close

TAKDİM

“Allah Subhân'dır, (onların) şirk koştuklarından (ve her türlü noksanlıktan münezzeh olandır).”

Haşr /23

Allah’ın, bütün isimleri kapsayan en öndeki sıfatı subhânallahtır. Allah subhândır ve her bir ismi ile subhândır, noksanlıktan, eksiklikten beridir. Allah’ın istisnasız her işi, her tecellisi, her muamelesi kemalat üzeredir, kâmildir, mükemmeldir. Her ne kadar bunu dil ile söylemek kolay olsa da buna iman etmek çok zor bir şeydir; çünkü insan buna iman etmiş olsaydı, yaşadığı hiçbir olayda Allah’a itiraz etmez, “neden böyle oldu, neden Allah falancaya şöyle muamele etti de bana böyle muamele ediyor” demezdi. Her anda Allah ile muhatap olduğunu bilir ve Allah’ın kendisine yaptığı her muamelenin subhânlığından tecelli ettiğini anlardı. Onun için de ne yaşarsa yaşasın fikir beyan edemez, sadece “sen subhânsın ya rabbi” derdi.

Allah’ın Subhân ismi ve sıfatları bir kula tecelli ederse o kul, rabbine karşı haşyet ve edep sahibi olur. Bu haşyeti ve edebi de ona aşkı kazandırır. Böylelikle kul yaşadığı her imtihanda haşyet ve edeple huzurda başını secdeye koyar, hiçbir şekilde isyan etmez, itiraz etmez, feryad etmez, tam tersine rabbine bütünüyle teslim olur, güvenir. “Rabbim benim vekilimdir, o benim adıma hangi hükmü verirse ben onu kabul ediyorum” der. Kul bu tevekkülde olunca rabbi de onun vekili olur, kefili olur. Artık her konuda Allah onun adına hüküm verir, onun verdiği bütün hükümler de kul için mutlak hayırdır, mutlak rahmettir.

Bir mü’min, bir Müslüman hayatı yaşarken ya rabbini tesbih eder ya rabbine hamd eder ya rabbini tekbir eder ya da rabbini tevhid eder. Hiçbir mü’min bu dört hâlin dışında olamaz. Ne yaparsa yapsın, neyi anlarsa anlasın ya onun üzerinden rabbini tesbih eder ya rabbine hamd eder ya rabbini tekbir eder ya da tevhid eder. Diğer bir ifadeyle yaşadığı her olayda ya “subhânallah” der, ya “elhamdulillah” der, ya “Allah u ekber” der ya da “lâ ilâhe illallah” der. Mü’minin her zaman bu tesbihlerden birinde olması, diliyle söylemese bile gönül itibariyle bu hâlde olması gerekir. Her durumda bu tesbihlerden birinde olacak ki sürekli iman dairesinde olsun, hayata, varlığa, olaylara bakarken imanı ile bakmış ve her şeyi imanı ile okumuş, anlamış olsun.

Şayet bunun dışında olursa karanlıkta kalır ve hakikati örtmüş olur. Hakikati örtmek de küfürdür. Kulun bu tehlikelere düşmeyip Rabbinin huzurunda iman ile, tesbihle durması için manevi bir yolculuk gerekir ki bu yolculuk da ancak Mürşid-i kâmile tabi olmakla mümkündür. Kul, Mürşid-i kâmille beraber yolu yürüyünce; şehadet âleminden, melekût âlemine, oradan da ceberût âlemine çıkıp Allah’ın sıfatlarının tecellisine şahid olup şehadet edince, aradaki perdeler kalkar ve bütün âlemlerden Allah’ı tesbih eder, tahmid eder, tekbir edip tevhid eder.

İnşallah kardeşlerimiz Subhâllah sohbetlerini gönüllerini açarak okuduklarında hayatı yaşarken rablerini nasıl tesbih, tahmid, tekbir ve tevhid etmeleri gerektiğini anlayacak ve Allah’ın her muamelesinin saf hayır, saf rahmet, saf güzellik olduğunu görecek, böylelikle rabbinin her işinde subhân olduğuna, övülmeye layık olduğuna, tek büyük olduğuna ve ondan başka ilâh olmadığına şahid olup şehadet edecekler. Böylelikle rabbini tesbih eden, tahmid, eden, tekbir ve tevhid eden, Allah’a âşık, veli kullar hâline gelecekler inşallah.

Okuyucuda açSesli dinle