rabbi! Malın sevgisini, dünyanın sevgisini, dünya hayatının sevgisini gönlümüzden alarak Malik isminle bize tecelli etmene hamd olsun ya rabbi! Sen subhansın ya rabbi! Sen selamsın ya rabbi! Bütün isimlerinle böyle subhan olarak tecelline hamd olsun ya rabbi!

Bütün güzelliğinin karşısında söyleyebileceğimiz tek bir kelime var; o da “seni seviyorum” kelimesidir ya rabbi! Sen sevgiye layıksın ya rabbi! İman edilmeye, sevilmeye bir tek sen layıksın ya rabbi! Kendisine âbd olunmaya, sevilmeye, sevgisi kazanılsın diye peşinden koşulmaya bir tek sen layıksın ya rabbi! Seni seviyoruz ya rabbi! Bu gecede bizim söyleyebileceğimiz başka bir söz olmaz, yoktur ya rabbi! Tek sözümüz var; “seni seviyoruz” ya rabbi! Seni seviyor, senin sevgini istiyoruz ya rabbi! Senin bizi sevmeni istiyoruz ya rabbi! Senin sevdiklerini seviyoruz, seni sevenleri seviyoruz ya rabbi! Çünkü biz seni seviyoruz ya rabbi! Senin sevginden başka tarafa dönüp bakmıyoruz ya rabbi! Biz seni seviyoruz! Bizi senden, senin sevginden, sana iman etmekten, bununla beraber kendinden, kendi hakikatinden yüz çevirenlerden eyleme ya rabbi! Bizi o bedbahtlardan eyleme ya rabbi! Seni kaybedenlerden eyleme ya rabbi! Sevgini kaybedenlerden eyleme ya rabbi! Kendini kaybedenlerden eyleme ya rabbi! İnsanlığını kaybedenlerden eyleme ya rabbi! Ebediyen cenneti, cemalullahı, senin rızanı kaybedenlerden eyleme ya rabbi!

Bizim sevdiğimiz sensin ya rabbi! İstediğimiz sensin ya rabbi! Senin bize yaptığın her muameleyi rahmetinden, sevginden biliyor ve bunu böyle kabul ediyoruz ya rabbi! Bize hangi muameleyi yaparsan yap, sana dönelim diye yapıyorsun ya rabbi! Sana gelelim, senin sevgini kazanalım diye yapıyorsun ya rabbi! Seni seviyoruz ya rabbi! Seni seviyoruz ya rabbi! Seni seviyoruz ya rabbi!

Subhanlığını biliyor, subhanlığına iman ediyoruz ya rabbi! Eksiksiz, kusursuz, hatasız olduğuna iman ediyoruz ya rabbi! Her işinin sevginden, muhabbetinden, aşkından, rahmetinden tecelli ettiğine iman ediyoruz ya rabbi! Hatalı, kusurlu, günahkâr olduğumuzu kabul ediyoruz ya rabbi! Aciz olduğumuzu biliyor ve bunu kabul ediyoruz ya rabbi! Günahlarımızdan mağfiretine sığınıyoruz ya rabbi! Gazabından rahmetine sığınıyoruz! Senden yine sana sığınıyoruz ya rabbi! Senden yine sana sığınıyoruz ya rabbi! Bizi hıfz-u muhafaza eyle ya rabbi! Bizi hıfz-u muhafaza eyle ya rabbi!

Seni seviyoruz ya rabbi! Bizi mağfiret etmeni seviyoruz ya rabbi! Günahlarımızı affetmeni, mağfiret etmeni seviyoruz ya rabbi! Her düştüğümüzde, kalkıp sana döndüğümüzde, Tevvab isminle bizi karşılamanı seviyoruz ya rabbi! Sen tevvabsın ya rabbi! Sen affuvsun ya rabbi! Sen gafursun ya rabbi! Sen ğaffarsın ya rabbi! Senin mağfiretini seviyoruz! Seni seviyoruz, senin bizi mağfiret etmeni seviyoruz ya rabbi!

Her türlü ikramı yapan sensin ya rabbi! Kerim olan sensin ya rabbi! Ekrem olan sensin ya rabbi! Vehhab olan sensin ya rabbi! Seni seviyoruz ya rabbi! Senin ikramını, kerimliğini, ekremliğini, vehhablığını seviyoruz ya rabbi! Hiçbir karşılık beklemeden hibe etmeni seviyoruz, seni seviyoruz ya rabbi!

Sevgiye layık olan sensin. Hamde layık olan sensin. Övgüye layık olan sensin. Övdüğümüz sensin ya rabbi! Sevdiğimiz sensin ya rabbi! Hamd ettiğimiz sensin ya rabbi! Tesbih ettiğimiz sensin ya rabbi! Tekbir ettiğimiz sensin ya rabbi! Büyüklük bir tek sana mahsustur, ekber olan sensin ya rabbi! Kebir olan sensin ya rabbi! Aliyy olan sensin ya rabbi! Müte’al olan sensin ya rabbi! Sen yüceler yücesisin ya rabbi! Seni seviyoruz ya rabbi! Senin yüceliğini, aliyy oluşunu seviyoruz ya rabbi! Senin e’âla oluşunu seviyoruz, sen yüceler yücesisin ya rabbi!

Bizi en aşağıdan alıp en yukarıya çıkaran sensin ya rabbi! Rafi’ olan sensin ya rabbi! Aliyy olan sensin ya rabbi! Bu ikramı yapan sensin ya rabbi! Seni seviyoruz ya rabbi! Senin ikramını seviyoruz ya rabbi! Bizi yukarı çekmeni seviyoruz ya rabbi! Yukarıya davet etmeni seviyoruz ya rabbi! Alâ-yi illiyyîne davet etmeni seviyoruz. Bize bunu takdir etmeni, icabet etmeni, ikram etmeni seviyoruz ya rabbi! İkramına, davetine icabet etmene hamdolsun. İcabeti yaptıran da sensin ya rabbi! Yardımı yapan da sensin ya rabbi! Yardım nerden ve kimden gelirse gelsin, o sendendir ya rabbi! Biz seni seviyoruz, sevdiğimiz sensin. Seni sevmekten başka bir şey bilmiyor ve tanımıyoruz ya rabbi! Neyi seversek sevelim seninle seviyoruz ya rabbi! Seni seviyoruz, seninle seviyoruz, başka da bir şey bilmek, tanımak istemiyoruz ya rabbi!

Sevilmeye layık olan sensin, övülmeye layık olan sensin. Senden başka ilah yoktur ya rabbi! İlah bir tek sensin ya rabbi! Tevhit edilmeye layık olan sensin, senden başka ilah yoktur ya rabbi! Senden başka mabut yoktur ya rabbi! Senden başka maşuk yoktur ya rabbi! Senden başka ne mabutluğa ne de maşukluğa layık olan vardır ya rabbi! Maşuk sensin, mabut sensin, ilah sensin ya rabbi!

Sen bizim vahid ve ehad olan ilahımızsın, rabbimizsin, maşukumuzsun, mabudumuzsun. Lâ ilâhe illallah: “Senden başka ilah yoktur.” İlah bir tek sensin ve ilahlık bir tek sana yakışır ya rabbi!

Bütün putları kırıyoruz ya rabbi! Gönlümüzdeki bütün putları atıyoruz ya rabbi! Dağıtıyoruz ya rabbi! Aşkınla, muhabbetinle yakıyoruz ya rabbi! Bir daha geri almamak üzere yakıyoruz ya rabbi! Çünkü bizim gönlümüzün ilahı sensin, maşuku sensin, sevgilisi sensin ya rabbi! Kendimizi ne kadar kirletmiş olsak da sevdiğimiz sensin, biz seni seviyoruz ya rabbi!

Kendimizi biliyoruz, ne kadar kirli olduğumuzu biliyoruz, ne kadar çabasız ve gayretsiz olduğumuzu da biliyoruz. Sana gelmek için yeterli ve gerekli çabayı, gayreti sarf etmediğimizi biliyoruz; ama sen rahman ve rahimsin, sen bizim rabburrahimimizsin, sen bizim kerim olan rabbimizsin, sen bizim kaviyy olan rabbimizsin, sen bizim vehhab olan rabbimizsin, seni senden istiyoruz ya rabbi! Yeteri kadar çabamız, gayretimiz olmasa da biz seni istiyor, seni zikrediyor, seni tesbih ediyor, sana hamd ediyor, bir tek seni tevhid ediyoruz ya rabbi!

Senden başka ilah yok, senden başka sevgili yok, sevilmeye layık yok, senden başka gerçek manada sevginin karşılığını veren yok ya rabbi! Kulunun sevgisine karşılık veren sensin, sevgiyi katlayıp tekrar tekrar ihsan eden, ikram eden sensin. Sen kulunu sevip kendine davet edensin, kulunu kendine çekensin, aşkı, muhabbeti ihsan eden, ikram edensin, aşka, muhabbete gark edensin, kulunu aşk kılansın ya rabbi! Aşk sendendir ya rabbi! Muhabbet sendendir ya rabbi! İman sendendir ya rabbi! Güzellik sendendir ya rabbi!

Seni seviyoruz ya rabbi! Seni sevmeyi seviyoruz, aşkını seviyoruz, muhabbetini seviyoruz, bizi sevmeni seviyoruz ya rabbi! Sen kurban olunmaya layıksın, aşkına kurban olunmaya layıksın, sevgine kurban olunmaya layıksın, rabliğine kurban olunmaya layıksın, rahmanlığına, rahimliğine kurban olunmaya layıksın, ikramına kurban olunmaya layıksın, sevgine, vedudluğuna kurban olunmaya layıksın, ilahlığına kurban olunmaya layıksın. Biz seni kurban olacak kadar seviyoruz ya rabbi! Kurban olmak için seni seviyoruz ya rabbi!

Her şeyimiz sana kurban olsun, canımız sana kurban olsun, bütün sevdiklerimiz sana kurban olsun, hayatımızın her nefesi sana kurban olsun. Sana kurban olmak istiyoruz ya rabbi! Yolunda kurban olmak istiyoruz ya rabbi! Sevgine kurban olmak istiyoruz ya rabbi! Bizi kurban etmeden huzura alma ya rabbi! Her şeyimizle sana kurban olmadan bizi huzura alma ya rabbi! Üzerimizde varlıktan bir eser kalmadan bizi huzura alma ya rabbi! Öyle ki üzerimizde varlıktan hiçbir eser kalmasın, kurban edilmemiş hiçbir şeyimiz olmasın. Canımızı da kurban edip huzuruna öyle gelmek istiyoruz ya rabbi! Huzura geldiğimizde “bende, senden başka bir şey yok ya rabbi! Bende aşkından başka bir şey yok ya rabbi! Bende sevginden başka, seni sevmekten başka bir şey yok. Bende senin için sevmekten başka bir şey yok” diyelim ya rabbi! Senden başka hesabımız olmasın. Biz huzurunda hesap vermeye güç yettiremeyiz ya rabbi! Bizi hesapsız olarak huzuruna aldığın kullarından eyle ya rabbi!

Seni seviyoruz ya rabbi! Seni seviyoruz ya rabbi! Her şeyimizi kurban edecek kadar seni seviyoruz ya rabbi! Sen bunun şahidisin, sen bizim şahidimizsin, biz de kendimizin, günahlarımızın, hatalarımızın, eksikliklerimizin şahidiyiz ya rabbi! Gerektiği gibi sana kulluk yapamadığımızı biliyoruz. Seni tesbih edemediğimizi, hamd edemediğimizi, secde edemediğimizi biliyoruz ve sen buna şahitsin ya rabbi! Biz de kendi nefislerimize şahidiz. Nefsimizden, tembellikten sana sığınıyoruz, sana kul olamamaktan, acziyetten sana sığınıyoruz ya rabbi! Bizi affet ya rabbi! Bizi mağfiret et ya rabbi!

Sen ekbersin ya rabbi! Sen subhansın ya rabbi! Subhan sensin, hatasız, kusursuz, eksiksiz olan sensin. Biz senin aciz, günahkâr, hatalı olan kullarınız. Layıkıyla sana kul olamayan kullarınız; ama biz senin kulunuz, sana kul olmayı, âbd olmayı seviyoruz. Seni sevmeyi seviyoruz, senin sevgini kazanmak için çabayı, gayreti seviyoruz. Sen buna şahitsin ya rabbi!

Sen kerimsin ya rabbi! Sen ekremsin ya rabbi! Sen vedudsun ya rabbi! Sen güzeller güzelisin, güzellik sendendir ya rabbi! Bütün güzellikler sendendir ya rabbi! Bütün kötülükler de kendi nefsimizdendir ya rabbi! Bütün şerler kendi nefsimizdendir ya rabbi! Günahımızdan da, nefsimizden de, şerrimizden de, yanlışımızdan da sana sığınıyoruz ya rabbi! Sen sığınılmaya layıksın, biz sana sığınıyoruz ya rabbi! Sana sığınıyoruz ya rabbi! Kulun olarak sana sığınmayı seviyoruz ya rabbi! Bizim senden başka gidecek yerimiz yok ya rabbi! Senden başka gidecek yerimiz yok ya rabbi! Sana geliyoruz ya rabbi! Rahmetine geliyoruz ya rabbi! Mağfiretine geliyoruz ya rabbi! Sevgine, aşkına, muhabbetine geliyoruz, sana geliyoruz ya rabbi! Biz seni seviyoruz, seni sevmeyi seviyoruz, mağfiretini seviyoruz, bizi muhafaza etmeni seviyoruz ya rabbi!

Hafiz olan sensin ya rabbi! Settar olan sensin ya rabbi! Bizi muhafaza et ya rabbi! Bizi bir kul olarak muhafaza et ya rabbi! İmanımızı muhafaza et ya rabbi! Sana olan sevgimizi, muhabbetimizi muhafaza et ya rabbi! Bizi bizimle muhafaza et ya rabbi! Kendinden bize nefhettiğin ruhu muhafaza et ya rabbi! Onu koru ya rabbi! Onu muhafaza et ya rabbi! O olarak huzuruna gelelim ya rabbi! Bizi onu kaybedenlerden eyleme ya rabbi! Bizi haddini aşanlardan eyleme, nefhettiğin ruhu yok sayanlardan eyleme, vahyini yok sayanlardan eyleme, peygamberlerini yok sayanlardan eyleme, onları örnek olarak kabul etmeyenlerden, onların yolunda yürümeyi kabul etmeyenlerden eyleme ya rabbi! Bizi “ben de peygamber gibi olmak istiyorum” diyenlerden, peygamberini örnek alanlardan eyle ya rabbi! Onların kazandığını kazanmak için çabasını, gayretini sarf edenlerden, onların kazandığını kazanmış olan kullarından eyle ya rabbi! Kendisine nefhettiğin ruhu kabul edip, o olanlardan, bizi senin nurun olanlardan eyle ya rabbi!

Kendimizi biliyoruz ya rabbi! Kendi nefsimizin, günahlarımızın, yanlışlarımızın şahidiyiz, bununla beraber bize ihsan ettiğin nimetlerin, yaptığın ikramların da şahidiyiz ya rabbi! Senin bütün isimlerinin şahidiyiz. Rabliğinin şahidiyiz, rahmanlığının şahidiyiz, rahimliğinin şahidiyiz, vedudluğunun şahidiyiz, ilahlığının şahidiyiz, ğafurluğunun şahidiyiz, afuvluğunun şahidiyiz. Şehadet ederiz ki senden başka ilah, senden başka mabut yoktur. El Esmau’l Hunsa’ya senden başka sahip olan yoktur. Bütün güzellikler sendendir, bütün güzellikler sana aittir. Sen bizim rabburrahimimizsin. Kerim olan rabbimizsin, vahid olan rabbimizsin, ehad olan rabbimizsin, ekrem olan rabbimizsin. Biz senin şahidiniz ya rabbi!

Biz senin güzelliğinin şahidiyiz ya rabbi! Biz senin güzelliğine şehadet ediyoruz. “Eşhedu enlâ ilâhe illallah: Şahit oluyoruz ki senden başka ilah yoktur. Ve eşhedu enne muhammeden âbduhû ve resuluhu: Yine şahit oluyoruz ki Muhammed (s.a.v.) senin âbdin ve resulündür.” O sana âbd olan Muhammed (s.a.v.)’ine tabi olduk ya rabbi! Ona tabi olduk ya rabbi! Onun yolundayız, onun izindeyiz, onun gibi yapamasak da onun yolundayız, izindeyiz ya rabbi! Sana onun gibi âşık olamasak da onun yolundayız ya rabbi! Âşık olma yolundayız, aşkını kazanma yolundayız, aşkına yolculuk yapma yolundayız, o aşkla sana gelme yolundayız, sana âbd olma yolundayız ya rabbi!

Bizi peygamberine benzeyen kullarından eyle ya rabbi! Ona tabi olanlardan eyle ya rabbi! Onun yolunda yürüyenlerden eyle ya rabbi! Onu kendisine örnek alanlardan eyle ya rabbi! Onun gibi olmaya çalışanlardan eyle ya rabbi! Onun kazandığı nimeti kazanan kullarından eyle ya rabbi!

Onun makamı aşk makamı, seni sevme makamı, sana âbd olma makamıdır. Nasıl ki bir gece vakti kulunu huzura aldıysan, miraca aldıysan473 biz de o miracı senden istiyoruz ya rabbi!

Âbd olarak biz de senin âbdiniz ya rabbi! Sana âbd olmaya karar verdik ya rabbi! Âbd olma yolundayız ya rabbi! Bu yolu yürümeyi bize nasip eyle ya rabbi! Huzuruna gelmeyi bize nasip eyle ya rabbi! Nasıl ki resulüne “kulum” dediysen, “âbdim” dediysen biz de sana âbd olma yolundayız. Bizi kendisine “âbdim” dediğin kullarından eyle! “Kulum” dediğin kullarından eyle ya rabbi! Biz seni seviyoruz ya rabbi! Sana âbd olmayı seviyoruz ya rabbi! Sana âbd olmayı şeref olarak biliyoruz ya rabbi! Sana “rabbim” demeyi iftihar olarak, şeref olarak kabul ediyoruz. Bizim şerefimiz sensin ya rabbi! Bizim sevdiğimiz sensin ya rabbi! Bizim için şeref sensin, kıymet sensin, değer sensin, güzellik sensin, varlık sensin ya rabbi! Senden başka varlık yoktur, hakiki varlığa sahip olan bir tek sensin ya rabbi! Bütün varlık, varlığını senden alır, gerçek varlık sahibi bir tek sensin ya rabbi! Gerisi fanidir ya rabbi!

Gerçek manada seven sensin ya rabbi! Bütün sevgiler sendendir ya rabbi! Bütün sevgiler sana yakışır, bütün sevgiler senin hakkındır ya rabbi! Seni seviyoruz, seni seviyoruz ya rabbi! Bizim sevdiğimiz sensin ya rabbi! Bütün âlem buna şahit olsun, biz seni seviyoruz, biz seni seviyoruz. Bütün gök ehli şahit olsun, biz seni seviyoruz. Bütün melekler şahit olsun, biz seni seviyoruz. Seni bilenler de bilmeyenler de şahit olsun ki biz seni seviyoruz. Kabul edenler de etmeyenler de şahit olsun ki biz seni seviyoruz. Sevdiğimiz sensin, maşukumuz sensin, mabudumuz sensin, rabbimiz sensin, ilahımız sensin, rahmanımız sensin, rahimimiz sensin, vedudumuz sensin, hâdimiz sensin ya rabbi!

Bir tek sevdiğimiz var; o da sensin. Bizi başka tarafa döndürme ya rabbi! Bizi kendinden başka tarafa döndürme ya rabbi! Bizi zatından başka tarafa döndürme ya rabbi! Bizi aşkından mahrum eyleme ya rabbi! Kendinden mahrum eyleme ya rabbi! Güzelliğinden mahrum eyleme ya rabbi!

Biz seni seviyoruz, sevdiğimiz sensin. Senin sözünü seviyoruz, senin kelamını seviyoruz, senin bizimle konuşmanı seviyoruz, bize vahyetmeni seviyoruz, her anda gönlümüze tecelli edip bizimle konuşmanı seviyoruz, seni dinlemeyi seviyoruz, bize hitabını seviyoruz. Biz seni seviyoruz, sevdiğimiz sensin, sevdiğimiz senin kelamındır, senin gönlümüze vahyindir. Bizi kendinden mahrum etme ya rabbi! Bizi vahyinden mahrum etme ya rabbi! Bizi hitabından mahrum etme ya rabbi!

Biz seni seviyoruz, sevdiğimiz sensin ya rabbi! Her zerremiz şahit olsun ki biz seni seviyoruz ya rabbi! Her zerremiz sevgine kurban olsun, aşkına kurban olsun, sana kurban olsun, güzelliğine kurban olsun, rahmetine kurban olsun, senin bizi sevmene kurban olsun, sana kurban olsun. Her zerremiz sana kurban olsun. Sen buna şahit ol ya rabbi! Sen buna şahit ol ya rabbi! Sen buna şahit ol ya rabbi!

Bizim senden isteğimiz sana kurban olmaktır. Gücümüz buna yetmese de buna talibiz, bunu ihsan et ya rabbi! Bunu ikram et ya rabbi! Bizi kendine kurban et ya rabbi! Bizi kendine kurban et ya rabbi! Bizi kendine kurban et ya rabbi!

Huzurundayız, kurban olmayı istiyoruz; ama bizim buna gücümüz yetmez, senin gücün ise her şeye yeter. Bizi kurban et ya rabbi! Bizi kurban et ya rabbi! Kurban olmaya geldik, kurban olmaya geldik, bizi kendine kurban et ya rabbi! Biz sana kurban olalım, sana kurban olalım, sana kurban olalım. Kurbanımızı kabul et ya rabbi! Kurbanımızı kabul et ya rabbi! Kurbanımızı kabul et ya rabbi! Kurbanımızı bizden kabul edecek misin?

“Çok süründük buralarda, toprağa öyle bir bulandık ki kendimizi kaybettik, kendimizden habersiz kaldık. Rabbimize dönme zamanımız geldi artık!”

Gönlümüze tecelli et ya rabbi! Bulunduğumuz halde kalmak istemiyoruz ya rabbi! Hep seninle olmak istiyoruz, sohbetimizi seninle yapmak istiyoruz ya rabbi! Seni tesbih etmek istiyoruz, sana hamd etmek istiyoruz, sana şükretmek istiyoruz, seni övmek istiyoruz, seni anlatmak istiyoruz ya rabbi! Cemalini müşahede etmek istiyoruz, seninle olmak istiyoruz ya rabbi! Her seven sevgilisini mutlaka görmek, ona bakmak, sohbetini onunla yapmak, onunla olmak ister. Ondan başka tarafa dönmek istemez, bir an bile gözünün önünden ayrılsın istemez. Bizim sevdiğimiz de sensin, biz de seni istiyoruz ya rabbi! Senden başka bir tarafa dönmek istemiyoruz, güzümüzü, gönlümüzü senden başka bir tarafa çevirmeyelim ya rabbi! Seni istiyoruz ya rabbi! Gönlümüzü sabit kıl ya rabbi!

Gönlümüzü arş eyle ya rabbi! Gönlümüz senin arşın olsun, tecelli ettiğin arşın olsun, Rahman’ın arşı olsun, rahmetinle tecelli et ya rabbi! İlahlığınla tecelli et, aşkınla, muhabbetinle tecelli et ya rabbi! Gönlümüz sana ait olsun, arşın olsun, tecelligâhın olsun. Orda, gönül arşımızda seninle olalım ya rabbi! Her anda seninle olalım ya rabbi! Her anda sözümüz; “seni seviyorum, bir tek seni seviyorum, senin için seviyorum, senin sevdiğini seviyorum, seninle seviyorum” olsun ya rabbi!

Seni seviyorum ya rabbi! Seni seviyorum ya rabbi! Seni seviyorum ya rabbi! Bir tek seni seviyorum, sevdiğim sensin, sevilmeye layık olan sensin ya rabbi!

Bize öyle bir gönül hali ihsan et ki bu âlemde tek bir söz bilelim, tek bir sözü sevelim, o söz de; “seni seviyorum” sözü olsun. Başka bir şey bilmeyelim, başka bir şey söylemeyelim, başka bir şey dinlemeyelim, başka bir şey anlamayalım, tek bildiğimiz, tek anladığımız; “seni seviyorum” olsun. Tek duyduğumuz; “seni seviyorum” olsun. Başka bir söz dinlemek istemiyoruz ya rabbi! Duymak istemiyoruz ya rabbi! İşitmek istemiyoruz ya rabbi! Söylemek de istemiyoruz ya rabbi! Onun için seni seviyoruz ya rabbi! Seni seviyoruz, seni seninle seviyoruz, seni senin sevginle seviyoruz, ihsan ettiğin aşkınla seviyoruz, ikram ettiğin muhabbetinle seviyoruz, senin bizi sevmenle seni seviyoruz, seninle seviyoruz ya rabbi!

Bizde bir şey yok, her ne varsa senindir ya rabbi! Âşık da sensin, maşuk da sensin, aşk da sensin, “seni seviyorum” diyen de sensin. Sen; “seni seviyorum” demezsen biz; “seni seviyoruz” diyemeyiz. Seninle seni seviyoruz, seni seviyoruz ya rabbi!

Eğer bu gece Kadir Gecesi’yse, şeref gecesiyse, kıymet gecesiyse, değer gecesiyse her şey kıymetini de değerini de şerefini de senin sevginden alır ya rabbi! Kullarını sevdiğin için Kadir Gecesi’nde vahyini, Kur’an’ını vahyetmiş, indirmişsin. Her şey senin sevginle şereflidir, şereflenir ya rabbi! Bizi sevginle, aşkınla, muhabbetinle şereflendir ya rabbi! Bizi seni sevmekle şereflendir, seni seveni sevmekle şereflendir, sevdiklerini sevmekle şereflendir, seni sevenleri sevmekle şereflendir ya rabbi! Biz seni seviyoruz ya rabbi! Senin için seviyoruz, senin sevdiğini seviyoruz, seni seveni seviyoruz, senin için olanı seviyoruz ya rabbi!”

Bu gece içimden başka bir şey gelmiyor, sadece; “ya rabbi, seni seviyorum” demek geliyor. Allah; “beni zikredin, ben de sizi zikredeyim”474 deyince “sen beni nasıl zikredersen ben de seni öyle zikrederim” demiş olur. Öyleyse Allah’a; “seni seviyorum” dediğimizde alacağımız cevabın zikrimizin aynısı olması; yani “kulum ben de seni seviyorum” olması gerekir. Allah’ın bu konuda va’di vardır; yani Allah; “sen beni nasıl zikredersen ben de seni öyle zikrederim. Sen bana; ‘sen rahmansın, benim rabburrahimimsin, bana rahmet et’ dediğinde ben de rahmetimle tecelli eder, sana rahmet ederim. Sen bana; ‘sen kerimsin, ikram et’ dediğinde ikram ederim, sen bana ‘ben seni seviyorum’ dediğinde ben de sana; ‘ben de seni seviyorum’ derim” demiş olur.

Bu yüzden ondan istediğimiz tek bir şey vardır. O da; bize “seni seviyorum” demesidir; ama bir sefer de olsa bu hitabı işitmek istiyoruz. Bir sefer; “kulum ben seni seviyorum” demesini işitmek istiyoruz, gönlümüzle bunu duymak istiyoruz. Biz onu zikreder, “ben seni seviyorum ya rabbi” dersek Allah mutlaka bize bir cevap verir; çünkü Allah va’dinden dönmez. Cevabı alamadıysak o zaman bunu söyleyemedik demektir.

Söyleyeceğiz, sabaha kadar söylesek de bunu söyleyeceğiz, o da bize; “ben de seni seviyorum” desin diye bunu söyleyeceğiz. Va’di vardır; “sen söylersen ben de söylerim” dedi Allah. Rabbimizin; “kulum ben de seni seviyorum” demesini işitmek istiyoruz.

“Seni seviyorum ya rabbi! Seni çok seviyorum ya rabbi! Seni seninle seviyorum ya rabbi! Zatınla, sıfatınla tecelli edip beni yaratmışsın, ruhundan bana nefhetmişsin, bana nefhettiğin ruhunla seni seviyorum, seni seninle seviyorum. Senin bana rab oluşunu seviyorum, rahman oluşunu seviyorum, rahim oluşunu seviyorum, malik oluşunu seviyorum, sahibim olmanı seviyorum. Bana olan sahipliğini seviyorum, bana sahip çıkmanı seviyorum. Senin ekremliğini seviyorum, ikramını seviyorum, bana ikram ettirmeni, ikram etmeni seviyorum. Senin ilahlığını seviyorum, seni sevmeyi seviyorum, senin maşukluğunu seviyorum, mabutluğunu seviyorum, bana ilah olmanı seviyorum, bana sevgili olmanı seviyorum, bana maşuk olmanı seviyorum. Ben seni seviyorum. Senin bana vekil oluşunu seviyorum, bana vekil olmanı seviyorum. Beni Hz. İnsan olarak yaratıp; “sen Hz. İnsansın, sen buna layıksın” demeni seviyorum. Hz. İnsan olmama vekil olmanı seviyorum. Sen benim vekilimsin, senin vekilliğini seviyorum, vekâletini seviyorum ya rabbi! Senin ğafurluğunu seviyorum, beni mağfiret etmeni seviyorum, günahlarımı mağfiret etmeni seviyorum, yanlışlarımı mağfiret etmeni seviyorum, her türlü kusurumu affedip mağfiret etmeni seviyorum. Senin ğafurluğunu seviyorum; çünkü sen benim ğaffar olan rabbimsin, ğaffar olan rabbimi seviyorum.

Sen e’âlasın ya rabbi! Sen yücesin ya rabbi! Sen yüceler yücesisin ya rabbi! Ben aşağılığım ya rabbi! Ben en aşağıdayım, nefsim en aşağıdadır; ama sen e‘âlasın, sen yücesin. Sen, beni en aşağıdan en yukarıya davet edensin. Senin davetini seviyorum, beni davet etmeni seviyorum, beni e’âlalığınla kendine çekmeni seviyorum. Ben seni seviyorum, senin e’âlalığını seviyorum ya rabbi!

Sen habirsin ya rabbi! Her şeyden haberdar olansın ya rabbi! Ben de senin beni haberdar etmeni seviyorum, senin benden haberdar olmanı seviyorum ya rabbi! Her anda benimle olmanı seviyorum, beni kendinden haberdar etmeni seviyorum, kendini bana tanıtmanı seviyorum, beni marifete sahip kılmanı seviyorum, bana peygamberi göndermeni seviyorum, kitabını göndermeni seviyorum, gönderip beni kendinden haberdar etmeni seviyorum, beni benden haberdar etmeni seviyorum, beni bana tanıtmanı seviyorum ya rabbi!

Sen meliksin ya rabbi! Sen mülkün melikisin ya rabbi! Sen benim melikimsin ya rabbi! Beni idare edensin ya rabbi! Beni koruyansın ya rabbi! Gözetensin ya rabbi! Melik olarak idare ederken bana âbd olmayı öğretensin, âbd olarak kendine davet edensin ya rabbi! Ben senin davetini seviyorum ya rabbi! Beni idare etmeni seviyorum ya rabbi!

Sen ehadsin ya rabbi! Zatında bir olansın ya rabbi! Tek olansın ya rabbi! Senden başka ilah yoktur ya rabbi! Senin beni zatına davet etmeni seviyorum ya rabbi! Zatınla bana tecelli etmeni seviyorum ya rabbi! Aşkınla bana tecelli etmeni seviyorum ya rabbi!

Sen samedsin ya rabbi! Hiçbir şeye muhtaç olmayansın ya rabbi! Her şeyin kendisine muhtaç olduğu zatsın ya rabbi! Sana muhtaç olmayı seviyorum ya rabbi! Sana muhtaç olmayı şeref olarak biliyor ve seviyorum ya rabbi! Sana muhtaç olmayı seviyorum ya rabbi! Aşkına muhtaç olmayı seviyorum ya rabbi! Aşkını istemeyi seviyorum ya rabbi! Aşkını istemeyi seviyorum ya rabbi! Ben seni seviyorum ya rabbi!

Sen azizsin ya rabbi! Senin aziz olmanı seviyorum ya rabbi! Senin şerefini seviyorum ya rabbi! Kendinden bana şeref bahşetmeni seviyorum ya rabbi! Sen benim aziz olan rabbimsin, aziz olan rabbimi seviyorum ya rabbi!

Sen hamidsin ya rabbi! Hamde layık olansın ya rabbi! Sana hamd etmeyi seviyorum ya rabbi! Seni övmeyi seviyorum, seni öveni övmeyi seviyorum, övdüklerini övmeyi seviyorum. Sen hamidsin ya rabbi! Senin hamidliğini seviyorum ya rabbi!

Sen vedudsun ya rabbi! Sen sevensin ya rabbi! Sevilmeyi isteyensin ya rabbi! Sevgiyi verensin ya rabbi! Her şey sendendir ya rabbi! Ben seni seviyorum ya rabbi! Senin beni sevmeni seviyorum, seni sevmeyi seviyorum. Sen benim vedud olan rabbimsin. Senin vedudluğunu seviyorum. Vedudluğunun aşkından, o aşk şarabından ikram et ya rabbi! O aşkının şarabından ikram et ya rabbi! Beni aşkının şarabı ile sarhoş olanlardan eyle ya rabbi! Ben seni seviyorum ya rabbi! Aşkını seviyorum ya rabbi! Aşkının şarabını seviyorum, seninle sarhoş olmak istiyorum ya rabbi! Seninle, aşkınla öyle bir sarhoş olayım ki kendimi bile bilmeyeyim ya rabbi! Senden başka bir şey bilmeyeyim ya rabbi! Senden başka bir şey işitmeyeyim ya rabbi! Senden başka bir şey görmeyeyim ya rabbi! Aşkınla sarhoş et beni ya rabbi! Aşkını seviyorum ya rabbi! Sevmeni seviyorum ya rabbi! Seni sevmeyi seviyorum ya rabbi! Vedudluğunu seviyorum ya rabbi!

Sen fââlsın ya rabbi! Her anda bir işte olansın ya rabbi! Her anda bana muamele edensin ya rabbi! Senin bana muameleni seviyorum ya rabbi! Senin bana yaptığın her muameleyi seviyorum ya rabbi! Çünkü sen benim vedud olan rabbimsin, sen benim rahman olan rabbimsin, sen benim ilahımsın, sen benim rahman ve rahim olan rabbimsin, sen benim kerim olan rabbimsin, sen benim hâdi olan rabbimsin. Sen beni kendine davet ediyorsun, sevdiğin için davet ediyorsun. Benim seni sevmemi istiyorsun, aşkına karşılık vermemi istiyorsun. Ben her muameleni seviyorum ya rabbi! Her faaliyetini seviyorum, ben seni seviyorum ya rabbi! Sen benim fââl olan rabbimsin, bana muamele eden rabbimsin. Senin muameleni seviyorum ya rabbi!

Sen benim muhit olan rabbimsin, her şeyi ihata etmiş olan rabbimsin, her şeyi kaplayan rabbimsin, tecellisi ile ihata eden rabbimsin, ilmi ile tecelli eden rabbimsin, güzelliği ile tecelli eden rabbimsin, Esmau’l Husna’sı ile tecelli eden rabbimsin, ilmi ile, aşkı ile, muhabbeti ile ihata eden rabbimsin. Senin ihatanı seviyorum ya rabbi! Sevginle ihata etmeni seviyorum, aşkınla ihata etmeni seviyorum, aşkına gark olmayı seviyorum, aşkında boğulmayı seviyorum. Ben seni seviyorum, ihatanı seviyorum, seninle beraber olmayı seviyorum. Senin yakınlığını seviyorum, aşkına yakınlığı seviyorum, aşkından içmeyi seviyorum, aşkından içip sarhoş olmayı seviyorum, hiçbir şey bilmemeyi seviyorum, bir tek seni bilmeyi seviyorum, seni görmeyi seviyorum, aşkını tatmayı seviyorum. Aşktan başka bir şey bilmiyorum, aşkı seviyorum.

Sen basirsin ya rabbi! Sen benim basir olan rabbimsin, beni gören rabbimsin, rahmetinle bana nazar eden rabbimsin, aşkınla ve muhabbetinle bana nazar eden rabbimsin. Ben senin bana nazar etmeni seviyorum, basirliğini seviyorum. Ben seni seviyorum.

Sen âlimsin ya rabbi! Sen benim âlim olan rabbimsin. Senin beni bilmeni seviyorum, beni tanımanı seviyorum, beni benden daha iyi bilmeni seviyorum, kendini bana bildirmeni seviyorum, kendini bana tanıtmanı seviyorum. Ne kadar ilah olduğunu, nasıl sevdiğini bana öğretmeni seviyorum. Ben seni seviyorum. Seni bilmeyi seviyorum, seni sevmeyi bilmeyi seviyorum ya rabbi!

Sen hâkimsin ya rabbi! Her işin bir hikmet üzeredir, senin hikmetini seviyorum ya rabbi! Hikmetin senin muradındır ya rabbi! Senin benim üzerimdeki muradın; sana âbd olmamdır. Sana âbd olmayı seviyorum, sana kul olmayı seviyorum, aşkının peşinden koşmayı seviyorum, sevginin peşinden koşmayı seviyorum, senin benim için sevdiğini seviyorum ya rabbi! Ben seni seviyorum ya rabbi!

Sen kâdirsin ya rabbi! Gücü her şeye yetensin ya rabbi! Kudreti her şeye yetensin ya rabbi! Kudretin bana yeter ya rabbi! Gönlüm senin elindedir, gönlümü kendine döndür ya rabbi! Kendinden başka tarafa döndürme ya rabbi! Gönlüm senin arşın olsun ya rabbi! Gönül arşıma tecelli et ya rabbi! Rahman olarak tecelli et ya rabbi! İlah olarak tecelli et ya rabbi! Vedud olarak tecelli et ya rabbi! Aşkınla tecelli et ya rabbi! Gönlümde aşktan başka bir şey kalmasın ya rabbi! Arşa, gönül arşıma layık olan sensin ya rabbi! O sevgiye layık olan sensin ya rabbi! Çünkü benim mabudum sensin, ilahım sensin, rabbim sensin, beni yaratan sensin, kendinden varlık veren sensin, seven sensin, sevdiren sensin, sevgine layık kılan sensin.

Sen rakibsin ya rabbi! Sen benimle beraber olansın, beni koruyansın ya rabbi! Beni gözetensin ya rabbi! Sevgini kazanayım diye beni gözetensin, o ikramı yapansın, o imkânı verensin. Sen benim rakibimsin ya rabbi! Benim yakınımsın ya rabbi! En yakınsın ya rabbi! Sevenimsin, yakınımsın ya rabbi! Sevmeyi ikram eden yakınımsın ya rabbi! Sen benim sevdiğimsin ya rabbi! Ben seni seviyorum ya rabbi! Rakib olan sensin ya rabbi! Ben senin rakibliğini seviyorum ya rabbi!

Sen hallaksın ya rabbi! Yaratmayı tekrar edensin ya rabbi! Tekrar tekrar yaratansın ya rabbi! Aşkını tekrar tekrar verensin ya rabbi! Ben onu kaybettikçe o aşkı ikram edensin ya rabbi! Senden başka tarafa döndükçe kendine döndürensin ya rabbi! Sen, ben seni unuttukça beni kendine döndürüp; “seni seviyorum” diyen rabbimsin, hallakımsın! O aşkı, muhabbeti, imanı gönlümde tekrar tekrar yaratansın ya rabbi! Ben seni seviyorum. Senin hallaklığını seviyorum. Senin bana; “seni seviyorum” demeni seviyorum. Ben seni seviyorum ya rabbi!

Sen nasirsin ya rabbi! Bana yardım edensin ya rabbi! Bir dost gibi yardım edensin, bir sevgili gibi yardım edensin, ben senin bana yardım etmeni seviyorum, beni sevdiğin için yardım etmeni seviyorum. Benim nasirim sensin ya rabbi! Bana yardım eden sensin ya rabbi! Sevdiği için yardım eden sensin ya rabbi! Seni seviyorum ya rabbi! Senin bana yardım etmeni seviyorum ya rabbi! Beni sevdiğin için yardım etmeni seviyorum ya rabbi! Senin beni sevmeni seviyorum ya rabbi!

Sen kâdirsin ya rabbi! Gücü her şeye yetensin ya rabbi! Benim gücüm nefsime yetmese de senin gücün bana yeter ya rabbi! Bana yardım et ya rabbi! Çünkü nasir olan sensin ya rabbi! Bana yardım edecek olan sensin ya rabbi!

Nefsime değil; ben sana âbd olmak istiyorum ya rabbi! Ben sana kul olmak istiyorum ya rabbi! Nefsimin ilahlık taslamasından sana sığınıyorum ya rabbi! Nefsimin küfründen, şirkinden sana sığınıyorum. Sen kâdirsin ya rabbi! Beni benden al ya rabbi! Beni kendinle şereflendir ya rabbi! Beni zatınla, sıfatınla tecelli edip şereflendir ya rabbi! Beni benden al ya rabbi!

Sen zul celali vel ikramsın. Celalinle tecelli edip ikramı yapansın. Biz senin ikramını istiyoruz. Biz seni istiyoruz, ikram olarak biz seni istiyoruz ya rabbi! Senin güzelliğini istiyoruz, isimlerini istiyoruz. Bize zatınla, sıfatınla tecelli etmeni istiyoruz. Bizim için ikram sensin ya rabbi! Biz seni seviyoruz, bizim sevdiğimiz sensin, biz seni seviyoruz ya rabbi!

Sen fatırsın ya rabbi! Fıtratı verensin ya rabbi! Fıtratımızı aşktan yaratansın ya rabbi! Aşktan yaratansın ya rabbi! Aşktan yaratansın ya rabbi! Bizi fıtratını bozanlardan eyleme ya rabbi! Fıtratını büyütenlerden eyle, kemale erdirenlerden eyle, bizi âşıklardan eyle ya rabbi! Biz seni sevmek istiyoruz, senin aşığın olmak istiyoruz; çünkü biz seni seviyoruz. Başka şeyleri sevmek istemiyoruz, seni sevmek istiyoruz ya rabbi! Seninle sevmek istiyoruz, sevdiklerini sevmek istiyoruz, seni sevenleri sevmek istiyoruz, senin sevdiklerini sevmek istiyoruz, her şeyi senin için sevmek istiyoruz ya rabbi! Gönlümüzdeki bütün sevgiler sana gelsin ya rabbi!

Bütün hamdlar, bütün tesbihler sana gelsin ya rabbi! Hepsi senin için ya rabbi! Sen bizim rabbimizsin, sen bizim sevdiğimizsin, sen bizim mabudumuzsun, sen bizim ilahımızsın, sen bizim sevgilimizsin. Biz seni seviyoruz ya rabbi!

Sen halıksın ya rabbi! Sen yaratansın ya rabbi! Bizi yaratan sensin ya rabbi! Bizi sevmiş, öyle yaratmışsın. Biz de senin sevdiğini seviyoruz, senin yaratmanı seviyoruz. Kendimizi severken kendimizi seninle seviyoruz, “beni rabbim yaratmış” deyip seviyoruz, kendimizi bağımsız olarak sevmiyoruz. “Rabbim yaratmış, rabbim sevmiş” deyip kendimizi seviyoruz, senin sevgin ile kendimizi seviyoruz. Kendimizi seninle seviyoruz ya rabbi! Varlığı seninle seviyoruz ya rabbi! Sen yaratmışsın diye seviyoruz. Her varlık aynasında seni görüyor, seni seviyoruz ya rabbi! Senin kudretini görüyor, seni seviyoruz ya rabbi! Senin muameleni görüyor, seni seviyoruz ya rabbi! Her şeyde senin sevgini görüyor, seninle, senin sevginle seni seviyoruz ya rabbi!

Sen ğanisin ya rabbi! Senin zengin oluşunu seviyoruz ya rabbi! Her şeyin özü ve hakikati aşkla zengin olan ve bu zenginlikte sınır tanımayan sensin ya rabbi! Aşkının bir sınırı yok ya rabbi! Senin aşkını seviyoruz, aşkta zenginliğini seviyoruz, o sınırsızlığı tanıyor ve o sınırsızlığı seviyoruz ya rabbi!”

Bir kul “seni seviyorum” hitabını bir sefer alırsa artık bütün hayatı boyunca bu hitabı almaya devam eder; ama bu hitabı almak biraz zor bir şeydir. Bunun için çaba ve gayret sarf etmemiz gerekir. Çabamız, gayretimiz; Allah’a “seni seviyorum” dememizdir. Biz de böyle söyleyeceğiz, her yerde, her anda karşı karşıya kaldığımız durum her ne olursa olsun; “seni seviyorum ya rabbi” diyeceğiz. Bu hitabı mutlaka alacağız. Nefes alıp verdikçe “seni seviyorum ya rabbi” deyip nefes alıp nefes vereceğiz ve nefesimiz sadece “seni seviyorum” olacak.

Böyle olursa Allah da bize; “ben de seni seviyorum” der. Bu hitabı bir sefer alırsak hep almaya devam ederiz. Allah, bize hep “kulum ben de seni seviyorum” der.

Seni seviyorum demek her şey demektir. İman etmek; kulun, Allah’a “seni seviyorum” demesidir. Allah’a âbd olmak; kulun, Allah’a “seni seviyorum” demesidir. İbadet etmek; kulun, Allah’a “seni seviyorum, senin sevgini istiyorum, senin beni sevmeni istiyorum” demesidir. Seni seviyorum demek; hayatı yaşarken her bir imtihanla karşı karşıya geldiğimizde doğru yapabilmek için o muameleyi Allah’tan görüp; “seni seviyorum” demek ve doğru yapmaktır.

Allah, bir kuluna “seni seviyorum” derse o kul, Allah’a yakın olur, dost olur, mukarrebundan olur, Allah’a sevgili olur. Onun hem dünyada hem de ahirette kazanamadığı hiçbir şey olmamış olur.

Bana bütün varlığı iki kelime ile anlat deseler; “seni seviyorum” derim. Bütün varlık budur, bundan ibarettir. Bütün varlığın özü, hikmeti, işin sırrı budur!

Allah, varlığı, insanı sevip öyle yaratmıştır. Kendisini sevsin, iman etsin, âbd olsun diye varlığı insan için yaratmıştır. Allah ayet-i kerimede; “bütün varlık, rabbini hamd ile tesbih eder”475 buyurur. Hamd ve tesbih; övmek demektir. İnsan ancak sevdiğini övebilir. Sevmediğin birini övebilir misin? -Övemezsin. Bütün varlık, Allah’ı hamd ile tesbih ederken Allah’a; “seni seviyorum” der. Allah, biz kullarından kendi irademizle “seni seviyorum” dememizi ister. İnsanı diğer varlıklardan ayıran özellik de budur.

Evet, daha önce “bütün arkadaşların yapması gereken bir zikir vardır” demiştik. Bu zikir; “vazgeçtim” zikriydi. Bu zikri yapmamız için; “her şeyden vazgeçtim, bir senden vazgeçmiyorum ya rabbi!” dememiz, nasıl bir sorun, sıkıntı önümüze gelirse gelsin; “bunu sorun, sıkıntı yapmaktan vazgeçtim ya rabbi” dememiz hangi sevgi, Allah ile aramıza girse; “bunu sevmekten vazgeçtim çünkü ben seni seviyorum ya rabbi” dememiz gerektiğinden bahsetmiştim.

“Seni seviyorum” zikri, vazgeçtim zikrinin devamıdır; yani bundan sonra rabbimize devamlı “seni seviyorum” dememiz gerekir. Allah her neyi sevmiyorsa ondan vazgeçerek rabbimize dönüp; “ya rabbi! Seni seviyorum” diyelim, hatta ölünceye kadar “seni seviyorum” demeye devam edelim.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in son sözü; Refiki e’âla, refiki e’âla:476 “En yüce dosta, en yüce dosta” olmuştur; yani Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “seni istiyorum, seni tercih ediyorum, senden vazgeçmiyorum ya rabbi” demiştir. Biz de son nefesimize kadar; “seni seviyorum, her şeyden vazgeçiyorum; ama senden vazgeçmiyorum, ölümüne vazgeçmiyorum, ölürüm yine vazgeçmem, gözümü gönlümü senden ayırmıyorum, isterse beni parça parça etsinler, beni ilgilendirmez, ben seni istiyorum, gerisine dönüp bakmıyorum, kendime de dönüp bakmıyorum, gözümü gönlümü senden ayırmıyorum, seni sevmekten ayırmıyorum ya rabbi” diyeceğiz inşallah.

Evet, hep beraber rabbimize; “seni seviyorum” dedik. Bir de; “sevdiklerini seviyorum, seni sevenleri seviyorum” dedik. Bu arada bir de kardeşlerimize söylemiş olalım; “sizi seviyoruz, sizi Allah için seviyoruz, Allah’ın sizi sevmesini seviyoruz, sizin Allah’ı sevmenizi seviyoruz.”

Allah bizi sevdiklerinden eylesin. Allah bizi kendisini sevenlerden eylesin. Allah’ın sevgisini kazanmak için çabasını, gayretini sarf edenlerden eylesin. Aşka yolculuğu yapanlardan, aşkla yolculuğu yapanlardan, bu aşkı kazananlardan eylesin. Aşkta yolculuk yaparken aşk olanlardan eylesin. Allah bizi her zerresi feryat edip; “seni seviyorum ya rabbi” diyen kullarından eylesin.

Sizi seviyoruz. Kadir geceniz mübarek olsun. Allah bizi Kadir Gecesi ile şereflendirsin inşallah! Bizi sevgisi ile şereflendirsin inşallah! Selamı ile şereflendirsin inşallah! “Kullarıma selam olsun” dediği kullarından eylesin, geceniz mübarek olsun inşallah!

Allah hepinizden razı olsun.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Bakara /185 ↩
  2. Alak /1 ↩
  3. Alak /2 ↩
  4. Alak /3 ↩
  5. Alak /4 ↩
  6. Alak /5 ↩
  7. Yûsuf /76 ↩
  8. Alak /6 ↩
  9. Alak /7 ↩
  10. Cuma /5 ↩
  11. Kadir /4 ↩
  12. Muhammed Hüseyin (R.A.) El Esmau’l Husna, 1.Cilt, S. 109; 2.Cilt, S.93 ↩
  13. Kadir /5 ↩
  14. Kaf /22 ↩
  15. Nisa /86 ↩
  16. En’âm /12 ↩
  17. Ra’d /13 ↩
  18. En’âm /38, Nûr /41 ↩
  19. İsra /1 ↩
  20. Bakara /152 ↩
  21. İsra /44 ↩
  22. Buhari, Megazi, 83-84; Müslim, Fezail, 87 ↩