close

MUSTAFA İSLAMOĞLU, RESULULLAH (S.A.V.) EFENDİMİZ İÇİN KUR’AN MEALİNDE PARANTEZ İÇİNDE “KİBİRLİ ADAM” DEMİŞTİR. PEYGAMBER KİBİRLİ OLUR MU?

Kardeşimizin, ismini zikrettiği zat; hayatını ilme, Kur’an’a vakfetmiş âlim bir zattır. Bu durumda onun Resulullah (s.a.v.) Efendimiz için bu kelimeyi kullanıp bir de onu ayetlerde parantez içine alması mümkün müdür? -Elbette ki mümkün değildir. Bir mü’min hiç peygamberine “kibirli” diyebilir mi? -Diyemez.

Bu yüzden kardeşimiz mutlaka yanlış anlamış, onun söylemek istediğini yanlış yorumlamıştır. Böyle su-i zanda bulunmak doğru değildir. Bu haksızlıktır, zulümdür; yani yüzlerce, binlerce insanın hidayetine vesile olmuş, binlerce insana Allah’ın kelamını anlatmış birini bir kelimeyle suçlamak, başka bir şeyle itham etmek mü’mine yakışan bir tavır değildir. Bu, bütün âlimlerimiz için geçerlidir. Mutlaka her birine haklarını teslim etmemiz lazım.

Allah bir kulu hesaba çekerken günahlarını Mizan’ın bir kefesine, sevaplarını öbür kefesine koyar ve hangisi ağır gelirse hükmünü öyle verir. Şayet Allah’a göre hüküm vermeyi, Allah’a ters düşmemeyi istiyorsak bizim de hükmü böyle vermemiz gerekir. Söyledim; bu zat yüzlerce, binlerce insanın hidayetine, Allah’ın kelamını öğrenmesine vesile olmuşsa o zaman onda bir hata, kusur, yanlış, eksik görüp onu sadece eksikleriyle hesaba çekmek mü’minlere, âlimlere yakışan bir tavır değildir.

Bazen şahit oluyoruz ki âlimler birbirlerini küfürle itham ediyorlar; yani herhangi bir konu hakkında farklı içtihat etmişler ve bu yüzden birbirlerine “senin içtihadın yanlıştır” deyip birbirlerini küfürle itham edecek kadar ileri gidiyorlar. Bu, âlimlere yakışan bir hâl değildir.

Eğer bir konu iman meselesi değil içtihad meselesi ise bu durumda aslında ikisi de haklıdır; çünkü âlimin içtihat etme hakkı vardır ki ikisi de kendi içtihadını yapmıştır. Bununla beraber ikisi de mü’min kardeşidir, ikisinin derdi de Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’e yardım etmektir. O hâlde bırakalım da yanlışları, eksikleri olsun. Sonuçta onlar da beşerdir ve yanlışları, eksikleri olabilir.

Eğer bir âlimin eksiğini ya da yanlışını gördüysek yapmamız gereken şey “ben böyle içtihat ettim, böyle anladım, bence böyledir” deyip hakkı ortaya koymaktır, kabul edip etmemek ise ona ait bir şeydir. Yoksa bizim içtihadımızı kabul etmedi diye onu küfürle itham etmek, suçlamak yanlıştır, haksızlıktır, zulümdür. Ayrıca bu hâl kalbi öldürür. Değil bir âlime, sıradan bir mü’mine dahi böyle muamele etmememiz gerekir.

Diyelim ki birinin yüz hâlinden doksan dokuzu yanlış, sadece biri doğruysa o hâlde o bir doğrusunu görüp onu sevmemiz lazım. Kaldı ki birinde doksan dokuz tane güzellik, bir tane de hata varsa o zaman onun doksan dokuz güzelliği o bir hatasını örtmez mi! Doksan dokuz güzelliğinden dolayı o bir hatasını hoş görmek gerekmez mi! Söyledim; Allah, kullarını hesaba çekerken günahını Mizan’ın bir kefesine, sevabını başka bir kefesine koyup tartar ve hangisi ağır gelirse hükmünü öyle verir. O hâlde bizim de hesabı böyle görmemiz, birinin güzelliği, doğrusu yanlışlarından çoksa onu güzel olarak kabul etmemiz gerekir.

Bizim insanları Allah adına hesaba çekmek gibi bir yetkimiz, bir hakkımız yoktur. Şayet birilerini hesaba çekeceksek kendimizi hesaba çekmemiz lazım. Tabi, hakkı, hakikati ortaya koymak başka bir şeydir; çünkü hakkı, hakikati kardeşimize yardım etmek için ortaya koyarız ki bu tavrımızda “kardeşim biraz daha kazansın” düşüncesi vardır. Yoksa onu eleştirmek, kötülemek, yermek ya da küfürle itham etmek gibi bir niyetimiz yoktur. Zaten böyle bir niyet de küfürdür. Her bir kardeşimiz bu hâle dikkat etmelidir. Bu yüzden değil cemaatleri, fertleri bile eleştirmemelidir.

Allah ayet-i kerimede Veylun li kulli humezetin lumezeh:202 “Veyl olsun (yazıklar olsun, yerleri cehennem olsun, veyl deresi olsun) yüze karşı ve arkadan eleştirip çekiştirene” buyurur. Neden birilerini eleştirelim de Allah bize “cehennemlik” desin! Öyle değil mi! Bu yüzden kimseyi eleştirmeyelim. Unutmayalım ki bütün varlık üzerinde Allah’ın muradı neyse o gerçekleşir.

Güzel olmayan hiç kimse ve hiçbir şey yoktur. İnsan kendini karanlıkta bıraktığı ve Allah’tan yüz çevirdiği için küfürde kalmış olabilir. Bize düşen; insanları aydınlığa, karanlıklardan nura, güzelliğe davet etmektir, yoksa onlara çamur atmak, taş atmak veya onları küfürle itham etmek değildir. Yapmamız gereken şey; bir ve beraber olmak, kardeş olmaktır, düşman olarak da şeytanı bilmektir. Yardım edebileceksek kardeşlerimize yardımcı olmaktır. Kim olursa olsun güzel yapanlara destek olmaktır. İnsanların en ufak bir güzelliğini bile yok saymamaktır. Hiçbir şey yapamıyorsak bile güzel yapanları övmek, onlara dua etmektir.

Resulullah (s.a.v.) Efendimiz “ya ilmi öğrenen olun, ya ilmi öğreten, ya onlara yardım eden olun ya da onları seven. Sakın dışarda kalıp bir beşincisi olmayın”203 buyurmuştur. Beşincisi olduğumuzda iman dairesinin dışında kalırız. Dolayısıyla âlimlerimizi bir kelimeye feda etmeyelim. Hangi âlim olursa olsun, bir kelimeyle bile insanlara faydası oluyorsa bizim de en azından onu sevmemiz ve ona muhabbetle bakmamız lazım ki Resulullah (s.a.v.) Efendimiz’in buyurduğu gibi beşincisi olmayalım.

Okuyucuda açSesli dinle

Dipnotlar
  1. Humeze /1 ↩
  2. Taberani, Beyhakî ↩